ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 226

“พูดแบบนั้นมันรุนแรงเกินไปนะ หมายความว่ายังไงที่ฉันพยายามทำสิ่งที่มีมูลค่าสามพันหยวน ทั้งๆ ที่มีเงิน

เดือนแค่สามสิบหยวน ฉันแค่มองอนาคตของเราเฉยๆ” หูเหรินโหย่วพูดอย่างไม่ปิดบัง “อารมณ์ของเธอมันแย่มาก เธอ

ต้องเปลี่ยนมัน”

กู้หนวนหัวเราะอย่างโมโห “หูเหรินโหย่ว มีบางอย่างที่ฉันไม่อยากพูดตรงๆ เพื่อไม่ให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด แต่นั่นไม่

ได้หมายความว่าฉันไม่รู้แผนการเล็กๆ น้อยๆ ของนาย อีกอย่าง อารมณ์ของฉันเป็นแบบนี้มาตลอด ถ้ารับได้ก็รับ ถ้ารับ

ไม่ได้ก็อย่ารับ”

ขณะมองเธอ หูเหรินโหย่วหยุดนิ่ง สายตาสงบนิ่งไม่หวั่นไหว

กู้หนวนคิดว่าในเมื่อทั้งคู่เป็นสามีภรรยากัน บางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องพูด

หูเหรินโหย่วยกแว่นขึ้นพลางพูดต่อว่า “ฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ทั้งวัน? เราแต่งงานกันมานานขนาดนี้แล้ว เธอ

คิดว่าฉันมีเจตนาแอบแฝงหรือเปล่า?”

กู้หนวนเยาะเย้ยในใจ หันไปมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “อย่ามาเสี่ยงดวงสิ นายอยากให้ฉันเปิดเผยแผนการ

เล็กๆ น้อยๆ ของนายทั้งหมดจริงๆ เหรอ?”

“ไม่เข้าใจ!” หูเหรินโหย่วอุทานด้วยความโกรธและความอับอาย

กู้หนวนเยาะเย้ย “นายยังหาเงินเลี้ยงชีพด้วยเงินเดือนแค่สามสิบหยวนไม่ได้เลย ยังอยากซื้อบ้านราคาหลายพัน

อยู่อีกเหรอ? นายบ้าไปแล้วหรือไง?”

เขาแค่อยากหลอกให้เธอยืมเงินพ่อแม่มาซื้อบ้านอย่างหุนหันพลันแล่น ส่วนเงินที่ยืมมานั้น ใครจะรับประกันได้ว่า

จะคืนเมื่อไหร่?

ตลอดการเดินทางกลับบ้าน ทั้งคู่ต่างเมินเฉยกันจนกระทั่งถึงที่หมาย

ทันทีที่เธอเข้าไปในบ้าน แม่สามีก็ทักทายว่า “โอ้โห มื้อกลางวันนี้กินอะไรอร่อยๆ บ้าง ฉันได้กลิ่นหอมๆ ทันทีที่

เข้ามา! มาดูซิว่าพวกเธอเอาอะไรกลับมา!”

ซี่โครงหมูตุ๋นที่กู้จิ่วขอให้นำกลับมานั้น หูเหรินโหย่วถือมาให้ เนื่องจากแม่ของเขาอยู่ที่นั่น เขาจึงยื่นให้หญิงชรา

โดยธรรมชาติ

กู้หนวนหัวเราะเยาะในใจ เข้าไปในห้องด้านใน ยกม่านขึ้นเรียกลูกสาวสามคนออกมา

แน่นอนว่าเมื่อเธอออกมาพร้อมกับลูกสาววัยสี่ขวบ ลูกชายทั้งสองของน้องชายของหูเหรินโหย่วก็เริ่มแทะกระดูก

ใหญ่ๆ แล้ว

ลูกสาวสองคนของเธอยืนมองด้วยความอิจฉา น้ำลายไหล

เมื่อเห็นเช่นนี้ กู้หนวนก็โกรธขึ้นมา “จวนจวนกับลี่ลี่ มากินซี่โครงหมูตุ๋นกันเถอะ ลุงของเธอขอให้ฉันเอามาให้

