ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 217

เมื่อหลินซูรู้สึกสบายใจ หลิวเสี่ยวเอ๋อก็รู้สึกโล่งใจ

สองสามวันต่อมา เธอครุ่นคิดว่าจะนำอะไรมามอบให้ตระกูลหลี่

หลินกังเป็นลูกคนสุดท้ายของหลิวเสี่ยวเอ๋อและหลินต้าซานที่จะแต่งงาน เช่นเดียวกับงานแต่งงานของกู้จิ่ว พ่อ

แม่ก็ต้องการให้การแต่งงานของลูกคนสุดท้องประสบความสำเร็จและจบลงอย่างมีความสุข

เมื่อเห็นว่าหลิวเสี่ยวเอ๋อใส่ใจหลินกังมากแค่ไหนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา หลินซูจึงซื้อผ้าแคชเมียร์สองผืนจากร้าน

ค้าระบบอย่างเงียบๆ ผืนหนึ่งสีแดงสำหรับทำเสื้อคลุมยาวปานกลาง และอีกผืนสีดำสำหรับทำกางเกงขายาว

ในชาติที่แล้ว หลิวเสี่ยวเอ๋อและพี่สะใภ้สาม มีชีวิตที่ยากลำบากที่สุดในตระกูลหลิน ไม่มีใครคอยชี้นำหลินกัง

อย่างเหมาะสม ทำให้เขาค่อยๆ พัฒนานิสัยขี้เกียจและตะกละ

ในครอบครัวที่ผู้ชายไม่ค่อยช่วยเหลือ ผู้หญิงต้องทนทุกข์ทรมานมากที่สุด ต้องทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ หลัง

จากเลี้ยงดูลูกๆ ในที่สุด ร่างกายของพวกเธอก็แทบจะทรุดโทรมลง

เพื่อชดเชยความเสียใจในชีวิตที่ผ่านมา หลินซูต้องการให้หลี่ว่านได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในชาตินี้ แม้จะไม่

สามารถควบคุมเรื่องหัวใจได้ แต่หลินซูก็รับประกันว่าหลี่ว่านจะได้มีชีวิตแต่งงานที่สุขสบายและไร้กังวล ปราศจากความ

ทุกข์ยากในชีวิตประจำวัน

บางคนอาจกล่าวว่าหลินซูกำลังลากหลี่ว่านกลับเข้าสู่สถานการณ์อันเลวร้ายของหลินกัง เธอกำลังทำร้ายหลี่ว่าน

อยู่หรอ?

แต่หากมองในมุมที่ต่างออกไป ต่อให้หลี่ว่านไม่ได้แต่งงานกับหลินกัง พ่อแม่ของเธอก็คงหาผู้ชายคนใหม่ให้เธอใน

ชนบท แทนที่จะเผชิญกับอนาคตที่ไม่รู้จบของครอบครัวเขา การเริ่มต้นใหม่ย่อมดีกว่า

อย่างน้อยในตระกูลหลิน ทั้งพ่อสามี แม่สามี และพี่สะใภ้ต่างก็ปฏิบัติต่อเธออย่างดีมาก หลินกังในชาติที่แล้วไว้ใจ

ไม่ได้ แต่ครั้งนี้สามารถลงโทษเขาได้

“เธอทำชุดนี้ให้แฟนสาวของเหล่าซานเหรอ?” หลิวเสี่ยวเอ๋อหยิบชุดนั้นขึ้นมาด้วยความดีใจและมองดูจากทุกมุม

ยิ่งมองก็ยิ่งพบว่ามันสวยงามมากขึ้นเรื่อยๆ

“เธอไม่เคยเจอแฟนสาวของเหล่าซานมาก่อน แล้วเธอรู้ได้อย่างไรว่าเธอใส่ไซส์อะไร?”

