ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 227

“พี่กาน พี่สะใภ้!”

เมื่อพวกเขาใกล้ถึงบ้าน หลินกังเห็นหลินกานและครอบครัวสามคนเดินนำหน้ามา เขากระโดดลงจากรถสามล้อ

แล้วลูบหัวเฉาเฉาลูกชายหลินกาน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ! เฉาเฉาโตขึ้นเยอะเลย!”

“กังจื่อ นายกับน้องสะใภ้เพิ่งกลับมาจากแผงขายของเหรอ?” หลินกานได้ยินเสียงเรียก จึงหันกลับไปมองและ

พบกับหลินกังด้วยความประหลาดใจ

การเห็นคนจากหมู่บ้านเดียวกันในต่างเมือง มันรู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเองเป็นพิเศษ

หลี่ว่านยิ้มให้พวกเขาเล็กน้อย “พี่กาน พี่สะใภ้”

“ใช่ พวกเราเพิ่งกลับมาจากเก็บของ” หลินกังเข็นรถสามล้อของเขาแล้วเดินกลับบ้านพร้อมกับหลินกานและคน

อื่นๆ

“พวกเธอมาที่นี่ทำไมหรอ?”

หลินกานหัวเราะและกล่าวว่า “วันนี้หลินซูส่งข้อความมาชวนพวกเราไปทานอาหารเย็นด้วยกันหลังเลิกงาน บอก

ว่าพวกพี่ชายจะไปสังสรรค์กันที่บ้านของเธอวันนี้”

หลินกังพยักหน้า “ใช่ เธอย้ายบ้านมาได้ไม่กี่วันและเนื่องจากมีแขกมาเยอะ เธอเลยบอกว่าเธอไม่มีเวลามา

ต้อนรับพวกเราอย่างเต็มที่ และอยากจะสังสรรค์กันอีกครั้ง”

“ตอนนี้หลินซูสะดวกมากขึ้นในการจัดการร้านหลังจากที่เธอย้ายมาที่นี่”

กลุ่มดังกล่าวเดินและพูดคุยกัน และบางครั้งรถยนต์จะผ่านพวกเขาไปบนถนนและหยุดอยู่หน้าโรงแรม

หลินกานมองดูคนที่ลงจากรถตรงเข้าไปในโรงแรม ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงทดลองเปิดกิจการ แล้วพูดว่า “ฉันได้ยินมา

จากหลินซูว่าโรงแรมเพิ่งสร้างเสร็จแค่สามชั้นเอง ในช่วงทดลองเปิดกิจการ ไม่คิดว่าจะมีคนพักเยอะขนาดนี้”

หลินกังหันไปมองรถคันหนึ่ง “โรงแรมของเธอตกแต่งอย่างหรูหรา ดึงดูดลูกค้าได้ไม่น้อย เอ๊ะ รถยี่ห้ออะไรนะ

ราคาเท่าไหร่?”

หลินกานอุ้มลูกชายขึ้นหลังพลางพูดอย่างถ่อมตัวว่า “ฉันก็แค่คนบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน แล้วฉันจะรู้ได้

ยังไงว่ารถคันนี้ยี่ห้ออะไร ส่วนราคาที่นายถามมา ฉันเคยได้ยินคนพูดว่าแม้แต่รถนำเข้าราคาถูกที่สุดก็ยังมีราคาหลาย

หมื่นหรือหลายแสนหยวน ซึ่งคนธรรมดาอย่างเราคงจ่ายไม่ไหว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินกังก็ดีดลิ้นและพูดว่า “มันแพงมาก ฉันคงซื้อไม่ไหวแน่ แม้จะบีบตัวเองจนแห้งก็ตาม”

เมื่อได้ยินราคาแล้ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด เขาคิดว่าการขี่จักรยานสามล้อทำให้เครียดน้อยลง

หลินกานส่ายหน้า “คนธรรมดาไม่มีปัญญาซื้อหรอก ถ้าฉันมีเงินเก็บหมื่นหยวน ฉันคงหัวเราะจนหลับไปเลยล่ะ

หมื่นหยวนเนี่ยนะเยอะกว่าที่ฉันจะหาได้ตลอดชีวิตอีก”

