ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 262

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ซึ่งเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยาก เหอชุนหรูจึงตื่นนอนช้ากว่าปกติหนึ่งชั่วโมง

เมื่อเธอออกจากห้องนอน เธอก็พบว่าประตูห้องของลูกสาวเปิดอยู่ แต่ไม่มีใครอยู่ข้างใน และผ้าห่มบนเตียงก็พับ

เรียบร้อย

ลูกสาวคงไปทำงานแล้ว

คิดว่าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และกังวลว่าผักสดในตลาดจะขายหมด เหอชุนหรูจึงล้างหน้าและรีบออกจากบ้าน

พร้อมตะกร้าซื้อของ

ตลาดเกษตรกรชุนจิงฟางเป็นตลาดผักที่ใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้ ทุกวันตั้งแต่เวลาตีสามถึงตีสี่ รถบรรทุกขนส่งผัก

จำนวนมากจะแวะที่ตลาดเพื่อขนถ่ายสินค้า

ประมาณตีห้าหรือหกโมง พ่อค้าแม่ค้าขายผักต่างๆ จะเริ่มทยอยมาส่งสินค้า และหลังจากนั้นไม่นาน ชาวบ้านก็

จะเริ่มมาตลาดเพื่อซื้อผัก

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ตลาดเกษตรกรของรัฐจึงคึกคักไปด้วยผู้คน แม้กระทั่งก่อนเข้าตลาด ก็จะเห็นแผง

ขายผักมากมายเรียงรายอยู่ริมถนน

แผงเหล่านี้เต็มไปด้วยผักที่ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงขนมาขายตั้งแต่เช้ามืด

ผักเหล่านั้นปลูกในที่ดินส่วนตัวของพวกเขาเอง และนำส่วนเกินมาขายในเมืองเพื่อหาเงินซื้อน้ำมันและเกลือ

“โอ้โห มีกุ้งแม่น้ำตัวเล็กด้วยเหรอ?”

“สหาย กุ้งแม่น้ำตัวเล็กราคาเท่าไหร่คะ?”

คำถามสองคำถามดังขึ้นพร้อมกัน

เหอชุนหรูหันไปมองคนที่เพิ่งมาถึง และก็ประหลาดใจที่พบว่าเธอรู้จักคนนั้น ทั้งสองเป็นญาติกันด้วย

“คุณป้า ทำไมคุณถึงมาตลาดซื้อของ ปกติคุณป้าช่วยน้องใภ้ดูแลเด็กๆ แล้วให้พี่เลี้ยงมาซื้อของไม่ใช่เหรอ?”

“อ้อ พี่สะใภ้ฉันนี่เอง! มาซื้อของด้วยเหรอ?” หลิวเสี่ยวเอ๋อก็ประหลาดใจเช่นกันที่พบว่าคนที่เธอมองอยู่กับกุ้ง

แม่น้ำตัวเล็กนั้นคือพี่สะใภ้ของกู้จิ่ว

เหอชุนหรูอธิบายว่า “ใช่ วันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันเลยมาซื้อของชำไปทำอาหารที่บ้าน”

“วันหยุดสุดสัปดาห์ พี่เก้ากับภรรยาอยู่บ้านดูแลลูกกันเอง ฉันได้ยินมาว่าตลาดนี้ใหญ่ที่สุดในย่านนี้ ดังนั้น ฉันจึง

ใช้เวลาว่างมาดูรอบๆ”

หลิวเสี่ยวเอ๋อเหมือนจะนึกอะไรออกจึงถามว่า “พี่สะใภ้ ปกติพี่ไม่ค่อยทำอาหารที่บ้านเหรอ กินข้าวที่โรงอาหาร

ของหน่วยงานหรือเปล่า”

“ปกติเราไม่มีเวลาทำอาหารหรอก ก็เลยแค่หาอะไรกินที่โรงอาหาร”

สิ่งที่เหอชุนหรูไม่ได้พูดถึงก็คือ ตอนที่เธออาศัยอยู่ในบ้านหลังเก่า เธอไม่ต้องทำงานบ้านพื้นฐานอะไรเลย มีพี่

