ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 216

“มาทำหน้าที่เป็นแม่สื่อเหรอ?”

แม่หลี่รู้สึกตัวทันที ดวงตาของเธอเป็นประกายขึ้นทันที มันเหมือนของขวัญจากสวรรค์ เธอกังวลกับโอกาส

แต่งงานของหลี่ว่านมาก

“อ่า ป้า เธอ เชิญเข้ามานั่งก่อน เชิญเข้ามานั่งก่อน”

“และนี่คือ…”

หลังจากที่พวกเธอนั่งลง แม่หลี่ก็มีโอกาสได้มองหลินเสวี่ยที่เดินตามเข้ามา เธออยากจะถามว่าเป็นลูกสะใภ้หรือ

เปล่า แต่อายุของหลินเสวี่ยไม่น่าใช่

แม่หมิงซินหยิบชาที่หลี่ว่านรินให้ และกำลังจะแนะนำหลินเสวี่ยให้รู้จัก ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาที่ประตูอีก

ครั้ง

ประตูหน้าบ้านถูกเปิดทิ้งไว้ตอนที่พวกเธอเข้ามา และคนที่อยู่ข้างนอกก็เดินเข้ามาเฉยๆ

“อ้อ มีแขกเหรอ?”

ผู้ที่เข้ามาคือหมอเท้าเปล่าประจำหมู่บ้าน ซึ่งเป็นผู้สูงอายุในกลุ่มเยาวชนรุ่นแรกที่ได้รับการศึกษาซึ่งถูกส่งมา

ชนบท เธอไม่สามารถทนต่อความยากลำบากของชีวิตชนบทได้ และด้วยวัยที่มากขึ้น เธอจึงแต่งงานกับชายหนุ่มจาก

หมู่บ้าน

ปัจจุบันทั้งคู่มีลูกสี่คน คนโตอายุสิบเจ็ดคน และคนเล็กอายุสิบขวบ อดีตเยาวชนผู้มีการศึกษาคนนี้ชื่อซูหลิง หมด

หวังที่จะกลับเข้าเมืองและยังคงบริหารคลินิกประจำหมู่บ้านต่อไป

“คุณหมอซูมาแล้ว มาถูกเวลาพอดีเลย นั่งลงจิบชาสักหน่อย” แม่หลี่รินชาให้ซูหลิงอีกถ้วยหนึ่ง

ซูหลิงอยู่ในหมู่บ้านมาเกือบยี่สิบปีแล้ว และเคยเจอแม่หมิงซินมาก่อน เธอพยักหน้าอย่างสุภาพแล้วพูดว่า “ฉัน

ขอเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ว่านว่านก่อนนะ แล้วค่อยจิบชาทีหลัง”

ทุกคนในบ้านเป็นผู้หญิงหมด แม่หลี่ปิดประตู และซูหลิงบอกให้หลี่ว่านพับกางเกงขึ้น

เนื่องจากอาการบาดเจ็บ หลี่ว่านจึงสวมกางเกงหลวมมากเป็นพิเศษ

แผลอยู่ตรงเหนือข้อพับเข่าเล็กน้อย ตรงบริเวณต้นขาด้านหลัง

ตอนนั้นเองที่แม่หมิงซินและหลินเสวี่ยสังเกตเห็นว่าหลี่ว่านได้รับบาดเจ็บ

หลี่ว่านกระโดดลงจากรถแทรกเตอร์แล้วไปเกี่ยวลวดแรงจากการตกทำให้เกิดบาดแผลฉีกขาด ต้องเย็บถึงสาม

เข็ม

แม่หลี่มองดูบาดแผลอันน่าสยดสยองของลูกสาวแล้วถามด้วยความกังวลว่า “คุณหมอซู บาดแผลของว่านว่านมี

ผลกระทบอะไรอีกไหม?”

