ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 204

หลินซูเห็นชายชราเดินเข้ามาจากเนินเขา จึงค่อยๆ ขนมันเทศสีม่วงน้ำหนักสองสามจินจากระบบใส่ตะกร้าที่เธอ

ถืออยู่อย่างใจเย็น

ชายชราปีนขึ้นไปบนเนินเขาและพบหลินซูอยู่ที่นั่นด้วย เขาเดินเข้าไปหาเธอ เอียงคอมองตะกร้า แล้วพูดว่า “เธอ

ขุดรากโสมและมันเทศขึ้นมาเยอะมาก รสชาติอร่อยเมื่อใส่ในซุป นึ่งแล้วอิ่มท้องดีด้วย สมัยก่อนตอนอดอยาก เราขุดราก

โสมและมันเทศที่กินได้บนภูเขาไปเกือบหมด”

ด้วยสภาพอากาศที่เอื้ออำนวยในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทำให้คนขึ้นเขาน้อยลง นับประสาอะไรกับการออกไปขุด

รากโสมนี้

หลินซูชี้ไปที่ดินที่เพิ่งขุดขึ้นมา “ฉันโชคดีนะ แค่เจอต้นโสมอยู่บ้าง ฉันจะขุดมันขึ้นมาทำซุป ฉันคิดว่าการนึ่งมัน

คงไม่อร่อยเท่าการตุ๋นกับเครื่องในหมู”

ชายชรายิ้มและเหลือบมองหลินซู “สหายหญิง คุณนี่กินกินเก่งจริงๆ เลยนะ แต่เครื่องในหมูไม่ใช่ของที่ซื้อเมื่อ

ไหร่ก็ได้หรอก”

หลินซูกระพริบตาแล้วตอบว่า “น้องสาวป้าฉันทำงานที่โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ ดังนั้นจึงสามารถกินกระเพาะหมู

ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ”

ชายชรา: “.”

เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ตัวว่าน้องสาวของป้าก็ยังคงเป็นป้าของเธออยู่ไม่ใช่หรอ?

เมื่อรู้ว่าถูกหลอก ชายชราก็หัวเราะเยาะร่างของเธอที่กำลังเดินจากไป

หลินซูหันกลับมา เมื่อเห็นว่าชายชราไม่สนใจเธอแล้ว เธอจึงกลับไปเก็บสมุนไพรต่อ

ระหว่างทางเธอได้เก็บสมุนไพรต่างๆ เช่น จินกังเถิง, จินหยิงจื่อ, ฮวงเซอจื้อจื่อกัว และ เซี่ยะชิง

ในที่สุดเธอก็หยุดอยู่หน้าต้นไม้ต้นหนึ่งและสังเกตเห็นเถาวัลย์ที่พันรอบมันเทศ ใบเป็นรูปหัวใจและมีขนาดใหญ่

กว่ามันเทศหลายเท่า และเถาวัลย์ยังออกผลกลมๆ สีเหลืองอีกด้วย

[ระบบ สมุนไพรชนิดนี้คืออะไร?]

[โฮสต์ ใบของมันค่อนข้างคล้ายกับใบของมันเทศและรากของดอกขนแกะ แต่ใบของมันใหญ่กว่าใบของสมุนไพร

ทั้งสองชนิดหลายเท่า บางคนที่ไม่คุ้นเคยกับมันอาจเข้าใจผิดว่าเป็นฮวงตู้อันเลื่องชื่อ

ดอกของมันเติบโตเป็นช่อ ดอกที่ห้อยลงมาคล้ายกับรวงข้าวสาลีที่หงายขึ้น ผลบนลำต้นมีพิษและต้องผ่าน

กระบวนการแปรรูปก่อนนำไปใช้ ห้ามรับประทานหากพบในป่า]

หลินซูสัมผัสใบของ *ฮวงตู้* อย่างอ่อนโยน ระบบก็เก็บเกี่ยวผลและรากสมุนไพรอย่างกระตือรือร้น