รอยยิ้มของหลินซูพร่าเลือนไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ “ฉันเคยได้ยินหลินกังพูดมาก่อน เลย

พอมีไอเดียคร่าวๆ อยู่บ้าง ยังไงก็เถอะ ฉันใส่ไซส์นี้ใหญ่ไป ถ้าใหญ่ไปก็ใส่เสื้อกันหนาวข้างในได้ ถ้าเล็กไปก็ใส่ตอนอากาศ

อุ่นขึ้นได้”

“เธอเป็นห่วงเรื่องแต่งงานของเหล่าซานมาก ขอบคุณที่ทำงานหนักนะ” หลิวเสี่ยวเอ๋อคิดอย่างพอใจ พี่น้องน่าจะ

ช่วยเหลือกัน

จริงๆ แล้วหลินซูรู้ไซส์รองเท้าของหลี่ว่านด้วย แต่ถ้าเธอซื้อไซส์ที่ถูกต้องอีกครั้ง หลิวเสี่ยวเอ๋อก็คงจะเริ่มสงสัยอีก

“แม่ ไม่ใช่ว่าฉันสนใจเรื่องแต่งงานของหลินกังนะ แต่ฉันมีความคาดหวังที่อธิบายไม่ได้กับพี่สะใภ้ในอนาคต ฉัน

คิดว่าเธอน่าจะเป็นลูกสะใภ้ที่ดีในอนาคต ดังนั้นพวกคุณควรดูแลเธอให้ดีนะ”

“เป็นอย่างนั้นจริงหรอ?” หลิวเสี่ยวเอ๋ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ คิดว่าเด็กน้อยแค่ดื้อรั้นแต่ใจอ่อน

หลินซูยิ้มจางๆ “เอาล่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องที่เขาพูดกันหรอก เอาเสื้อผ้ากลับไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันไม่ไปส่งพวกคุณ

นะ รอแม่พาพี่สะใภ้สามมาถึง เดี๋ยวฉันจะไปหาพี่สะใภ้สามเอง”

“ตกลง ฉันจะรับของขวัญแทนพี่สะใภ้สามของเธอเอง พอฉันให้เสื้อผ้าเธอแล้ว ฉันจะบอกว่ามาจากเธอ”

หลิวเสี่ยวเอ๋อพับผ้าแล้วใส่ลงในถุง

หลังจากพับเสร็จ เธอก็เล่าเรื่องของให้ต้าเปาและเอ้อเปาให้ฟังแล้วกลับบ้าน

ต้าเปาหยิบโทรศัพท์ออกมาและพิมพ์ข้อความเป็นชุดว่า “ชุดเสื้อผ้าหนึ่งชุดมันน้อยเกินไปหรือเปล่า?”

หลินซูยีผมต้าเปาแล้วยิ้ม “ฉันกับพี่สะใภ้สามไม่เคยเจอกัน ถ้าของขวัญมันฟุ่มเฟือยเกินไป เธออาจจะลังเลที่จะ

รับเพราะรู้สึกผิดก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนทำดีกับเธอหรอก โอกาสดีๆ จะเกิดขึ้นอีกเยอะ”

“ป้าสามของผมดีกับผมมากตอนเด็กๆ ตอนเด็กๆ เธอต้องเจอกับความยากลำบากมากมาย แต่โชคดีที่เธอเลี้ยง

ลูกเก่งมาก และเธอก็เลี้ยงลูกทั้งสองคนได้ดีมาก ลูกพี่ลูกน้องของผมสองคนก็ประสบความสำเร็จและกตัญญูต่อเธอมาก

เช่นกัน”

หลินซูเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ตอนนี้นายเริ่มต้นใหม่ได้แล้วนะ จะทำอะไรก็

ทำไปเถอะ ถ้ามีอะไรที่นายเปลี่ยนไม่ได้ก็บอกฉันมา แล้วฉันจะช่วยนายเอง”

ต้าเปาหลับตาลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันทีที่หลินซูรู้สึกง่วงและอยากนอน เขาก็ลืมตาขึ้นและพิมพ์ข้อความลงใน