เลี้ยงทำอาหารให้ทั้งหมด

แต่ตอนนี้เธอย้ายออกมาแล้ว เธอต้องทำทุกอย่างเอง ทั้งซื้อของชำ ทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาด มันยุ่งยาก

เกินไปและกินเวลาพักผ่อนของเธอมากเกินไป

เธอไม่อยากทำอะไรพวกนั้นเลยในขณะที่เธอกำลังทำงานอยู่

หลิวเสี่ยวเอ๋อพยักหน้า “เป็นเรื่องปกติที่จะยุ่งกับงานจนไม่มีเวลาดูแลเรื่องบ้าน”

แล้วเธอก็ถามว่า “หลังจากลูกชายคนโตของคุณแต่งงานแล้ว เขาไม่ได้อยู่กับคุณแล้วใช่ไหม”

เมื่อพูดถึงกู้โหย่วเถา รอยยิ้มของเหอชุนหรูจางลงเล็กน้อย “พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน หลังจากแต่งงานแล้วก็ไปอยู่

หอพักของหน่วยงาน ฉันแค่ไปดูแลพวกเขาในช่วงหลังคลอดลูกเท่านั้น”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนหนุ่มสาวไม่รู้วิธีจัดการงานบ้าน พวกเขาขาดผู้ใหญ่มาช่วยดูแลจริงๆ” หลิวเสี่ยวเอ๋อส่าย

หัวด้วยความเสียใจ

เมื่อเห็นสีหน้าซับซ้อนของเธอ หัวใจของเหอชุนหรูเต้นแรง “คุณป้า หมายความว่ายังไง ลูกชายคนโตกับภรรยา

พวกเขากำลังปิดบังอะไรจากฉันอยู่หรือเปล่า”

หลิวเสี่ยวเอ๋อมีสีหน้าวิตกกังวล เธอลังเลที่จะพูดถึงเรื่องนี้และพยายามนั่งยองๆ เพื่อเลือกกุ้งแม่น้ำ

หัวใจของเหอชุนหรูเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ เธอจะปล่อยให้เรื่องนี้เป็นความลับได้อย่างไร?

เธอคว้าตัวเธอแล้วลากเธอไปยังที่เงียบๆ ริมถนน “ป้าพูดออกมาเถอะ สิ่งที่ป้าอยากพูดมันทำให้ฉันใจเต้นแรง

มันน่ากังวลจริงๆ”

หลิวเสี่ยวเอ๋อมีสีหน้าวิตกกังวล เธอมองซ้ายมองขวาไปยังผู้คนที่เดินผ่านไปมา ราวกับว่าอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น

“ฉันไม่น่าพูดแบบนี้เลยนะ พี่สะใภ้ ฉันกำลังทำให้คุณลำบากใจหรือเปล่า?”

เหอชุนหรูเอื้อมมือไปคว้าแขนเสื้อของเธอด้วยความกังวลใจ และเร่งเร้าว่า “โอ้ คุณป้า พูดสิ่งที่อยากพูดออกมา

เถอะ คุณทำให้ฉันเจ็บปวดใจเหลือเกิน”

เมื่อเห็นว่าหนีไม่พ้น หลิวเสี่ยวเอ๋อจึงกัดฟันและเล่าให้ฟังว่าโหย่วเถาเขาเคยยืมเงินจากกู้จิ่วหลายครั้ง โดยเฉพาะ

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ที่จริงแล้วเขายืมเงินไปเป็นของขวัญวันเกิดให้แม่ยาย ไม่ใช่การแสดงละครหรอกหรอ?