[โฮสต์ กอพืชที่อยู่ตรงหน้าคุณ สูงประมาณหนึ่งหรือสองคน คือ *เชียนจินป๋า* ราชาแห่งพืช สรรพคุณมากมาย

เช่น ไล่ลมและความชื้น ส่งเสริมการไหลเวียนโลหิต และเสริมสร้างกล้ามเนื้อและกระดูก รากและลำต้นของมันสามารถ

ใช้เป็นยาได้]

[ถ้าใช้เป็นยาได้ ฉันจะเก็บมันมา] หลินซูวิ่งเหยาะๆ เข้าไปแตะเบาๆ แล้วรากก็ถูกเก็บไว้ในระบบ

ภรรยาของชายชรามีอาการกล้ามเนื้อหลังส่วนล่างตึงอย่างรุนแรงในช่วงหลังคลอดเมื่อยังเด็ก และต้องดูแลลูก

หลายคนด้วย

ตอนนี้เขาอายุมากขึ้น อาการบาดเจ็บที่เขาได้รับมาตั้งแต่หนุ่มๆ ก็ปรากฏชัดขึ้น

เมื่อไม่นานมานี้ ภรรยาของเขามีอาการปวดหลัง และเหตุผลหลักที่ชายชราขึ้นเขามาคือการขุดสมุนไพรเพื่อ

รักษาอาการตึงกล้ามเนื้อหลังส่วนล่าง และ *เชียนจินป๋า* (千斤拔) ก็เป็นหนึ่งในนั้น

หลินซูเก็บเกี่ยว *เชียนจินป๋า* กอนี้ และชายชราก็สังเกตเห็นเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นต้น *เชียนจินป๋า* ที่ดูเหมือนปกติ ชายชราก็เหวี่ยงจอบขุดลงไป แต่ไม่นานนักก็พบว่าไม่มี

รากหรือลำต้นอยู่ใต้ดิน

ชายชราเกาหัวพลางจ้องมองกอ *เชียนจินป๋า* ด้วยความงุนงงว่าต้นไม้พวกนี้ที่ไร้รากและลำต้นจะเติบโตสูง

ขนาดนี้ได้อย่างไร

ราวกับเกิดความคิดบางอย่าง เขาจึงโยนจอบทิ้งไปและเริ่มถอนต้นไม้ด้วยมือเปล่า

หากต้นไม้เหล่านี้เป็น *เชียนจินป๋า* ที่เติบโตตามปกติ แม้แต่ลู่จื้อเสิน (นักปรัชญาและนักเขียนชื่อดังชาวจีน) ก็

ยังต้องยอมแพ้

แต่คราวนี้ *เชียนจินป๋า* ซึ่งขึ้นชื่อว่าถอนยาก กลับถูกถอนออกได้อย่างง่ายดายโดยชายชรา

ชายชราจ้องมอง *เชียนจินป๋า* ที่บัดนี้ไร้รากและลำต้นแล้ว และจมดิ่งสู่ห้วงความคิดอันลึกซึ้ง

หลินซูซึ่งขึ้นไปถึงยอดเขาอีกยอดหนึ่งแล้ว ไม่รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นเบื้องหลังเธอ

ยอดเขานี้เต็มไปด้วยหิน ปกคลุมไปด้วยต้น *ฉือเหวย* จำนวนมาก และพบต้น *เทียนเหมินตง* จำนวนมากขึ้น

อยู่ในซอกหิน

โชคดีที่หลินซูใช้ระบบการเก็บเกี่ยวผ่านสื่อกลางเพื่อเก็บเกี่ยว มิฉะนั้นเธอคงไม่สามารถขุด *เทียนเหมินตง* ที่ขึ้น

อยู่ในซอกหินได้

เนื่องจากต้น *เทียนเหมินตง* ขึ้นอยู่ในซอกหิน จึงขุดออกได้ยาก ดังนั้น ยิ่งต้น *เทียนเหมินตง* มีอายุมากเท่า

