ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 237

หลังจากช่วยต้าเปาปัสสาวะและป้อนอาหารให้แล้ว หลินซูก็ปล่อยให้เขาเข้าไปในวิลล่าเพื่อเล่น จากนั้นเธอก็เดิน

เล่นไปรอบๆ เนินเขา เก็บเห็ดจำนวนมาก เมื่อเห็นว่าเริ่มค่ำแล้ว เธอจึงเตรียมตัวลงจากภูเขา

ที่เชิงเขา หลินซูเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใส่ในป่า แล้วใช้เป้อุ้มเด็กรัดต้าเปาไว้ที่หน้าอก เธอโยนเสื้อผ้าลงในระบบแล้วหยิบ

จักรยานออกมา มุ่งหน้าสู่เมือง

เมื่อถึงเมือง เธอพบมุมสงบ เก็บจักรยานไว้ในระบบหยิบตะกร้าเห็ดออกมา แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน

ขณะที่เธอกำลังเดินไปตามถนน เธอยังไปได้ไม่ไกลนักก็เห็นกู้จิ่วกำลังปั่นจักรยานเข้ามาใกล้

เมื่อจักรยานจอดอยู่ตรงหน้าแม่และลูกชาย หลินซูก็ยิ้มและถามว่า “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ”

“พอฉันกลับถึงบ้าน ฉันได้ยินจากพี่สะใภ้บอกว่าเธอไม่ได้ไปกับพวกเขา ฉันเดาว่าเธอคงขึ้นไปบนภูเขาอีกแล้ว

เพราะเธออยู่นิ่งไม่ได้ แน่นอนว่าฉันไม่ได้พูดผิด”

กู้จิ่วจอดจักรยานไว้ มองเธออย่างหมดหนทาง หยิบตะกร้าจากมือเธอไปแขวนไว้ที่เบาะหลัง

หลินซูสงสัย “ต่อให้เธอเดาว่าฉันขึ้นเขาไป แล้วเธอเดาได้ยังไงว่าฉันจะเข้าเมืองทางนี้”

กู้จิ่วถอนหายใจพลางชี้ไปที่ภูเขาที่อยู่นอกเมือง “ภูเขานี้อยู่ใกล้บ้านเราที่สุดเลย ถ้าเธอไม่ได้ไป ทำไมเธอต้องอ้อม

ไกลขนาดนั้น”

หลินซูหันกลับไปมองแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “เธอนี่ฉลาดจริงๆ เลยนะ”

“ขอบคุณสำหรับคำชมนะภรรยา ขึ้นจักรยานเร็วๆ สิ พี่สะใภ้จะได้เก็บตะกร้าเห็ดนั่นตอนเรากลับ ทุกคนจะได้

กินของอร่อยๆ คืนนี้” กู้จิ่วขยิบตาให้เธอ

หลินซูหัวเราะเบาๆ แล้วตบไหล่เขาเบาๆ “เอาล่ะ ไปกันเถอะ”

เมื่อกลับถึงบ้าน หลินซูขอให้กู้จิ่วช่วยดูแลต้าเปาระหว่างอาบน้ำ แล้วช่วยต้าเปาล้างตัว กว่าเธอจะซักผ้าและตาก

ผ้าเสร็จก็เกือบถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว

“นี่คือเงินที่ฉันได้จากการตั้งแผงขายของวันนี้ ทั้งหมดอยู่ในกระเป๋านี้ และนี่คือยอดรวมของบัญชี” หลินกังวาง

กระเป๋าไว้บนเก้าอี้ข้างโต๊ะอาหาร และวางสมุดบัญชีไว้บนโต๊ะตรงหน้าเธอโดยตรง

หลินซูเหลือบมองสมุดบัญชี ยิ้มและพยักหน้า “ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของพวกเธอวันนี้ ฉันจะจ่ายค่า

จ้างให้พวกเธอหลังจากจัดการบัญชีเสร็จ”

“ครั้งที่แล้วเธอให้เราเยอะแล้ว ดังนั้นวันนี้เธอไม่จำเป็นต้องให้” หลี่ว่านรู้สึกว่าเงินนี้มากเกินไป

