ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 188 การค้นพบของกู้จิ่ว

ความบาดหมางอันขมขื่นระหว่างสองครอบครัวที่บ้านเกิดไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของตระกูลกู้ใน

เมืองหลวงของมณฑลเลย

หลินเว่ยเช่าพื้นที่หน้าร้านสองแห่งที่อยู่ติดกันใกล้กับร้านอาหารของกู้โหย่วฮุ่ย ส่วนกู้จิ่วจ้างช่างก่ออิฐหลายคน

จากไซต์ก่อสร้าง สร้างบ้านของพวกเขามาต่อเติมหน้าร้านทั้งสอง สร้างเตา ต่อท่อน้ำ ปรับระดับพื้นดิน และฉาบปูนผนัง

หลินเว่ยปิดร้านอาหารเช้าในตอนเช้า และในช่วงบ่าย เขาเดินทางไปยังหมู่บ้านหลายแห่งในเขตชานเมืองเพื่อหา

ช่างไม้มาสั่งโต๊ะและม้านั่ง เขายังจ่ายเงินให้ลูกค้าแลกอาหารเช้าเป็นคูปองอุตสาหกรรมด้วย เขากำลังเตรียมตัวเปิดร้าน

อาหารเช้า คูปองอุตสาหกรรมเหล่านี้สามารถนำไปซื้อหม้อเหล็ก กาน้ำ และของใช้อื่นๆ ได้

หลินซูไปที่ไซต์ก่อสร้าง และเมื่อเธอกลับมา ต้าเปาก็เพิ่งตื่น

หลิวเสี่ยวเอ๋อ ซึ่งกำลังนอนกับเด็กๆ ในห้องนอน ยิ้มและถามเธอเมื่อกลับมาถึงว่า “ทำไมกลับมาเร็วจัง การ

ก่อสร้างบ้านเป็นยังไงบ้าง”

หลินซูอุ้มต้าเปา เปลี่ยนผ้าอ้อม และเช็ดก้น หลิวเสี่ยวเอ๋อยื่นขวดนมที่เตรียมไว้ให้

ขณะที่กำลังป้อนนมให้ต้าเปา หลินซูก็ตอบว่า “บ้านสร้างถึงชั้นสี่แล้ว และน่าจะสร้างเสร็จภายในหนึ่งเดือน”

“จิ๊ รู้ไหม บ้านในเมืองหลวงมณฑลมีตั้งเยอะแยะ แล้วส่วนใหญ่ก็สูงแค่สองสามชั้นเอง ทำไมถึงสร้างตึกเจ็ดชั้นขึ้น

มาล่ะ ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันเชียว”

ตึกเจ็ดชั้นไม่ใช่ตึกที่สูงที่สุดในเมืองหลวงมณฑลหรอก แต่ตึกส่วนใหญ่ในย่านนี้สูงแค่สองสามชั้นเอง ทำให้หลิว

เสี่ยวเอ๋อเข้าใจผิดคิดว่าแค่สองสามชั้นก็ถือว่าดีอยู่แล้ว

“แม่ พอตึกนั้นสร้างเสร็จแล้ว เราวางแผนจะใช้ชั้นหนึ่งและชั้นสองเป็นร้านค้า ส่วนชั้นสามขึ้นไปเป็นโรงแรม เห

มือนเกสต์เฮาส์สำหรับนักเดินทาง ต่อให้ลงทุนเยอะขนาดนี้ พอสร้างเสร็จเราก็สามารถนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์และสร้าง

รายได้ให้เราได้”

หลิวเสี่ยวเอ๋อมองเธอด้วยความตกใจ “ลูกเขยพาไปดูครั้งที่แล้ว ที่นั่นค่อนข้างใหญ่ มีร้านค้ามากมายทั้งชั้นหนึ่ง

และชั้นสอง พวกเธอวางแผนจะทำธุรกิจอะไรถึงต้องใช้ร้านค้าเยอะขนาดนี้”