ทุกคนในกลุ่มคุยกันพลางเดินไปเรื่อยๆ พอถึงร้านก๋วยเตี๋ยว พวกเขาก็ถามพนักงานและได้รู้ว่าหลินกวงและ

ภรรยาพาลูกขึ้นไปชั้นบนแล้ว

หลินกังล็อกรถสามล้ออย่างรวดเร็ว จากนั้นพาหลินกานและครอบครัวสามคนของเขาไปที่หัวมุมและมุ่งหน้าไปยัง

บันไดด้านหลัง

หลินกานสังเกตเห็นประตูเหล็กที่กั้นบันไดอยู่ “บันไดมีประตูเหล็กด้วยเหรอ?”

หลินกังอธิบายว่า “บันไดนี้ไว้ใช้ส่วนตัว ดังนั้นการติดตั้งประตูรักษาความปลอดภัยที่ชั้นหนึ่งจึงปลอดภัยกว่า”

ขณะที่เขาพูด หลินกังก็กดกริ่งประตู

ครู่ต่อมา ไฟบันไดก็สว่างขึ้น และหลินเสี่ยวหยูก็ลงมาเปิดประตู

“ลุงกาน ลุงสาม ป้าๆ ในที่สุดพวกคุณก็มาแล้ว พวกเรากำลังจะเริ่มมื้อเย็นและกำลังรอพวกคุณอยู่”

“เสี่ยวหยูเดินอีกครั้งแล้ว” หลี่หลานชิวเปลี่ยนรองเท้าภายใต้การแนะนำของหลินเสี่ยวหยู จับมือเธอแล้วเดินขึ้น

ไปชั้นบนด้วยกัน

“ป้าหลานชิว แม่บอกว่าฉันอายุสิบสี่แล้ว ถ้าฉันไม่โตเร็วๆ ฉันคงตัวเล็กไปแล้ว”

“ฮ่าๆ แม่ของเธอพูดถูก”

หลังจากเข้าไปในบ้านและพูดคุยทักทายกับทุกคนสักพัก จานอาหารก็วางอยู่บนโต๊ะแล้ว หลินซูบอกให้ทุกคนกิน

ข้าวก่อน แล้วค่อยคุยกัน

หลังจากพูดคุยทักทายกันสักพักและนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ในที่สุดหลินกานและหลี่หลานชิวก็มีเวลาสำรวจบ้านของ

หลินซูอย่างละเอียด

“โอ้โห บ้านหลังนี้ตกแต่งสวยงามมาก”

“ใช่ แสงนี้สว่างมาก แล้วผนังก็ปูกระเบื้องด้วย ดูหรูหราไฮโซจริงๆ” หลินกานไม่ได้เรียนหนังสือมาสองปีแล้ว

แถมยังเป็นคนไม่มีวัฒนธรรมด้วย เลยนึกคำชมไม่ออก

อย่างไรก็ตามเขาแค่คิดว่าบ้านหลังนี้สวยเกินไป

หลินกังหัวเราะพลางตบไหล่หลินกานเบาๆ แล้วพูดว่า “พี่กานอย่าอิจฉาไปเลย สักวันถ้านายมีเงิน นายก็สามารถ

ซื้อบ้านและตกแต่งแบบนี้ได้”

หลินต้าซานหัวเราะเช่นกันแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น พี่กาน นายก็ควรทำงานหนักเพื่อหาเงินนะ ฉันได้ยินมาว่าแค่

ค่ารีโนเวทก็เกิน 20,000 หยวนแล้ว”

“ฮึด!” หลินกานรีบโบกมือ “ลุงต้าซาน อย่าพูดแบบนั้นสิ เกิน 20,000 คนคงกลัวตายไปแล้ว ฉันหาเงินขนาดนั้น

ไม่ได้หรอก”

กู้จิ่วยกเหล้ามาสองขวดพร้อมรอยยิ้ม “หลินกาน ในอนาคตยังมีโอกาสหาเงินได้อีกเยอะ อย่าประมาทตัวเองล่ะ

คืนนี้พวกเราดื่มไป๋จิ่วกันไหม”

“นิดหน่อย”