“ผลกระทบเหรอ?” ซูหลิงไม่เข้าใจในตอนแรก เธอคิดว่าอยากรู้ว่ามันจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้หรือเปล่า “แผลจะ

หายเอง แล้วก็ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ด้วย แต่ตรงนี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ รอยแผลเป็นจะค่อยๆ จางลงเมื่อเวลาผ่านไป”

“พวกเราชาวชนบทไม่ถือสาเรื่องรอยแผลเป็นตรงนี้หรอก สิ่งที่ฉันกังวลคือแผลนี้จะส่งผลต่อการเดินของเธอไหม

หลังจากที่มันหายแล้ว?”

“มันจะไม่ส่งผลต่อการเดินของเธอหรอก แผลนี้มันแค่แผลตื้นๆ ดูน่ากลัว แต่มันไม่ได้ทำลายเส้นเลือดหรือเอ็น

เลย”

ขณะที่ซูหลิงกำลังตอบคำถาม ซูหลิงก็ทำความสะอาด ฆ่าเชื้อ ทายา และพันแผลอย่างชำนาญ

แม่หลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีแล้วที่ไม่มีปัญหาอะไร สองสามวันมานี้ฉันกังวลมาก กลัวว่ามันจะส่งผลต่อ

ความสามารถในการเดินของเธอในภายหลัง”

หลังจากพันแผลเสร็จ หมอซูเห็นว่ามีแขกมาเยี่ยม จึงดื่มชาหนึ่งถ้วยแล้วเดินออกไป

หลังจากไปส่งหมอซู แม่หลี่สังเกตเห็นว่าแม่หมิงซินและหลินเสวี่ยต่างเอาใจใส่อาการบาดเจ็บของหลี่ว่านเป็น

อย่างดี

เมื่อรู้ว่าพวกเธออยากรู้ว่าหลี่ว่านได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร เธอจึงอธิบายว่า “ในฤดูหนาว ญาติคนหนึ่งได้แนะนำ

ว่านว่านให้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาเป็นคนขับรถแทรกเตอร์ในหมู่บ้าน”

“ลูกสาวของฉันค่อนข้างขี้อาย พอชาวบ้านล้อเธอ เธอทนไม่ไหวจึงกระโดดลงจากรถแทรกเตอร์ก่อนที่รถจะหยุด

สนิทเสียอีก ต้นขาของเธอติดลวด โชคดีที่เธอใส่กางเกงสองตัวในฤดูหนาว ไม่งั้นแผลคงแย่กว่านี้มาก”

“เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ชายคนนั้นบอกว่าการแต่งงานไม่เหมาะสมเพราะเลือดที่ไหลออกมาตอนนัดบอด และ

ปฏิเสธไป”

“การจับคู่ล้มเหลว และตอนนี้ไม่เพียงแต่ว่านว่านจะได้รับบาดเจ็บ แต่ชื่อเสียงของเธอก็เสียหายไปด้วย ถ้าเธอไม่

รังเกียจสถานการณ์ของว่านว่าน บอกเราหน่อยสิว่าผู้ชายที่เธอต้องการให้เราจัดการเรื่องแต่งงานให้คือใคร”

แม่หมิงซินและหลินเสวี่ยสบตากันด้วยความประหลาดใจที่หลี่ว่านเคยเจอสถานการณ์ที่น่าเศร้าเช่นนี้มาก่อน

ถ้าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ หลี่ว่านจะจัดการนัดบอดสำเร็จไหมนะ

หลินเสวี่ยไม่รู้สึกว่าชื่อเสียงของหลี่ว่านได้รับผลกระทบแต่อย่างใด เธอแอบดีใจที่อาการบาดเจ็บหายดีแล้ว ไม่

เช่นนั้นเธอคงไม่มีโอกาสได้เจอ

จริงๆ แล้ว หลินเสวี่ยได้สังเกตหลี่ว่านอย่างใกล้ชิดเมื่อเธอเข้ามา สมาชิกทุกคนของตระกูลหลี่มีผิวขาว

แต่หลี่ว่านเป็นผู้หญิง ไม่ใช่เสาหลักของครอบครัว หากดูจากผิวของเธอ ดูไม่เหมือนเด็กสาวชนบททั่วไปเลย

นอกจากนี้เธอยังมีรูปร่างที่งดงามและมีใบหน้าที่บอบบาง แม้กระทั่งในเมือง เธอก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้หญิง