“พวกเธอทำงานหนักมา ฉันจ่ายให้ ยุติธรรมและเป็นธรรม พี่สะใภ้ไม่ต้องรู้สึกอายที่จะรับเงินทุกครั้งนะ”

หลินซูรู้สึกลำบากใจมากที่พวกเขาต้องพูดจาสุภาพสักสองสามคำทุกครั้งที่เธอจ่ายเงินให้ จะดีกว่าไหมถ้าพวกเขา

ยอมรับอย่างจริงใจทุกครั้งที่เธอจ่ายเงินให้

หลินกังดึงหลี่ว่านให้นั่งลง “นั่งลงเถอะ รับเงินไปเถอะ พี่น้องคนอื่นๆ มีครอบครัวที่ต้องดูแล”

คนอื่นๆ ยิ้มอย่างเคอะเขิน พวกเขาใส่ใจเรื่องเงินอยู่แล้ว เลยไม่ยืนยันทำพิธีอะไรหรอก

หลี่ว่านสังเกตเห็นความอึดอัดของคนอื่นๆ และไม่กล้าที่จะพูดอะไรเพิ่มเติม

เห็ดที่เก็บมาตอนบ่ายเอามาทำซุปเห็ด รสชาติอร่อยมาก ทุกคนสนใจขึ้นมาทันที

ระหว่างที่กำลังกิน หลินกังถามขึ้นว่า “หลินซู พรุ่งนี้เธอจะมาตั้งร้านอีกไหม? ตอนที่เราไปวันนี้มีคนสั่งของ

สำหรับพรุ่งนี้เยอะเลย”

“พวกเขาสั่งเยอะเหรอ?” หลินซูถาม

“ไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อย ค่ามัดจำอย่างเดียวก็ประมาณหมื่นหยวนแล้ว”

คำพูดนี้ทำให้เฉินเฟยที่กำลังดื่มซุปอย่างเอร็ดอร่อยสะดุ้ง เขาเงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “สำหรับร้านนี้

พวกเธอสั่งสต๊อกมาเท่าไหร่?”

เขาคิดว่าพวกเธอแค่ตั้งแผงกันเล่นๆ แต่เขาเพิ่งได้ยินมาว่าค่ามัดจำสินค้าเท่าไหร่

หนึ่งหมื่น?

หลินกังยิ้มอย่างพึงพอใจ: “ประมาณหนึ่งหมื่น และนั่นยังไม่รวมสินค้าที่ขายที่แผงขายในวันนั้นด้วย”

เฉินเฟยจ้องมองตาโตด้วยความตกใจ “กำลังซื้อในหยางเฉิงแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

หลินกัง: “คงไม่ใช่คนหยางเฉิงทั้งหมดหรอก พ่อค้าส่งของแผงเราส่วนใหญ่ก็มาจากต่างมณฑล”

หลังจากแผงขายของขายไปได้ไม่กี่วัน หลี่ว่านบอกว่าอยากเปิดร้านขายเครื่องประดับเมื่อกลับไป และหลินกังก็

สนับสนุนความคิดนี้อย่างเต็มที่

เขาเปิดแผงขายของทุกวันมาหลายเดือนแล้ว และมีเงินเก็บอยู่บ้าง ซึ่งนั่นก็มากพอสำหรับการเปิดร้านขายเครื่อง

ประดับได้

เฉินเฟยลูบคางพลางครุ่นคิด “ดูเหมือนว่าการเปิดร้านขายส่งที่หยางเฉิงน่าจะทำกำไรได้เยอะเลยนะ”

หลินซูถามพร้อมรอยยิ้ม “นายคงไม่คิดจะเปิดร้านที่หยางเฉิงใช่ไหม”

เฉินเฟยยิ้มอย่างมั่นใจ “ทำไมล่ะ พอโรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้าของเราเปิดแล้ว เราจะเปิดร้านขายส่งที่หยางเฉิง