หลังจากต้าเปาดื่มนมเสร็จ หลินซูก็เช็ดคราบนมออกจากปากแล้วยิ้ม “มีร้านค้าทั้งหมดแปดร้าน เราจะคงไว้สอง

ร้านที่เชื่อมต่อกับบันไดเป็นล็อบบี้ของโรงแรม

เหลืออีกหกร้าน สองร้านสำหรับร้านอาหาร สองร้านสำหรับบริษัทค้าขาย หนึ่งร้านสำหรับร้านขายผลไม้ และ

หนึ่งร้านสำหรับร้านเบเกอรี่หรือร้านขายเสื้อผ้า แม่คิดว่าเรามีร้านค้าพอไหม”

หลิวเสี่ยวเอ๋อส่ายหัว “จิ๊ พวกเธอบริหารร้านเยอะแยะขนาดนี้ จัดการได้หมดทุกร้านเลยเหรอ? ทำไมเธอไม่ให้พี่

ชายคนรองและครอบครัวเขาเช่าร้านสุดท้ายไปทำธุรกิจเล็กๆ บ้างล่ะ?”

“ให้พี่ชายคนรองของฉันเหรอ?” หลินซูเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ “แม่ แม่อยากให้พี่ชายคนโต

และพี่ชายคนรองของฉันมาที่เมืองหลวงของมณฑลด้วยเหรอ?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อไม่เคยออกจากอำเภอมาก่อนเลย ครั้งนี้ เมื่อมาถึงเมืองหลวงของมณฑล เธอได้สัมผัสกับความเจริญ

รุ่งเรืองของเมืองใหญ่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เมืองเล็กๆ ของเธอเทียบไม่ได้

“ในเมื่อพี่ชายคนโตกับภรรยาไม่อยากกลับเมืองมณฑลทำไมเราไม่ให้พี่ชายคนรองมาที่นี่ด้วยล่ะ? เราทุกคนจะได้

ดูแลกันในเมืองเดียวกันได้”

ชาติที่แล้วหลินซูเคยอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ เธอจึงเข้าใจข้อดีและแรงกดดันของชีวิตในเมืองเป็นอย่างดี

อาจกล่าวได้ว่ามีทั้งข้อดีและข้อเสีย ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน

“ถ้าอยากให้พี่ชายคนรองมาที่นี่ ร้านเล็กๆ ในเมืองมณฑลและอำเภอจะเป็นยังไงละ?”

บ้านเก่าที่หลินซูซื้อในอำเภอ นอกจากพื้นที่ร้านค้าแล้ว คงจะว่างเปล่าถ้าทุกคนมารวมตัวกันที่เมืองหลวงมณฑล

แม้ว่าที่ดินซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านเก่าจะมีมูลค่าในอนาคต แต่หลินซูคงไม่ขัดข้องที่จะให้เช่าตอนนี้ หากมันสามารถ

สร้างรายได้จากค่าเช่าได้

หลิวเสี่ยวเอ๋อ ไม่แน่ใจในความเต็มใจของหลินซู จึงถามอย่างลังเลว่า “ทำไมเธอไม่โอนร้านเล็กๆ ในอำเภอให้พี่

สาวของเธอ และให้พี่สาวของเธอจ่ายค่าเช่าร้านทุกเดือนล่ะ”

“กว่าบ้านจะเสร็จก็คงใช้เวลาตั้งเดือนกว่า ระหว่างนี้ ลองติดต่อพี่ชายคนรองดูสิ เผื่อเขาเต็มใจมาทำงานด้วย ถ้า

พวกเขาพอใจกับร้านเล็กๆ ในอำเภอและไม่อยากมาเมืองหลวงมณฑลเพื่อเสี่ยงกับอนาคตที่ไม่แน่นอน การจองร้านกับ

เราตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

หลินซูบีบมือเล็กๆ ของต้าเปา และเมื่อเขาหันศีรษะเล็กๆ ของเขา เธอก็ยิ้มให้เขาเล็กน้อย

เมื่อพูดถึงครอบครัวของพี่ชายคนรองในอำเภอ หลินซูจำได้ว่าในช่วงเทศกาลตรุษจีน แฟนสาวของหลินกัง ฟาง