โทรศัพท์

“เดือนหน้า โรงงานอาหารจะจัดงานสังสรรค์ ในงานนั้นพ่อจะได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งชื่อซื่อฉิน หญิงสาวคนนี้

เคยอยู่เคียงข้างพ่อชาติที่แล้ว และเป็นผู้ช่วยพิเศษของเขาด้วย”

ถึงแม้พ่อของเขาจะไม่มีความรู้สึกโรแมนติกกับเธอ แต่เขาก็พึ่งพาเธอมาก เขาต้องพึ่งพาซื่อฉินในการดูแลจัดการ

หลายๆ อย่างทั้งในชีวิตและการทำงาน

หัวใจของหลินซูเต้นระรัว นี่เป็นครั้งแรกที่ต้าเปาเอ่ยถึงกู้จิ่วจากชาติที่แล้ว “พ่อของเธอแต่งงานทีหลังหรือ

เปล่า?”

ต้าเปาส่ายหัว “เขาไม่เคยแต่งงาน เขาอาจจะมีเพื่อนสนิทสักคนสองคน แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะพัฒนาไป

มากกว่านั้นหรือเปล่านั้นยังไม่มีใครรู้

ผมเพิ่งรู้ที่โรงพยาบาลว่าเขามีกรุ๊ปเลือดหายากเช่นเดียวกับผม และเมื่อพิจารณาจากลักษณะใบหน้าของเราที่

คล้ายคลึงกัน ผมจึงเดาเอาอย่างกล้าหาญ

หลังจากนั้น ผมได้นำเลือดของเขาไปตรวจเพื่อพิสูจน์ความเป็นพ่อ และโดยไม่คาดคิด ผมก็พบว่าเขาเป็นพ่อแท้ๆ

ของผมจริงๆ ”

ไม่มีใครเข้าใจความตื่นเต้นของเขาในตอนนั้น

ต่อมาเขาพบเขาพร้อมผลการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อ เมื่อเขาวางผลการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อไว้ตรงหน้า

เขารู้สึกตื่นเต้นและโล่งใจมาก

ราวกับว่าปริศนาทั้งหมดได้รับการไขกระจ่างแล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ไม่พบพ่ออีกเลย เมื่อพวกเขาพบกันอีกครั้ง เขาก็มอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่สะสมมาครึ่ง

ชีวิต รวมถึงบริษัทของเขาให้

หลังจากเกษียณจากแนวหน้า เขาได้เดินทางท่องเที่ยวไปกับเพื่อนเก่าของเขา และใช้ชีวิตแบบเพลย์บอยตัวจริง

แท้จริงแล้ว การที่เขาได้มาถึงโลกนี้ได้อย่างสำเร็จนั้น ต้องขอบคุณบุคคลคนหนึ่ง ทั้งในอดีตและปัจจุบันของเขา

คนๆ นั้นก็คือสวี่หมิงจากอำเภอ เพื่อนสมัยเด็กของกู้จิ่ว

เขาไม่รู้ว่าแม่ของเขาจะเผชิญหน้ากับสวี่หมิงอย่างไรในอนาคต

ถ้าไม่ได้สวี่หมิงในชาติที่แล้ว แม่ของเขาคงไม่ให้กำเนิดเขา ทำให้ชีวิตของเขาต้องลำบากและเร่ร่อนไป

เธอได้ลิ้มรสความขมขื่นของชีวิตอย่างแท้จริง

ในชาตินี้หากปราศจากสวี่หมิง เธอคงไม่ได้พบกับพ่อของเขา ดังนั้นพ่อของเขาก็คงจะไม่ได้ทำให้เขาเกิดมา และ

เธอคงไม่มีชีวิตที่มีความสุขเช่นทุกวันนี้

หลินซูมองคำที่ต้าเปาพิมพ์ออกมา ดวงตาของเธอมีประกายวาววับ ซื่อฉิน?

