ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 274 ออกจากหมู่บ้าน

หมู่บ้านเหลียวฉุนตะวันตกเฉียงเหนือ

“ต้าหนี่ มาเดินเตร่แถวนี้ทำไมเหรอ?” ป้าเฟิงกลับมาจากตัดหญ้าเลี้ยงหมูและพบต้าหนี่ยืนอยู่ริมถนนอย่างงัวเงีย

เมื่อเข้ามาในหมู่บ้าน เธออดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเดินเข้าไปใกล้

“ป้ารอง ฉันแค่เดินเล่นเฉยๆ กลับมาจากตัดหญ้าเลี้ยงหมูแล้วหรอ?” ต้าหนี่เห็นป้ารองเฟิงปรากฏตัวขึ้น เดิมที

เธอตั้งใจจะหลบ แต่เธอไม่คาดคิดว่าป้ารองเฟิงจะเห็นเธอแล้ว จึงจงใจนั่งยองๆ ลงข้างทาง

ป้าเฟิงยืนอยู่ข้างต้าหนี่และมองไปรอบๆ เธอตระหนักว่าจากเนินสูงนี้ เธอสามารถมองเห็นลานด้านล่างได้อย่าง

ชัดเจน และแววตาของเธอก็ฉายแววเข้าใจขึ้นมา

“เธอยืนอยู่ตรงนี้ทำอะไร? แอบมองลงไปในสวนด้านล่างงั้นเหรอ?”

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่คลุมเครือของป้ารองเฟิง ต้าหนี่รู้สึกรำคาญแต่ก็ก้มหน้าลงอย่างขี้อายพลางพูดว่า “ป้ารองเฟิง

ฉันไม่ได้ทำอย่างนั้น โปรดอย่าปล่อยข่าวลือและทำลายชื่อเสียงของฉันเลย”

เมื่อป้ารองเฟิงได้ยินว่าเธอกำลังทำลายชื่อเสียง ป้ารองเฟิงก็ถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความโกรธพลางพูดว่า “เธอไม่รู้

จักควบคุมตนเอง แต่กลับกลัวทำลายชื่อเสียงหรอ? ถ้าเธอเห็นแก่ชื่อเสียงของตัวเอง เธอคงไม่ทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้

หรอก”

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายว่าผู้หญิงชอบผู้ชายหน้าตาดี

แต่หญิงสาวคนนี้รู้ว่าอีกฝ่ายแต่งงานแล้ว แต่เธอก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะวิ่งมาหาเขา ซึ่งค่อนข้างไร้ยางอาย

ดูเหมือนว่าครอบครัวของต้าหนี่จะไม่รู้เรื่องนี้ เมื่อมีเวลาเธอจะไปคุยกับพวกเขาอย่างจริงจังแน่นอน

การที่ผู้หญิงมีความสัมพันธ์ที่มั่นคงไม่ใช่เรื่องที่ดีกว่าเหรอ?

ทำไมคนเราถึงทำตัวต่ำช้าถึงขนาดไปโลภอยากได้ผู้ชายของคนอื่น? นั่นมันไม่ใช่การกระทำที่แย่เหรอ?

การตามใจตัวเองและความเสื่อมโทรม!

“ป้ารอง!” ต้าหนี่หน้าแดงก่ำและจ้องมองเธอด้วยความเขินอายและรำคาญ

ป้ารองเฟิงมีชีวิตอยู่มาหลายสิบปีแล้ว จึงไม่กลัวสายตาโกรธเกรี้ยวของเด็กหญิงตัวเล็กๆ “จ้องเขม็งอยู่อย่างนั้นก็

ไม่มีประโยชน์หรอก ป้าจะให้คำแนะนำเธอนะ รีบออกไปให้เร็วที่สุดก่อนที่คนอื่นจะรู้ ถ้าคนอื่นรู้เจตนาของเธอแล้วไป

บอกต่อกันทั่วหมู่บ้าน ชื่อเสียงของเธอจะเสียหายยับเยิน”

ป้ารองเฟิงเป็นคนใจดีและให้คำแนะนำก่อนจากไป แต่ไม่ได้สนใจว่าเธอจะฟังหรือไม่ฟัง

มีคำกล่าวที่ว่า “ยากที่จะเกลี้ยกล่อมผีร้ายด้วยคำพูดที่อ่อนโยน”