ที่สวยที่สุดคนหนึ่ง

ดวงตาของเธอเริ่มมีน้ำตาคลอเล็กน้อยเมื่อเธอพูดถึงการถูกชายคนนั้นปฏิเสธ ทำให้เธอดูน่าสงสารมากขึ้นไปอีก

หากหลินเสวี่ยซึ่งเป็นผู้หญิง รู้สึกสงสารเธอ ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ชายจะตอบสนองต่อเธออย่างไร ก็ไม่น่าแปลกใจเลย

ที่กังจื่อไม่สามารถลืมเธอได้

สีหน้าของหลินเสวี่ยสะดุดตาแม่หมิงซินอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้คัดค้าน จึงเริ่มเล่าให้แม่หลี่ฟัง

เกี่ยวกับตระกูลหลินและสถานการณ์ของหลินกัง

เมื่อหลี่ว่านได้ยินว่าเป็นหลินกัง เธอก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย เธอจำเขาได้เพียงเลือนลาง

ชายผู้สาบานว่าจะแต่งงานกับเธอและจะดีกับเธอตลอดชีวิตนั้นเป็นเพียงการพูดจาไร้สาระกับเธอ เธอคิดว่าเขา

หลงใหลเธอเท่านั้น

แต่จู่ๆ เขากลับหายตัวไปเมื่อไม่นานมานี้ ปรากฏว่าเขาไปทำงานในเมืองอื่น

ตอนนี้เขาเป็นลูกจ้างประจำแล้ว ทำไมเขายังอยากแต่งงานกับสาวชนบทอีกล่ะ? พอมีงานทำก็หาสาวเมือง

แต่งงานได้เลย

“ฉันรู้จักหลินกัง เขาเป็นเพื่อนที่ดีกับหมิงซินของฉัน เขาหล่อเหลาและตอนนี้ก็มีงานที่มั่นคงแล้ว แต่งงานกับว่าน

ว่านของเธอยังดีกว่าแต่งงานกับคนชนบทแล้วใช้ชีวิตทำไร่นา เธอว่าไหม”

แม่หลี่พยักหน้า “ที่เธอพูดมาก็สมเหตุสมผลนะ แต่เขาก็ทำงานอยู่แล้ว ทำไมเขายังคิดจะหาสาวชนบทอีกล่ะ การ

หาสาวที่มีงานทำในเมืองไม่น่าจะยากเลย จริงไหม”

แม่หมิงซินไม่รู้เรื่องและไม่อยากคาดเดาอะไร จึงหันไปหาหลินเสวี่ย

หลินเสวี่ยจิบชา แนะนำตัว แล้วเล่าว่าหลินกังเคยมาเยี่ยมหมู่บ้านนี้มาก่อน

“บางทีอาจเป็นโชคชะตาก็ได้ เราไม่มีญาติในหมู่บ้านของคุณ แต่กังจื่อกับหมิงซินเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เขามาเยี่ยม

ญาติกับหมิงซิน และนั่นคือที่มาที่ไปของเขากับหลี่ว่าน

เขาถูกครอบครัวกดดันให้แต่งงาน เขาเลยคิดจะส่งฉันกับแม่หมิงซินมา ป้าหลี่ไม่ต้องห่วง ครอบครัวฉันไม่สนใจ

หรอกว่าคู่ครองของเขาจะเป็นคนชนบทหรือคนเมือง”

เมื่อได้ยินว่าครอบครัวนี้ดูสมเหตุสมผล แม่หลี่ก็พอใจกับตระกูลหลินมากขึ้น อย่างน้อยผู้อาวุโสในครอบครัวก็ไม่

ได้คัดค้าน ซึ่งหมายความว่าลูกสาวของเธอจะมีปัญหาขัดแย้งน้อยลงหากแต่งงานเข้าไปในครอบครัว

“แล้วถ้าพวกเขาแต่งงานกัน ว่านว่านจะอยู่ที่ชนบทหรือไปที่ทำงานของสามีเธอล่ะ”