ไหร่ ก็ยิ่งมีเหง้ามากขึ้น

อาจกล่าวได้ว่าสมุนไพรรอบๆ ซอกหินนั้นถูกเตรียมไว้สำหรับหลินซูโดยเฉพาะ

ความอุดมสมบูรณ์ของสมุนไพร ประกอบกับความยากลำบากในการหาสมุนไพร ทำให้ภูเขาแห่งนี้กลายเป็น

สถานที่ที่ผู้ที่กล้าเสี่ยงภัยขึ้นไปเก็บสมุนไพรได้แต่ฝันถึง นับเป็นสถานการณ์ที่น่าหงุดหงิดใจอย่างแท้จริง

ต่อมา ผู้คนที่ขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรก็ค่อยๆ เลิกเดินทางมายังภูเขาแห่งนี้ สิ่งนี้ส่งผลดีต่อหลินซูและ

ระบบ

นอกจากเทียนเหมินตงแล้ว ยังมีเจียะจำนวนมากขึ้นตามซอกหิน โดยเจียะเล่มีมากที่สุด

ผู้ที่ขึ้นเขาบ่อยครั้งเพื่อเก็บสมุนไพรต่างรู้ดีว่าไข่นกฟีนิกซ์ (เฟิงหวงตาน) จะงอกอยู่ใต้เหง้าของต้นเซินเจียะ ซึ่งมี

รสหวานเล็กน้อยและช่วยดับกระหาย หลายคนที่ขึ้นเขาแล้วน้ำหมดก็จะมองหาต้นเซินเจียะและขุดไข่นกฟีนิกซ์ (เฟิง

หวงตาน) ขึ้นมาใต้เหง้าเพื่อดับกระหาย

เวลาผ่านไปเร็วเสมอเมื่อทำงานอยู่บนภูเขา

หลินซูตรวจสอบยอดเงินในระบบของเธอ หลังจากที่ยอดเงินเพิ่มขึ้นเกือบสองพันหยวน เธอเห็นว่าไม่เช้าแล้ว จึง

เริ่มเดินลงจากภูเขา

เมื่อกลับถึงเมืองก็มืดแล้ว และเธอกลับถึงบ้านหลังสี่โมงเย็น

เมื่อมองดูสภาพอากาศภายนอกที่มืดครึ้ม เธอคิดว่าพรุ่งนี้อากาศคงจะเปลี่ยนแปลง

หลังจากจอดรถจักรยานแล้ว หลินซูก็เข้าไปในบ้านและพบว่ามีแขกมาเยือน

ต้าเปาและเอ้อเปา ซึ่งหลิวเสี่ยวเอ๋อและพี่เลี้ยงอุ้มอยู่ กำลังเล่นกันอยู่ในห้องอาหาร

ไม่ได้เจอแม่มาทั้งวัน เธอจึงรู้ว่าทันทีที่เด็กๆ เห็นเธอกลับมา โดยเฉพาะเอ้อเปาเธอจะร้องโวยวายขอกอด

หลินซูจึงเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ตั้งใจจะขึ้นไปอาบน้ำเงียบๆ โดยไม่รบกวนลูกน้อยทั้งสอง

จู่ๆ เธอก็เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น แม่เจียงซึ่งอาจจะสังเกตเห็นความกังวลของหลินซู ก็ทักทายเธออย่างอบอุ่น

“โอ้โห นี่ต้องเป็นน้องสะใภ้ของจ้าวหงแน่ๆ เลย แต่งตัวแบบนี้ออกไปทุ่งนาเหรอ? นั่งลงจิบชาเถอะ จ้าวหงเพิ่งชงเอง

นะ”

หลินซูพยักหน้าให้เธอแล้วรีบเดินไปทางบันได

แต่ตอนนั้นก็สายเกินไปแล้ว

เอ้อเปาแม้ตัวเล็กแต่ก็ฉลาดมาก เมื่อได้ยินเสียงแม่เจียง เธอจึงหันไปมอง

เมื่อเห็นหลินซูเธอรีบวิ่งเข้าไปหาโดยไม่ลังเล

หลังจากวิ่งวนไปวนมาสักพัก รู้ตัวว่าตัวเองยังอยู่ที่เดิม และหลินซูไม่ได้เข้ามากอด เอ้อเปาก็รู้สึกทั้งกังวลและ

เสียใจ

เธอร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง “ว้า!”