“พี่สะใภ้ ฉันว่าคุณไม่ควรปล่อยให้สองคนนั้นไปอยู่ข้างนอกนะ พวกเขายังเด็กและไม่รู้จักคิด เก็บเงินไม่ได้เลย ใช้

หมดทุกเดือน ตอนนี้มีครอบครัวและลูกแล้ว ค่าอาหาร เสื้อผ้า และภาระทางสังคมก็สูงมาก พวกเขามักจะคิดเรื่องการ

ยืมเงินทุกครั้งที่ต้องการ แบบนี้จะดำเนินต่อไปไม่ได้ในระยะยาว”

คำพูดเหล่านั้นเหมือนตบหน้าเหอชุนหรู ใบหน้าของเธอซีดลงแล้วก็แดงก่ำ

เธอเคยภาคภูมิใจและทะเยอทะยานมาตลอด แต่ตอนนี้กลับมีลูกชายที่น่าผิดหวังเช่นนี้ มันทำให้เธอโกรธมาก

“เจ้าเด็กสองคนนั้นซนเหลือเกิน ขอโทษที่ต้องทำให้คุณหัวเราะนะ ฉันไม่คาดคิดเลยว่าทั้งสามีภรรยาคู่นี้ซึ่งต่าง

ก็ได้รับเงินเดือน จะไม่มีเงินเก็บเลย เอาแบบนี้”

เหอชุนหรูล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วพูดว่า “ฉันไม่มีเงินพอ คุณป้าช่วยบอกพี่เก้าว่าฉันจะเอาเงินที่ลูกชายคนโต

ยืมไป และเอาไปคืนตอนบ่ายนี้ให้หน่อยได้ไหม

ต่อจากนี้ไป ถ้าหากลูกชายคนโตและภรรยาของเขาไปยืมเงินจากเขาอีก โปรดอย่าให้เขายืมอีกเลยนะ ในเมื่อเขา

ไม่อยากให้เราเป็นห่วงเรื่องการแต่งงานของเขา และเขาเลือกคู่ครองเอง ไม่ว่าการแต่งงานของเขาจะเป็นอย่างไรตอนนี้ก็

เป็นเรื่องของเขาเอง เขาต้องยอมรับมันถ้าเขาไม่มีเงิน!”

“พี่สะใภ้ อย่าเข้าใจผิดนะ ที่ฉันพูดเรื่องนี้ขึ้นมาวันนี้ก็เพื่อให้คุณคอยดูแลเด็กสองคนนั้น ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกดดันให้

คุณคืนเงินนะ ถ้าพี่เก้ารู้เรื่องนี้ เขาจะคิดว่าฉันพยายามสร้างความแตกแยกในหมู่ญาติพี่น้องของพวกคุณ”

“ฉันบอกเรื่องนี้กับคุณเพราะเป็นห่วงจริงๆ ว่าคนหนุ่มสาวใช้เงินฟุ่มเฟือยเกินไป ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดอะไรที่ไม่ดี

เลย”

ความกระตือรือร้นของหลิวเสี่ยวเอ๋อที่จะถอยห่างจากสถานการณ์นี้ ช่วยคลายข้อสงสัยของเหอชุนหรูได้

ดูเหมือนว่าป้าสะใภ้คนนี้จะเป็นแค่หญิงชาวบ้านที่ชอบนินทา เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร และแน่นอนว่าไม่ได้ถูก

ส่งมาโดยหลินซูเพื่อจัดให้มีการพบกันโดยบังเอิญแบบนี้

“ฉันรู้ แต่ฉันก็ยังอยากขอบคุณที่คุณบอกให้ฉันรู้”

เหอชุนหรูซื้อกุ้งแม่น้ำทั้งหมดจากริมทาง โดยตั้งใจจะให้หลิวเสี่ยวเอ๋อเอากลับบ้าน

หลิวเสี่ยวเอ๋อจะโลภในผลประโยชน์เล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร? เธอปฏิเสธที่จะรับมันไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

ในที่สุด ทั้งสองก็ปรึกษาหารือกันและตัดสินใจแบ่งกุ้งแม่น้ำออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับแต่ละคน แล้วพวก

เธอก็เลิกสุภาพต่อกัน

หลิวเสี่ยวเอ๋อเห็นร่างนั้นเดินเข้าไปในตลาดเกษตรกร เหลือบมองกุ้งแม่น้ำตัวเล็กๆ ที่เธอถืออยู่ ส่ายหัวพร้อมรอย

ยิ้ม แล้วเดินกลับบ้าน

เหตุผลที่เธอพบเหอชุนหรูที่นี่ในวันนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หลิวเสี่ยวเอ๋อตั้งใจรอเธออยู่ที่นี่

เมื่อกู้โหย่วเถาประสบปัญหา เขามักจะไปหากู้จิ่วแทนที่จะไปหาพ่อแม่แท้ๆ ของเขาเสมอ หลินซูใจกว้างและไม่

ถือสาเขาในครั้งแรกหรือสองครั้ง

อย่างไรก็ตาม หากในอนาคตเขาไปหากู้จิ่วทุกครั้งที่มีปัญหา มันสิ้นเปลืองเงินและก่อให้เกิดปัญหามากมาย หาก

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นเวลานาน หลิวเสี่ยวเอ๋อเกรงว่ามันจะทำให้เกิดความแตกแยกขึ้นระหว่างกู้จิ่ว

และหลินซูซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย

“แม่ กุ้งแม่น้ำตัวเล็กๆ พวกนี้ซื้อมาจากไหน?”

หลินซูเห็นหลิวเสี่ยวเอ๋อเดินกลับมาจากข้างนอก โดยถือกุ้งแม่น้ำตัวเล็กๆ จำนวนมาก ซึ่งดูสดมากทีเดียว

หลิวเสี่ยวเอ๋อวางกุ้งแม่น้ำตัวเล็กไว้ในครัว ล้างมือ แล้วออกมาแต่ไม่เห็นกู้จิ่ว จึงถามว่า “ลูกเขยไปไหนแล้ว?”

“เขาไปบริษัท” หลินซูตอบอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนจะสนใจกุ้งมากกว่า “แม่ ฉันขอให้พี่เฉินทอดกุ้งเป็นอาหาร

กลางวัน แล้วเอาไปผัดกับพริกและเต้าซี่ดอง รับรองว่าอร่อยมาก”

“ตกลง ฉันจะให้เสี่ยวเฉินเตรียมอาหารกลางวันให้ วันนี้ฉันไปตลาดและเห็นกุ้งแม่น้ำ ฉันรู้ว่าเธอชอบกุ้งแม่น้ำ”

หลิวเสี่ยวเอ๋อนั่งลงเล่นกับต้าเปาและเอ้อเปาพลางพูดขึ้นอย่างไม่ตั้งใจว่า “วันนี้ฉันบังเอิญเจอพี่สะใภ้ใหญ่ที่ตลาด

เธอไม่ได้ไปทำงานและกำลังซื้อของอยู่”

“อ้อ วันหยุดสุดสัปดาห์นี่นา ไม่ต้องทำงาน เธอคงไม่ได้ทำอะไรหรอก และโรงอาหารก็ไม่เปิดด้วย เลยหาอะไรกิน

ไม่ได้” หลินซูไม่ได้คิดอะไรมาก

เมื่อรู้ว่ากู้จิ่วไม่อยู่บ้าน หลิวเสี่ยวเอ๋อจึงกระซิบว่า “วันนี้ฉันบอกเธอว่าโหย่วเถายืมเงินไปจากพวกเธอ และเธอ

บอกว่าจะมาคืนเงินช่วงบ่าย”

หลังจากพูดจบ หลิวเสี่ยวเอ๋อสังเกตสีหน้าของหลินซูและเห็นว่าเธอดูสงบ จึงถามว่า “วันนี้ฉันพูดมากไปหน่อย

ไม่โกรธเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ริมฝีปากของหลินซูก็ยกขึ้นเล็กน้อย “แม่กำลังปกป้องฉัน ทำไมฉันต้องโกรธแม่ด้วยล่ะ? แม่ก็

