ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 272 บ้าไปแล้ว

แม่และลูกสาวกอดกันและร้องไห้ด้วยความขมขื่น

ด้วยความเกรงว่าเสียงร้องไห้ของแม่และลูกสาวจะรบกวนการทำงานของสถานีตำรวจ หลินต้าเหอจึงปิดประตู

อย่างเงียบๆ

“เอาละ หยุดร้องไห้เถอะ เราค่อยคุยกันตอนกลับถึงบ้าน การระบายอารมณ์ที่นี่จะยิ่งทำให้เธอเป็นตัวตลก

เท่านั้น”

หลังจากแม่และลูกสาวหยุดร้องไห้แล้ว พวกเธอก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตาให้กันและกัน

หลินเหมยจัดผมและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วยืนอย่างเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าเซี่ยชุนเล่ย “พี่ชุนเล่ย ฉัน…”

“เอาละ พ่อพูดถูกแล้ว เราค่อยคุยกันตอนกลับไปกันแล้ว ที่นี่ไม่ใช่ที่จะมาคุยเรื่องพวกนี้” เซี่ยชุนเล่ยกล่าว จาก

นั้นก็หันหลังเปิดประตูห้องทำงานแล้วเดินออกไปก่อน

หลี่ซิวโกรธมากและอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลินต้าเหอไม่ให้โอกาสเธอพูดและเดินตามออกไป

หลี่ซิวโอบกอดหลินเหมยแน่นด้วยความเสียใจ “เหมยจื่อ ฟังนะ ผู้ชายพึ่งพาไม่ได้เลยในยามวิกฤต พวกเราผู้หญิง

ต้องเข้มแข็งด้วยตัวเอง”

หลี่ซิวเป็นห่วงว่าหลินเหมยจะทนฟังข่าวลือไม่ไหวและอาจฆ่าตัวตายเมื่อกลับบ้าน ดังนั้นการพูดแบบนี้ในตอนนี้

จึงเป็นการเตือนเธอไว้ก่อน

หลินเหมยก้มหน้าลงแล้วพูดว่า “แม่ ฉันรู้”

หลังจากทนทุกข์ทรมานจากการถูกทารุณกรรมอย่างโหดร้ายบนภูเขามานานกว่าหนึ่งปี ชีวิตปัจจุบันของเธอนั้น

ช่างงดงามเกินกว่าที่เธอจะรับไหว เธอได้รับการช่วยเหลือในที่สุด ดังนั้นเธอจะไม่ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่สุดได้อย่างไร?

เซี่ยชุนเล่ยยืนอยู่ที่ทางเข้าสถานีตำรวจ เหลียวมองแม่และลูกสาวที่กำลังเดินออกมาอย่างช้าๆ แล้วถามหลินต้าเห

อที่อยู่ข้างๆ ว่า “เราควรกลับตอนนี้เลย หรือไปทานอาหารที่ร้านอาหารก่อนกลับดี?”

“ไปกินข้าวที่ร้านอาหารกันเถอะ กินบะหมี่สักชาม เรายังไม่ได้พักเลยตั้งแต่เดินทางจากบ้านเกิดมาถึงอำเภอ

ตอนนี้หิวมากเลย” หลินต้าเหอพูดพลางสูบบุหรี่ ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยควันบุหรี่

เซี่ยชุนเล่ยไม่ได้โต้แย้ง แต่พาพวกเขาทั้งหมดไปยังร้านอาหารของรัฐที่อยู่ใกล้ที่สุด และสั่งบะหมี่หมูสับคนละชาม

“พ่อ พ่ออยากดื่มเหล้าไหม?”