เมื่อทุกคนเห็นว่าเป็นเหมาไถที่ถูกนำออกมา แม้แต่คนที่ไม่ได้สนใจจะดื่มจริงๆ ก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย

เหล้าดีๆ ไม่ใช่มีโอกาสที่จะดื่มได้ทุกวัน

หลี่หลานชิวยังไม่หายตกใจเมื่อลูกชายของเธอ เฉาเฉา ดึงแขนเสื้อเธออย่างใจร้อน

“แม่ ผู้ใหญ่ดื่มกันหมดแล้ว รีบเอาอาหารมาใส่จานฉันสิ ฉันอยากกินเนื้อ”

ถึงแม้ว่าหลินกานและหลี่หลานชิวจะทำงานให้กับหลินซูและได้รับเงินเดือน แต่พวกเขาก็ยังประสบปัญหา

ทางการเงิน

ค่าใช้จ่ายหลักรายเดือน ได้แก่ ค่าเช่าบ้าน ค่าเล่าเรียนของลูก ค่าครองชีพของทั้งครอบครัว และภาระทางสังคม

การเก็บเงินเพื่อซื้อบ้านในเมืองหลวงของมณฑลเป็นเรื่องยากเกินไป

ความประหยัดในชีวิตประจำวันทำให้ครอบครัวของพวกเขากินเนื้อสัตว์ได้เพียงจำนวนจำกัดในแต่ละเดือน

เมื่อเฉาเฉามาที่บ้านของหลินซู เขาอดไม่ได้ที่จะน้ำลายไหลเมื่อเห็นอาหารอร่อยๆ บนโต๊ะ

โชคดีที่เด็กน้อยค่อนข้างมีสติและรอจนผู้ใหญ่เริ่มทานอาหารเสร็จก่อนจึงขอให้แม่ช่วยเลือกอาหารจานโปรดบาง

จานของเขา

เพื่อดูแลเด็กๆ หลินซูจึงใส่อาหารจานโปรดของเด็กๆ ลงในชามพิเศษแล้ววางไว้บนโต๊ะกาแฟ

“เฉาเฉา อย่ายุ่งกับแม่เลย ป้าเอาอาหารจานโปรดของเธอวางไว้บนโต๊ะกาแฟตั้งเยอะแยะ ไปกินข้าวกับพี่สาวกับ

พี่ชายเถอะ”

ลูกๆ สามคนจากครอบครัวหลินกวง รวมถึงเฉาเฉาเด็กทั้งสี่คนก็จัดโต๊ะเล็กๆ ขึ้นมา

หลี่หลานชิวสังเกตเห็นอาหารบนโต๊ะกาแฟด้านหลังเธอ จึงคอยชมหลินซูที่ใส่ใจดูแลเป็นอย่างดี

เฉาเฉา เสี่ยวหยู เสี่ยวซวง และเสี่ยวจวิน ไม่สนใจว่าผู้ใหญ่จะสุภาพแค่ไหน

ยังไงก็เถอะ ตอนนี้พวกเขาไม่สนใจเรื่องมารยาทเลย เมื่อไหร่ก็ตามที่เฉาเฉาเห็นลูกชิ้น เขาจะหยิบมากินทันที

เพราะดูน่าอร่อย

ว้าว มีแฮมด้วย! ขอชิ้นนึงนะ

อยากได้หมูสามชั้นตุ๋นขนาดใหญ่และขาไก่ด้วย

ไม่นานนัก ชามข้าวของเขาก็ถูกวางซ้อนกันสูง

หลี่หลานชิวกินไปได้แค่สองสามคำ เธอหันกลับมาด้วยความโกรธ “เด็กน้อย! ทำไมเอาอาหารมาวางบนจานเยอะ

แยะขนาดนี้! ถ้าเอาใส่จานเธอหมดเลย แล้วพี่ๆ ของเธอล่ะ? พวกเขาจะยังได้กินอยู่ไหม?”

หลินซูหันศีรษะไปและอดหัวเราะไม่ได้ เธอรีบห้ามหลี่หลานชิวไว้ “พี่สะใภ้ ไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอก ฉันเตรียม

อาหารไว้ให้พอแล้ว พวกเขาสามารถกินได้เต็มที่เลย มีเหลือเฟือ!”