หงอยากให้หลินกังช่วยเธอเปิดร้าน

จากนั้นเธอก็ถามว่า “ช่วงเทศกาลตรุษจีน ฟางหงอยากให้หลินกังช่วยหาเงินมาเปิดร้าน ตอนนั้นหลินกังดูเหมือน

จะไม่มีเงินติดตัวมากนัก สุดท้ายแล้วพวกเขาแก้ปัญหากันยังไง ร้านเปิดหรือยัง”

“แล้วพวกเขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ? หมอนั่นทำงานมาหลายเดือนแล้วไม่ได้เก็บเงินแม้แต่หยวนเดียว เขาและฟาง

หงก็ใช้เงินไปหมดแล้ว ผลก็คือ พอเขาต้องมาทำงานที่นี่ เขาก็หาเงินไม่ได้ ต้องยืมเงิน 500 หยวนจากฉันกับพ่อเธอ”

หลิวเสี่ยวเอ๋อยังคงโกรธมากเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ “ฟางหงบอกว่าถ้าเธอแต่งงานกับเหล่าซาน เงิน 500 หยวนนี้จะ

ถือเป็นสินสอด ถ้าไม่ได้ลงเอยกัน เธอจะคืนเงิน 500 หยวนให้”

“ฟังสิ่งที่เธอพูดสิ เหมือนกับว่าเธอไม่อยากอยู่กับเหล่าซานเลย บอกฉันหน่อยสิ ว่าครอบครัวไหนจะอยากได้ลูก

สะใภ้แบบนั้น ถ้าเหล่าซานไม่ชอบเธอ พ่อกับแม่เธอคงไม่ยอมให้ไปคบกับฟางหงหรอก”

หลินซูพูดไม่ออก “เธอกำลังใช้หลินกังเป็นแผนสำรอง พวกคุณไม่น่าให้เงินเขาตั้งแต่แรกเลย”

“ผู้หญิงคนนั้น ฟางหงนี่ฉลาดมาก เธอพูดแบบนั้นก็ต่อยังไม่ได้เงินเท่านั้น ไม่งั้นฉันคงให้เงินเธอไปแล้ว”

“แล้วทำไมไม่ฉวยเงินกลับไปล่ะ” หลินซูพูดแซวอย่างจงใจ

หลิวเสี่ยวเอ๋อกลอกตา “ยังไงซะ ก็เป็นเหล่าซานที่ชอบเธออยู่แล้ว เราจะไม่ทำให้มันแย่ไปกว่านี้แล้วกัน”

ถ้าหลินกังไม่ได้ไปทำงานที่โรงไฟฟ้าพลังน้ำ เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับฟางหงอย่างแน่นอน แต่กลับกัน เหมือนกับชาติ

ที่แล้ว เขาจะตกหลุมรักพี่สะใภ้สามจากชาติที่แล้ว และแต่งงานกับเธอด้วยการล่อลวงและหลอกลวง

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลินซูชอบพี่สะใภ้สามจากชาติที่แล้วมาโดยตลอด เธอเป็นคนขยัน มีความสามารถ มีคุณธรรม

และใจกว้าง แม้ว่าหลินกังจะเป็นคนที่พึ่งพาไม่ได้ และครอบครัวสามก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่เธอก็เป็นคนดีต่อ

ครอบครัวมาก

เมื่อได้ยินดังนั้น ต้าเปาก็เตะเท้าเล็กๆ สองครั้งพร้อมกับส่งเสียงร้องแบบเด็กๆ

หลินซูสนใจ เธอหัวเราะเบาๆ บีบมือเล็กๆ ของเขาเบาๆ “ต้าเปาก็ไม่ชอบป้าคนที่สามคนนี้เหมือนกันเหรอ?”

“อ๊า~”

“แต่ถ้านายไม่ชอบเธอ ฉันคงทำอะไรไม่ได้หรอก ลุงสามของนายชอบ งั้นเราลองสงสารเขาหน่อยไหม หลังจากที่

เขาชนกำแพงแล้วได้รับบาดเจ็บ แล้วค่อยแนะนำผู้หญิงดีๆ ให้เขารู้จักดีไหม?”