เธอได้จดชื่อเอาไว้แล้ว

เมื่อกู้จิ่วกลับถึงบ้าน เขาพบว่าภรรยาของเขาที่ปกติจะคอยดูแลเขา กลับเพิกเฉยต่อเขา และจ้องมองเขาด้วยสาย

ตาแปลกๆ เป็นครั้งคราว

กู้จิ่วรู้สึกไม่สบายใจภายใต้สายตาของเธอ จนไม่อาจทนได้อีกต่อไป “ซูซู่ มีอะไรจะพูดไหม?”

หลินซูส่ายหัวแล้วกลับไปทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

กู้จิ่วเกาหัวด้วยความงุนงง เขามองร่างของเธอหายไปทางประตู ก่อนจะหันกลับมาสบตากับดวงตาที่สดใสของต้า

เปา

“ต้าเปา แม่ของนายหมายความว่ายังไง”

ต้าเปาพูดได้ทีละคำสองคำแล้ว กู้จิ่วไม่ได้คาดหวังคำตอบ เขาถามอย่างไม่ใส่ใจ

แต่จู่ๆ ต้าเปาก็ชี้มาที่เขาและพูดออกมาสี่คำ ทีละคำ: “หนี-หยาง-เสี่ยว-หมี่!”

“หา?” กู้จิ่วถึงกับอึ้ง “ฉันกำลังเลี้ยงภรรยาน้อยอยู่เหรอ? หมายความว่ายังไง? ภรรยาน้อยคืออะไร?”

ต้าเปาทำหน้ามุ่ยและบ่นพึมพำ หลังจากที่กู้จิ่วอุ้มเขาขึ้น เขาจึงเอ่ยเตือนอย่างใจดีว่า “เลขาหญิง”

“เลขาหญิงเหรอ?” กู้จิ่วตกใจสุดขีด เมื่อวันนี้เอง เฉินเฟยเพิ่งเสนอให้จ้างเลขาหญิงสองคน คนหนึ่งให้เขา อีกคน

หนึ่งให้เฉินเฟย

ทำไมแม้แต่ลูกชายของเขาเองถึงรู้เรื่องนี้เมื่อกลับถึงบ้าน?

กู้จิ่วรู้สึกวิตกกังวล รอให้หลินซูถามเขา

แต่เขารอแล้วรอเล่า จนกระทั่งเขาหลับไปบนเตียงในคืนนั้น หลินซูก็ยังไม่ได้ถามแม้แต่คำถามเดียว

เมื่อเขาตื่นขึ้น หลินซูก็ไปถึงโรงแรมเรียบร้อยแล้ว

การตกแต่งโรงแรมกลับมาดำเนินการอีกครั้งเพียงไม่กี่วันหลังจากปีใหม่

โรงแรมไม่ได้กำลังตกแต่งทั้งหมด ล็อบบี้กำลังได้รับการตกแต่งก่อน จากนั้นจึงตกแต่งแต่ละชั้น

ตั้งแต่ปลายปีที่แล้วจนถึงปัจจุบัน ล็อบบี้ชั้นสองและสามของโรงแรมเสร็จสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงการ

ทำความสะอาด ย้ายเฟอร์นิเจอร์ ติดตั้งผ้าม่านและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ ก่อนที่จะต้อนรับแขก

“ประธานหลิน คุณมาถึงแล้ว”

หลินซูเพิ่งเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยว เธอเห็นว่าคนที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่ส่วนใหญ่เป็นพนักงานใหม่ของร้าน

คนที่ทักทายเธอคือผู้จัดการร้านคนใหม่ ชื่อหลงอี ชายหนุ่มจบมัธยมปลาย

ในยุคนี้ การหาผู้จัดการที่มีประสบการณ์เป็นเรื่องยาก เพราะนักศึกษาจากวิทยาลัยอาชีวศึกษาและมหาวิทยาลัย

