ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 248

ในขณะเดียวกัน กลับไปที่โรงพยาบาล

เหอชุนหรูจำเป็นต้องดูแลแม่และเด็กแรกเกิดที่โรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงขอให้กู้โหย่วเถาเอาขาหมูกลับไปตุ๋น

เนื่องจากเป็นหลานชายคนโตของตระกูลกู้ กู้โหย่วเถาจึงไม่เคยทำงานบ้านเลยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และยิ่งไม่ต้องพูด

ถึงการทำซุปด้วยซ้ำ

เขาเริ่มรู้สึกกังวลทันทีที่ออกจากโรงพยาบาล

ก่อนแต่งงาน หากเขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรและต้องการความช่วยเหลือ เขาก็อาจจะนึกถึงบ้านเก่าของตระกูลกู้

ทันที

เพราะบ้านหลังเก่าย่อมมีพี่เลี้ยงอยู่แล้ว

ผู้ชายก่อนและหลังแต่งงานก็มีข้อแตกต่างกัน

ตอนนี้ คนแรกที่เขาอยากขอความช่วยเหลือคือแม่ยายของเขา

คุณยายหนิวกำลังตากผ้าอยู่ในลานบ้าน ทันใดนั้นก็เห็นกู้โหย่วเถาเดินกลับมาพร้อมขาหมูขนาดใหญ่ในระยะไกล

“โหย่วเถา เธอเอาขาหมูอันใหญ่มาจากไหนเนี่ย” ตาของหญิงชราหนิวเป็นประกายเมื่อเห็นขาหมู

เธอรีบวิ่งไปหยิบขาหมูมาชั่งน้ำหนักในมือ “อันนี้หนักอย่างน้อยสามจิน”

ขาหมูที่หลินซูซื้อมานั้นไม่ใช่กีบหมู แต่เป็นขาหน้าทั้งหมดของหมู

“แม่ครับ นี่คือของที่ป้าผมซื้อมาช่วยเสี่ยวฉินผลิตน้ำนม ช่วยตุ๋นให้หน่อยนะ เดี๋ยวผมเอาไปให้เสี่ยวฉินตอนเที่ยง

เธอเพิ่งคลอดลูกไปไม่กี่ชั่วโมงเอง แต่ก็ยังผลิตน้ำนมไม่ได้เลย แม่ผมบอกว่าต้องกินซุปขาหมู”

“เอาล่ะ รออยู่นี่นะ” คุณยายหนิวหยุดตากผ้าแล้วอุ้มขาหมูอันใหญ่เข้าไปในครัว

เนื่องจากไม่ได้นอนเลยทั้งคืนกู้โหย่วเถาจึงง่วงมากจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

เนื่องจากตุ๋นขาหมูต้องใช้เวลา เขาจึงเข้าไปข้างใน หาเตียง แล้วนอนพัก

เมื่อซุปเสร็จ คุณยายหนิวก็ปลุกกู้โหย่วเถาให้มากินข้าว

หลังจากทั้งสองกินเสร็จ คุณยายหนิวก็ขอให้กู้โหย่วเถาหยิบซุปขาหมูไปให้หนิวเสี่ยวฉิน ส่วนตัวเธอเองก็หยิบ

กล่องข้าวไปสองกล่อง

“แม่ ทำไมแม่เอากล่องข้าวมาเยอะจัง” กู้โหย่วเถาถามพลางมองกล่องข้าวในมือคุณยายหนิวด้วยความงุนงง

คุณยายหนิวหันกลับมา ล็อกประตู แล้วพูดว่า “อาหารนี้สำหรับน้องชายของเธอ เขาทำงานข้างนอก คงไม่กลับ

มาทานมื้อเที่ยง ฉันจะเอามันไปให้พวกเขา”

“ที่ทำงานน้องชายอยู่ระหว่างทางของเราใช่ไหม” กู้โหย่วเถาวางกล่องข้าวไว้ในตะกร้าผักที่ด้านหน้าจักรยาน

“ไม่อยู่ระหว่างทาง เธอเอาซุปไปโรงพยาบาลให้เสี่ยวฉินก่อน ฉันจะไปเยี่ยมเธอหลังจากเอาอาหารไปส่ง” คุณ

ยายหนิวไม่อยากให้กู้โหย่วเถาไปด้วย

กู้โหย่วเถาไม่ได้คิดอะไรมากนัก ใจเขาหมกมุ่นอยู่กับความคิดที่ว่าหนิวเสี่ยวฉินคงจะหิว จึงปั่นจักรยานออกไป

คุณยายหนิวมองกู้โหย่วเถาจากไป เธอหัวเราะคิกคักขณะถือกล่องข้าว จากนั้นก็หันหลังเดินเตร็ดเตร่ไปตาม

ตรอกซอกซอย ก่อนจะเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง

มีถั่วงอกสดหลายตะกร้าวางอยู่ที่ลานบ้าน ในขณะที่ถั่วเหลืองและถั่วเขียวจำนวนมากกำลังแช่อยู่ข้างบ่อน้ำข้างๆ

เห็นได้ชัดว่านี่คือโรงงานแปรรูปถั่วงอก

หนิวเสี่ยวตี้กำลังแช่ถั่วอยู่ เมื่อเห็นคุณยายหนิวเดินเข้ามา เขาก็วางถังลงและเดินไปทักทาย “แม่ แม่มาที่นี่ทำไม”

คุณยายหนิวยิ้มให้คนงานคนอื่นๆ แล้วดึงหนิวเสี่ยวตี้ออกมาจากลาน

“แม่ เป็นอะไรไป ทำไมถึงลากผมออกมาที่นี่” หนิวเสี่ยวตี้ เหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัวหลังจากทำงานหนักมาทั้ง

วัน

คุณยายหนิวดึงเขาออกมา เขาดูใจร้อนเล็กน้อย

“ชู่ อย่าส่งเสียงนะ ฉันเอาอาหารมาให้นาย มีขาหมูตุ๋นด้วย”

“ขาหมูเหรอ?” เมื่อได้ยินคำว่า “ขาหมู” หนิวเสี่ยวตี้ก็กลืนน้ำลายลงคอ “วันนี้ซื้อขาหมูมากินที่บ้านเหรอ?”

“ใช่ ฉันไปตลาดซื้อมาให้นายโดยเฉพาะ แค่ช่วยฟื้นฟูร่างกายให้นายเท่านั้นเอง ที่นี่นายทำงานหนักมาก ถ้าไม่กิน

เนื้อบำรุงร่างกาย สุขภาพนายก็จะทรุดโทรมลงในระยะยาว”

คุณยายหนิวเปิดกล่องข้าวสองกล่องที่นำมา กล่องหนึ่งใส่ข้าว อีกกล่องหนึ่งเต็มไปด้วยขาหมูตุ๋นจนนุ่มลิ้นอย่าง

เหลือเชื่อ

หนิวเสี่ยวตี้มองขาหมูเขาหยิบขึ้นมา นุ่ม เหนียว และนุ่มลิ้น การกัดคำหนึ่งทำให้ท้องของเขารู้สึกโล่งขึ้นเล็กน้อย

ที่ไม่ได้กินเนื้อมาครึ่งเดือนแล้ว

“ค่อยๆ กิน อย่าสำลัก”

คุณยายหนิวเห็นลูกชายสุดที่รักกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย คุณยายรู้สึกสงสารเขาอย่างสุดซึ้ง

“แม่ แม่กินข้าวหรือยัง” หลังจากกินไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง ในที่สุดหนิวเสี่ยวตี้ก็มีเวลาถามคำถามคุณยายหนิว

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ที่บ้านยังเหลืออีกครึ่งหม้อ”

หลินซูใช้เวลาทั้งวันอยู่ที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้า และเพิ่งรู้ว่ากู้หนวนได้ยื่นขอหอพักที่โรงงานและวางแผนจะย้าย

เข้าไปอยู่

“พวกพี่กำลังวางแผนจะแยกบ้านอยู่หรอ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้หนวนหายไปทันทีที่เอ่ยถึงครอบครัวของสามี เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แม่สามี

ของฉันไม่อยากแยกบ้าน แต่ด้านหนึ่งเธอโลภมากกับค่าครองชีพอันน้อยนิดของเรา และต้องการพึ่งพาเราให้เลี้ยงดูเธอ

อีกด้านหนึ่ง เธอไม่ชอบลูกสาวสามคนของฉัน และชอบหลานชายสองคนที่แสนมีค่าของเธอ”

ทุกครอบครัวมีปัญหาของตัวเอง

หลินซูไม่รู้ว่าทำไมกู้หนวนถึงแต่งงานกับหูเหรินโหย่วตั้งแต่แรก โดยปกติแล้ว ตามคำพูดยกศีรษะขึ้นเพื่อแต่งงาน

กับผู้หญิง ก้มหัวลงเพื่อแต่งงานกับลูกสะใภ้

สถานการณ์ของตระกูลหูในเมืองหลวงของมณฑลถือว่าไม่ดีนัก และยังด้อยกว่าตระกูลกู้มาก

แล้วพวกเขาทั้งสองลงเอยกันได้อย่างไร?

“ระยะห่างทำให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้ทุกอย่างแย่ลง บางทีการแยกกันอยู่อาจช่วยคลายความ

ตึงเครียดระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ได้” คำพูดปลอบใจของหลินซูฟังดูค่อนข้างอ่อนแรง

กู้หนวนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าพูดถึงฉันเลย ก่อนที่ฟ้าจะมืด เธอควรไปโรงพยาบาลกับฉัน”

หลินซูกระโดดขึ้นจักรยานของเธอแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “คืนนี้พี่จะมาทานอาหารเย็นที่บ้านฉันอีกไหม”

“ฉันก็อยากไปนะ แต่ลูกสาวสามคนของฉันอยู่กับตระกูลหู ฉันกังวลมากถ้าไม่ได้กลับบ้าน ฉันกลัวว่าคืนนี้เด็ก

สามคนจะกินไม่อิ่ม”