เสียงดังสนั่นทำให้ทุกคนบนชั้นหนึ่งตกใจ

หลินซูทั้งเสียใจและรำคาญที่แม่เจียงที่เข้ามายุ่ง เธอจงใจทำเรื่องวุ่นวายเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเอ้อเปา

ชุดทำงานที่เธอสวมใส่หลังจากเดินป่าบนภูเขามาทั้งวัน ปนเปื้อนไปด้วยควันพิษจากต้นไม้ในป่า ทำให้ไม่เหมาะ

กับการอุ้มเด็กโดยตรง

ไม่เช่นนั้น พิษในร่างกายของเธออาจไปติดที่ผิวบอบบางของเด็กๆ ได้ หากเป็นเช่นนั้น เด็กๆ คงจะเกิดอาการแพ้

แดงก่ำและคัน

“โอ้ แม่สามี เสียงหลานสาวตัวน้อยของคุณดังมาก! ใครที่ไม่รู้เรื่องนี้คงคิดว่าเธอเป็นลู่จื้อเสินที่กลับชาติมาเกิด!”

แม่เจียงอุทานพลางตบขาตัวเองอย่างแรง

ริมฝีปากของหวังซูเจิ้นกระตุก เธอรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็แสดงออกไม่ได้ ราวกับรักษามารยาทระหว่างญาติๆ เอาไว้

“คุณให้อภัยเด็กน้อยที่น่าสงสารของฉันด้วย ความจุปอดของเอ้อเปาของฉันไม่มีใครเทียบได้”

ขณะที่หลินซูกำลังตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เสียงของกู้จิ่วก็ดังมาจากประตูหน้า “เกิดอะไรขึ้น?

เกิดอะไรขึ้น เอ้อเปา? พ่อกลับมาแล้ว!”

หลินซูถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงของกู้จิ่ว

หลังจากที่เขาเข้ามา เธอขยิบตาให้เขาและรีบขึ้นไปอาบน้ำ

เอ้อเปาซึ่งปกติชอบเล่นกับกู้จิ่ว กลับไม่สนุกเอาเสียเลยคราวนี้ เมื่อเห็นว่าหลินซูไม่สนใจและวิ่งขึ้นไปชั้นบน เธอ

ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

ตอนแรกก็แค่คร่ำครวญ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นร้องไห้หนักกว่าเดิม

น้ำตาไหลอาบแก้ม ทำให้กู้จิ่วปวดร้าวใจอย่างที่สุด

“มานี่สิ เอ้อเปาของพ่อ พ่อจะอุ้มไปหาแม่เอง อย่าร้องไห้นะ”

เมื่อได้ยินว่าตัวเองจะขึ้นไปหาแม่ชั้นบน เอ้อเปาก็ยื่นมืออ้วนกลมออกไปหากู้จิ่วทันที

ต้าเปาขมวดคิ้วเล็กน้อย ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของพี่เลี้ยงอย่างหมดหนทาง มองดูเอ้อเปาแสดงท่าทาง

หลิวเสี่ยวเอ๋อยื่นเอ้อเปาให้เขา พร้อมอธิบายว่า “เธอเล่นได้ดีมากทั้งวัน ประพฤติตัวดีมาก แต่พอเห็นแม่ก็เริ่ม

งอแง”

กู้จิ่วพยักหน้า อุ้มเอ้อเปา เหลือบมองต้าเปา เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้อารมณ์เสีย ก็อุ้มเอ้อเปาขึ้นมา ค่อยๆ เกลี้ย

กล่อมเธอ ขณะที่ทั้งคู่เดินขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ

โชคดีที่เอ้อเปาสังเกตเห็นกู้จิ่วอุ้มเธอขึ้นบันได จึงหยุดงอแง แล้วมองขึ้นไปชั้นบนอย่างน่าสงสารแทน