หลินซูพูดความจริง เด็กๆ กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วและมีความอยากอาหารมาก ปริมาณอาหารสำหรับพวกเขาสี่

คนเท่ากับปริมาณบนโต๊ะของผู้ใหญ่ ซึ่งก็มากเกินพอสำหรับพวกเขาแล้ว

จริงๆ แล้ว หลี่หลานชิวก็ดีใจที่เห็นเด็กๆ กินอิ่ม แต่ในฐานะแขกบ้านคนอื่น เธอไม่อยากให้ดูเหมือนโลภมากเกิน

ไป เพราะนั่นจะดูไม่สุภาพ

เมื่อผู้ใหญ่ไม่ใส่ใจกับโต๊ะอาหารแล้ว เสี่ยวหยู เด็กโตจากพี่น้องทั้งสี่คนก็ใช้โอกาสนี้…

เธอจึงพูดกับเฉาเฉาว่า “กินช้าๆ หน่อย ไม่มีใครแย่งไปหรอก อีกอย่าง หลังกินเสร็จก็มีโซดาให้ดื่มด้วย อย่ากิน

จนอิ่มเกินไปล่ะ”

เฉาเฉาขณะกำลังแทะขาไก่อยู่ก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า “โซดาเหรอ?”

เสี่ยวหยูพยักหน้า: “ใช่ ป้าของฉันกลัวว่าเราจะกินอะไรไม่อร่อยถ้าเราดื่มโซดา ดังนั้นป้าจึงอนุญาตให้เราดื่มได้

ครึ่งแก้วหลังอาหารโดยเฉพาะ”

เฉาเฉาเลิกคิ้วอย่างตื่นเต้น “ชีวิตช่างวิเศษอะไรเช่นนี้! เราได้กินปลากินเนื้อกันหมด แถมยังได้ดื่มโซดาอีกต่าง

หาก!”

เสี่ยวจวินอวดลูกชิ้นอย่างภาคภูมิใจพลางพูดว่า “บ้านป้าของฉันมีของอร่อยๆ เยอะแยะเลย เดี๋ยวมาบ่อยๆ ก็คงรู้

เอง”

“อ้อ ของอร่อยๆ ก็มีด้วยเหรอ?” เฉาเฉานึกไม่ออกว่าจะมีของอร่อยอะไรอีก

เสี่ยวซวงอธิบายให้เขาฟังอย่างร่าเริงว่า “ผลไม้ คุกกี้ ลูกอม น้ำอัดลม และขนมต่างๆ ยังไม่รวมถึงอาหารด้วย ป้า

มักจะทำขนมสารพัดชนิดให้เรากินเมื่อมีเวลา”

“พวกเธอโชคดีจริงๆ! ทำไมฉันถึงไม่มีป้าที่แสนดีแบบนี้บ้างนะ” เฉาเฉาพูดอย่างอิจฉา อาหารอร่อยๆ กลับไม่

อร่อยเหมือนตอนเริ่มแรกอีกต่อไป

เสี่ยวหยูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นว่าเฉาเฉาเริ่มกินอาหารช้าลง

ทุกคนกำลังกินข้าว แต่ต้าเปาและเอ้อเปาเริ่มใจร้อนและหยิบตะเกียบหรือช้อนตลอดเวลา

ในที่สุด หลินซูก็ต้องให้ไม้กัดฟันที่ทำเองกับมือแก่เด็กๆ แต่ละคนเพื่อให้พวกเขาสงบลง

เมื่อเห็นเด็กๆ กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร กู้จิ่วก็วางต้าเป่าและเอ้อเปาลงในรถเข็นเด็ก แล้วเข็นไปข้างหน้าเด็ก

คนอื่นๆ ให้พวกเขาได้ดูพี่ๆ ของพวกเขากินข้าว

เขายิ้มอย่างซุกซน “พวกเธออยู่นี่นะ ทำตัวดีๆ ไว้ การเห็นพวกเขากินจะทำให้ความอยากอาหารเพิ่มขึ้น”

