ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 263

หลังจากรับประทานอาหารเย็นที่บ้านของหลินซู เหอชุนหรูได้พูดคุยกับหลิวเสี่ยวเอ๋อครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวลาและ

จากไป

ก่อนเข้านอน กู้จิ่วกล่าวว่าโรงงานผลิตอาหารจะไปซื้อวัตถุดิบที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ และครั้งนี้เขาต้องการไป

ด้วยตัวเอง

เฉินเฟยเป็นบุคคลที่ใส่ใจการดำเนินงานของทุกแผนกในบริษัทมากที่สุด และเขายังรับผิดชอบการก่อสร้าง

โรงงานในมณฑลกวางตุ้งอีกด้วย

สำนักงานใหญ่ของเมืองหลวงประจำมณฑลได้ถูกมอบหมายให้กู้จิ่วบริหารจัดการเป็นการชั่วคราว โรงงานผลิต

อาหารเป็นอุตสาหกรรมที่สำคัญที่สุดในเมืองหลวงมณฑล และกู้จิ่วต้องการควบคุมคุณภาพของวัตถุดิบ

เป้าหมายของเขาในการเดินทางไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือคือการค้นหาวัตถุดิบคุณภาพสูงในราคาที่เหมาะสม

“ทำไมถึงอยากไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือขึ้นมาล่ะ โรงงานอาหารมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

กู้จิ่วขยับเอ้อเปาที่กำลังหลับอยู่ไปที่เตียงเล็กแล้วพูดว่า “รายงานของโรงงานอาหารบอกว่าราคาวัตถุดิบสูงไป

หน่อย ฉันคิดว่าจะใช้โอกาสที่ปีนี้ยังต้นฤดูอยู่ ไปทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้วสั่งซื้อวัตถุดิบไว้ล่วงหน้า”

ถ้าหากรอจนถึงฤดูเก็บเกี่ยววอลนัท อินทผลัม และวัตถุดิบอื่นๆ ก็จะมีเวลาน้อยลงในการคัดเลือกวัตถุดิบ

หลินซูเหลือบมองต้าเปาที่นอนอยู่บนเตียงฟังบทสนทนาของพวกเขาและไม่ยอมหลับ ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

แล้วถามว่า “เธอวางแผนจะไปเมื่อไหร่?”

“คงอีกสักสองสามวันหลังจากที่ฉันจัดการเรื่องที่บริษัทเสร็จแล้ว” กู้จิ่วไม่ได้คิดอะไรมาก มองลงไปที่ต้าเปา แล้ว

ตบก้นเขาเบาๆ “ตอนนี้สามทุ่มแล้ว ทำไมคืนนี้ถึงได้กระฉับกระเฉงจัง ไม่นอนเหรอ?”

ต้าเปาใช้มือและเท้าทั้งสองข้างพลิกตัว เงยหน้าขึ้นมาจ้องกู้จิ่วด้วยความโกรธ พร้อมกับขู่ว่า “ผมจะตีคุณนะ~”

เมื่อเห็นท่าทีดุดันของเขา กู้จิ่วจึงหัวเราะเบาๆ “นี่นายดุจังเลย แค่ฉันตบก้นเบาๆ นายก็ทำเป็นดื้อใส่พ่อแล้ว”

หลังจากพูดจบ เขาก็ตบก้นเล็กๆ ของต้าเปาเบาๆ สองครั้ง

ต้าเปาตกใจเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่หลังไม่ชัดเจนนัก บาดเจ็บไม่ร้ายแรงเท่าไหร่ ส่วนความอับอายนั้นค่อนข้าง

หนักหน่วง

ตอนเด็กๆ เขาอดใจไม่ไหว แต่พอโตแล้ว การที่เขาใช้วิธีนี้ดูจะไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่

กู้จิ่วรู้สึกอยากรู้มากว่าครั้งนี้ต้าเปาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับประคองมือของหลินซูไว้ เขาเดินไปด้านหลังกู้จิ่ว แล้วตบก้นกู้จิ่วสองครั้ง

มืออวบอ้วนเล็กๆ ตบเบาๆ แต่การกระทำนั้นทำให้กู้จิ่วและหลินซูตกตะลึง

หลินซูไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าต้าเปาซึ่งมีจิตใจเป็นผู้ใหญ่จะประพฤติตัวเหมือนเด็กเช่นนี้

กู้จิ่วไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าต้าเปาจะตอบโต้ด้วยวิธีนี้