มักจะได้รับมอบหมายงานทันทีหลังจากสำเร็จการศึกษา

สำหรับโรงแรมเอกชนอย่างโรงแรมของหลินซู การได้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังเป็นเพียงความฝันลมๆ

แล้งๆ เท่านั้น

ในทางกลับกัน หลงอีกลับเป็นคนถ่อมตัวและมั่นคงในการติดต่อธุรกิจ เขาว่างงานมาสองปีหลังจากเรียนจบ และ

การเข้ามาที่โรงแรมของหลินซูก็เป็นเรื่องบังเอิญล้วนๆ

“อืม สวัสดีตอนเช้าทุกคน เพิ่งทานอาหารเช้าเสร็จเหรอ?”

หลงอีพยักหน้า: “ทุกคนยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย เราวางแผนให้ทุกคนกินอาหารเช้าก่อนแล้วค่อยเริ่มทำความ

สะอาด วันนี้เราจะทำความสะอาดโรงแรมทั้งหมดตั้งแต่ชั้นหนึ่งไปจนถึงชั้นสาม แล้วพรุ่งนี้เราจะขนย้ายเฟอร์นิเจอร์และ

สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ เข้ามา”

หลินซูสังเกตเห็นก๋วยเตี๋ยววางอยู่ตรงหน้าพนักงานประมาณสิบกว่าคน เธอจึงยิ้ม “ตั้งแต่เจอกันวันนี้ ฉันเลี้ยง

อาหารเช้าเอง ถ้ามื้อเดียวไม่พอก็ขอเพิ่มได้นะ”

พนักงานประมาณสิบกว่าคนดีใจมากและรีบขอบคุณเธอทันที

“ขอบคุณ ประธานหลิน!”

หลงอีทำท่าให้หลินซูนั่งลงแล้วถามว่า “ประธานหลิน ทานข้าวหรือยังครับ”

“ฉันทานอาหารเช้าก่อนมา ไม่ต้องห่วงฉัน ทานได้เลย”

หลินซูบอกให้หลงอีทานอาหารเช้าก่อน เธอมีธุระต้องคุยกับหลินต้าซาน

“พ่อ วันนี้รถไฟของแม่ออกกี่โมง”

“เจ็ดโมงเช้า ฉันไปส่งพวกเขาที่สถานีรถไฟเมื่อเช้านี้ และดูพวกเขาขึ้นรถไฟก่อนฉันจะกลับมา”

หลินต้าซานมองเธออย่างสงสัย “เธอมาหาฉันเรื่องอะไรเหรอ”

“ใช่ วันนี้โรงแรมกำลังทำความสะอาด และเฟอร์นิเจอร์น่าจะย้ายเข้ามาได้พรุ่งนี้ ฉันสั่งเฟอร์นิเจอร์โรงแรมชุด

หนึ่งไว้ ซึ่งเก็บไว้ในโกดัง พ่อช่วยเรียกรถบรรทุกสองคันจากบริษัทขนส่งบ่ายนี้ ให้พวกเขามาส่งเฟอร์นิเจอร์พรุ่งนี้ได้

ไหม”

หลินต้าซานพยักหน้าเห็นด้วยพลางหั่นต้นหอม “ตกลง ไม่มีปัญหา ฉันจะไปส่งของบ่ายนี้ตอนบริษัทขนส่งเปิด

แต่รู้ไหมว่าค่าขนส่งเท่าไหร่ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะโกงเงินฉัน”

หลินซูหัวเราะเบาๆ “พ่อ บริษัทขนส่งของพวกเขาเป็นของรัฐที่ถูกต้องตามกฎหมาย มาตรฐานราคาตั้งไว้นาน

แล้ว จ่ายเท่าที่เขาเสนอมาเถอะ หลังจากนั้นพ่อจะคืนเงินให้ฉันหรือนักบัญชีของร้านก็ได้”