“อ๊า~ โอ้~”

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฟางหงนี่ทะเยอทะยานมากเลยนะ ฉันไม่รู้ว่าลุงสามของนายจะพัฒนาฝีมือขึ้นหรือเปล่า ถ้า

เขายังนิ่งเฉยอยู่แบบนี้ เขาก็คงไม่สามารถควบคุมเธอคนนี้ได้หรอก”

การซักถามโต้ตอบกันไปมาของแม่ลูกทำให้ดูเหมือนเป็นบทสนทนาจริงจังสำหรับใครก็ตามที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ

เรื่องนี้เลย

หลิวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกขบขันกับพวกเขา เดินไปที่เปล แล้วเอื้อมมือไปอุ้มต้าเปา

เธอยิ้มพลางพูดกับต้าเปาว่า “แม่กับลุงสามของนายไม่เคยเข้ากันได้เลย ฉันพนันได้เลยว่าลุงสามของนายคงไม่

ชอบผู้หญิงที่แม่นายหามาให้หรอก ทำไมต้าเปาของพวกเราไม่รีบโตเร็วๆ ล่ะ ช่วยลุงสามของนายหาภรรยาที่ดีให้หน่อย”

“อ๊า~”

ต้าเปาโบกแขนขาอย่างตื่นเต้น เร่งเร้าให้เธอรีบไปหาลุงสามของเขา และตบเขาสักสองสามครั้ง ป้าสามของเขาใน

ชาติที่แล้วช่างวิเศษเหลือเกิน แล้วเขาจะหลงเสน่ห์ยัยจิ้งจอกนั่นไปได้อย่างไร

หลิวเสี่ยวเอ๋อกล่าวกับหลินซูอย่างมีความสุขว่า “ดูสิ ต้าเปาของเราเข้าใจแล้ว”

ขณะที่เธอพูด เธอจูบต้าเปา “ดี ดี ดี เมื่อลุงสามของนายถูกทิ้ง การแต่งงานของเขาจะตกเป็นของนาย นายจะ

ช่วยเขาหาภรรยาที่ดี”

“หาภรรยาที่ดีให้ใคร” กู้จิ่วเดินเข้ามาจากด้านนอก

หลินซูได้กลิ่นเหม็นแล้วหัวเราะ “เธอมาถูกเวลาแล้ว! ลูกชายเธออึแตกแล้ว รีบไปล้างก้นเขาเถอะ เมื่อเขาโตขึ้น

เธอจะหาภรรยาที่ดีให้เขาได้”

ต้าเปาซึ่งขมวดคิ้วอยู่ เหลือบมองหลินซูด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่รู้หรือไงว่าชาติที่แล้วภรรยาของเขาเป็นใคร?

หลิวเสี่ยวเอ๋อไม่มีทางปล่อยให้กู้จิ่วที่เพิ่งกลับถึงบ้านล้างก้นให้ได้ เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว อุ้มต้าเปา แล้ว

พยายามเดินไปที่ห้องน้ำ “ไม่ ไม่ ฉันทำเอง พี่เก้าเพิ่งกลับมา นั่งพักสักครู่ ฉันจะล้างก้นเหม็นๆ นี้เอง”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ต้าเปารู้สึกกังวล

หลินซูยิ้มและหยุดเธอไว้ แล้วพูดว่า “แม่ ต้าเปาชอบให้กู้จิ่วล้างก้นที่สุด ถ้าแม่ล้างก้นให้เขา เขาจะร้องไห้งอแง

แน่”

“จริงเหรอ?” หลิวเสี่ยวเอ๋อแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง แม้แต่เด็กทารกอายุเดือนกว่าๆ ก็ยังเลือกคบใครได้

ขนาดนี้เชียวหรือ?