ภายในบ้านที่เชิงเขา หลินซูนั่งอยู่บนเตียงอิฐอุ่น (คัง) เหลือบมองหญิงสาวที่อยู่บนเนินเขา แล้วเสนอแนะกับกู้จิ่ว

ว่า “ดูสิ หญิงสาวคนนั้นยืนอยู่บนเนินเขาตากลมหนาวมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่พาเธอไปเดินเล่นในสวน ให้เธอได้

ชื่นชมความงามเพื่อคลายความคิดถึงล่ะ”

ขณะที่กู้จิ่วกำลังจัดเรียงสัญญาที่เซ็นกับชาวบ้านในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง

แล้วพูดว่า “ฉันเป็นห่วงว่า วันนี้ถ้าฉันออกไปข้างนอก ในคืนนี้ฉันอาจจะกลับเข้าห้องนอนนี้ไม่ได้ ถ้าฉันเป็นหวัดข้างนอก

ล่ะ เธอไม่ปวดใจบ้างเหรอ?”

“ชิ มีคนมากมายที่ห่วงใยเธอ แล้วฉันล่ะ? พวกเธอเห็นฉันเป็นแค่หนามตำใจ และรอให้ฉันไปให้พ้นๆ เพื่อจะได้มี

ที่ว่างให้สำหรับพวกเธอ” ขณะที่พูดจบ หลินซูรู้สึกเศร้าอย่างประหลาดในใจ

ชายหนุ่มรูปงามย่อมดึงดูดใจผู้หญิงไม่ว่าจะไปที่ไหน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้าใจที่ได้เห็น

กู้จิ่วสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นเปรี้ยวในอากาศนั้นไม่อาจมองข้ามได้ เขาจึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เอาล่ะ เลิก

อิจฉาได้แล้ว ฉันก็ได้กลิ่นเปรี้ยวเหมือนกัน เรื่องที่นี่เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้หรือมะรุ่งนี้เราจะย้ายออกจากที่พัก แล้ว ต่อไป

เราจะเดินทางขึ้นเหนือไปตามเส้นทางเหอซีไปยังเมืองหยูหลิน”

หลินซูเอนตัวพิงหัวเตียง หยิบหนังสือขึ้นมาพลิกดู “อินทผลัมเขียวที่ขนส่งมาในครั้งนี้ น่าจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเมื่อ

ถึงมณฑล H ของเรา และเราก็จะสามารถขายได้ในราคาที่ดี”

“อืม น่าเสียดายที่ไม่มีระบบขนส่งแบบควบคุมอุณหภูมิ ไม่งั้นอินทผลัมคงหวานและฉ่ำกว่านี้” กู้จิ่วใส่สัญญา

ทั้งหมดลงในถุงแล้วเก็บไว้ “พอถึงเมืองแล้วค่อยส่งสัญญาพวกนี้กลับไปทีหลัง”

หลินซู: “พรุ่งนี้เราจะยกเลิกสัญญาเช่าบ้านแล้วกลับเข้าเมือง เราจะซื้อตั๋วรถไฟตอนบ่ายใช่ไหม?”

กู้จิ่ว: “การซื้อตั๋วรถไฟไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน เราเดินทางมาไกลถึงภาคตะวันตกเฉียงเหนือและได้รับการช่วยเหลือ

จากลุงเจิ้งแล้ว อย่างน้อยเราควรไปเยี่ยมเขาให้เรียบร้อยก่อนกลับ”

หลินซูไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เธอพร้อมจะทำทุกอย่างที่เขาจัดการให้

วันต่อมา เธอยกเลิกสัญญาเช่า เก็บกระเป๋า และกลับเข้าเมือง หลังจากเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว สิ่งแรกที่เธอทำคือ

ไปที่ไปรษณีย์เพื่อโทรกลับบ้าน

หลังจากอยู่ที่หมู่บ้านเกือบยี่สิบวันโดยไม่ได้โทรกลับบ้าน ทั้งหลินซูและกู้จิ่วต่างคิดถึงลูกทั้งสองคนอย่างมาก

รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

ทันทีที่สายเชื่อมต่อ คนปลายสายได้ยินเสียงของหลินซูก็เริ่มบ่นว่า “พวกเธอไม่ได้โทรกลับบ้านมานานมากแล้ว