หลังจากแนะนำหลินต้าซานแล้ว หลินซูก็เดินเข้าไปในห้องดูเพล็กซ์ที่เพิ่งตกแต่งใหม่

การตกแต่งภายในได้รับการตกแต่งใหม่ก่อนวันตรุษจีน และปล่อยให้อากาศถ่ายเทนานกว่าหนึ่งเดือน นอกจากนี้

วัสดุทั้งหมดที่ใช้ในการตกแต่งยังเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ปลอดสารพิษ และไม่มีกลิ่น ซึ่งซื้อจากร้านค้าระบบ

จริงๆ แล้วพวกเขาสามารถย้ายเข้ามาได้แล้วตอนนี้หากต้องการ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องระดับมลพิษที่มากเกินไป

หลินซูมองดูบ้านที่ว่างเปล่า นอกจากตู้เฟอร์นิเจอร์แล้ว โซฟา โต๊ะอาหาร เตียง ฯลฯ ก็ยังไม่ได้ตกแต่งอะไรเพิ่ม

เหตุผลหลักที่เธอมาที่นี่คือเพื่อนำเฟอร์นิเจอร์ที่ต้าเปาเลือกไว้แล้วจากร้านค้าระบบออกมา

ฟังก์ชันการเข้าถึงตามสั่งของร้านค้าระบบนั้นสะดวกสบายมาก

โซฟาถูกหยิบออกมาวางในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เช่นเดียวกับโต๊ะอาหารและเตียง

เมื่อจัดวางเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหญ่เข้าที่แล้ว ในที่สุดบ้านก็รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน แต่นั่นยังไม่พอ

ต้องติดผ้าม่านที่หน้าต่างทุกบาน ทั้งชั้นบนและชั้นล่าง

กล่องผ้าม่านถูกติดตั้งเรียบร้อยแล้วระหว่างการตกแต่ง หลินซูหยิบผ้าม่านที่ต้าเปาเลือกออกมาและเริ่มร้อย

ตะขอ หลังจากติดตะขอเรียบร้อยแล้ว เธอก็แขวนผ้าม่านขึ้น

เมื่อติดผ้าม่านที่หน้าต่างประมาณสิบกว่าบานในบ้านแฝดทั้งหลัง บ้านทั้งหลังจึงรู้สึกอบอุ่นและน่าอยู่มากขึ้น

หลังจากถูพื้นสักพัก หลินซูก็ซื้อต้นไม้สีเขียวจำนวนมากจากร้านค้าระบบมาวางไว้ทั่วบ้าน ห้องนอนต้องการแค่

เครื่องนอน และเธอจะซื้ออุปกรณ์ครัวทีหลัง จากนั้นก็พร้อมเข้าอยู่

“ท่านประธานหลิน ท่านประธานหลิน!”

หลินซูได้ยินเสียงหลงอีเรียกเธอจากนอกหน้าต่าง เธอเปิดหน้าต่างและมองลงไปเห็นกู้จิ่ว

“วันนี้เธอไม่ได้ไปบริษัท แล้วทำไมเธอถึงมีเวลามาหาฉันล่ะ”

กู้จิ่วพาหลงอีไปยังบันไดพลางกล่าวว่า “ตั้งแต่ตกแต่งเสร็จ ฉันยังไม่เห็นบ้านหลังนี้เลย เลยมาดูสักหน่อย”

หลินซูเปิดประตูให้พวกเขาเข้าไป

เมื่อก้าวเข้าไป ไม่เพียงแต่หลงอี แม้แต่กู้จิ่วก็ยังตะลึงกับการตกแต่งภายในบ้าน

“ซูซู่ บ้านหลังนี้หรูหราอลังการมากเลยนะ ใครที่ไม่รู้ก็คงคิดว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าไปในวังมังกร”

หลินซูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ “เธอมักจะไม่ใส่ใจและไม่มีความรับผิดชอบ ฉันแทบไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้

เลย”

“พูดจริงนะ บ้านหลังนี้ตกแต่งสวยมาก อยากย้ายเข้าอยู่คืนนี้เลย”