เธอมองลงไปที่ต้าเปาที่กำลังเดือดดาล ใบหน้าแดงก่ำ บิดตัวไปมาอย่างไม่พอใจ

กู้จิ่วเคยลองมาหลายครั้งแล้ว และเขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เจ้าตัวน้อยกลับชอบให้เขาล้างก้นและอาบน้ำให้ จริงๆ

แล้ว การเคลื่อนไหวของเขายังไม่อ่อนโยนพอ เจ้าตัวน้อยไม่ชอบแม่ที่อ่อนโยนและชอบให้เขาล้างให้มากกว่า มันยากที่

จะเข้าใจจริงๆ

น่าแปลกที่ทันทีที่กู้จิ่วรับต้าเปาจากหลิวเสี่ยวเอ๋อ เจ้าตัวน้อยก็หยุดงอแง

เขาปล่อยให้กู้จิ่วอุ้มเขาเข้าห้องน้ำไปล้างก้นอย่างเงียบๆ โดยไม่ร้องไห้หรืองอแงเลยสักนิด ท่าทางของเขาดูดีมาก

“ฉันเคยอาบน้ำให้เขาหลายครั้งแล้ว ทำไมฉันไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน” หลิวเสี่ยวเอ๋อถามด้วยความงุนงง

หลินซูอดหัวเราะไม่ได้พลางอธิบายว่า “ตอนที่แม่อาบน้ำให้เขาเมื่อก่อน กู้จิ่วไม่อยู่บ้านใช่ไหม”

หลิวเสี่ยวเอ๋อครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็เบิกตากว้าง: “จริงด้วย! เด็กคนนี้ฉลาดขึ้นเยอะเลยนะ เขาเรียนรู้ที่จะ

เลือกคนได้ภายในเวลาแค่เดือนกว่าๆ เองเหรอ?”

หลินซูเพียงยิ้มและเงียบไป

ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนา เอ้อเปาก็ตื่นขึ้น

หลังจากป้อนนมให้ลูกน้อยทั้งสองแล้ว หลิวเสี่ยวเอ๋อก็อุ้มเอ้อเปาลงบันไดไป

กู้จิ่วพยุงตัวเองขึ้น โน้มตัวเข้าหาต้าเปาที่นอนอยู่บนเตียง ยกคิ้วขึ้น “เอ้อเปาชอบเดินเล่นข้างนอก ทำไมนายถึง

ชอบอยู่เงียบๆ ทำตัวเรียบร้อยกว่าผู้หญิงอีก”

ต้าเปากลอกตาใส่เขา เขาไม่ใช่เด็กจริงๆ การร้องไห้ไม่ต้องใช้ความพยายามเลยใช่ไหม?

กู้จิ่วอุทานด้วยความประหลาดใจ “ซูซู่ เด็กคนนี้กลอกตาใส่ฉัน เขาหมายความว่ายังไง? เขามีปัญหากับการถูก

ชมเชยเรื่องความประพฤติดีหรอ?”

“ฮ่าๆ” หลินซูอดหัวเราะไม่ได้ เธอเดาว่าลูกชายคนโตของเธอคงไม่ชอบถูกเปรียบเทียบกับผู้หญิง

“เธอกำลังเปรียบเทียบเขากับผู้หญิง แน่นอนว่าเขาคงไม่ชอบใจแน่ๆ เธอต้องชมเขาด้วยสิ่งที่เด็กผู้ชายชอบฟัง”

“เด็กผู้ชายชอบฟังอะไรล่ะ” กู้จิ่วมองเด็กน้อยด้วยสายตาเหยียดหยาม “ฉันควรจะชมรูปร่างหน้าตาดี อวัยวะ

เพศใหญ่โตของเขาหรือไง”

“ฮึ!”