แล้วพาลูกค้ามาที่โรงงานโดยตรงเพื่อสั่งซื้อสินค้า”

หลินซูทั้งขบขันและหงุดหงิด “เดี๋ยวนี้คนซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าเยอะมากเลยนะ นายควรเน้นเพิ่มการผลิตหน่อย”

เฉินเฟยพยักหน้า “ไม่ต้องรีบหรอก เร็วๆ นี้ละ วันนี้เราจัดการเอกสารเสร็จหมดแล้ว ที่ดินก็อนุมัติแล้ว”

“เร็วจัง” หลินซูหันกลับมามองกู้จิ่วที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างประหลาดใจ

กู้จิ่วยิ้มพลางยีผม “ลุงเฉินกับพ่อฉันมีเส้นสายอยู่ที่มณฑลกวางตุ้ง กระบวนการอนุมัติเลยรวดเร็วทันใจ”

ไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม หลินซูเข้าใจ การมีเส้นสายในระดับสูงทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น

“เราต้องอยู่ที่หยางเฉิงอีกกี่วัน” หลี่ว่านถาม

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาอยู่ที่นั่นเพื่อทำธุรกิจอย่างเป็นทางการ เธอคงนั่งรถไฟกลับทันทีเพื่อหาหน้าร้านเพื่อเปิด

ร้านขายเครื่องประดับของเธอ

กู้จิ่วอธิบายว่า “เราอยู่ได้ไม่เกินสองวัน พอจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้ฉันกับหม่าจื่ออยากจะเลี้ยง

อาหารทุกคนเพื่อแสดงความขอบคุณ และเราจะกลับไปได้ในวันมะรืนนี้” ”

เฉินเฟยเสริมว่า “พวกคุณกลับไปได้ แต่ผมต้องอยู่ที่นี่เพื่อดูแลการก่อสร้างโรงงาน แต่พี่สะใภ้ของผมเป็นคน

เอาใจใส่มาก เธอเช่าบ้านให้เราล่วงหน้า ซึ่งช่วยให้พี่น้องที่อาศัยอยู่ที่หยางเฉิงกับผมไม่ต้องเช่าบ้านเอง”

“บังเอิญ ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนั้นมากนัก แค่อยากช่วยเจ้าของบ้านหนุ่มของเราให้มากที่สุดเท่าที่

จะเป็นไปได้”

หลินซูยิ้มอย่างเขินอาย ตอนนั้นเธอแค่คิดว่าจะช่วยเหลือญาติพี่น้องภรรยาในอนาคตยังไง และข้ออ้างนั้นก็เป็น

เพียงสิ่งที่เธอแต่งขึ้นมาเอง

ทุกคนต่างได้ยินเรื่องซูอ้ายกั๋วจากหลินชู ไม่มีใครอยากเห็นบ้านบรรพบุรุษของตระกูลซูถูกขาย พวกเขาต่างดีใจที่

ได้บ้านนั้นถูกเก็บรักษาไว้และได้เช่า

วันรุ่งขึ้น หลินกังนำสินค้าที่ลูกค้าสั่งมาส่ง ปล่อยให้เสี่ยวฮุ่ยและคนอื่นๆ เฝ้าแผงขายของ จากนั้นเขาก็ไปที่สถานี

รถไฟเพื่อซื้อตั๋วรถไฟขากลับ

หลังจากกู้จิ่วและคนอื่นๆ เลี้ยงอาหารเย็นเสร็จ พวกเขาก็กลับมาในเย็นวันนั้นและเริ่มเก็บสัมภาระ

“ครั้งนี้เราสั่งผลไม้จากมณฑลกวางตุ้งมาด้วย จะจัดส่งกลับภายในวันสองวันข้างหน้านี้ พอกลับมาแล้ว รบกวน

เธอให้ร้านผลไม้ของเราข้างล่างช่วยจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายหน่อยนะ”

หลินซูหยุดพับผ้าแล้วเงยหน้ามองกู้จิ่วที่กำลังอุ้มต้าเปาอยู่ “สั่งผลไม้มาเยอะเหรอ?”