เด็กๆ เข้ากันได้ดีมาก ทั้งเด็กโตและเด็กเล็กต่างเฝ้าดูพี่ๆ กินข้าวเงียบๆ พวกเขาฟันกำลังงอกและเคี้ยวบิสกิตอ

ย่างมีความสุข

“มาเถอะพ่อตา มาดื่มอะไรสักหน่อยเถอะ”

กู้ฉางเซิงยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของหลินต้าซาน ก่อนจะยิ้มและพูดว่า “เด็กๆ นี่กตัญญูจริงๆ นะ ฉันจะอยู่ที่นี่สัก

พัก คงมีโอกาสได้ดื่มกันเยอะเลย คืนนี้เราสองคนห้ามดื่มเยอะเกินไป เข้าใจไหม?”

“ฉันกับพ่อแม่สามีมีความคิดเหมือนกัน ฉันยังเชื่อว่าการดื่มควรดื่มอย่างพอเหมาะ การดื่มมากเกินไปเป็น

อันตรายต่อสุขภาพ เราควรดื่มเหล้าที่ดีต่อสุขภาพ”

“ใช่เราอายุมากขึ้นแล้ว และเราต้องดูแลสุขภาพของเราให้ดี เพื่อที่ลูกๆ จะได้ไม่กังวล”

กู้ฉางเซิงมองอาหารบนโต๊ะแล้วรู้สึกว่าการอยู่ที่นี่ทำให้มาตรฐานการครองชีพของเขาดีขึ้น

หลินกังรินเหล้าให้กู้จิ่วหนึ่งแก้ว “น้องเขย ช่วงนี้ธุรกิจแผงลอยของฉันค่อนข้างดี ฉันทำเงินได้นิดหน่อย ฉันรู้ว่า

นายมีเส้นสายเยอะในเมืองหลวงมณฑล นายช่วยถามให้ฉันหน่อยได้ไหมมีร้านค้าให้เช่าแถวไหนบ้าง?”

กู้จิ่วมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “พี่สามอยากเช่าหน้าร้านเปิดร้านเหรอ? จะขายอะไรดีล่ะ ร้านขาย

สินค้าทั่วกับของจิปาถะ?”

หลินกังจิบเครื่องดื่มพลางกล่าวว่า “เปิดร้านขายของเล็กๆ ก่อน แล้วค่อยขยายกิจการไปเรื่อยๆ ตามรายได้

เหมือนกับซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กๆ ข้างล่างบ้านนายนั่นแหละ แต่ตอนนี้เงินทุนฉันมีจำกัด เลยทุ่มสุดตัวไม่ได้ ฉันอยากเริ่ม

จากเล็กๆ ก่อน”

กู้จิ่วเห็นด้วยอย่างยิ่ง เมื่อขาดประสบการณ์ เส้นสาย และเงินทุน การเริ่มต้นเล็กๆ น้อยๆ เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

“ฉันจะถามเรื่องนี้ให้พี่และจะแจ้งให้พี่สามรู้เมื่อฉันมีข่าวอะไร”

“ขอบคุณ ฉันคงต้องรบกวนนายเรื่องนี้ก่อน”

กู้จิ่วนึกขึ้นได้จึงถามขึ้นว่า “อีกไม่กี่วันนี้ ฉันกับหม่าจื่อวางแผนจะไปมณฑลกวางตุ้ง พี่สามอยากเปิดร้าน ทำไม

ไม่ไปมณฑลกวางตุ้งกับพวกเราล่ะ เผื่อจะได้เปิดโลกทัศน์กว้างขึ้น”

ทางใต้มีโอกาสทางธุรกิจมากมาย บางทีหลังจากเดินทางไปมณฑลกวางตุ้งแล้ว หลินกังอาจจะพอมีไอเดียที่

ชัดเจนขึ้นว่าจะเปิดร้านแบบไหน

หลินกังรู้สึกสนใจแต่ก็กังวลเช่นกัน “ไปกับประธานเฉินเหรอ? ถ้าฉันไป แผนของพวกนายจะไม่สะดุดเหรอ?”