อยู่ๆ เธอก็ชี้ขึ้นไปชั้นบน พูดกับกู้จิ่วเป็นระยะๆ ถึงความผิดที่หลินซูทำกับเธอ

แม้คนที่อยู่ตรงนั้นจะไม่เข้าใจคำพูดของเอ้อเปา แต่จากสีหน้าของหลินซู พวกเขารู้ได้ทันทีว่าการกระทำของหลิน

ซูทำให้เธอโกรธ

กู้จิ่วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พบว่าปฏิกิริยาของเธอทั้งตลกขบขันและน่าหงุดหงิด

“ทำไมเธอถึงมาฟ้องฉันตั้งแต่ยังเด็กขนาดนี้? เป็นเพราะแม่ไม่ได้อุ้มเอ้อเปาเหรอ?”

เอ้อเปาชี้ขึ้นไปชั้นบนอีกครั้งพลางพูดพล่ามไปเรื่อย

กู้จิ่วพยักหน้าอย่างจริงจัง “แม่ไม่น่าทำแบบนั้นเลย กลับมาแล้วไม่อุ้มเอ้อเปาได้ยังไง เอ้อเปาเป็นเด็กดีจริงๆ แล้ว

แม่ก็ไม่ได้อุ้มด้วยซ้ำ คืนนี้เราจะลงโทษแม่ด้วยการไม่ให้กินข้าวดีไหม”

เอ้อเปาพูดอีกอย่าง แต่ไม่มีใครเข้าใจ

กู้จิ่วชี้ไปที่ห้องชั้นบนเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แล้วถามว่า “เอ้อเปา ห้องนี้ห้องใคร รู้จักไหม”

เอ้อเปาชี้ไปที่ห้อง แล้วชี้ลงไปชั้นล่าง

“เอ้อเปา เธอหมายถึงห้องนี้ของคุณยายเหรอ?”

เอ้อเปาดูเหมือนจะไม่เข้าใจ แต่เธอก็เริ่มส่งเสียง “อะ อะ โอ้ โอ้” อีกครั้ง

เมื่อพ่อและลูกสาวค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องนอน หลินซูก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งเช็ดผมอยู่ที่โต๊ะ

เครื่องแป้ง

เอ้อเปาลืมไปสนิทว่าหลินซูไม่ได้อุ้มเธอไว้

เมื่อเข้าไปในห้องนอน เธอเห็นหลินซูอีกครั้ง และปฏิเสธที่จะอยู่ในอ้อมแขนของกู้จิ่ว โน้มตัวไปข้างหน้าราวกับจะ

โยนตัวเองเข้าหาหลินซู

หลินซูพาเธอไปกินนม ส่วนกู้จิ่วหยิบไดร์เป่าผมจากลิ้นชักมาช่วยเป่าผมให้แห้ง

ไดร์เป่าผมเป็นรุ่นที่ค่อนข้างล้าสมัย หลินซูซื้อมาจากร้านค้าระบบ

ถ้าครอบครัวของเธอถาม หลินซูก็จะบอกว่าเป็นของนำเข้าที่นำมาจากมณฑลกวางตุ้ง

ส่วนกู้จิ่ว เขาเห็นด้วยกับหลินซูเสมอและไม่เคยขัดแย้งกับเธอเลย

ทั้งคู่แอบเลี่ยงที่จะถามถึงที่มาของของที่นำมา

“ทำไมแม่ของพี่สะใภ้สามถึงมาวันนี้ล่ะ”

หลินซูยังคงไม่พอใจที่แม่เจียงจงใจดึงดูดความสนใจของเอ้อเปา ทำให้เด็กน้อยร้องไห้หนักขนาดนี้

กู้จิ่วขณะเช็ดผมตอบว่า “ฉันไม่รู้ ฉันกลับบ้านช้ากว่าเธอนิดหน่อย เธอคงแค่มาเยี่ยม”

หลินซูไม่เชื่อว่าแม่เจียงจะมาเยี่ยมโดยไม่มีเหตุผล เธอมักจะนำของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาด้วยเสมอ แล้วเธอจะ

ยอมใช้เงินโดยไม่มีเหตุผลจริงๆ เหรอ?