พูดไปแล้วนี่ เรื่องนี้จะเก็บเป็นความลับตลอดไปไม่ได้หรอก ให้พี่สะใภ้ใหญ่รู้ล่วงหน้าจะดีกว่า เธอไม่ห่วงลูกชายตัวเอง

เลย จะปล่อยให้พวกเราเป็นห่วงเขาไปตลอดไม่ได้หรอก”

“เธอเป็นลูกสาวของฉัน แน่นอนว่าฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างฉัน ฉันเป็นห่วงว่าลูกเขยของฉันอาจจะมีปัญหากับเรื่องนี้

เขาอาจจะมาลงที่ฉันโดยตรงไม่ได้ แต่ถ้าเขามีปัญหากับเธอละ?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากเกินไป มิเช่นนั้นเธอคงไม่เดินทางไปแต่เช้าขนาดนี้

“ฉันเป็นภรรยาของเขา ถ้าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เขายังไม่ยอมอยู่เคียงข้างฉัน แล้วเขาจะมีประโยชน์อะไร”

หลินซูปลอบใจเธอ “ไม่ต้องห่วง เขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”

หลิวเสี่ยวเอ๋อถามว่า “เช้านี้ตอนทานอาหารเช้า ฉันสังเกตว่าเธอไม่ได้คุยกับเขา พวกเธอสองคนไม่ได้ทะเลาะกัน

ใช่ไหม”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลินซูรู้สึกขมขื่นและไม่พอใจ: “ฉันเป็นฝ่ายไม่พูดกับเขาคนเดียว แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย”

“ผู้ชายช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาที่ไร้ความรู้สึกขนาดนั้น จะรู้ได้อย่างไรว่าเรากำลังทะเลาะกันอย่างเงียบๆ” หลิว

เสี่ยวเอ๋อหัวเราะในใจ

อยากหาใครสักคนมาโกรธ แต่คนๆ นั้นกลับไม่รู้สึกอะไร ความโกรธแบบนั้นไร้ประโยชน์ไม่ใช่หรอ?

ก่อนเที่ยงเล็กน้อย กู้จิ่วกลับมาบ้าน ได้กลิ่นหอมของอาหารรสจัดจ้านโชยลงมาชั้นล่าง

พอขึ้นมาข้างบน เขาก็ถามทันทีว่า “ข้าวเที่ยงทำอะไรกินเหรอ ได้กลิ่นหอมของอาหารรสจัดจ้านลงไปชั้นล่าง

เลย”

ขณะที่หลิวเสี่ยวเอ๋อกำลังดูแลเด็กสองคนอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอก็ได้ยินคำถามของเขา เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เช้านี้ฉัน

ซื้อกุ้งแม่น้ำมา แล้วให้เสี่ยวเฉินผัดกับพริกและเต้าซี่ดอง เธอคิดว่ากลิ่นหอมไหมล่ะ?”

“กินกับข้าวอร่อยมากเลย พ่อตากับผมจะดื่มกันตอนเที่ยง”

หลินต้าซานที่กำลังหาขวดเหล้าอยู่ในห้องอาหารหัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่กังวลว่า

จะไม่มีใครดื่มด้วย”

กู้จิ่วกลับมาจากห้องน้ำหลังจากล้างมือเสร็จ อุ้มเอ้อเปาที่เกาะขาอยู่ขึ้นมา แล้วเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ “ว้าว

วันนี้มีซี่โครงเนื้อตุ๋นด้วย”

หลินต้าซานอธิบายพร้อมรอยยิ้มว่า “วันนี้ฉันไปช่วยร้านพวกเขาจัดหาวัตถุดิบ แล้วฉันก็เจอว่าพวกเขามีซี่โครง

ขาย ฉันเลยซื้อซี่โครงมาเพิ่มอีกสองชิ้น”

หลังจากอาหารทุกอย่างวางบนโต๊ะแล้ว หลินซูก็อุ้มต้าเปาขึ้นมา ให้หลิวเสี่ยวเอ๋อทานก่อน ส่วนเธอก็ดูแลเด็กทั้ง