กู้จิ่วเดินดูชั้นหนึ่งก่อนจะขึ้นไปชั้นสอง พอเห็นสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ แล้ว เขาก็ไม่อยากอยู่ในบ้านเก่าๆ

นั้นอีกต่อไปแล้ว

ดูสิ ไฟในห้องนั่งเล่นสว่างไสวขนาดไหน! แม้แต่ในห้องน้ำก็มีระบบทำความร้อนด้วย อาบน้ำในฤดูหนาวคงสบาย

น่าดู

หากต้องการน้ำร้อนเพียงแค่เปิดก๊อกน้ำ

บ้านหลังนี้ดีกว่าบ้านที่เขาอาศัยอยู่ตอนนี้มาก ซึ่งเขาต้องต้มน้ำทุกครั้งที่ต้องการ

ห้องนอนมีเตียงกว้าง 1.8 เมตร กว้างขวางมาก! และตู้เสื้อผ้าที่สูงจากพื้นจรดเพดาน เขาอดคิดไม่ได้ว่ามันจะเก็บ

เสื้อผ้าได้มากแค่ไหน

ที่สำคัญที่สุดคือ การระบายอากาศและแสงธรรมชาติในบ้านหลังนี้ดีกว่าบ้านหลังเก่ามาก ทำให้ห้องดูสว่างและ

โปร่งสบาย

เมื่อมองไปยังบ้านหลังใหม่ของประธานหลิน แล้วนึกถึงบ้านเก่าทรุดโทรมของตัวเอง หลงอีก็เข้าใจความแตกต่าง

ระหว่างพวกเขาได้ชัดเจนและตรงไปตรงมามากขึ้นทันที

หลินซูเดินตามหลังมา เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เธอก็ยิ้ม “ถ้าอยากย้ายเข้าเร็วๆ ก็กลับไปหาเลือกวันฤกษ์ดี แล้ว

เราจะย้ายเข้ามาอยู่”

จริงๆ แล้วหลินซูก็อยากย้ายเข้ามาอยู่เร็วๆ เหมือนกัน จะได้จัดการร้านค้าและโรงแรมข้างล่างได้ง่ายขึ้น

การอยู่ห่างจากพี่สะใภ้จะทำให้พวกเธอไม่รู้เรื่องและรู้สึกขุ่นเคืองใจไปด้วย

ความริษยาทำให้คนดูน่าเกลียด

“ที่เธอพูดมาก็สมเหตุสมผล ฉันจะกลับไปหาคนเลือกวันมงคลให้ แล้วจะบอกพ่อแม่ด้วย เพื่อที่พวกท่านจะได้

เตรียมตัว”

กู้จิ่วตัดสินใจย้ายออกโดยเร็วที่สุดอย่างมีความสุข นับตั้งแต่แต่งงาน เขาก็ตั้งตารอที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับ

ภรรยาและลูกๆ โดยไม่มีสิ่งใดมารบกวน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่กตัญญู แต่การอยู่กับครอบครัวใหญ่แบบพวกเขา หมายความว่าแม้แต่ครอบครัวที่กลมเกลียวกัน

ที่สุดก็ยังมีความขัดแย้งกันบ้าง และความขัดแย้งเหล่านี้ก็ไม่สามารถปรองดองกันได้

“ประธานหลิน บ้านของคุณตกแต่งสวยงามมาก! ใครเป็นคนตกแต่ง?” หลงอีถามพลางรอจนทั้งคู่คุยกันจบ

“ทีมเดียวกับที่กำลังตกแต่งโรงแรมของเราอยู่ ถ้าในอนาคตคุณต้องการตกแต่งบ้าน จ้างพวกเขาได้นะ”

หลงอีพยักหน้าเมื่อตระหนักได้ว่า “ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาสามารถตกแต่งโรงแรมได้อย่างหรูหรา ทักษะและ

รสนิยมด้านสุนทรียศาสตร์ของพวกเขาต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆ”