ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 273 ข่าวลือ

เสียงเอะอะโวยวายในลานบ้านของตระกูลเซี่ยดึงดูดความสนใจของเพื่อนบ้าน ทุกคนมารวมตัวกันที่ลานบ้านและ

เห็นหลินเหมยกำลังคลุ้มคลั่ง เซี่ยชุนเล่ยและพ่อแม่ของหลินเหมยพยายามห้ามปราม พวกเขาแยกทั้งสองออกจากกันได้

ในที่สุด แต่ใบหน้าของแม่เซี่ยเต็มไปด้วยเลือด

หลินเหมยถูกดึงตัวออกไปอย่างแรง เมื่อไม่สามารถดิ้นหลุดได้ เธอจึงจ้องมองแม่เซี่ยอย่างดุร้ายราวกับสิงโตตัว

เมียที่กำลังโกรธจัด อยากจะพุ่งเข้าไปกัดเนื้อสักชิ้นเหลือเกิน

แม่เซี่ยอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก หนังศีรษะ ใบหน้า และลำคอของเธอแสบร้อนอย่างรุนแรง ซึ่งบ่งชี้ว่าเธอได้รับ

บาดเจ็บสาหัส

ชาวบ้านที่กำลังเฝ้าดูอยู่ต่างตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพอันน่าสยดสยองของแม่เซี่ยที่ส่องผ่านแสงไฟฉาย

“แย่จัง หน้าเธอเต็มไปด้วยเลือดเลย”

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเหมยจื่อถึงทะเลาะกับแม่สามี?”

“ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะลูกชายคนโตของตระกูลเซี่ยไม่เห็นด้วยกับการที่เหมยจื่อเข้ามาอยู่ในครอบครัว ทุกคนก็รู้

เหมยจื่อถูกลักพาตัวไปข้างนอกนานกว่าหนึ่งปี ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในช่วงเวลานั้นบ้าง”

“จะมีอะไรเกิดขึ้นได้อีก? คงเป็นครอบครัวที่ไม่มีเงินพอที่จะจัดงานแต่งงานและซื้อเธอเป็นลูกสะใภ้แน่ๆ”

ชาวบ้านต่างพากันซุบซิบกันเอง แม่เซี่ยรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างที่สุด สูญเสียทั้งศักดิ์ศรีและหน้าตาไปหมด เธอ

ตบต้นขาตัวเองแล้วนั่งลงกับพื้นร่ำไห้ “โอ้ พระเจ้า! ยัยเด็กสาวตระกูลหลินนั่น! นี่มันเป็นการพยายามทำลายล้างตระกูล

ของฉัน! ตระกูลหลินของพวกคุณทำเกินไปแล้ว! ผู้หญิงที่แต่งงานเป็นภรรยาคนอื่นมานานกว่าหนึ่งปี ยังพยายามเกาะติด

ลูกชายคนโตของฉัน ยัดเยียดของเน่าๆ สารพัดเข้ามาในบ้าน! พวกคุณคิดว่าพวกเราตระกูลเซี่ยเป็นแค่คนเก็บของเก่า

หรือไง? ตระกูลหลินจะมารังแกคนแบบนี้ได้ยังไง?”

คำถามเชิงโวหารสองข้อสุดท้ายได้ยกระดับความขัดแย้งระหว่างสองครอบครัวให้กลายเป็นความขัดแย้งระหว่าง

สองตระกูลโดยตรง

พวกเขาก็รู้สึกแบบเดียวกัน ชาวบ้านทุกคนมีนามสกุลเดียวกัน ถ้าคนรุ่นใหม่ของพวกเขาแต่งงานกับคนแย่ๆ แบบ

นั้น พวกเขาคงโกรธแค้นมากแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าชาวบ้านกำลังโกรธเคือง หลินต้าเหอจึงรีบพูดว่า “แม่สามี เธอพูดเกินไปแล้ว เราแค่ผ่านมาหมู่บ้านเจีย

เจียและเข้ามาเพื่อพูดคุยกับเธออย่างเป็นทางการ แต่เราไม่คิดว่าเธอจะใจร้ายขนาดนี้ ไม่ยอมให้เราเข้าไปด้วยซ้ำ”

หลี่ซิวรีบเสริมว่า “ใช่แล้ว แม่สามี ชุนเล่ยเคาะประตูแต่เธอไม่ยอมเปิด เขาเลยต้องปีนข้ามกำแพงเข้าไปในบ้าน

แล้วเปิดประตูเอง แล้วเธอก็เริ่มด่าทอโดยไม่ถามอะไรเลยด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกชายหรือไง?”