ด้วยนิสัยชอบฉวยโอกาสของเธอ เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้

“ฉันพนันได้เลยว่าเธอต้องการอะไรจากเราแน่ๆ”

กู้จิ่วยิ้ม มองเอ้อเปาในกระจกขณะที่เด็กน้อยกำลังดื่มนม สายตาจับจ้องไปที่เส้นผมของเธอ

“ไม่ว่าเธอจะทำอะไร เธอไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากเราได้”

กู้จิ่วเป็นผู้ใหญ่แล้ว จึงมีความสนใจที่หลากหลาย และไม่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เกี่ยวกับครอบครัวและเพื่อนฝูง

หลินซูเลิกคิ้ว ไม่จำเป็นต้องเป็นอย่างนั้นเสมอไป

แมวทนกลิ่นปลาไม่ได้ แม่เจียงอาจจะมาเพราะกลิ่นปลาก็ได้ เธอสงสัยว่าคราวนี้เธอเห็นอะไรในตระกูลกู้บ้าง

ทันทีที่เธอป้อนนมเอ้อเปาเสร็จ หลิวเสี่ยวเอ๋อก็เดินเข้ามาพร้อมกับอุ้มต้าเปา

“ป้อนนมต้าเปาด้วย บ่ายนี้เขาไม่ได้ดื่มนม กินแค่ข้าวบดไปครึ่งชามตอนบ่ายสามโมง”

หลินซูให้กู้จิ่วพาเอ้อเปาที่อิ่มท้องแล้วไปรับต้าเปาจากหลิวเสี่ยวเอ๋อ

เด็กน้อยจ้องมองหลินซูผมยุ่งเหยิง ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่ว ทำให้ทุกคนใจละลาย

“นายไม่คิดว่าผมของฉันดูสวยเหรอตอนปล่อยผม?”

ที่จริงแล้ว หลินซูอยากจะถามว่าเธอคิดว่าแม่ของเธอสวยไหมตอนเด็กๆ

ต้าเปาหาว ซุกหน้าแนบกับอกของหลินซู กู้จิ่วรีบวางเอ้อเปาลงบนเตียงเพื่อเล่นคนเดียว ขณะที่เขากำลังเตรียม

นมผงให้ต้าเปา

หลิวเสี่ยวเอ๋อยืนอยู่ข้างเตียง เล่นกับเอ้อเปา เมื่อนึกถึงตอนที่เด็กหญิงร้องไห้หนักมากอยู่ข้างล่าง เธอก็รู้สึก

เห็นใจขึ้นมาบ้าง “ถ้าหญิงชราจากตระกูลเจียงคนนั้นไม่ได้ตั้งใจก่อเรื่อง เอ้อเปาคงไม่ได้เห็นแม่แล้วร้องไห้ขอนมหรอก

ตอนนี้อิ่มแล้วสบายตัวใช่ไหม”

เอ้อเปาที่อิ่มนมแล้ว อารมณ์ดีขึ้น ยิ้มให้หลิวเสี่ยวเอ๋อ เผยให้เห็นฟันน้ำนมเล็กๆ สองซี่

เมื่อหัวข้อเรื่องแม่เจียงถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอีกครั้ง หลินซูจึงถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “ทำไมเธอถึงมาที่นี่วันนี้ เธอ

บอกว่าเธอมีเรื่องอะไรต้องทำเหรอ?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดอย่างดูถูก “จะอะไรอีกล่ะ? ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้มาจากไหน แต่เรารมควันเนื้อ

เค็มกันเยอะมาก ญาติฝ่ายสามีได้ไปครึ่งเดียว แล้ววันนี้เธอก็มาขอเนื้อเค็มจากแม่สามีสักสิบหรือยี่สิบจิน”

หลินซูได้ยินดังนั้นก็มองไปที่กู้จิ่วที่เตรียมนมเสร็จแล้วเดินเข้ามาหา “เห็นไหม? ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่มาที่นี่โดย