แม่หมิงซินและหลินเสวี่ยต่างตกตะลึงเล็กน้อย

แม่หมิงซินตบหน้าผากตัวเองอย่างกะทันหัน “โอ้โห ฉันลืมบอกเรื่องนี้ไปเลยนะ ครอบครัวของพวกเขาเคยอาศัย

อยู่แถบชนบท ในหมู่บ้านเสี่ยวเหอ ซึ่งอยู่ห่างจากหมู่บ้านเราประมาณสิบลี้”

ต่อมาลูกสาวคนเล็กของครอบครัวได้แต่งงานเข้าไปในเมือง ญาติฝ่ายสามีของเธอในเมืองมีเส้นสายและได้ให้

ลูกชายคนโตและลูกชายคนรองที่ทำงานชั่วคราวที่โรงไฟฟ้าของอำเภอ ลูกชายคนที่สามกังจื่อที่กำลังพูดถึง ซื้องานที่โรง

ไฟฟ้า และตอนนี้ครอบครัวของเขาอาศัยอยู่ในอำเภอทั้งหมด ”

หลินเสวี่ยรู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยและเสริมว่า “ตอนนี้ฉันเป็นคนเดียวที่อาศัยอยู่ในเขตอำเภอ พ่อแม่และน้องชาย

สองคนของฉันไปทำงานที่เมืองหลวงของมณฑลกันหมดแล้ว ไม่เช่นนั้นแม่ของฉันคงมาจัดการเรื่องแต่งงานที่บ้านคุณ ถ้า

ว่านว่านแต่งงานกับกังจื่อ เธอก็จะไม่ต้องอยู่ชนบท เธอสามารถเลือกไปที่ทำงานของกังจื่อ หรือไปเมืองหลวงของมณฑล

กับแม่ของฉันก็ได้”

“ไปเมืองหลวงของมณฑล?”

ไม่ต้องพูดถึงแม่หลี่ แม้แต่แม่หมิงซินก็เพิ่งรู้ว่าตระกูลหลินได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลแล้ว เมื่อปีที่แล้ว

พวกเธอได้ยินว่ากำลังตั้งหลักปักฐานในอำเภอนี้ จะไปเมืองหลวงมณฑลได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?

แม่หลี่รู้สึกทั้งสุขและเสียใจ หากว่าว่านว่านแต่งงานเข้าไปในครอบครัวของพวกเขา เธอจะต้องจากครอบครัวไป

เมืองหลวงมณฑลที่ไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูง?

แล้วถ้าเธอถูกรังแกล่ะ?

ครอบครัวของเธออยู่ไกล พวกเขาไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้ แม้จะอยากช่วยเหลือก็ตาม

หลินเสวี่ยพยักหน้า “ใช่ค่ะ น้องสาวฉันเพิ่งคลอดลูกและย้ายไปอยู่เมืองหลวงมณฑลกับสามี พี่ชายคนโตกับน้อง

ชายคนรองของฉันตอนนี้เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวสองร้านในเมืองหลวงมณฑล ธุรกิจก็ค่อนข้างดี พวกเขาน่าจะตั้งรกรากที่นั่น

ในอนาคต พ่อแม่ของฉันก็ไปช่วยพวกเขา”

ดวงตาของแม่หลี่พร่าเลือน ตระกูลหลินร่ำรวยมาก เมื่อว่านว่านแต่งงานเข้าไปในครอบครัวของพวกเขา มันก็

เหมือนกับการตกลงไปในหลุมแห่งโชค

หัวใจของหลี่ว่านเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอไม่คาดคิดว่าตระกูลหลินจะร่ำรวยได้ขนาดนี้ จริงๆ แล้วเธอเคยดูถูก

หลินกัง มองว่าเขาพูดจาโผงผางและพูดจาเหลวไหล

ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ชื่อเสียงของเธอในละแวกนี้ไม่ดีนัก แต่ถ้าเธอแต่งงานกับหลินกัง เธอก็จะหนีข่าวลือ

ในหมู่บ้านได้ นอกจากนี้ หลินกังยังเป็นคนดีมาก การแต่งงานกับเขาคงเป็นชัยชนะของเธอ

อย่าบอกว่าหลี่ว่านเป็นพวกวัตถุนิยม เมื่อไม่มีพื้นฐานทางอารมณ์ระหว่างพวกเขา สิ่งแรกที่ต้องพิจารณาโดย