“ฮ่าๆ”

หลินซูหัวเราะแล้วทรุดตัวลงบนเตียง

กู้จิ่วประหลาดใจที่พบว่าต้าเปา ซึ่งควรจะนอนอยู่บนเตียงและไม่เข้าใจอะไรเลย กลับหน้าแดงและจ้องมองเขา

ด้วยความโกรธ

จริงๆ แล้ว ดวงตาของเด็กทารกไม่ได้อันตรายนัก อ่อนโยนและน่ารัก แต่กู้จิ่วมองเห็นความโกรธในดวงตาของเขา

ความโกรธที่เกิดจากความอับอายและโทสะ

“ว้าว น่าแปลกใจจัง”

กู้จิ่วจ้องมองอย่างตั้งใจ ราวกับค้นพบทวีปใหม่

ครู่หนึ่ง เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้หลินซูแล้วกระซิบว่า “ภรรยา เธอคิดว่าต้าเปาเข้าใจที่เราพูดหรือเปล่า?”

หลินซูเหลือบมองต้าเปาที่แม้แต่จะพลิกตัวก็ยังทำไม่ได้ แล้วพยักหน้า “ต้าเปาของเราเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดใน

โลก”

“จุ๊ๆ เธอเข้าใจตั้งนานแล้ว ทำไมไม่บอกฉันล่ะ” ตอนนี้กู้จิ่วเริ่มสนใจต้าเปามากขึ้น ราวกับอยากรู้ว่าเขาเข้าใจได้

มากแค่ไหน

“ถ้าฉันบอกเธอ เธอจะเชื่อฉันไหม” หลินซูผลักเขาออกไป “เธอลองค้นพบด้วยตัวเองดีกว่าให้ฉันบอก”

กู้จิ่วนอนลงข้างๆ ต้าเปา เงยหน้าขึ้น แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าอ่อนโยนมาก “ต้าเปา นายเข้าใจฉันใช่ไหม พูด

ได้ไหม ทำไมไม่เรียกฉันว่า ‘พ่อ’ ก่อนล่ะ”

“โอ๊ย เป๊าะ!” ต้าเปาพ่นน้ำลายเต็มปากเลย จะเอาเปรียบเขางั้นเหรอ? ไม่มีทาง

ผลก็คือต้าเปาเริ่มเล่นกับน้ำลายตัวเอง พ่นออกมาอย่างแรง

“เฮ้ ฉันบอกว่าถ้านายไม่เรียกก็อย่าเรียกสิ ถ่มน้ำลายทำไม” กู้จิ่วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำลายที่มุมปาก

เบาๆ

หลินซูกลั้นหัวเราะ จิบน้ำอุ่นพลางยกแก้วขึ้นจิบพลางพูดว่า “ถ้าฉันเป็นต้าเปา ฉันคงบอกให้เธอ ‘ไปให้พ้น’ เขา

อายุยังน้อย ยังไม่หัดออกเสียงคำด้วยซ้ำ แถมเธอก็ยังคาดหวังว่าเขาจะเรียกเธอว่า ‘พ่อ’ อีกด้วย เธอควรจะบอกให้เขา

ลุกขึ้นยืนแล้วเดินซะ”

กู้จิ่วหัวเราะเบาๆ “ฉันเห็นว่าลูกชายฉันฉลาดนะ เขาเข้าใจทุกอย่างที่ฉันพูด เขาต้องพูดได้เร็วๆ นี้แน่นอน”

หลินซูเห็นต้าเปาหาว คิดว่าเขาอยากนอน เธอจึงตบเบาๆ เพื่อให้เขาหลับไป

ต้าเปาถอนหายใจอย่างหมดหนทาง ผู้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องถูกกล่อมให้หลับอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีสิทธิ์

คัดค้านอีกต่อไปแล้ว

หลินซูเห็นว่าตาของต้าเปาปิดลงเล็กน้อยแล้ว เธอจึงถามกู้จิ่วว่า “บ้านของเราสูงสี่ชั้นแล้ว เธอใช้เงินไปกับค่าวัสดุ

และค่าแรงไปเท่าไหร่แล้ว”

“ไม่ถึงหนึ่งหมื่นหยวน ค่าใช้จ่ายหลักคือค่าวัสดุก่อสร้าง ค่าแรงก็ไม่มาก”

กู้จิ่วสั่งให้ขนวัสดุเข้ามา ไม่ใช่โดยการซื้อวัสดุสำหรับแต่ละชั้น แต่ให้ขนส่งเข้ามาด้วยรถบรรทุก โดยจ่ายเฉพาะ