กู้จิ่วโบกมือ “ไม่สำคัญว่าจะมีคนเพิ่มหรือลดคนหนึ่ง ซูซู่จะไปมณฑลกวางตุ้งกับเราในอีกไม่กี่วัน”

“หลินซูก็ไปด้วยเหรอ? ใครจะดูแลเด็กพวกนี้ล่ะ?” หลินกังหันศีรษะด้วยความประหลาดใจหันไปมองหลินซู

หลินซูจ้องมองเขาอย่างจับผิด “หลินกัง นายคิดว่าฉันเป็นแค่แม่บ้านที่อยู่บ้านดูแลลูกๆ เหรอ”

หลินกังยอมแพ้: “ไม่หรอก แค่แกล้งทำเป็นว่าฉันไม่ได้ถาม”

หลินซูพูดอย่างเย็นชา “ถ้านายอยากไป พาพี่สะใภ้สามของฉันไปด้วย และให้เธอได้สนุกสนานในมณฑลกวางตุ้ง

ด้วย”

“ได้สิ!” หลินกังยิ้มให้หลี่ว่าน

นี่เป็นครั้งแรกที่หวังซูเจิ้นได้ยินว่าหลินซูอยากไปมณฑลกวางตุ้ง เธอถามว่า “ซูซู่ ถ้าพวกเธอไปมณฑลกวางตุ้งกัน

หมด แล้วต้าเปากับเอ้อเปาล่ะ?”

หลินซูอธิบายว่า “เอ้อเปาไม่ได้กินนมแม่แล้ว และชอบนอนกับแม่ฉันมากกว่า เราจึงให้เธออยู่บ้านกับแม่ฉันส่วน

เราจะพาต้าเปาไปที่มณฑลกวางตุ้ง ลูกชายน่าจะมีโอกาสได้สำรวจมากกว่า”

ทุกคนต่างขยับปากเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เด็กทารกอายุเพียงไม่กี่เดือนจะรู้จักการสำรวจได้อย่างไร

“สภาพอากาศที่กวางตุ้งแตกต่างจากที่นี่ ต้าเปาจะปรับตัวได้ไหม” หวังซูเจิ้นยังคงกังวล

หลินชู: “น่าจะไม่เป็นไร”

ชาติที่แล้ว ต้าเปาเติบโตในมณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเป็นมณฑลที่เหมาะกับสภาพอากาศที่สุด

กู้จิ่วพูดแทรกขึ้นมาว่า “เด็กคนนั้นแข็งแกร่งมาก เขาสามารถใส่เสื้อผ้าน้อยลงได้เมื่ออากาศร้อน ดังนั้นเขาน่าจะ

ไม่เป็นไร”

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ตัดสินใจกันแล้ว หวังซูเจิ้นก็ไม่ได้กดดันอะไรต่อ เธอพยายามระงับความกังวลไว้ แล้วพยักหน้า

“งั้นก็ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ”

กู้ฉางเซิงรู้จุดประสงค์ของการเดินทางไปมณฑลกวางตุ้งของพวกเขา

ทันใดนั้น เขาก็พูดขึ้นว่า “พวกเธอไปจัดการเรื่องต่างๆ ที่นั้น เมื่อสถานการณ์ในโรงงานดีขึ้นแล้ว อย่าลืมช่วยกัน

สร้างโอกาสการจ้างงานในเมืองหลวงของมณฑลให้มากขึ้น”

“ถึงแม้พ่อจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ แต่หม่าจื่อและฉันก็ตัดสินใจที่จะรับคนงานกลุ่มหนึ่งจากเมืองหลวงของมณฑลไป

ที่นั่น”

ตอนเด็กๆ ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน พวกเขารู้ดีว่าสถานการณ์การจ้างงานในเมืองหลวงมณฑลนั้นเลวร้ายเพียงใด

กู้ฉางเซิงพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ดีแล้วที่นายรู้ ฉันมั่นใจว่าเหล่าเฉินจะต้องบอกเสี่ยวเฉินด้วยเหมือนกัน”

การเดินทางไปมณฑลกวางตุ้ง มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการล่วงหน้า

ร้านค้าชั้นล่างต้องตรวจสอบว่ามีสินค้าเพียงพอหรือไม่ หากไม่เพียงพอก็ต้องเติมสินค้าล่วงหน้า