ต้าเปาจับมือหลินซูไว้แน่น แล้วซบลงในอ้อมแขนของเธอ พร้อมกับเลิกคิ้วมองกู้จิ่วอย่างสะใจ

กู้จิ่วตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองตรงไปที่ต้าเปา

จากนั้นเขาก็หรี่ตาและยิ้ม “ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่านายจะเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้”

หลินซูรู้สึกขบขันกับท่าทางของต้าเปา

อย่างไรก็ตาม มันเริ่มดึกแล้ว และเด็กๆ ต้องเข้านอนเร็วและตื่นเช้า ดังนั้นหลินซูจึงหัวเราะเสร็จแล้วจึงกล่อมต้า

เปาให้นอน

วันรุ่งขึ้น ก่อนที่หลินซูและลูกทั้งสองจะลุกจากเตียง กู้จิ่วก็รับประทานอาหารเช้าเสร็จและไปทำงานที่บริษัทแล้ว

เมื่อพวกเธอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาหลังแปดโมงแล้ว

หลินซูมองแสงแดดนอกหน้าต่างแล้วยืดตัวลุกขึ้นไปล้างหน้า ก่อนจะกลับมาปลุกต้าเปาและเอ้อเปา

หลังจากช่วยต้าเปาและเอ้อเปาล้างหน้าเสร็จแล้ว หลินซูก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้พวกเขาและพูดว่า “เมื่อคืนนายได้ยิน

แล้วใช่ไหมว่าพ่อของนายจะไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หมายความว่าฉันก็จะไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือด้วย

อย่างที่นายทราบ ระบบจำเป็นต้องเก็บสมุนไพรเพื่ออัพเกรด และการอัพเกรดการเพาะปลูกสมุนไพรที่นายกล่าว

ถึงก่อนหน้านี้ สามารถเตรียมการได้เฉพาะในฤดูหนาวนี้เท่านั้น และการปลูกจะเริ่มในฤดูใบไม้ผลิหน้า ฉันไม่อยากปล่อย

ปละละเลยในช่วงสองสามเดือนของปีนี้ ดังนั้นฉันจะไปเก็บสมุนไพรจากที่อื่นเพื่อแลกเป็นคะแนนในระบบ”

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ต้าเปาพลิกตัวบนเตียงแล้วลุกขึ้นนั่ง “แม่ ผมอยากไปด้วย”

“นายอยากไปเหรอ?”

หลินซูเงยหน้ามองเขา แล้วก้มลงช่วยเอ้อเปาเปลี่ยนเสื้อผ้า “ถ้านายไปใครจะดูแล? ฉันจะไปภาคตะวันตกเฉียง

เหนือเพื่อเก็บสมุนไพร ถ้านายไปด้วยฉัน ฉันไม่มีเวลาดูแลนาย”

คิ้วเล็กๆ ของต้าเปาขมวดเล็กน้อย เขาเคยไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือหลายครั้งในชาติที่แล้ว ตอนนี้เกิดใหม่แล้ว

เขาก็อยากเห็นจริงๆ ว่าภาคตะวันตกเฉียงเหนือในยุคนี้เป็นอย่างไร

แต่สิ่งที่หลินซูพูดนั้นเป็นความจริง เขาไปด้วย เขาตัวเล็กมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยเขาไว้คนเดียวในเกสต์เฮาส์

บางครั้งเขาก็หิวและอยากกินนม แต่ร่างกายเล็กๆ ของเขาไม่สามารถผลิตนมได้

หลินซูถามต้าเปา และเมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบอะไร เธอก็เลยคิดว่าเขาคงยอมแพ้แล้ว

เมื่อกู้จิ่วกลับมาตอนเที่ยง เธอไม่รู้ว่าพ่อกับลูกชายสื่อสารกันอย่างไร หลังจากตื่นจากการงีบหลับช่วงบ่ายแล้ว

หลินซูบอกกู้จิ่วว่าครั้งนี้เธออยากไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกับเขา

ผลก็คือ กู้จิ่วพลันนึกขึ้นได้ว่า “ตอนเที่ยงฉันรู้ว่าต้าเปาร้องโวยวายอยากไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ต้นตอของ

ปัญหาอยู่ที่เธอนี่เอง”

รอยยิ้มของหลินซูพลันแข็งค้าง “ฉันแค่บ่นกับเขานิดหน่อย หมายความว่าให้เขาควรจะเชื่อฟังอยู่บ้าน ใครจะไปรู้

ว่าเขาฉลาดขนาดนี้และเข้าใจสิ่งที่ฉันพูด”