หลินต้าเหอไม่มีอารมณ์จะดื่มในเวลานี้ เขาจึงส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็นหรอก กินอาหารให้เสร็จแล้วกลับกัน

เถอะ ยังไม่สายเกินไป”

เซี่ยชุนเล่ยไม่ได้พยายามโน้มน้าวเขาอีกต่อไป เขาเทน้ำใส่แก้ว ดื่ม แล้วนั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นพฤติกรรมของชุนเล่ยแล้ว หลินต้าเหอและหลี่ซิวก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้ แม้ว่าลูกเขยของพวกเขาจะ

เย็นชาต่อพวกเขาก่อนหน้านี้ แต่อย่างน้อยเขาก็แสดงมารยาทที่เหมาะสมให้เห็นบ้าง

แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าชุนเล่ยเริ่มห่างเหินจากพวกเขา

หลินเหมยผู้เกี่ยวข้องในเหตุการณ์นี้ ก้มหน้าก้มตาเงียบมาตั้งแต่ออกจากสถานีตำรวจ เธอจะไม่พูดอะไรเลย

นอกจากถูกถาม ยังคงเงียบและเดินตามหลังพวกเขาไปราวกับเป็นคนล่องหน

หลังจากนั้นก็ไม่มีการพูดใดๆ กับชุนเล่ยอีกเลย

เมื่อบะหมี่เสิร์ฟแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้ก็ไม่พูดอะไรสักคำและกินกันอย่างเงียบๆ

หลังจากทานบะหมี่เสร็จ ก็เรียกรถกลับบ้าน และตอนนี้ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว

ไม่มีรถให้บริการจากอำเภอไปยังหมู่บ้าน ดังนั้นทั้งสี่คนจึงต้องเดินเท้า

และถนนในชนบทก็มีผู้คนเบาบางยิ่งกว่าเดิม

เมื่อไม่มีใครอยู่บนถนนแล้ว หลินต้าเหอจึงพูดขึ้นว่า “เหมยจื่อ ตอนนี้ไม่มีคนนอกอยู่ที่นี่แล้ว บอกเราหน่อยสิว่า

เธอถูกหลอกให้ขึ้นรถไปยังที่ลึกเข้าไปในเทือกเขาตะวันตกเฉียงเหนือได้อย่างไร”

หลินเหมยเหลือบมองหลินต้าเหอ แล้วรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง “ถูกวางยาและถูกพาตัวไป”

เธอถูกวางยาและถูกพาตัวไป และเมื่อถูกถามเกี่ยวกับช่วงเวลาที่เหลือของการเดินทาง เธอก็ไม่รู้เรื่อง

หลินต้าเหอ: “เธอไม่มีความระมัดระวังบ้างเลยเหรอเวลาออกไปข้างนอก?”

หลินต้าเหอไม่ได้พูดคำเหล่านั้นออกมา แต่หลี่ซิวกลับพูดโดยไม่ลังเล “เธอบอกว่าไม่มีความระมัดระวังเวลาออก

ไปข้างนอกเหรอ? แล้วอะไรทำให้เธอกล้าติดต่อกับคนอื่น?”

หลินเหมยเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาของเธอฉายแววไม่พอใจ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาเป็นพวกลักพาตัว!”

หลี่ซิวอยู่ในอาการสับสนจึงไม่ได้สังเกตสีหน้าของเธอ หลังจากได้ยินคำพูดนั้น เธอก็เอามือแตะหน้าผากด้วย

ความหงุดหงิด “เธอ ทำไมคนร้ายถึงไม่ลักพาตัวคนอื่นบ้างล่ะ? ทำไมถึงลักพาตัวเธอคนเดียว? เธอไม่เคยลองหาเหตุผล

ในตัวเองบ้างเลยเหรอ?”

“ฉันเป็นอะไรเหรอ? บอกมา!” หลินเหมยตะโกนกลับมาอย่างกระทันหัน ทำให้ทุกคนตกใจ

หลี่ซิวตกตะลึง “ฉัน…”

หลินเหมยได้รับบาดเจ็บนอกบ้านและไม่ได้รับการปลอบโยนจากครอบครัวเลย ตรงกันข้าม หลี่ซิวกลับตำหนิเธอ

ว่าไม่ระมัดระวัง ทำให้หลินเหมยเกิดอาการเสียใจอย่างหนัก “ฉันคิดเรื่องนี้มาเป็นปีแล้ว ในเมื่อแม่ถามฉันตอนนี้ และแม่