โดยเฉพาะเลย”

เด็กหญิงทั้งสองเหลือบมองย่าอย่างเขินอาย จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะอย่างเชื่อฟัง

กู้หนวนโกรธจัด เธอหยิบซี่โครงหมูตุ๋นเนื้อแน่นสองชิ้นจากอ่างมาใส่มือลูกสาวทั้งสอง

หญิงชราเห็นว่ากู้หนวนเลือกซี่โครงเนื้อแน่นที่สุด สีหน้าของเธอจึงหมองลง “เด็กผู้หญิงไม่ค่อยทำงานหนัก ทำไม

กินเนื้อเยอะจัง ก็ต้องกินผักเยอะๆ ถึงจะสูงขึ้น”

กู้หนวนเหลือบมองแม่ “แม่ ถ้าแม่คิดว่าการกินผักจะช่วยให้สูงขึ้น คราวหน้าก็ให้หลานชายสองคนกินเยอะๆ จะ

ได้สูงขึ้น”

หญิงชราสำลัก “ก็ได้ ถ้าเธอไม่ชอบที่ผู้อาวุโสพูดก็ไม่เป็นไร เช้านี้ฉันบอกให้เธอพาพี่น้องสามคนไปดื่ม แต่เธอ

ปฏิเสธ บอกว่ากลัวโต๊ะไม่พอ เธอเอาใจใส่พี่น้องมาก แต่พวกเขาเคยคิดถึงเธอบ้างไหม? เธอนำกลับมาแค่กระดูก แม้แต่

เนื้อติดมันสักชามก็ไม่มี”

ขี้เหนียวจัง

พวกเขาให้เงินเป็นของขวัญ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นถุงกระดูก พวกเขาปฏิบัติต่อตระกูลหูเหมือนหมา

กู้หนวนขี้เกียจเถียงกับเธอ เธอจึงเอากระดูกหมูตุ๋นอีกชิ้นให้ลูกสาวตัวน้อยแทะ เนื้อหมูมีรสชาติเข้มข้นมาก

อร่อยมากมีกี่จินก็ยังไม่พอ

หญิงชราขมวดคิ้ว สังเกตเห็นว่ากระดูกหายไปอีกชิ้นหนึ่ง “ลูกชายคนโต รีบเอากระดูกหมูตุ๋นพวกนี้กลับไปใส่ตู้

เถอะ น้องชายของนายและครอบครัวเขาน่าจะได้กินคืนนี้”

ขณะที่บ่นเรื่องกระดูกหมูตุ๋นที่กู้หนวนนำกลับมา หญิงชราก็ยังคงเก็บกระดูกหมูตุ๋นไว้อย่างระมัดระวังเพื่อ

ครอบครัวของลูกชายคนเล็ก มารยาทการกินของเธอดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก

“ย่า หนึ่งชิ้นไม่พอ ฉันขอเพิ่ม”

“เด็กดี เราจะเก็บส่วนที่เหลือไว้กินคืนนี้”

หูลี่มองกู้หนวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง ก่อนจะพูดว่า “แม่ ฉันอยากกินอีกหน่อย”

กู้หนวนเห็นว่าหูเหรินโหย่วอยากจะเก็บซี่โครงหมูตุ๋นที่เหลือจริงๆ จึงรีบห้ามเขาไว้ “ลุงของเด็กขอให้เอากลับมา

ให้พวกเธอ นายจะเอาไปให้น้องชายนายจริงๆ เหรอ? เขาเป็นผู้ชายที่โตแล้ว ทะเลาะกับเด็กเพื่อแย่งเนื้อ เขาไม่รู้สึก

ละอายใจบ้างเหรอ?”

หูเหรินโหย่วมองแม่ด้วยความระมัดระวัง ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “เด็กๆ สามคนจะไม่ใช่กินแล้วเหรอ? เหลือไว้ให้

พวกนั้นกินบ้างสิ เธอต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ด้วยอาหารน้อยๆ แบบนี้เลยเหรอ?”