ต้าเปา เอ้อเปาของพวกเธอจำพวกเธอไม่ได้แล้ว”

“แม่ ช่วงนี้พวกเราอยู่แต่ในหมู่บ้าน ไม่มีเวลาเข้าเมืองเลย เลยไม่ได้โทรมาหา ที่บ้านทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมแล้ว

ต้าเปากับเอ้อเปาเป็นยังไงบ้าง”

“ที่บ้านทุกอย่างเรียบร้อยดี พอโทรศัพท์ดังปุ๊บ ต้าเปา เอ้อเปาก็ลงไปนอนข้างๆ โทรศัพท์แล้วก็ไม่ยอมลุกไปไหน

เลย พวกเขาคงรู้ว่าพวกเธอโทรกลับมา”

ขณะที่หลิวเสี่ยวเอ๋อกำลังพูด เธอก็ยื่นโทรศัพท์ให้ต้าเปา

ต้าเปาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ในขณะที่เอ้อเปายืนอยู่ข้างๆ ด้วยความกังวลใจ กระโดดโลดเต้นพยายามแย่ง

โทรศัพท์ไป

“เฮ้ ต้าเปาและเอ้อเปา ได้ยินเสียงแม่ไหม?”

“แม่~”

เสียงหวานใสเหมือนเด็กของต้าเปาดังลอดผ่านไมโครโฟน ทำให้น้ำตาของหลินซูเอ่อล้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

นั้น

เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของหลินซู กู้จิ่วก็รู้สึกเศร้าใจ เขาพยายามเอาหูแนบไมโครโฟนเพื่อจะได้ยินเสียงเด็กๆ ด้วย

“ต้าเปา คิดถึงแม่ไหม?”

“คิดถึงแม่”

“แม่ก็คิดถึงพวกเธอเหมือนกันนะ ช่วงนี้นายกับน้องสาวเป็นเด็กดีหรือเปล่า?”

“เด็กดี”

ก่อนที่ต้าเปาจะทันตอบ เสียงของเอ้อเปาก็ดังผ่านไมโครโฟนมา

เหตุการณ์นี้ทำให้หลินซูและกู้จิ่วอดหัวเราะไม่ได้

หลินซูขอให้หลิวเสี่ยวเอ๋อเปิดลำโพงโทรศัพท์เพื่อให้เด็กทั้งสองคนได้ยินเสียงของตนเอง

กู้จิ่วแทบรอไม่ไหวที่จะถามผ่านไมโครโฟนว่า “ต้าเปาและเอ้อเปา พวกเธอคิดถึงพ่อกันไหม?”

“คิดถึง~” นี่คือเสียงของเอ้อเปาที่ตอบกลับมา

ในขณะเดียวกัน เสียงของต้าเปาก็ดังขึ้นมาว่า “พ่อ พวกคุณกลับมาเร็วๆ”

คำพูดเหล่านั้นทำให้น้ำตาของหลินซูไหลอีกครั้ง และกู้จิ่วก็รู้สึกแย่ลงไปอีก การที่ไม่สามารถอยู่เคียงข้างเด็กๆ

ทำให้คิดถึงพวกเขาเหลือเกิน

กู้จิ่วปลอบเธอว่า “ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าทันทีที่เสร็จงานเราจะกลับไปหาพวกเธอทันที พวกเธอต้องเป็นเด็กดี

และเชื่อฟังคุณยายที่บ้านด้วยนะ”

หลิวเสี่ยวเอ๋ออมยิ้มและลูบหัวเล็กๆ ของต้าเปา แล้วจึงพูดเรื่องอื่นขึ้นมาว่า “ต้าเปาบอกให้พวกเธอรีบกลับมา

อาจเป็นเพราะเขาได้ยินฉันกับพี่สาวเธอคุยโทรศัพท์กันครั้งที่แล้ว”

“พี่สาวโทรกลับมาทำไมเหรอ?” หลินซูถาม พี่สาวของเธอเปิดร้านค้าอยู่ในอำเภอ และบางครั้งก็โทรกลับบ้านมา

ถามไถ่เรื่องพ่อแม่

ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ หลิวเสี่ยวเอ๋อจะไม่พูดถึงมันต่อหน้าเธอ