“เพ่ย!” แม่เซี่ยโกรธจนแทบทนไม่ไหว เธอถ่มน้ำลายลงพื้น “ใครบอกว่าเราเป็นญาติกันทางสายเลือด? อย่ามา

อ้างความผูกพันทางเครือญาติกับเรา ฉันบอกเธอไปนานแล้วว่าตั้งแต่ลูกสาวเธอถูกลักพาตัวไป เธอก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

กับครอบครัวเราอีก ผู้หญิงที่ถูกใช้ประโยชน์และถูกทารุณกรรมยังอยากจะเข้ามาในบ้านเราอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ! ฉัน

บอกเธอได้เลย ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอจงลืมเรื่องการเหยียบย่างเข้ามาในตระกูลเซี่ยได้เลย!”

ขณะที่พูด แม่เซี่ยก็ชี้ไปที่หลินเหมย หลังจากเพิ่งทะเลาะกันไป แม่เซี่ยรู้สึกเกลียดหลินเหมยอย่างมาก และอยาก

จะตบหน้าเธอสองทีแค่เพียงมองหน้ากัน

หลินเหมยซึ่งก่อนหน้านี้สงบนิ่งอยู่ กลับได้สติขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นแม่เซี่ยชี้มาที่เธอ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาแม่เซี่ยแล้ว

ตบหน้าเธอไปสองที

“เพียะ เพียะ!”

เสียงคมชัดสองเสียงดังขึ้นในลานบ้าน

ทุกคนในลานบ้านต่างตกตะลึง

เมื่อแม่เซี่ยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ทุกคนจึงได้สติและเห็นว่าใบหน้าของเธอซึ่งเดิมทีเต็มไปด้วยคราบเลือด

นั้นบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ฮือ~”

หลายคนต่างอุทานด้วยความประหลาดใจ

โหดร้ายเกินไป!

ถ้าเป็นลูกสะใภ้ของพวกเขาเอง ใครจะทนได้ล่ะ?

“พอแล้ว!” เซี่ยชุนเล่ยก้าวไปข้างหน้า คว้าแขนของหลินเหมย แล้วเหวี่ยงเธอออกไป

หลินเหมยถอยหลังไปสองสามก้าว โดยมีหลินต้าเหอและหลี่ซิวช่วยพยุงไว้ “ชุนเล่ย นายทำกับเหมยจื่อแบบนี้ได้

ยังไง? ตอนนี้เธออ่อนแอมาก นายไม่กลัวว่าเธอจะล้มลงเหรอ ถ้าใช้แรงมากขนาดนี้?”

ชาวบ้านต่างสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น

บางคนทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจึงพูดว่า “พี่หลิน สิ่งที่คุณพูดมันไร้สาระ ตอนที่ลูกสาวของคุณตีคน ฉันไม่เห็นว่า

เธออ่อนแอเลย แล้วทำไมหลังจากถูกสะบัดออกไป เธอถึงอ่อนแอล่ะ ครอบครัวของคุณสามคนบุกเข้ามาในหมู่บ้านตระ

กูลเซี่ยของเราเพื่อทำร้ายคน อย่าหยิ่งยโสนัก คุณคิดจริงๆ หรอว่าคนในตระกูลเซี่ยของเราตายไปแล้วและจะถูกรังแกได้

ตามใจชอบ?”