สองคน

กู้จิ่วรินเหล้าให้หลินต้าซานพลางกล่าวว่า “ขอบคุณพ่อที่ทุ่มเททำงานหนักนะ”

“ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องขอบคุณหรอก” หลินต้าซานชี้ไปที่จานกุ้งแม่น้ำผัดพริกและเต้าซี่ดอง “แม่ของเธอโชค

ดีที่หากุ้งแม่น้ำพวกนี้เจอวันนี้ ไม่อย่างนั้นต่อให้อยากกินก็คงไม่ได้กินหรอก”

กู้จิ่วถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “แม่ซื้อกุ้งแม่น้ำพวกนี้มาจากไหน?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อเหลือบมองลูกสาวแล้วตอบว่า “ฉันซื้อมาจากชุนจิงฟาง ฉันยังบังเอิญเจอพี่สะใภ้ใหญ่ของเธอที่

ตลาดเกษตรกรที่นั่นด้วย”

“วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พี่สะใภ้ใหญ่คงไปซื้อของชำและทำอาหารกินเอง”

หลิวเสี่ยวเอ๋อพยักหน้าและใช้ตะเกียบตักเนื้อซี่โครงวัวใส่จานของชายทั้งสองคนคนละชิ้น “ใช่ เธอก็ไปซื้อของชำ

ที่นั่นเหมือนกัน วันนี้ซื้อกุ้งแม่น้ำมาเยอะเลย เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว วันนี้เลยคุยกันนิดหน่อย แล้วฉันก็อดไม่ได้ที่จะพูด

ถึงเรื่องที่โหย่วเถามายืมเงินเมื่อวาน”

กู้จิ่วเงยหน้ามองเธอแล้วถามอย่างใจเย็นว่า “แม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว พี่สะใภ้ใหญ่พูดว่ายังไงเหรอ?”

หลิวเสี่ยวเอ๋อสำรวจสีหน้าของกู้จิ่ว แต่ไม่เห็นความโกรธใดๆ บนใบหน้าของเธอ “เธอบอกว่าวันนี้เธอไม่ได้ทำงาน

และจะมาคืนเงินให้เธอช่วงบ่าย”

ก่อนที่กู้จิ่วจะทันได้พูดอะไร หลินต้าซานก็วางแก้วเหล้าลงและตำหนิอย่างดุดันว่า “ทำไมถึงไปบอกเรื่องนี้กับพี่

สะใภ้ใหญ่ล่ะ? เงินที่โหย่วเถายืมไปนั้นโหย่วเถายืมเองพอวันนี้เธอพูดแบบนั้นกับพี่สะใภ้ใหญ่แล้ว หล่อนจะคิดว่าเธอไป

ทวงหนี้”

ริมฝีปากของหลิวเสี่ยวเอ๋อขยับเล็กน้อย เธอไปที่นั่นเพียงเพื่อทวงหนี้ ทำไมพวกเขาถึงต้องเป็นห่วงลูกชายของคน

อื่นแทนที่จะเป็นลูกของเธอ?

อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้ เธอพูดออกมาเสียงดัง พร้อมกับโทษตัวเองว่า

“เป็นความผิดของฉันเอง ฉันพูดมากเกินไป พี่สะใภ้ใหญ่คงเข้าใจผิด ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่บอกว่าจะมาคืนเงินบ่ายนี้

หรอก”

“ดูสิ ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ระวังคำพูด? ตอนนี้เธอก็สร้างปัญหาซะแล้ว” หลินต้าซานถอนหายใจอย่าง

เหนื่อยหน่าย เรื่องนี้ทำให้ลูกเขยของเขาตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

ด้วยความกลัวว่าคนชราทั้งสองจะเริ่มทะเลาะกัน กู้จิ่วจึงรีบเตือนว่า “พ่อ อย่าพูดถึงแม่เลย นี่เป็นความจริง พูด

ออกมาตรงๆ เถอะ”