ธรรมชาติคือสถานการณ์ครอบครัวและสถานการณ์ส่วนตัวของแต่ละคน

เมื่อเงื่อนไขทั้งสองข้อนี้ทำให้ผู้หญิงพึงพอใจ ความสัมพันธ์จึงจะพัฒนาต่อไปและอาจนำไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้

หลินเสวี่ยกล่าวว่า หลินกังน้องชายของเธอไม่หนุ่มแล้ว และครอบครัวของเธอต้องการให้พวกเขาแต่งงานกันโดย

เร็วที่สุด

หลี่ว่านได้พบกับหลินกังแล้ว เขาหล่อมาก ไม่มีใครในตระกูลหลินที่ไม่มีเสน่ห์ ดังนั้นหลี่ว่านจึงพอใจ และแม่ของ

เธอก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

ค่าสินสอดในพื้นที่ชนบทมักจะอยู่ที่หลายสิบหยวน โดยครอบครัวที่มีฐานะดีกว่าจะได้รับประมาณหนึ่งร้อยหยวน

เมื่อตระกูลหลินเสนอสินสอดสองร้อยหยวน แม่หลี่ก็ไม่สามารถคัดค้านได้แม้แต่คำเดียวและตกลงทันที

ข้อตกลงเบื้องต้นได้ข้อสรุปแล้ว หลินเสวี่ยบอกว่าหากตกลงกันตอนนี้ พวกเขาจะจัดพิธีหมั้นและแต่งงานด้วยกัน

เมื่อหลินกังมีเวลากลับมาในครั้งหน้า

เมื่อตระกูลหลี่พิจารณาว่าหลินกังต้องทำงานและคงไม่มีเวลาว่างมากนัก ตระกูลหลี่ก็ตกลงเช่นกัน

หลี่ว่านยังคงมึนงงอยู่หลังจากที่แม่หมิงซินและหลินเสวี่ยจากไป

เช้าวันนี้เมื่อเธอตื่นขึ้นมา แม่ของเธอยังคงกังวลเกี่ยวกับการแต่งงานของเธออยู่ ตอนนี้ผ่านไปเพียงครึ่งวัน สิ่ง

สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอก็จบลงแล้วหรอ?

หลังจากส่งแขกกลับ แม่หลี่ก็ไปที่ห้องลูกสาว เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของลูกสาว เธอจึงคิดว่าเป็นเพียงความหลงใหล

ของวัยรุ่น และถอนหายใจออกมา

เธอนั่งลงข้างๆ แล้วถามเบาๆ ว่า “ว่านว่าน บอกฉันมาตรงๆ สิ หลินกังหน้าตาเป็นยังไง เธอเคยเจอเขาไหม คิด

ยังไงกับเขา ที่สำคัญที่สุดเขาน่าเชื่อถือไหม”

หลี่ว่านหน้าแดงก่ำ ดวงตาเบิกกว้าง “แม่ก็เห็นแล้วว่าหลินเสวี่ยเป็นยังไงวันนี้ เขากับหลินเสวี่ยมีรูปร่างหน้าตา

คล้ายกัน แถมยังสูงกว่าฉันหัวหนึ่ง ส่วนนิสัยฉันไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าตอนนี้เขาประสบความสำเร็จแล้ว และเขายังคิดจะมาที่

บ้านเราเพื่อขอฉันแต่งงาน เขาคงเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ”

ต่างจากชายคนก่อน ที่ทอดทิ้งเธอโดยไม่ลังเลหลังจากได้รับบาดเจ็บ

แม่หลี่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ว่าน

หากทุกอย่างล้มเหลว หากเขาไม่เหมาะสมหลังจากแลกเปลี่ยนของขวัญหมั้น พวกเขาสามารถปฏิเสธหลินกังได้

หลินเสวี่ยโทรไปเมืองหลวงของมณฑล และหลิวเสี่ยวเอ๋อก็ดีใจมากเมื่อรู้ว่าหลี่ว่านยังไม่ได้หมั้นหมาย และ