“ถ้าไม่ชอบที่ฉันพูดก็อย่ากินสิ” กู้หนวนตวาดพลางคว้าซี่โครงหมูตุ๋นมาแบ่งให้เด็กทั้งสามคนคนละชิ้น

หญิงชรากุมหน้าอก หอบหายใจพลางดุว่า “เธอนี่ไร้มารยาทจริงๆ! เด็กๆ จะทะเลาะกับผู้ใหญ่เรื่องอาหารได้ยังไง

สอนลูกกินข้าวคนเดียวนี่มันเป็นวิธีเลี้ยงลูกแบบครอบครัวเธอหรือไง”

กู้หนวนจ้องหูเหรินโหย่วอย่างเอาเรื่อง หยิบชามซี่โครงหมูตุ๋นขึ้นมา แล้วพาเด็กๆ เข้าไปในห้อง

เนื่องจากกินเนื้อของเธอไปแล้วและยังพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับเธออยู่ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ควรกินเลยก็ได้

“ดูสิภรรยาที่นายแต่งงานด้วย! เธอกล้าดียังไงมาทำร้ายหญิงชราคนนี้! โอ้ การอบรมเลี้ยงดูช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!”

กู้หนวนไม่สนใจเสียงร้องไห้ของเด็กสองคนที่อยู่ข้างนอกและเสียงโวยวายของหญิงชรา ยืนกรานให้เด็กทั้งสามคน

กินซี่โครงหมูตุ๋นที่เหลือให้หมด

มาคุยเรื่องบ้านใหม่ของครอบครัวกู้กันดีกว่า

หลินซูไม่รู้เรื่องเรื่องตลกร้ายที่เกิดขึ้นที่บ้านของตระกูลหู หลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ผู้สูงอายุและเด็กๆ ก็

เหนื่อยล้า เธอบอกให้พวกเขากลับไปพักผ่อนที่ห้อง พาเด็กเข้านอน แล้วจึงขอให้กู้จิ่วกลับไปที่บ้านหลังเก่าเพื่อไปเอา

ข้าวของ ของคู่สามีภรรยาสูงอายุ

เนื่องจากเธอต้องการให้คู่สามีภรรยาสูงอายุพักอยู่ในบ้านหลังใหม่สักพัก เสื้อผ้าและสิ่งของจำเป็นอื่นๆ จึงต้อง

เอามาให้

เย็นวันนั้น หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน หลินซูทานอาหารเย็นเสร็จ มอบเด็กให้ผู้สูงอายุ และเข้านอนแต่หัวค่ำ

เธอจำไม่ได้ว่าเด็กหลับสนิทไปตั้งแต่เมื่อไหร่ จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น

หลินซูตื่นขึ้นมาและเหลือบมองเตียง เด็กๆ ตื่นกันหมดแล้ว

หลังจากอาบน้ำเสร็จ หลินซูก็เดินลงมาข้างล่างและรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นกู้โหย่วฮุ่ยกำลังเล่นกับเด็กๆ

“โหย่วฮุ่ยมาแล้วเหรอ? ทานข้าวเช้าหรือยัง?”

กู้โหย่วฮุ่ยหันศีรษะแล้วยิ้ม “อรุณสวัสดิ์คุณป้า ผมทานอาหารเช้ากับคุณปู่คุณย่าเสร็จแล้ว เราทานกันเสร็จไป

นานแล้ว ผมเหลืออาหารเช้าไว้ในหม้อให้คุณป้าด้วย ตอนนี้น่าจะยังอุ่นอยู่นะ”

หลินซูพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในครัว มีซาลาเปาและโจ๊กขาวอยู่ในหม้อ

เช้าวันนั้นเธอไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ เธอจึงกินไปนิดหน่อย

“โหย่วฮุ่ย วันนี้นายมาที่นี่ทำไม? ไม่ต้องไปร้านเหรอ?” หลินซูรินน้ำใส่แก้วแล้ววางลงบนโต๊ะกาแฟ จากนั้นก็ยื่น

มือไปบีบแก้มน้อยๆ ของต้าเปา

ต้าเปาโบกมือน้อยๆ ผลักมือของหลินซูออกไป นิสัยชอบบีบแก้มของแม่เป็นสิ่งที่เธอเลิกไม่ได้จริงๆ