หลินซูพูดอย่างประหลาดใจ “มันไม่มากเกินไปหน่อยหรอ? ยังไงพี่ก็ไม่อยู่บ้าน แต่พี่เขยอยู่บ้าน เขาคงไม่ละเลย

ลูกตัวเองหรอกใช่ไหม”

“ผู้ชายไม่มีทางไว้ใจได้หรอก ฉันอยากพึ่งพาตัวเองมากกว่าเขา” กู้หนวนพูดด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

หากผู้หญิงแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่น่าเชื่อถือและไม่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม เธออาจต้องประสบกับความยาก

ลำบากไม่รู้จบไปตลอดชีวิต

หลินซูสังเกตเห็นการแสดงออกของเธอและเปลี่ยนเรื่อง “ตอนนี้กู้โหย่วเถาเป็นพ่อคนแล้ว พี่คิดว่าโหย่วฮุ่ยจะ

แต่งงานเมื่อไหร่?”

เมื่อพูดถึงกู้โหย่วฮุ่ย สีหน้าของกู้หนวนก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “เด็กนั่นมุ่งมั่นกับงานอย่างเต็มที่ ใครจะไปรู้ว่าเมื่อ

ไหร่จะหาแฟนและแต่งงานได้”

หลินซู: “การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ รีบร้อนไม่ได้ บางทีเวลาของเขาอาจยังไม่มาถึง เมื่อถึงเวลา แม้จะไม่เร่งให้เขา

แต่งงาน เขาก็จะจัดการเอง”

ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกันตลอดทางไปยังโรงพยาบาล เจอแค่คุณแม่มือใหม่ เด็กแรกเกิด และพี่สะใภ้เหอชุน

หรู อยู่ในห้องผู้ป่วย

“ป้า คุณป้า”

“ป้า ทำไมมาอยู่ตรงนี้ตอนนี้ล่ะ”

กู้หนวนจับมือเหอชุนหรู พี่สะใภ้ของเธอไว้ แล้วมองดูเด็กแรกเกิดในเปล ผิวแดงก่ำของเด็กแรกเกิดยังคงเหมือน

เดิมกับตอนเช้า

“พี่สะใภ้ ตอนนี้ได้เลื่อนขั้นเป็นคุณย่าแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้าง?”

หลินซูยิ้มให้หนิวเสี่ยวฉิน ซึ่งเอนตัวพิงเตียงอยู่ “รู้สึกอย่างไรบ้าง? ดีขึ้นหรือยัง?”

หนิวเสี่ยวฉินฝืนยิ้ม “เจ็บทั้งข้างล่างและข้างบนเลย อึดอัดมาก”

เหอชุนหรูอธิบายว่า “เธอเย็บมานั้นเจ็บแน่นอน อีกไม่กี่วันก็จะดีขึ้นเองหลังจากตัดไหม ส่วนข้างบนก็จะดีขึ้นเอง

เมื่อน้ำนมไหล”

เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ปลอบใจเธอเลย แม่ทุกคนต้องเจอแบบนี้ ความยากลำบากและประสบการณ์ความเป็นความตาย

ของการให้กำเนิดลูกต่างหากที่เผยให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของแม่อย่างแท้จริง

หนิวเสี่ยวฉินรู้สึกผิดจนอยากจะร้องไห้ออกมา “ตอนเที่ยงฉันกินซุปขาหมูไปครึ่งชาม ที่นี่ไม่สบายตัวมากตั้งแต่

ช่วงบ่าย และลูกของฉันก็อ่อนแอมาก ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำอย่างไรให้ทุกอย่างราบรื่น”

กู้หนวนตบไหล่เธอเบาๆ อย่างปลอบโยน “ถ้าไม่ได้ผล คืนนี้เธอขอความช่วยเหลือจากโหย่วเถาก็ได้”

หลินซูกลั้นหัวเราะ เหลือบมองเด็กในเปล ดูเหมือนลืมถามว่าเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง

“พี่สะใภ้ เด็กคนนี้เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง”

“เป็นเด็กผู้หญิง”

“ป้าใหญ่ ป้าสะใภ้” กู้โหย่วเถาเดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมกับถือกล่องข้าวเย็น

“นี่คืออาหารสำหรับเสี่ยวฉิน” กู้หนวนรับกล่องข้าวจากกู้โหย่วเถา เปิดออก และเตรียมป้อนอาหารให้เธอ

กล่องข้าวถูกเปิดออก ข้างในมีซุปไข่ลวก

“เสี่ยวฉินกำลังอยู่ในช่วงให้นมลูก พวกคุณไม่ได้ทำซุปขาหมูให้เธอเหรอ?”

เหอชุนหรูตกใจเล็กน้อย “ฉันทำซุปขาหมูตอนเที่ยง”

หลินซูสังเกตเห็นซุปไข่ลวกในกล่องข้าว จึงหันไปมองพี่สะใภ้

กู้หนวนเห็นซุปไข่ในกล่องอาหารเย็นก็เลยถามอย่างโกรธๆ ว่า “หลานชายคนโต ทำไมนายไม่เอาซุปขาหมูมาให้

เสี่ยวฉินล่ะ ซุปไข่อันนี้ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการเท่าซุปขาหมู!”