ปริมาณที่นำเข้ามาเท่านั้น

วัสดุก่อสร้างเพียงพอสำหรับสร้างอาคารได้ประมาณห้าชั้น ส่วนที่เหลือจะต้องสั่งซื้อเมื่อวัสดุขาดแคลน

“ตอนนี้เรามีเงินพอแล้ว แค่สร้างถึงชั้นสี่ก็ใช้งบไม่ถึงหมื่นหยวน” หลินซูเลิกคิ้ว ด้วยอัตราเท่านี้ เงิน 87,000

หยวนในระบบของเธอก็น่าจะเพียงพอสำหรับการสร้างและตกแต่งอาคารทั้งหลังแล้ว

กู้จิ่วหยิกแก้มของเธอพลางหัวเราะเบาๆ “ตอนแรกสร้างบ้านคงไม่ใช้เงินมากหรอก แต่ค่าตกแต่งจะแพงกว่า อีก

อย่าง พอโรงแรมสร้างเสร็จ การซื้อเฟอร์นิเจอร์ ผ้าม่าน เครื่องนอน ฯลฯ ก็แพงเอาเรื่องเหมือนกัน”

กู้จิ่วไม่ได้บอกว่าของใช้บางอย่างซื้อด้วยเงินอย่างเดียวไม่ได้ ต้องอาศัยเส้นสายและช่องทางพิเศษในการจัดหา

แน่นอนว่าเขารู้ว่าหลินซูมีเส้นสายอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่สามารถหาของใช้ทุกอย่างได้

หลินซูปัดมือเขาออก จ้องมองเขาด้วยสายตาตำหนิ “อย่าหยิกแก้มฉันแรงๆ สิ ไม่งั้นแก้มจะหย่อนก่อนเวลาอัน

ควร”

“อย่างที่เธอว่าไว้ ค่าใช้จ่ายจะสูงมากทีเดียว เรามีเงินพอใช้ไหม? เราควรเตรียมการล่วงหน้าไหม? อย่างเช่น ฉัน

ควรหาเวลาไปขึ้นเขาสักสองสามครั้งดีไหม?”

“เด็กๆ ยังเล็กมาก พวกเขาขาดเธอไม่ได้หรอก ไว้ค่อยคุยกันเรื่องไปเที่ยวภูเขาตอนพวกเขาโตขึ้นก็ได้” กู้จิ่ว

ปฏิเสธข้อเสนอของหลินซูที่บอกว่าให้ขึ้นเขาโดยไม่แม้แต่จะคิด

“ตอนนี้เด็กๆ กินทั้งนมแม่และนมผง แถมยังมีคนดูแลที่บ้านด้วย การขึ้นเขาจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ฉันไม่ได้ขึ้นเขา

มานานแล้ว เลยอยากหาเวลาไปบ้าง!”

หลินซูวางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากสภาพอากาศที่ค่อนข้างอบอุ่นเพื่อเดินทางขึ้นเขาอีกสักสองสามครั้ง โดยเพิ่ม

แต้มระบบของเธอให้ถึง 100,000 เพื่ออัพเกรด

สินค้าใหม่ๆ ที่จะเพิ่มเข้ามาในร้านค้าระบบหลังจากอัพเกรดแล้ว เป็นสิ่งที่เธอรอคอยมานานแล้ว

กู้จิ่วมองเธออย่างหมดหนทาง “แต่ช่วงนี้ฉันคงยุ่งมาก ทั้งไซต์ก่อสร้าง บริษัทการค้า และบริษัทต่างต้องการฉัน

ฉันคงไปสองที่พร้อมกันไม่ได้หรอก ไปขึ้นภูเขากับเธอไม่ได้”

“ก่อนจะเจอเธอ ฉันก็ยังขึ้นภูเขาคนเดียวอยู่เลย เธอไปทำธุระของเธอเถอะ ฉันจะขึ้นเขาไปเอง เธอไม่ต้องห่วง

ฉันหรอก”