คำพูดเหล่านั้นสร้างความไม่พอใจให้กับชาวบ้าน พวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นอย่างชอบธรรม

เมื่อเห็นว่าตนเองทำให้ทุกคนโกรธ หลี่ซิวจึงดึงมุมปากอย่างอึดอัดและพูดว่า “เหมยจื่อของฉันเกิดอาการทางจิต

สิ่งที่เธอทำเมื่อกี้เป็นการตอบสนองที่เกินกว่าเหตุ เธอไม่ได้ตั้งใจ”

ชาวบ้าน: “ฮ่า ตามที่คุณบอก แสดงว่าเหมยจื่อของคุณป่วยทางจิตสินะ ถ้าเธอป่วยทางจิตจริง ชุนเล่ยคงไม่อยาก

ได้คนที่ป่วยทางจิตหรอก แล้วถ้าเกิดเธอไปทำร้ายคนอื่นขึ้นมาล่ะ?”

ชาวบ้านบางคนก็เสริมว่า “ใช่แล้ว คนป่วยทางจิตควรออกไปจากหมู่บ้านตระกูลเซี่ยของเรา แม้ว่าผู้ชายในตระ

กูลเซี่ยจะโสด เขาก็คงไม่อยากมีคนป่วยทางจิตมาอยู่ด้วยหรอก!”

“ชุนเล่ย นายดูสิ” เมื่อเห็นว่าชาวบ้านตื่นตระหนก หลินต้าเหอจึงหันไปขอความช่วยเหลือจากเซี่ยชุนเล่ย

เซี่ยชุนเล่ยไม่ได้มองหลินเหมย แต่กลับเหลือบมองชาวบ้านที่อยู่ตรงนั้นแล้วพูดอย่างไม่แยแสว่า “วันนี้ดึกเกินไป

แล้ว และไม่สะดวกสำหรับครอบครัวของผมที่จะต้อนรับพวกคุณ พวกคุณทุกคนควรกลับก่อน พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ แล้ว

แต่สะดวก ผมจะส่งสินสอดของหลินเหมยกลับไปให้”

“ส่งสินสอดคืน?”

หลินต้าเหอและหลี่ซิวต่างตกใจ

หลี่ซิวลุกขึ้นด้วยความโกรธ: “ชุนเล่ย! เธอคือภรรยาของนาย!”

เซี่ยชุนเล่ยเหลือบมองเธอแล้วเน้นย้ำว่า “เธอเป็นภรรยาของคนอื่นมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว”

เธอนอนกับผู้ชายคนอื่นมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว แล้วเขาจะอยากได้เธอตอนนี้ได้อย่างไร?

เป็นเพราะขนบนหัวของเต่าตัวนั้นไม่เขียวพอหรือเปล่า?

แม้ใบหน้าของแม่เซี่ยจะแสบร้อน แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจหลังจากได้ยินคำพูดของลูกชาย “ลูกชายฉันพูดถูก เธอนอน

กับผู้ชายคนอื่นมานานกว่าหนึ่งปีแล้วยังกล้ากลับมาอีก ผู้หญิงที่มีความละอายใจคงแขวนคอตายไปนานแล้ว ทำไมเธอ

ถึงยังหน้าด้านกลับมาทำให้ตัวเองขายหน้าอีก?”

ชาวบ้านในหมู่บ้านเจียเจียก็ช่วยกันขับไล่ผู้คนออกไปเช่นกัน

หลี่ซิวอยากจะโต้เถียงกับพวกเขา แต่คนจากหมู่บ้านเจียเจียไม่ให้โอกาสและผลักพวกเขาทั้งสามคนออกไปจาก

ลานบ้าน

ขณะที่เซี่ยชุนเล่ยมองดูร่างที่เดินจากไป ดวงตาของเขาก็พร่ามัวไปด้วยแสงและเงา เขาหวังว่าจะจากกันด้วยดี

และยุติเรื่องราวด้วยการพูดคุยกัน แต่สถานการณ์กลับไม่เอื้ออำนวย

ในขณะนั้น เขาอดคิดถึงหลินซูไม่ได้

ถ้าหากเขาไม่ยอมยกเลิกการหมั้นในตอนนั้น หรือถ้าหากเขาแต่งงานกับเธอเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา ผลลัพธ์จะแตก

ต่างออกไปหรือเปล่า?