“รถไฟสองตู้”

“มากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

กู้จิ่วส่ายหัว “ไม่มากหรอก แผนกขายส่งผลไม้ของบริษัทสามารถเคลียร์สินค้าได้ภายในไม่ถึงสัปดาห์ เพียงแต่ว่า

ผลไม้ในมณฑลกวางตุ้งมีอายุการเก็บรักษาสั้น เราควรขายมันให้เร็วที่สุด”

“ตกลง ฉันจะให้พวกเขาเคลียร์พื้นที่สำหรับจัดแสดงผลไม้กวางตุ้งโดยเฉพาะ” หลินซูพยักหน้าเห็นด้วย

“ครั้งนี้เรายังนำเข้าเนื้อลำไยอบแห้งจำนวนมาก ซึ่งจะถูกส่งไปยังโรงงานอาหารเพื่อบรรจุและวางจำหน่าย”

“เนื้อลำไย ถ้าเป็นเนื้อลำไยอบแห้ง ก็สามารถเป็นผลิตภัณฑ์โภชนาการชั้นสูงได้ หากผ่านกระบวนการแปรรูป

อย่างถูกวิธี ในตอนนั้นกล่องบรรจุภัณฑ์ของพวกเธอไม่สามารถทำให้มันน่าเกลียดได้”

หลินซูรู้ดีว่าหลายครอบครัวที่มีฐานะดีนิยมใช้เนื้อลำไยอบแห้งในซุปเพื่อบำรุงร่างกาย

และการแปรรูปอาหารในยุคนี้ทำด้วยมืออย่างแท้จริง จึงปลอดภัยต่อการบริโภคอย่างแน่นอน

เธอจะนำกลับไปเยอะ เพื่อทำซุปให้พ่อแม่ของเธอ

“รู้แล้ว เมื่อกล่องบรรจุภัณฑ์เสร็จแล้ว ฉันจะให้เธอดู แล้วเธอช่วยเราตรวจสอบได้”

หลินซูเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดที่เธอจัดไว้ลงในกระเป๋าเดินทางและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จริงๆ แล้ว ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องมาก

นัก แต่ฉันคิดว่าตราบใดที่มันดูมีคลาสก็ถือว่าดี”

หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องนี้ หลินซูก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าเธอไม่มีโอกาสถามพวกเขาเลยว่าพวกเขาได้อนุมัติที่ดินเท่าไร

“ครั้งนี้ผู้นำอนุมัติที่ดินให้พวกเธอเท่าไร?”

“นอกหยางเฉิง ถ้าจะให้รวมก็เป็นหนึ่งร้อยหมู่”

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!” หลินซูตกใจอีกครั้ง

การมีเส้นสายกับรัฐบาลกลางทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น ไม่ใช่แค่คำพูด

กู้จิ่วไม่เข้าใจว่าทำไมหลินซูถึงกระวนกระวายใจนัก “มันมากไปหรือเปล่า? ผู้นำอยากอนุมัติ 150 หมู่ แต่เราขาด

เงินทุนและไม่อยากเสียเงินซื้อที่ดินเปล่าๆ เลยต้องลดไป 50 หมู่”

ใบหน้าของหลินซูเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที ดูไม่น่าพอใจอย่างยิ่ง เหมือนกับคนที่กำลังท้องผูก

“เธอเป็นอะไร”

หัวใจของหลินซูเริ่มมีเลือดไหล แต่เธอฝืนยิ้มและพูดว่า “ไม่มีอะไร!”

หลังจากกู้จิ่วไปอาบน้ำ หลินซูก็กอดต้าเปาด้วยความเสียใจ “ลูกชาย ฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันพลาดโอกาสดีๆ ไป”

ต้าเปาผละออกจากอ้อมกอดของหลินซูแล้วกลิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมพูดว่า “มากกว่าหนึ่งร้อยล้านเลย”

หลินซูตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงกุมหน้าอกตัวเองไว้แน่น แล้วพูดอย่างเจ็บปวดว่า “นายพูดถูก ที่ดินห้าสิบ

หมู่! โอ้พระเจ้า ลูกชาย ฉันหายใจไม่ออก หายใจไม่ทันเลย”

ต้าเปากลอกตาใส่เธอ การแสดงของเธอแย่มาก!