ครอบครัวของเธอก็ตกลงที่จะแต่งงานแล้ว

“วันนี้เป็นวันที่ห้าของเทศกาลตรุษจีนแล้ว พี่สาม ขอลางานสักสองสามวันนะ ฉันจะกลับไปฉลองพิธีหมั้นกับ

นาย”

คราวนี้ หลังจากฉลองพิธีหมั้นแล้ว ทั้งสองจะจดทะเบียนสมรสกัน เมื่อมีเวลางานเลี้ยงฉลองแต่งงานสามารถจัด

ได้ในภายหลัง

หลิวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกพึงพอใจกับความเด็ดเดี่ยวของหลินเสวี่ยในครั้งนี้เป็นอย่างมาก การกลับบ้านเกิดจากเมือง

หลวงของมณฑลไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากจัดการทุกอย่างได้อย่างสมบูรณ์แบบในคราวเดียว เธอก็จะไม่ต้องลำบากเดินทาง

ไปกลับ

เมื่อพูดถึงเรื่องการแต่งงาน หลินกังก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงรายได้ประจำวันของเขาแล้ว เขาก็ไม่

อยากกลับไปในเวลานี้เลย

“ไม่ต้องรีบร้อนเรื่องค่าสินสอดหรอก เดือนแรกของปีจันทรคติมีคนมาเยี่ยมญาติเยอะ พ่อกับผมทำร้านได้ดี แต่

ขาดไปหนึ่งวันก็เท่ากับเสียเงินไปหลายร้อยหยวน ซึ่งไม่คุ้มค่าเลย”

หลินต้าซานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันว่าไม่ต้องรีบร้อนหรอก ถ้าเรารีบร้อนเกินไป ครอบครัวฝ่ายหญิงจะ

หาว่าเราใจร้อน แล้วพวกเขาจะดูถูกเรา”

บางครั้งผู้คนก็เรียกร้องให้ผู้หญิงสงวนท่าที แต่หลักการเดียวกันนี้ก็ใช้ได้กับผู้ชายเช่นกัน พวกเขาไม่ควรใจร้อน

เกินไป ไม่งั้นจะถูกดูถูกได้ง่ายๆ

“แล้วคิดว่าเราควรไปเมื่อไหร่ล่ะ?” หลิวเสี่ยวเอ๋อรู้ว่าเธอรีบร้อนเกินไป แต่เธอก็ไม่ยอมรับ

หลินต้าซานคิดว่าเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทำงาน

พอคนพวกนี้กลับไปทำงาน การเยี่ยมเยียนระหว่างญาติพี่น้องจะสิ้นสุดลง แล้วหลินกังก็คงกลับไปตอนนั้น

“รอถึงวันที่แปดของปีใหม่ก่อนเถอะ ทุกคนในหน่วยงานก็จะกลับไปทำงานแล้ว นายกลับไปกับแม่นายได้แล้ว

ล่ะ”

หลินกังเกาหัวของเขา ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาลังเลที่จะกลับไปทำงานหลังจากมาถึงเมืองหลวงของมณฑล

บางทีการหาเงินง่ายๆ ด้วยการตั้งแผงขายของในเมืองหลวงของมณฑลอาจทำให้เขาเสียนิสัย ทำให้เขาหมดความ

สนใจที่จะหาเงินง่ายๆ แค่สามสิบกว่าหยวนต่อเดือนจากงานประจำ

“พ่อ พ่อคิดยังไงที่ผมจะลาออกจากงานแล้วมาทำธุรกิจกับพ่อที่เมืองหลวงมณฑล”

หลินกังถามคำถามนี้ด้วยใจที่หนักอึ้ง จ้องมองหลินต้าซานอย่างกังวล กลัวว่าพ่อจะโกรธขึ้นมาทันทีแล้วตีเขา

หลินต้าซานเริ่มพิจารณาเรื่องนี้อย่างจริงจังอย่างน่าประหลาดใจ

ตอนนี้ในเมืองหลวงของมณฑล ไม่ว่าจะเป็นลูกคนโต ลูกคนรอง หรือลูกสาวคนเล็ก รายได้รายวันของพวกเขา