ปัจจุบัน สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายสินค้าไม่ได้มีผลประกอบการดีเท่าในอดีต สินค้าหลายอย่างไม่จำเป็นต้องใช้

คูปองอีกต่อไป บางทีในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า สหกรณ์จัดหาและจำหน่ายสินค้าอาจต้องเลิกจ้างพนักงาน

แล้วเขาควรทำอย่างไรต่อไป?

เมื่อเทียบกับผู้หญิงแล้ว ผู้ชายกลับกังวลเรื่องอาชีพการงานมากกว่า

คนทั้งสามที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านเจียเจียกลับไปยังหมู่บ้านเสี่ยวเหอพร้อมกับคำสาปแช่งตลอดทาง เมื่อเทียบ

กับความไม่ชอบใจจากชาวบ้านเจียเจียแล้ว หลินต้าเหอกังวลมากกว่าว่าคนในหมู่บ้านของเขาเองจะมองหลินเหมยอย่าง

ไร

จากการสังเกตปฏิกิริยาของชาวบ้านในหมู่บ้านเจียเจีย คาดว่าข่าวการลักพาตัวหลินเหมยน่าจะแพร่กระจายไป

ยังหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่งแล้ว และเชื่อว่าหลังจากนั้นไม่นาน ข่าวก็จะแพร่ไปยังหมู่บ้านโดยรอบทั้งหมด

แล้วเราควรทำอย่างไรต่อไป?

หลินเหมยจะใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางข่าวลือและการนินทาต่างๆ ได้อย่างไร?

ข่าวลือก็เหมือนมีด มันสามารถฆ่าคนได้!

หลินต้าเหอถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า นอนอยู่บนเตียงรู้สึกเหมือนถูกโยนลงบนแพนเค้กทั้งคืนโดยนอนไม่หลับ ใน

ที่สุดเขาก็หลับไปได้ก่อนรุ่งสางเล็กน้อย แต่ก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงดังเอะอะโวยวายข้างนอก

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? คนเราพักผ่อนกันบ้างไม่ได้เลยเหรอ?”

หลี่ซิวผลักประตูเปิดเข้ามาแล้วกระซิบว่า “เบาเสียงหน่อยสิ กลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าเธอตื่นแล้วเหรอ?”

หลินต้าเหอตื่นขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอก จึงลุกจากเตียง สวมรองเท้า แล้ววิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อ

มองออกไป “คนพวกนี้มาทำอะไรอยู่หน้าบ้านเรากัน?”

หลี่ซิวลูบขมับด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า “มันจะมาเพื่ออะไรได้อีกล่ะ?”

พวกเขาเพิ่งได้ยินว่าเหมยจื่อกลับมาแล้ว และอยากเห็นครอบครัวของพวกเขาทำตัวน่าอาย

หลินต้าเหอเองก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและรู้สึกแน่นหน้าอก

อยู่บ้านหลังนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!

“เหมยจื่อกำลังทำอะไรอยู่?”

หลี่ซิ่วชี้ไปที่ประตูแล้วพูดว่า “เช้านี้หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็อยู่แต่ในห้อง ไม่ได้ออกมาเลย”

เธอกระวนกระวายใจตลอดทั้งเช้า กลัวว่าหลินเหมยจะฆ่าตัวตายเพราะข่าวลือในหมู่บ้าน

เมื่อเห็นว่าเธอมีอาการอยากกินอาหารเช้า ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

ในที่สุดหลินต้าเหอก็รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นและเตะขาเตียงด้วยความโกรธ “บ้าเอ๊ย พวกนี้มันทำอะไรกัน มาวนเวียน

อยู่แถวบ้านฉันแบบนี้ คิดจะล่อให้เหมยจื่อไปตายงั้นเหรอ?”