กู้โหย่วฮุ่ยคิดว่าต้าเปาค่อนข้างดื้อรั้นเมื่อเทียบกับอายุ และสีหน้าแข็งกร้าวของเขาก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

เขาอุ้มต้าเปาขึ้นจากโซฟาและวางลงในอ้อมแขนของเขา แล้วตอบว่า “พี่ชายของผมพาหนิวเสี่ยวฉินกลับบ้าน

เพื่อค้างคืน และผมมีธุระบางอย่างที่ต้องทำที่ร้านเมื่อเช้านี้ ดังนั้นจึงออกมาก่อน”

หลินซูเลิกคิ้ว “มีอะไรให้ทำก็แค่ข้ออ้างไม่ใช่เหรอ? ไม่อยากกินข้าวเช้ากับหนิวเสี่ยวฉินเหรอ?”

กู้โหย่วฮุ่ยเกาหูพลางหัวเราะ “เธออวดดีเกินไป ผมทนไม่ได้”

หลินซูมองไปรอบๆ ชั้นสองแล้วถามว่า “คนอื่นๆ ไปไหนกันหมด”

“คุณปู่ไปทำงาน ลุงไปบริษัท ส่วนคุณย่าคุณยายก็พาเอ้อเปาลงไปเดินเล่นข้างล่าง” กู้โหย่วฮุ่ยพูดพร้อมรอยยิ้ม

พลางบีบมือเล็กๆ ของต้าเปา “ต้าเปาไม่อยากออกไปข้างนอก คุณย่าคุณยายเลยขอให้ผมอยู่บ้านกับเขา”

หลินซูอุ้มต้าเปาขึ้นมาจูบที่แก้ม “ทำไมนายถึงไม่ชอบออกไปข้างนอกล่ะ อายุแค่นี้ยังติดบ้านขนาดนี้ ต่อไปจะเจอ

สาวสวยๆ ได้ยังไง”

ต้าเปากลอกตาใส่เธอ เขาถูกกำหนดให้แต่งงานตั้งแต่ชาติที่แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องรู้จักสาวสวยคนอื่นเพื่อหา

ภรรยา

กู้โหย่วฮุ่ยอุทานด้วยความประหลาดใจ “คุณป้า เมื่อกี้คุณป้าสังเกตเห็นต้าเปากลอกตาใส่คุณหรือเปล่า”

“ตอนนี้เขามีท่าทางแสดงออกมากขึ้น นายไม่จำเป็นต้องแปลกใจ” หลินซูอธิบายพร้อมรอยยิ้ม

เธอกลับเข้าสู่ประเด็นหลัก “พี่ชายของนายพาหนิวเสี่ยวฉินกลับบ้านหนึ่งคืน เขาจะไม่แต่งงานกับใครนอกจาก

หนิวเสี่ยวฉินใช่ไหม?”

“อาจจะใช่ เมื่อคืนเขาคุยกับพ่อแม่เรื่องสินสอดอีกแล้ว แล้วพวกเขาก็ยื่นคำขาดให้ว่า เขาต้องหาสินสอดเอง”

หลินซูหยุดไปครู่หนึ่ง “ดูเหมือนพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จะตั้งใจจะเพิกเฉยต่อการแต่งงานครั้งนี้ หวังว่าเขาจะได้เรียนรู้

บทเรียนและเปลี่ยนแปลงตัวเอง”

กู้โหย่วฮุ่ยส่งเสียง “อืม” แผ่วเบา “เมื่อคืนพี่ชายมาขอยืมเงิน ผมไม่ตกลงทันที แถมยังไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เลย

ต้องรีบออกมาแต่เช้า เพื่อไม่ให้เขามาขอเงินผมอีกตอนกินข้าวเช้า”

หลินซูมองเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “เขาต้องการเงินไปทำอะไร? หรือว่าเขาอยากจะขอยืมเงินเป็น

สินสอด?”