หลิวเสี่ยวเอ๋อโกรธเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ “จะเป็นอะไรไปได้อีก? เหมยจื่อถูกลักพาตัวไปนานกว่าหนึ่งปี แล้วเพิ่งเจอตัว

เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอคงยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านกำลังพูดถึงเรื่องนี้กัน พวกเขาบอกว่าเธอถูกพาตัวไปที่ภูเขาเพื่อใช้

เป็นเครื่องผลิตลูก แล้วหลังจากถูกทำลายชื่อเสียง เธอก็กลับมาและพยายามเกาะติดเซี่ยชุนเล่ย พวกเขาพูดกันไปต่างๆ

นานา ข่าวลือมันแย่มาก พวกเขาอยู่หมู่บ้านต่อไปไม่ได้แล้ว ป้ารองของเธอเลยพาเหมยจื่อไปที่ร้านของพี่สาวเธอเพื่อขอ

ที่พักพิง”

“โอ้ เธอโชคดีที่ยังถูกพบตัวแม้จะถูกลักพาตัวไปแล้ว” หลินซูรู้สึกว่าหลิวเสี่ยวเอ๋อยังมีเรื่องจะพูดอีก มิเช่นนั้น คง

ไม่บอกเรื่องนี้กับเธอโดยตรงขณะที่พักอยู่ในเมืองนั้น

“ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ?” หลิวเสี่ยวเอ๋อสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ “เธอบอกว่าเพราะข่าวลือในหมู่บ้านมันแย่

มาก การที่เธอจะไปอยู่ที่อำเภอสักพักก็คงไม่เสียหายอะไร แต่ป้ารองของเธออยู่ได้แค่ไม่กี่วันก็เริ่มก่อเรื่องอีกแล้ว เธอ

อยากพาเหมยจื่อมาพักผ่อนที่เมืองหลวงมณฑล และยังบอกอีกว่าถ้ามีโอกาสก็จะให้เหมยจื่อหาคู่ครองและแต่งงานที่

เมืองหลวงมณฑล”

หลินซูรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น “เธอกำลังทำร้ายคนอื่นไม่ใช่เหรอ? ใครจะกล้าไปเป็นแม่สื่อกัน?”

ถ้าไม่มีใครสังเกตเห็นก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าฝ่ายชายรู้ว่าหลินเหมยเคยถูกค้ามนุษย์มาก่อน มันจะไม่ใช่การแต่งงานเพื่อ

สร้างพันธมิตร แต่จะเป็นความบาดหมางกัน

ถ้าไม่นับเรื่องการหาคู่ครองแล้ว หลินเหมยกับเธอเข้ากันไม่ได้ราวกับน้ำและน้ำมัน และเธอก็มาที่เมืองหลวง

มณฑลเพื่อสร้างปัญหา

หลินซูไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับหลินเหมย เพราะนิสัยของเธอ ตอนนี้เธอถูกลักพาตัวไป อารมณ์ของเธออาจยิ่งรุนแรง

ขึ้น การปล่อยให้เธออยู่ใกล้ๆ ก็เหมือนระเบิดเวลาที่กำลังจะระเบิด

หลังจากคุยกับหลิวเสี่ยวเอ๋อเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวและปลอบโยนต้าเปากับเอ้อเปาเสร็จแล้ว เธอก็วางสาย

โทรศัพท์

“แม่บอกว่าเราไม่น่าช่วยเธอตั้งแต่แรก ตอนนี้พอเราพาเธอกลับมา มันก็เลยสร้างปัญหาให้เรา”

กู้จิ่วจ่ายเงินเสร็จแล้วก็โอบแขนหลินซู ก่อนจะออกจากที่ทำการไปรษณีย์ไปพลางปลอบใจเธอว่า “ไม่ต้องห่วง

หรอก เธอเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ต่อให้เธอมาที่เมืองหลวงมณฑล เธอก็จะพึ่งพี่ชายเธอและคนอื่นๆ ก่อนอยู่ดี”

ในฐานะคนแปลกหน้าเมื่อเดินทางมาถึงเมืองหลวงของมณฑลที่ไม่คุ้นเคย กู้จิ่วก็มั่นใจว่าเขาสามารถควบคุมเธอ

ได้

หลินซูลูบขมับ “หวังว่าเธอจะไม่ก่อเรื่องนะ”