ล้วนเป็นสิ่งที่คนอื่นได้แต่ฝันถึง ซึ่งช่วยเปิดโลกทัศน์ของเขาให้กว้างขึ้น

เขาไม่ได้ยึดติดกับรายได้ที่มั่นคงเพียงไม่กี่สิบหยวนที่ได้รับจากงานประจำ

“ฉันจะคิดเรื่องนี้สักสองสามวัน และนายก็ควรทำเช่นกัน ฉันจะปรึกษากับพี่น้องของนายและขอความเห็นจาก

พวกเขาด้วย”

หลิวเสี่ยวเอ๋อมาที่บ้านตระกูลกู้เพื่อช่วยดูแลเด็กๆ และเล่าให้หลินซูฟังถึงความปรารถนาของหลินกังที่จะมาเรียน

รู้วิธีการทำธุรกิจในเมืองหลวงของมณฑล แทนที่จะทำงานประจำ

หลินซูไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่นัก ใครก็ตามที่หาเงินได้วันละไม่กี่ร้อยหยวน ก็คงไม่อยากกลับไปทำงานและลงเวลา

ทำงานอย่างเชื่อฟัง เว้นเสียแต่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นเทพที่ไร้ซึ่งความปรารถนา

ไม่อย่างนั้นก็ยากที่จะไม่เปลี่ยนความคิดใคร

“ปล่อยให้เขาเลือกเอง ถ้าเขาลาออก บอกเขาว่าอย่าเสียโควต้างานไปเปล่าๆ ให้เขาขายให้คนอื่นได้”

หลิวเสี่ยวเอ๋อเองก็มีความกังวลเช่นกัน “แล้วถ้าเขาหาเลี้ยงชีพในเมืองหลวงมณฑลไม่ได้ล่ะ? เธอก็รู้ว่าไอ้เด็กเวร

นั่นมันไว้ใจไม่ได้มาตั้งแต่เด็ก ขี้เกียจเป็นนิสัย แล้วถ้าเขาเบื่อที่จะตั้งแผงขายของหลังจากผ่านไปไม่กี่วันแล้วไม่ยอมทำต่อ

ล่ะ?”

การตั้งแผงลอยริมถนนนั้นยากลำบาก ฝ่าฟันลมและฝน ยากยิ่งกว่าการทำงานประจำเสียอีก

หลินซูหัวเราะเบาๆ “แม่ พี่น้องทุกคนมาอยู่ที่เมืองหลวงมณฑลกันหมดแล้ว ถ้าเขาหาเลี้ยงชีพไม่ได้จริงๆ ก็ให้เขา

ตามกู้จิ่วไปเปิดโลกทัศน์ ถ้าทุกอย่างล้มเหลว ก็ให้เขาไปช่วยงานที่ร้านก๋วยเตี๋ยวของพี่ชายคนโตหรือพี่ชายคนรอง

ค่าแรงขั้นต่ำไม่กี่สิบหยวนก็ไม่ต่างอะไรกับการทำงานในหน่วยงาน”

แน่นอนว่าเรื่องนี้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ปัจจุบัน ในอดีต เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของตระกูลหลิน ตำแหน่ง

พนักงานประจำในที่ทำงานของพวกเขามีค่ามาก และพวกเขาคงไม่ยอมสละตำแหน่งพนักงานประจำเพื่อมาเป็นพ่อค้า

แม่ค้าริมถนนอย่างแน่นอน

พ่อค้าแม่ค้าริมถนนเป็นเพียงช่วงเปลี่ยนผ่านของหลินกัง ซึ่งเป็นเสมือนบันไดขั้นสำคัญ

เมื่อพิจารณาถึงความทะเยอทะยานในปัจจุบันของเขา แม้ว่าหลินซูจะมีความรู้สึกเป็นศัตรูกับหลินกังมาตั้งแต่เด็ก

แต่เมื่อจำเป็นเธอก็ยังคงช่วยเหลือเขา