“อาจจะ” กู้โหย่วฮุ่ยคิดว่าควรจะให้เขายืมเงิน ด้วยความรักแบบพี่น้อง แต่พ่อแม่ของเขาไม่เห็นด้วย ดังนั้นตอนนี้

เขาจึงลังเลใจว่าจะให้ยืมดีหรือเปล่า

หลินซูยิ้มและกล่าวว่า “เนื่องจากนายอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้พยายามหลีกเลี่ยง

เขา และอย่าปล่อยให้เขาอยู่กับนายเพียงลำพัง”

กู้โหย่วฮุ่ยหัวเราะเบาๆ “ใช่เลย ผมคิดไว้อยู่พอดีเลย ช่วงนี้ผมวางแผนจะเปิดร้านอาหารอีกแห่งทางตะวันออก

ของเมือง พอดีผมมีเวลาเหลือเฟือ บ่ายนี้ผมจะลองเดินดูแถวๆ ฝั่งตะวันออกดู เผื่อจะหาทำเลดีๆ ได้”

หลินซูคิดว่าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์ในการเสี่ยง: “เป็นความคิดที่ดี งั้นฉันขอให้สาขาของนายเปิดเร็วๆ นะ”

“ขอบคุณ!”

กู้โหย่วฮุ่ยก้มมองลงไปเห็นต้าเปาจ้องมองขึ้นมา ดวงตาเล็กๆ ของเขาใสแจ๋วราวกับน้ำ “ต้าเปาจ้องมองพี่ชายตัว

เองอยู่นะ นายจำพี่ชายตัวเองไม่ได้หรือไง”

“พี่ชาย!” ต้าเปาเอ่ยคำเดียวอย่างชัดเจน

กู้โหย่วฮุ่ยยกเขาขึ้นสูงอย่างมีความสุข พร้อมกับอุทานว่า “คุณป้า ต้าเปาเรียกผมว่าพี่ชาย! ต้าเปาเรียกผมว่าพี่

ชายได้แล้ว! ต้าเปาของพวกเราฉลาดมาก!”

หลินซูเอนหลังลงบนโซฟา มองดูต้าเปายกตัวขึ้นและวางเท้าบนใบหน้าของกู้โหย่วฮุ่ย

กู้โหย่วฮุ่ยไม่สนใจ แถมยังเอาหัวมาสะกิดเท้าเล่นด้วย

ตอนเที่ยง กู้โหย่วฮุ่ยต้องไปที่ร้านเพื่อจัดการธุระ หลังจากคุยกับหลินซูสักพัก เขาก็บอกลาแล้วเดินออกไป

กู้โหย่วฮุ่ยสามารถหลบเลี่ยงบางสิ่งบางอย่างได้ แต่ภายในสองวัน กู้โหย่วเถาก็มาเคาะประตูบ้าน

หลินซูเหลือบมองกู้จิ่ว รินชาให้ลุงและหลานชาย วางถาดชาไว้ แล้วอุ้มต้าเปาขึ้นไปชั้นบน

ไม่มีใครไปวัดโดยไม่มีเหตุผลหรอก เธอเดา เดาว่ากู้โหย่วเถาคงมาขอยืมเงิน

เรื่องหลานชายของกู้จิ่ว ควรปล่อยให้กู้จิ่วจัดการเอง เธอไม่ควรพูดจาแรงหรือผ่อนปรนจนเกินไป

หลินซูอุ้มต้าเปากลับเข้าไปในห้องแล้วถามว่า “ชีวิตแต่งงานของลูกพี่ลูกน้องของนายเป็นยังไงบ้างในชาติที่แล้ว”

ต้าเปาสะบัดมือน้อยๆ ออกมา ปรากฏสมาร์ทโฟนในมือของเขา มันดูเหนือจริงมาก

มือเล็กยกหน้าต่างแชทขึ้นมาบนโทรศัพท์ “ผมไม่รู้สิ คงไม่ดีไม่ร้ายหรอก ผมไม่ได้ยินข่าวว่าเขาหย่าร้างหรือ

นอกใจ”

“แล้วเรื่องแต่งงานของสมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลกู้ล่ะ?”

ต้าเปาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วอีโมจิหน้าหงายก็ปรากฏขึ้นในช่องแชท

หลินซู: “.”

“นายบ่น ว่าฉันถามคำถามมากเกินไปเหรอ?”