หลินซูรู้ตัวว่าหลอกต้าเปาไม่ได้ จู่ๆ ก็รู้สึกเบื่อหน่ายและทรุดตัวลงบนเตียง ถอนหายใจ “ในโลกนี้หาเงินได้ไม่มาก

พอหรอก การพลาดที่ดินห้าสิบหมู่ก็เท่ากับว่าเงินอั่งเปาของหลานชายในอนาคตของฉันจะน้อยลง”

ต้าเปามองมือเล็กๆ ของเขา เขายังเป็นเด็กวัยเตาะแตะ และแม่ของเขาก็กำลังจ้องมองหลานชายของเธออยู่ช่าง

ไร้สาระสิ้นดี!

ไม่ได้พูดถึงการกลับบ้าน ในมณฑลกวางตุ้งมีช่วงเวลาที่น่าพอใจมาก

ความคิดที่จะได้กลับบ้านในไม่ช้าก็ทำให้เธอโหยหา

หลินซูแทบรอไม่ไหวที่จะได้บินกลับบ้านไปหาเอ้อเปา

“ต้าเปา พวกเรากำลังจะกลับบ้านแล้ว คิดถึงน้องสาวตัวน้อยของนายไหม”

บนรถไฟ หลินซูถามต้าเปาที่นอนอยู่ข้างๆ เธอ

ต้าเปาตอบว่า “คิดถึง!”

กู้จิ่วหัวเราะเบาๆ ไม่ใช่แค่ต้าเปาเท่านั้น เขายังคิดถึงเอ้อเปาของเขามากด้วย ห่างกันไม่กี่วันรู้สึกเหมือนเวลาผ่าน

ไปหลายศตวรรษ

“ฉันสงสัยว่าเอ้อเปาเป็นยังไงบ้างในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอร้องไห้หรืองอแงบ้างหรือเปล่า”

กู้จิ่วปลอบเธอ “เอ้อเปาของเรานิสัยดีมาก ชอบให้คุณยายดูแล”

ขณะเดียวกัน เอ้อเปาก็อยู่บ้านเล่นของเล่นที่กู้โหย่วฮุ่ยให้ ดูมีความสุขมาก

การจากไปของพ่อแม่ทำให้เธอปรับตัวได้ยากในช่วงสองวันแรก แต่ในอีกไม่กี่วันต่อมา เธอคงลืมไปว่าตัวเองมีพ่อ

แม่และพี่ชาย

ขณะที่กำลังเล่นของเล่นของเอ้อเปา กู้โหย่วฮุ่ยถามว่า “คุณยาย ลุงกับป้าของผมไปหยางเฉิงแล้วยังไม่โทรกลับ

มาเลยเหรอ?”

“เขาโทรมาเมื่อคืนก่อน บอกว่าจะกลับมาอีกสองสามวัน” หลิวเสี่ยวเอ๋อถาม “มีอะไรเหรอ? นายอยากเจอลุง

ของนายมีอะไรหรือเปล่า?”

“อีกสองสามวันกลับมาเหรอ? เขาไม่ได้บอกไว้แน่ชัดเหรอ?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อส่ายหน้า “เขาไม่ได้บอกวันที่แน่ชัด นายมีเรื่องอะไรกับเขาหรือเปล่า?”

กู้โหย่วฮุ่ยถอนหายใจและพยักหน้า “สำคัญมาก”

“สำคัญเหรอ?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อเริ่มสงสัย ตระกูลกู้มีลูกชายสามคนอยู่ในเมืองหลวงมณฑลไม่ใช่หรอ? เรื่องสำคัญอะไรที่พี่น้องทั้ง

สามยังตัดสินใจไม่ได้? พวกเขาจำเป็นต้องรอให้กู้จิ่วกลับมาจริงหรอ?