สินค้าในคลังสินค้าก็ต้องเติมให้เต็มเช่นกัน

ที่สำคัญที่สุด หลินซูต้องซื้อวัตถุดิบสำหรับร้านก๋วยเตี๋ยวสองร้านและร้านอาหารของเธอเองจากระบบร้านค้าล่วง

หน้า และเก็บไว้ในตู้เย็นเพื่อให้แน่ใจว่าร้านก๋วยเตี๋ยวสองร้านและร้านอาหารของเธอสามารถเปิดดำเนินการได้ตามปกติ

แน่นอนว่าเธอต้องช่วยต้าเปาจัดกระเป๋าเดินทางด้วย การเดินทางกับเด็กเล็ก กระเป๋าเดินทางส่วนใหญ่จึงถูกจัด

เตรียมไว้ให้เด็ก

ห้าวันต่อมา ตั๋วรถไฟถูกซื้อไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อหลินซูจัดการเรื่องเหล่านี้เสร็จก็ถึงเวลาที่รถไฟจะออกเดินทาง

ในกลุ่มมีสิบคน

หลินกัง หลี่ว่าน และต้าเปา ตื่นเต้นที่สุด

หลินกังและหลี่ว่านรู้สึกตื่นเต้นเพราะพวกเขาไม่เคยไปมณฑลกวางตุ้งมาก่อนและรู้ว่าทางใต้มีสิ่งใหม่ๆ มากมาย

ต้าเปารู้สึกตื่นเต้นเพียงเพราะเขากำลังจะกลับไปยังเมืองที่คุ้นเคย

ทั้งสามต่างตื่นเต้นด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน กู้จิ่วสังเกตเห็นว่าต้าเปาเต็มไปด้วยพลัง จึงยิ้มให้หลินซู “ดูเหมือน

ว่าการพาต้าเปาออกมาครั้งนี้จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง ดูเขาสิ มือและเท้าของเขาขยับไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น ฉันไม่

เคยเห็นเขาตื่นเต้นขนาดนี้ที่บ้านมาก่อนเลย”

ต้าเปาไม่สนใจคำพูดของกู้จิ่วโดยอัตโนมัติ ยืนตัวตรงหน้ากู้จิ่วโดยหันหน้าออกไปข้างหน้า

เมื่อเห็นสถานีรถไฟในเมืองหลวงของมณฑล เขาก็โบกแขนขาอย่างตื่นเต้น “โอ้ ในที่สุดฉันก็มีโอกาสได้นั่งรถไฟ

ในยุคนี้แล้ว!”

แน่นอนว่าเขากำลังพูดจาแบบเด็กๆ ซึ่งแม้แต่หลินซูก็ยังไม่เข้าใจ

แต่ความตื่นเต้นของเขาไม่จำเป็นต้องให้ใครมาเข้าใจ เขาสนุกสนานเพลิดเพลินไปตลอดทาง

เมื่อเห็นตารางเดินรถไฟแบบเก่า เขาก็อยากจะคว้ามาดูให้ละเอียดยิ่งขึ้น

“นี่คือตารางเวลารถไฟใช่ไหม?”

เมื่อมองไปที่ห้องพักผู้โดยสารในยุคนี้ เขามองไปรอบๆ “ห้องพักผู้โดยสารในยุคนี้มันธรรมดาสิ้นดี! หนาวในฤดู

หนาว ร้อนในฤดูร้อน ห้าคะแนน!”

ห้าคะแนนนี้ได้มาเพราะความขยันหมั่นเพียรและความรับผิดชอบของพนักงาน

พื้นชานชาลาไม่เรียบเท่าไหร่ เรียบแค่ 3/4 เมื่อเทียบกับพื้นเรียบของรุ่นหลังๆ

ต้าเปาไม่ต้องการความสนใจจากใครเลย ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสถานีรถไฟไปจนถึงชานชาลา เขาก็อดเปรียบเทียบทุก

สิ่งที่เห็นกับตาตัวเองในอนาคตไม่ได้

ถ้าหลินซูรู้ความคิดของเขา เธอคงเรียกเขาว่าเด็กแน่ๆ แต่การทำตัวเด็กนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงเขาก็เป็น

แค่ทารกน้อยอายุไม่กี่เดือน