ไม่มีเหตุผล ปรากฏว่าใกล้ปีใหม่แล้ว เธออยากกินเนื้อเค็มของเรา”

หลิวเสี่ยวเอ๋อพ่นลมอย่างเย็นชา “เธอนี่วางแผนดีจริงๆ เลยนะ เธอขอหมูเค็มตั้งสิบถึงยี่สิบจินตั้งแต่แรกเลย พวก

เราไม่มีใครรวยหรอก เหตุผลที่เราแบ่งหมูเค็มครึ่งหนึ่งให้พ่อแม่สามีก็เพราะครอบครัวเธอใหญ่และกินหมูเค็มเยอะมาก

ทุกปี การแบ่งกันกินครึ่งหนึ่งอย่างน้อยก็ทำให้เธอได้ผัดหมูให้กินบ้างเป็นครั้งคราว”

ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น คนอื่นเอาไปสิบยี่สิบจินแล้ว

ญาติสะใภ้คนอื่นๆ ของตระกูลกู้จะรู้เรื่องนี้ไหม แล้วขอแบ่งเนื้อเค็มด้วยไหม

ถ้าพวกเขามา หวังซูเจิ้นจะแบ่งให้หรือเปล่า

“ครอบครัวต่างๆ คงไม่พูดถึงเรื่องนี้กันเองหรอก ต้องเป็นพี่สะใภ้สามไปบอกแม่ของเธอแน่ๆ”

ไม่ใช่ว่าหลินซูพูดจาไม่ดีใส่คนอื่นลับหลัง แต่เป็นเพราะเจียงจ้าวหงทุ่มเทให้กับครอบครัวเธอมากเกินไปต่างหาก

ถ้าเธอสามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้ บางทีคงไม่มีใครพูดอะไร

ปัญหาคือตัวเธอเองยังขาดความสามารถ แต่กลับพยายามกดขี่คนอื่นให้ช่วยเหลือครอบครัวเธออยู่เสมอ

อย่างเช่น เหตุการณ์ร้านขายผลไม้ครั้งที่แล้ว และครั้งนี้ก็เรื่องเนื้อหมัก

เธอรู้ดีว่าเนื้อหมักนั้นมาจากตระกูลหลินที่นำมารมควันและนำมาส่งให้ แต่เธอก็ยังพยายามฉวยโอกาสจากพวก

เขา

หลิวเสี่ยวเอ๋อเหลือบมองกู้จิ่วแล้วพยักหน้า “ฉันคิดว่าเธอพูดถูก ถ้าเธอไม่พูดอะไร แม่ของเธอจะรู้ได้อย่างไรว่า

ตระกูลกู้ได้เนื้อหมักมาครึ่งตัว?”

หลินซูหยิบขวดนมเด็กขึ้นมาส่ายหน้า “ฉันแค่กังวลว่าญาติคนอื่นๆ จะมาขอเนื้อหมักเหมือนกัน ความพยายาม

ทั้งหมดที่ทุ่มเทให้กับการรมควันในปีนี้อาจจะตกเป็นของคนอื่นก็ได้”

หมูหมักที่ครอบครัวของเธอเองรมควันอย่างพิถีพิถันเพื่อพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ กลับกลายเป็นของคนนอก

แค่คิดก็โกรธแล้ว

หลิวเสี่ยวเอ๋อถอนหายใจ “การรมควันหมูหมักไม่ได้ต้องใช้ความพยายามอะไรมากมาย แต่สิ่งที่ฉันกังวลที่สุดคือปี

หน้าเธอคงไม่มีหมูหมักให้กินมากนัก”

คนที่โตมากับการกินหมูหมักต่างก็รักและอยากกินบ้างเป็นบางครั้ง

ในเมื่อคนในตระกูลกู้มีเยอะขนาดนี้ ถ้าหมูหมักมีน้อย ลูกสาวกับลูกเขยของเธอจะได้กินกี่ชิ้นกัน