กู้จิ่วรู้สึกว่าลูกชายของเขาฉลาดกว่าเด็กคนอื่นๆ “ภาคตะวันตกเฉียงเหนือไม่เหมือนกับมณฑลกวางตุ้ง แดดร้อน

จัดและพื้นที่ก็ห่างไกล ไม่เหมาะสำหรับเด็กที่จะไปที่นั่น”

ปัญหาหลักคือเขาต้องวิ่งวุ่นหาวัตถุดิบให้กับโรงงานผลิตอาหาร จนไม่มีเวลาดูแลลูก

“ฉันก็คิดว่าการพาเขาไปทางตะวันตกเฉียงเหนือไม่เหมาะสมเช่นกัน ฉันจะคุยกับเขาอย่างละเอียดในบ่ายวันนี้

และฉันน่าจะโน้มน้าวเขาได้”

“ทำไมเธอถึงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกับฉันละ?” กู้จิ่วไม่เชื่อว่าหลินซูจะไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกับ

เขาเพื่อไปเป็นเพื่อน

ตั้งแต่ที่เราได้พบกัน หลินซูเป็นคนที่มีความเป็นอิสระสูงและไม่ชอบการเกาะติดใคร

“ฉันอยากกลับมาซื้อสมุนไพรอีกครั้ง และอยากไปทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อดูว่ามีสมุนไพรอะไรดีๆ บ้าง”

กู้จิ่วพยักหน้าเห็นด้วย การซื้อสมุนไพรจำเป็นต้องเดินทางไปชนบทและเยี่ยมชมหมู่บ้านต่างๆ

ความจำเป็นที่เขาต้องเดินทางไปยังหมู่บ้านต่างๆ เพื่อซื้อสินค้าเกษตร หมายความว่าเป้าหมายของพวกเขาไม่ได้

ขัดแย้งกัน

“ในเมื่อเธออยากไปทางตะวันตกเฉียงเหนือกับฉัน งั้นเธอก็ควรจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยภายในสองสามวัน

ข้างหน้า แล้วฉันจะซื้อตั๋วเพิ่มให้เธออีกใบ”

ขณะที่พูด กู้จิ่วดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขาจึงหยิบตั๋วหนังสองใบออกมาจากกระเป๋า “มีหนังใหม่เข้า

ฉายในโรงภาพยนตร์ช่วงนี้ พาเด็กๆ ไปดูกันคืนนี้ดีกว่า”

“ดูหนัง?”

หลินซูจำไม่ได้ว่าในปีนี้มีหนังใหม่เข้าฉายบ้างหรือเปล่า พอหยิบตั๋วขึ้นมา เธอก็เห็นภาพนิ่งของซูเหวินฉางและเฉิง

เฉิง แล้วก็อุทานด้วยความดีใจว่า “เซี่ยงไฮ้บันด์!”

กู้จิ่วก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่ ฉันได้ยินมาว่าหนังเรื่องนี้สนุก เลยขอให้เพื่อนที่โรงหนังจองตั๋วให้สองใบ”

หลินซูตั้งตารอที่จะได้กลับมาดูหนังคลาสสิกเรื่องนี้อีกครั้ง “ฉันเคยได้ยินคนพูดถึงหนังเรื่องนี้มาก่อน”

“ใครบอกเธออย่างนั้น? ฉันไม่รู้อะไรเลย” กู้จิ่วถามพร้อมกับรอยยิ้ม

หลินซูยิ้มและกล่าวว่า “หลิวฮุ่ยหมินโทรมาหาฉันและพูดคุยเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ตอนนั้นฉันยังไม่ได้ดู เธอ

บอกว่าเธอร้องไห้หนักมากในโรงภาพยนตร์”

“ฉันไม่รู้เนื้อหาของภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่หลิวฮุ่ยหมินเคยบอกไว้ว่า หากชีวิตงดงามเพียงแค่การพบกันครั้งแรก

โลกนี้คงไม่มีความรักและความเกลียดชังมากมายขนาดนี้ ฉันคิดว่าคุณภาพของภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจะดี”

“พอเธอพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันก็ตั้งตารอชมหนังเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน” กู้จิ่วเหลือบมองเธอเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้ม

จางๆ ที่มุมปาก

“ช่วงบ่ายนี้เธอควรกลับบ้านเร็วหน่อย ฉันจะให้พี่เฉินทำอาหารเย็นให้เร็ว และหลังอาหารเย็นเราจะไปรอที่โรง

ภาพยนตร์ประชาชน”