กู้โหย่วฮุ่ยไม่ได้ตั้งใจจะอธิบาย ช่วงนี้เขายุ่งมาก และเขาก็ลุกขึ้นยืน

“คุณยาย ผมจะไปแล้วนะ ผมมีบางอย่างต้องไปจัดการที่ร้าน ลุงกับคนอื่นๆ กลับมาแล้ว อย่าลืมบอกพวกเขาให้

กลับไปที่บ้านเก่าด้วยล่ะ”

เมื่อเห็นว่ากู้โหย่วฮุ่ยไม่อยากพูด หลิวเสี่ยวเอ๋อก็ไม่ได้กดดันอะไรต่อ เธอรู้สึกไม่สบายใจจึงพยักหน้าเห็นด้วย

“ตกลง เมื่อเขากลับมาฉันจะบอกเขาแน่นอน”

กู้โหย่วฮุ่ยขอตัวไป ตั้งใจจะเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยวชั้นล่างเพื่อทักทายหลินต้าซาน

หลิวเสี่ยวเอ๋อครุ่นคิดเรื่องนี้ตลอดทั้งวัน เย็นวันนั้น หลังจากหลินต้าซานกลับถึงบ้าน เธอจึงเอ่ยถึงการมาของกู้

โหย่วฮุ่ย

“เขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับกู้จิ่ว และอยากให้กู้จิ่วกลับไปบ้านเก่าเมื่อเขากลับมา คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้น

กับตระกูลกู้?”

“ฉันไม่รู้ ในเมื่อเขาไม่อยากพูด เราก็ไม่ควรสอดรู้สอดเห็น รอกู้จิ่วกลับมา แล้วเขากลับไปเราก็จะรู้เอง”

ผู้ชายไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเท่าหลิวเสี่ยวเอ๋อ แถมยังให้ความสำคัญกับเรื่องสำคัญๆ อีกด้วย หลินต้าซานคิดว่ากู้

โหย่วฮุ่ยไม่ได้พูดต่อหน้าเขา แสดงว่าไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร

กู้จิ่ว หลินซู และต้าเปา ถึงบ้านเวลา 22.00 น.

เพื่อไม่ให้รบกวนการพักผ่อนของครอบครัว หลินซูและกู้จิ่วจึงพักที่โรงแรมหนึ่งคืน

ในที่สุดพวกเขาก็กลับบ้านในวันรุ่งขึ้น พร้อมกับเข็นกระเป๋าเดินทาง เมื่อเอ้อเปาเห็นพวกเขาอยู่ที่ประตู เธอลังเล

อยู่ครู่หนึ่ง แล้วอีกไม่กี่นาทีต่อมาก็รู้ว่าพ่อแม่และพี่ชายกลับมาแล้ว

ริมฝีปากของเธอสั่นระริก น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

เห็นแววตาน่าสงสารของเธอที่ถูกทอดทิ้ง ทำให้ทั้งหลินซูและกู้จิ่วรู้สึกสำนึกผิด พวกเขาไม่น่าจะคิดว่าเอ้อเปายัง

เด็กเกินไปที่จะเข้าใจ จึงปล่อยให้เธออยู่บ้านคนเดียว

กู้จิ่วอุ้มเธอขึ้นอย่างรู้สึกผิดพลางอ้อนวอน “เด็กน้อย คราวหน้าพ่อกับแม่จะพาหนูไปด้วยแน่นอน อย่าร้องไห้นะ

พ่อจะเสียใจถ้าหนูร้องไห้ต่อไป”

โอ้โห ในฐานะพ่อ เขากลั้นน้ำตาลูกสาวไว้ไม่อยู่ หัวใจเขาปวดร้าวและเจ็บปวดเหลือเกิน

หลินซูเดินเข้าไปจูบใบหน้าน้อยๆ ของเธอ ยื่นสัมภาระให้พี่เลี้ยงเด็ก แล้วต้าเปาไปส่งให้หลิวเสี่ยวเอ๋อ