ต้าเปาขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ไม่หรอก ตระกูลกู้มีคนเยอะเกินไป โดยเฉพาะลูกพี่ลูกน้องและญาติผู้หญิงคนอื่นๆ

ของผม ผมจะเริ่มตรงไหนดีล่ะ?”

“เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดถึงพวกเขาเลย น้องสาวนายออกไปเดินเล่นข้างนอก ทำไมนายถึงไม่อยากไปล่ะ?”

“ข้างนอกหนาวเกินไป ข้างล่างก็ไม่มีอะไรสนุกให้ทำ”

หลักๆ แล้วเป็นเพราะทุกคนปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กน้อย คอยหอมแก้มและหยิกเขา มันน่าเบื่อจริงๆ

“เดือนหน้า พ่อกับคนอื่นๆ วางแผนจะไปมณฑลกวางตุ้งเพื่อเตรียมสร้างโรงงานเครื่องใช้ไฟฟ้า ฉันอยากไปสักพัก

นายอยากไปด้วยไหม”

คราวนี้ ต้าเปาไม่ลังเลเลยและตอบทันทีว่า “ไป!”

หลินซูดีใจมาก “ดูเหมือนนายจะเก็บตัวอยู่พักใหญ่ แต่ถ้าฉันพานายไปด้วย ฉันควรพาเอ้อเปาไปด้วยไหม ไม่งั้น

คงไม่ยุติธรรมกับเธอเท่าไหร่”

“เธอยังเด็ก เธอยังไม่เข้าใจอะไรเลย” น้องสาวของเขาไม่รู้อะไรสำคัญ เธอรู้แค่การออกไปเล่นข้างนอก

หลินซูลูบผมนุ่มๆ ของเขาเบาๆ “ฉันจะคุยเรื่องนี้กับพ่อของนายก่อน”

ชาติที่แล้วพวกเขาอาศัยอยู่ที่มณฑลกวางตุ้งมาหลายปี คราวนี้พวกเขารู้สึกดีที่ได้ไปที่นั่น ได้พบปะเพื่อนบ้านที่คุ้น

เคย และอาจจะได้หารายได้เล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทางด้วย

แม่และลูกชายคุยกันอยู่ชั้นบน พวกเขาไม่รู้ว่ากู้โหย่วเถาจากไปเมื่อไหร่

เมื่อกู้จิ่วพาเอ้อเปาเข้ามา หลินซูและต้าเปาก็หันไปมองพ่อและลูกสาว

หลินซูถามว่า “โหย่วเถาไปแล้วเหรอ”

“ใช่ เขามาขอยืมเงินเรา บอกว่าเป็นเงินค่าแต่งงาน” กู้จิ่ววางเอ้อเปาไว้ข้างๆ ต้าเปา ปล่อยให้สองพี่น้องเล่นกัน

“เธอให้เขายืมเหรอ?”

กู้จิ่วตอบอย่างจริงใจว่า “ใช่”

หลินซูหัวเราะพลางลูบหน้าผาก “เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาอยากจะยืมเงินจากโหย่วฮุ่ย แต่โหย่วฮุ่ยลำบากใจเลยหลบ

ซ่อนตัวอยู่ ฉันไม่คิดว่าเด็กนั่นจะเล็งเป้ามาที่เราเธอให้ยืมไปเท่าไหร่?”

“สามร้อย” กู้จิ่วกลัวว่าหลินซูจะโกรธ จึงรีบอธิบายว่า “เขามีเงินเก็บมากกว่าร้อยหยวน และด้วยเงินสามร้อย

หยวนนี้ ก็พอจะจ่ายค่าสินสอดได้แล้ว ตอนนี้พวกเขาคงไม่จัดงานเลี้ยงฉลองแต่งงาน หลังจากได้ทะเบียนสมรส”

หลินซูไม่สนใจว่าเขาจะกู้ยืมเท่าไหร่ และกล่าวว่า “เราไม่ได้คาดหวังให้เขาจ่ายคืน ดังนั้นอย่าเร่งเขาเลย เราจะรับ

คืนเมื่อเขาจ่ายคืน”