หลินต้าซานนั่งลงและหันไปหากู้จิ่ว พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พี่เก้า ต่อให้เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นวันนี้ ฉันก็จะมาคุยกับ

เธออยู่ดี ดีแล้วที่เธอห่วงใยครอบครัว คนดีควรห่วงใยครอบครัวและรับผิดชอบได้ แต่การรับผิดชอบนั้นมีทั้งวิธีที่ถูกต้อง

และไม่ถูกต้อง หลานชายของเธอมาขอยืมเงินเพื่อเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ เธอควรปฏิเสธไป”

หลินต้าซานยกแก้วขึ้น แล้วทำท่าให้กู้จิ่วทำเช่นเดียวกัน ทั้งสองชนแก้วกันอย่างระมัดระวัง และหลินต้าซาน

กล่าวต่อว่า “ฉันไม่ได้บอกให้เธอละเลยครอบครัวด้วยการขอให้เธอปฏิเสธ แต่ยิ่งเธอเป็นห่วงพวกเขาในสถานการณ์แบบ

นี้มากเท่าไหร่ พวกเขาก็มักจะไม่ใส่ใจเธอในครั้งต่อไป วงจรการยืมเงินที่ไม่สิ้นสุดนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเธอ

อ่อนแอลง ในที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์ย่อมมีวันที่เสื่อมถอยลงเสมอ”

ตอนแรกกู้จิ่วไม่ได้สนใจมากนัก แต่หลังจากได้ยินส่วนที่เหลือ สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้น “พ่อ พ่อพูดถูกแล้ว ถึง

เวลาที่พี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ของผมต้องคอยจับตาดูโหย่วเถาและภรรยาของเขาแล้ว”

หลินต้าซานเหลือบมองภรรยาและลูกสาวแล้วหัวเราะ “ในเมื่อเธอเข้าใจแล้ว ฉันก็ไม่กังวลอีกต่อไปแล้ว ดื่มกัน

ต่อเถอะ”

เมื่อเหอชุนหรูมาถึงในช่วงบ่าย หลินซูก็สังเกตสีหน้าของเธอกับสามีของเธอตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้าน

เมื่อเห็นว่าพวกเขาดูไม่ต่างจากปกติ เลยสงสัยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ จริงๆ แล้วเธอรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่า

ไหร่

“พี่สะใภ้ กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ ดูเหมือนเหม่อลอยจังเลย คงกระหายน้ำหลังจากเดินทางมาเหนื่อยๆ นี่ ดื่มชา

หน่อยสิ” หลินซูไม่รู้เลยว่าเหอชุนหรูคิดอะไรอยู่ จึงยื่นมือมาให้เธอดื่มชา

เหอชุนหรูยิ้มและพูดว่า “ตกลง ขอบคุณนะ นั่งก่อนเถอะ พวกเรามาคุยกันแบบสะใภ้กันเถอะ”

พูดถึงเรื่องที่กู้โหย่วเถามาขอยืมเงินจากพวกเขาอยู่บ่อยๆ จริงๆ แล้ว มีความเข้าใจผิดเกิดขึ้นบ้าง

“โหย่วเถาเป็นเด็กหนุ่มที่ไร้เดียงสา ถึงแม้จะแต่งงานและมีลูกแล้ว แต่ก็ยังขาดความรู้เรื่องครอบครัวอยู่ดี ตอนที่

พี่ใหญ่กับฉันไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของเขากับหนิวเสี่ยวฉิน เขาก็ปกป้องตัวเอง ต่อมาเขาก็ไม่อยากให้เรากังวลเรื่อง

สินสอดหรืออะไรทั้งนั้น เราคิดว่าเขาใช้เงินเก็บของตัวเอง แต่ไม่รู้เลยว่าเขายืมมาจากพวกเธอทั้งหมด”

มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่ที่พ่อแม่เพิ่งมาอธิบายเรื่องนี้ตอนนี้ ในเมื่อพวกเขาก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องการแต่งงาน

ของลูกมากนัก หลินซูไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยิ้มและพยักหน้า