หลิวเสี่ยวเอ๋อไม่ได้เจอต้าเปามาหลายวันแล้ว คิดถึงเขาเหลือเกิน เธอกอดเขาแล้วนั่งลงบนโซฟา ทั้งสองกอดกัน

อย่างรักใคร่

หลังจากปลอบใจเอ้อเปาได้แล้ว เด็กน้อยก็กอดกู้จิ่วไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ยืนกรานว่าต้องให้เขากอดไว้ ราวกับ

กลัวว่าพ่อจะหนีไปอีก ถ้าเธอปล่อยมือจากพ่อ

หลังจากหลิวเสี่ยวเอ๋อและต้าเปาจูบกันเสร็จ เธอก็พูดขึ้นในที่สุดว่า “โหย่วฮุ่ยมาเมื่อวาน บอกว่าให้พวกเธอกลับ

ไปบ้านเก่าทันทีที่กลับมา”

“เขาบอกไหมว่าเรื่องอะไร?”

กู้จิ่วถามอย่างไม่ใส่ใจ พวกเขาไปมณฑลกวางตุ้งมา ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องกลับไปบ้านเก่า แถมยังต้องรายงานให้พ่อ

ของเขารู้ด้วย

“เขาไม่ได้บอกตรงๆ ว่าเรื่องอะไร บอกแค่ว่าสำคัญ”

“สำคัญ?”

กู้จิ่วและหลินซูต่างมองหน้ากัน เกิดอะไรขึ้นกับบ้านหลังเก่า? เป็นเรื่องใหญ่โตอะไรหรือเปล่า?

ทั้งคู่งุนงงไปหมด เพราะพวกเขากำลังจะกลับไปอยู่แล้ว พวกเขาจึงตัดสินใจนำอาหารพื้นเมืองที่ซื้อกลับมาจาก

มณฑลกวางตุ้งไปด้วย

เดิมทีกู้ฉางเซิงและหวังซูเจิ้นวางแผนที่จะอยู่ในบ้านหลังใหม่ต่อไปอีกสักพัก แต่เนื่องจากกู้จิ่วและหลินซูไปมณฑล

กวางตุ้ง ดังนั้นพวกเขาจึงย้ายกลับมา

ยิ่งไปกว่านั้น บ้านหลังเก่าไม่สามารถปล่อยทิ้งไว้โดยไม่มีคนดูแลได้นานนัก บ้านที่ไม่มีคนอยู่ก็จะกลายเป็นบ้าน

ร้างไปในที่สุด

หากต้องการจะย้ายกลับเข้าไปก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าบ้านจะอบอุ่นขึ้น

กู้จิ่วและครอบครัวสี่คนขี่จักรยานสองคันไปยังบ้านหลังเก่า โดยคิดว่าพี่ชายของพวกเขาน่าจะอยู่บ้าน ทว่าเมื่อ

กลับมาถึงบ้านเก่า พวกเขาพบเพียงหวังซูเจิ้น พี่เลี้ยง และชายวัยกลางคนที่พวกเขาไม่รู้จัก

“แม่ครับ พวกเรากลับมาแล้ว เหลือแต่แม่เท่านั้นที่อยู่บ้าน คนอื่นๆ ไปไหนกันหมด”

กู้จิ่ววางอาหารพื้นเมืองที่นำมาลงบนโต๊ะ เหลือบมองชายวัยกลางคนที่ไม่คุ้นเคย แล้วนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับอุ้ม

เอ้อเปาไว้ในอ้อมแขน

หลินซูเดินตามเขาเข้าไป เรียก “แม่” แล้วยื่นต้าเปาให้ “ไม่ได้เจอคุณย่าหลายวันแล้ว ต้าเปา หอมแก้มคุณย่า

หน่อยสิ”

“เด็กดีของย่า สองสามวันมานี้ไม่ได้เจอกันย่าคิดถึงนายมาก! มาที่นี่สิ มาให้ย่าดูหน่อยว่าน้ำหนักลดไหมหลังจาก

ไปเที่ยวกวางตุ้ง!” หวังซูเจิ้นจับต้าเปาแล้วหอมแก้มเขาก่อน