ก็ไม่ยอมบอกฉัน งั้นฉันจะบอกแม่เอง พวกเขาจับตัวฉันเพราะคิดว่าฉันแต่งตัวบ้านนอก ดูเหมือนหญิงสาวชนบทไร้เดียง

สาที่เดินทางไกล หลอกง่าย พวกเขาคิดว่าฉันเป็นคนหลอกง่าย และถึงแม้พวกเขาจะหลอกฉันได้ พวกเขาก็คงไม่เจอใคร

ที่ทำให้เดือดร้อน เป็นความผิดของฉันเองที่ยากจนและไม่มีเงิน ถ้าฉันมีเงินซื้อตั๋วโดยสารแบบนอนได้ พวกเขาจะยัง

สนใจฉันอยู่ไหมล่ะ?”

หลี่ซิว: “ฉันไม่ใช่ให้เงินเธอหรอ”

หลินเหมยจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจและตอบกลับเสียงดังว่า “เงินเล็กน้อยของแม่จะมีประโยชน์อะไร มันไม่

พอแม้แต่จะซื้อตั๋วรถไฟนอนด้วยซ้ำ”

เมื่อหลี่ซิวสบสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองของหลินเหมย หัวใจของเธอก็เต้นแรง เธอไม่กล้าพูดอะไรเพิ่มเติม

เพื่อไม่ให้เป็นการยั่วยุ กลัวว่าหลินเหมยอาจจะทำอะไรที่บุ่มบ่าม

เมื่อความมืดเริ่มปกคลุม พวกเขาผ่านหมู่บ้านเจียเจีย และกลุ่มคนเหล่านี้ก็มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านนั้นโดยปริยาย

เมื่อพวกเขามาถึงบ้านของตระกูลเซี่ย ภายในบ้านมืดสนิท ไม่มีแสงไฟส่องสว่าง ประตูไม่ได้ล็อก แต่ก็ผลักเปิดไม่

ได้เช่นกัน เพราะมันถูกล็อคจากด้านใน

เห็นได้ชัดว่าแม่เซี่ยได้รับข่าวตั้งแต่เนิ่นๆ และรู้ว่าพวกเขาจะพาหลินเหม่ยกลับมาจากอำเภอ ดังนั้นเธอจึงไม่

อยากให้หลินเหม่ยเข้ามาในบ้าน

“แม่ เปิดประตูหน่อย!” เซี่ยชุนเล่ยเคาะประตูอย่างแรง

หลังจากเคาะประตูอยู่ประมาณสิบนาที ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากภายในบ้าน

ใบหน้าของหลินต้าเหอ หลี่ซิว และหลินเหมย ดำคล้ำราวกับถ่าน

หลินต้าเหอ: “ชุนเล่ย แม่ของนายหมายความว่าอย่างไร? ไม่ต้อนรับพวกเราหรอ?”

เซี่ยชุนเล่ยไม่ได้อธิบายอะไร เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่และกระโดดขึ้นไปบนกำแพงลาน

บ้าน เขาไปนั่งอยู่บนกำแพง แต่ก่อนที่เขาจะกระโดดลงมา ประตูห้องโถงใหญ่ก็เปิดออกจากด้านใน

แม่เซี่ยถือไฟฉายตะโกนใส่เซี่ยชุนเล่ยที่เกาะอยู่บนกำแพงว่า “เจ้าเด็กเหลือขอ คิดว่าตัวเองจะก่อเรื่องได้งั้นเห

รอ?! ต้องปีนข้ามกำแพงเข้ามาในบ้านตัวเองอีกเหรอ? แกไปเข้าข้างคนนอก แยกแยะไม่ออกเลยเหรอว่าใครเป็นคนใน

ครอบครัวกับใครเป็นคนนอก? แกกลับมาทำอะไรที่นี่? แกไปตายอยู่ข้างนอกนั่นยังดีกว่า!”

“ฉันเลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์อย่างแกมา แกเอาแต่สร้างความอับอายให้ครอบครัวและทำให้พวกเรากลายเป็นตัว

ตลกของทั้งหมู่บ้าน! แกอย่ากลับมาเลย ไปตายอยู่ข้างนอกนั่นซะดีกว่า”

เซี่ยชุนเล่ยกระโดดลงมาจากกำแพงลานบ้านโดยไม่เข้าใจคำตำหนิที่แฝงของแม่ และเปิดประตูบ้านอย่างใจเย็น

เมื่อสังเกตเห็นร่างผอมบางที่เดินตามเข้ามา แม่เซี่ยอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยว่า “อ้อ! นี่ไม่ใช่ลูกสะใภ้เก่าที่ไร้ยางอาย

ของฉันหรอ? เคยดูถูกครอบครัวฉันไม่ใช่หรอ? ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาล่ะ?”

“แม่สามี”

หลี่ซิวถูกแม่เซี่ยขัดจังหวะทันทีที่อ้าปากพูด “อย่ามาเรียกฉันว่าแม่สามี ตั้งแต่ลูกสาวของเธอถูกลักพาตัวไป เธอก็

ไม่ใช่ลูกสะใภ้ของฉันอีกต่อไปแล้ว นอกจากนี้ ลูกสาวของเธอยังเป็นภรรยาของคนอื่นในภูเขานั้นมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว

ตอนนี้เธออยากจะมาอ้างความเป็นญาติกับฉันเหรอ? เธอทำกับครอบครัวเราเหมือนคนโง่ เธอไม่รู้สึกละอายใจบ้างเหรอ

กับสิ่งที่เธอทำ?”

หลินต้าเหอไม่อยากโต้เถียงกับผู้หญิงที่ไร้เหตุผลคนนี้ ในฐานะหัวหน้าครอบครัว นี่เป็นเรื่องที่ผู้ชายควรปรึกษา

หารือและตัดสินใจว่าจะจัดการอย่างไร

เขาจึงหันไปถามเซี่ยชุนเล่ยว่า “ชุนเล่ย นายคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?”

“ทำไมถึงไปถามชุนเล่ยล่ะ?” แม่เซี่ยไม่แน่ใจว่าเซี่ยชุนเล่ยกำลังคิดอะไรอยู่ และกลัวว่าลูกชายคนโตจะใจอ่อน

และยอมให้หลินเหมยอยู่บ้านด้วย ก่อนที่เขาจะตอบ เธอก็พูดขึ้นก่อนว่า “ปกติเขาไม่ค่อยพูดหรอก การไปถามเขาตอนนี้

มันก็เหมือนไปบังคับเขาชัดๆ! ฉันเป็นคนดูแลครอบครัวนี้ เราไม่ต้องการผู้หญิงที่ถูกหลอกและถูกทำลาย เราไม่ใช่คนเก็บ

ขยะ เราไม่เอาของเน่าๆ เหม็นๆ มายัดไว้ในบ้านหรอก!”

หลินต้าเหอและหลี่ซิวโกรธคำพูดของแม่เซี่ยจนตัวสั่น แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้โต้เถียง หลี่ซิวก็รู้สึกถึงลมพัด

แรงและได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่เซี่ยแว่วมาทันที

โดยไม่พูดอะไรสักคำ หลินเหมยก็พุ่งเข้าไปคว้าใบหน้าของแม่เซี่ย เล็บแหลมคมของเธอขูดไปบนใบหน้า ทิ้งรอย

เลือดไว้ตรงนั้น

จากนั้นหลินเหมยก็คว้าผมของเธอและกดเธอลงกับพื้น ก่อนจะลงมือทำร้ายเธอ

“เหมยจื่อ ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ อย่าลดตัวลงไปทำแบบเดียวกับเธอเลย”

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกใจ หลี่ซิวรู้สึกสะใจที่เห็นแม่เซี่ยถูกทำร้าย แต่ความคิดที่ว่าผู้เยาว์จะทำร้ายผู้ใหญ่

ถือว่าไม่เหมาะสม ทำให้เธอต้องรีบก้าวเข้าไปดึงหลินเหมยที่กำลังคลุ้มคลั่งออกมา