กู้จิ่วพยักหน้า ถ้าเป็นเมื่อก่อน สามร้อยหยวนคงเป็นเงินก้อนโตสำหรับเขา นับประสาอะไรกับการยืมเงินของกู้

โหย่วเถา เขาโชคดีมากที่กู้จิ่วให้ยืมเงินไป

เรื่องยืมเงินวางไว้ก่อน หลินซูก็ถามเกี่ยวกับเอ้อเปาว่า “ตั้งแต่กลับมาเอ้อเปาดื่มนมหรือยัง”

“พอเธอกลับมา แม่ก็ชงนมให้เธอหนึ่งขวด”

“ว่านว่าน หยุดถักไหมพรมได้แล้ว เราควรเก็บของกลับบ้านได้แล้ว”

พอพลบค่ำ หลินกังก็เริ่มเก็บของ บางครั้งคนเดินผ่านไปมาก็อยากจะซื้อของ เขาจึงให้หลี่ว่านช่วยดูแล หวังว่าจะ

ขายของได้มากที่สุด

หลี่ว่านเก็บรองเท้าโครเชต์ที่ถักเสร็จครึ่งหนึ่ง แล้วเริ่มช่วยต้อนรับผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่กี่คน

เวลานี้คนที่เดินส่วนใหญ่ได้กลับบ้านกันแล้ว และบนถนนก็ไม่มีคนเดินมากนัก

ตั้งแต่หลินกังเริ่มเปิดร้าน เขาก็มักจะเก็บของและกลับบ้านในเวลานี้เสมอ

ก่อนหน้านี้ หลินต้าซานจะช่วยเขาจัดแผงลอย การแบ่งเบาภาระจึงทำให้สะดวกขึ้น

ต่อมาเขาได้แต่งงาน และแผงลอยก็ถูกบริหารโดยเขาและหลี่ว่าน

แผงขายของของพวกเขาคือแผงขายของสามีภรรยา

หลังจากขายของไปได้อีกนิดหน่อย หลินกังก็เก็บของทุกอย่างลงกล่อง

จากนั้นเขาก็วางเก้าอี้สองตัวไว้บนรถสามล้อ หลี่ว่านนั่งพิงพนักพิง ส่วนหลินกังก็เข็นรถสามล้อไปข้างหน้า

“กังจื่อ รองเท้าโครเชต์ที่ฉันถักอยู่ช่วงนี้ขายดีมากเลย นายคำนวณได้ไหมว่าทำเงินได้เท่าไหร่”

“เธอทำไปแล้วร้อยคู่ แต่ยังขาดอีกสองคู่ แม้กำไรขั้นต่ำต่อคู่จะแค่หนึ่งหยวน ก็ยังได้อย่างน้อยเก้าสิบแปดหยวน”

หลี่ว่านกล่าวอย่างมีความสุข “เก้าสิบแปดหยวนยังน้อยนิดเมื่อเทียบกับรายได้ของพ่อค้าแม่ค้าริมถนน แต่มันก็

พิสูจน์ให้เห็นฝีมือหาเงินของฉันได้ด้วย”

“ใช่ ใช่ สองสามวันมานี้เธอหาเงินได้มากกว่าคนงานทั่วไปหลายเท่าเลย สู้ต่อไปนะ ฉันเชื่อในตัวเธอ หลังจากเก็บ

เงินได้สักพัก ฉันจะพาเธอไปธนาคารเพื่อเปิดบัญชี แล้วฝากเงินเข้าบัญชีของเธอเองเป็นเงินเก็บลับ”

แม้หลี่ว่านจะดูมีความสุข แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ “นั่นไม่ใช่ความคิดที่แย่เหรอ? ถ้าสามีภรรยาไม่เก็บเงินด้วย

กัน มันก็เหมือนกับว่าเรามีความเห็นไม่ตรงกัน”

“ไม่ว่าเราจะคิดตรงกันหรือไม่ ฉันรู้ดีที่สุดตอนที่เราเข้านอนตอนกลางคืน ฉันหลินกังหาเงินเลี้ยงภรรยาได้ ฉันไม่

ได้ตกต่ำถึงขั้นต้องใช้เงินเก็บภรรยา”