ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 281 ระหว่างเดินทาง

วันเสาร์ เมืองหลวงของมณฑลมีแดดออกหลังจากฝนตก หลังจากสัปดาห์ที่วุ่นวาย ในที่สุดก็จัดการเรื่องต่างๆ

ของบริษัทเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน วันนี้ก็เป็นวันที่หลินซูและกู้จิ่วออกเดินทางไปยังปักกิ่งพร้อมกับลูกทั้งสองคนด้วย

ไม่มีเที่ยวบินตรงจากสนามบินประจำมณฑลไปยังอีกฝั่งของมหาสมุทร ต้องต่อเครื่องที่สนามบินนานาชาติปักกิ่ง

จัดกระเป๋าเดินทางเสร็จเมื่อวาน วันนี้แค่ต้องจัดของใช้จำเป็นประจำวันอีกเล็กน้อยก่อนจะออกเดินทางได้

“ลูกคนเล็ก เธออยากเอาซอสพริกทำเองไปไหม ฉันได้ยินมาว่าชาวต่างชาติกินอาหารแตกต่างจากเรา และพวก

เธออาจจะไม่คุ้นเคยกับมัน”

หลิวเสี่ยวเอ๋อหยิบซอสพริกสองขวดจากห้องครัว โดยตั้งใจจะยัดใส่กระเป๋าเดินทางของพวกเขา

หลินซูรีบห้ามเธอไว้ “แม่ ตรงนั้นมีร้านอาหารจีนอยู่ อย่าเอาซอสพริกไปเลย ฉันเกรงว่าเจ้าหน้าที่รักษาความ

ปลอดภัยจะไม่ให้เราขึ้นเครื่องบิน”

“ขนาดเอาขวดซอสพริกขึ้นเครื่องบินยังไม่ได้เลยเหรอ?” หลิวเสี่ยวเอ๋อไม่เข้าใจ ขวดซอสพริกน้ำหนักไม่มากเลย

พวกเขากังวลเรื่องน้ำหนักเครื่องบินเกินหรือไง?

“เพื่อป้องกันปัญหาในภายหลัง อย่าเอาไปด้วยเลยดีกว่า” หลินซูล็อกกระเป๋าเดินทางใบสุดท้ายแล้วเข็นไปไว้ที่

ประตู

หลังจากตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง เธอก็แน่ใจว่ากระเป๋าของเธอมีนมผง ขวดนม และของว่างสำหรับเด็กทั้งสองคน

ก่อนที่จะเริ่มยกกระเป๋าเดินทางลงบันได

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เฉินเฟยก็ขับรถมารับพวกเขา

“พี่เก้า พี่สะใภ้ พร้อมหรือยัง?”

“พร้อมแล้ว ไปขนกระเป๋าจากบันไดไปที่รถกันเถอะ” กู้จิ่วอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขนข้างละคน ขณะที่หลินซูเดินตาม

หลังลงบันไดมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของพวกเขาเอง

หลิวเสี่ยวเอ๋อและหลินต้าซานเดินตามมาพลางกล่าวว่า “อยู่ข้างนอกระวังตัวด้วยนะ และคอยดูแลเด็กๆ ด้วย”

“แม่ พวกเราเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของต้าเปาและเอ้อเปา พวกเราจะดูแลเด็กๆ อย่างดี แม่ไม่ต้องห่วงนะ แม่กับพ่อพัก

ผ่อนที่บ้านได้เต็มที่เลย แม่สามารถขอให้พี่เฉินทำอาหารอะไรก็ได้ที่อยากกินได้ทุกวันเลย”

เมื่อเห็นว่าพวกเขาขนสัมภาระขึ้นรถเสร็จหมดแล้ว หลินต้าซานจึงกล่าวว่า “เดี๋ยวฉันจะไปเรียกพี่รองและพี่สะใภ้

รอง ให้เขามาส่งพวกเธอด้วย”

“พ่อ เราทำตัวเงียบๆ หน่อย พี่รองกับพี่สะใภ้รองกำลังยุ่งอยู่กับร้าน อย่าไปรบกวนพวกเขาเลย” หลินซูไม่ชอบ

เลยที่ทุกคนมาส่งเธอแบบนี้

เราออกไปอย่างเงียบๆ แล้วกลับมาอย่างเงียบๆ ไม่ได้เหรอ?

หลังจากกล่าวอำลากับผู้สูงอายุทั้งสองแล้ว เฉินเฟยก็ขับรถออกสู่ถนนสายหลักพลางหัวเราะไปด้วย “ฉันคิดว่า

ป้ากับลุงคงเป็นห่วงเรื่องที่พวกคุณพาลูกไปต่างประเทศจริงๆ นะ”

กู้จิ่วยิ้มและกล่าวว่า “ครั้งนี้ฉันออกไปข้างนอก ดังนั้นฉันจะฝากความหวังไว้กับนายที่เมืองหลวงของมณฑลและ

มณฑลกวางตุ้ง หากมีอะไรเกิดขึ้นก็โทรหาฉันได้เลย”

“ตกลง เมื่อเดินทางถึงและเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว อย่าลืมโทรหาฉันโดยเร็วที่สุดนะ

พูดตามตรง ถ้าบริษัทไม่ยุ่งมากขนาดนั้น ฉันคงไปอเมริกากับพวกคุณแน่นอน”

กู้จิ่วกล่าวว่า “งั้นอย่าลืมรับสมัครนักศึกษาเก่งๆ ที่มีทักษะจากมหาวิทยาลัยต่างๆ เข้ามาช่วยบริหารบริษัทใน

ฤดูกาลจบการศึกษาปีหน้าด้วยนะ แล้วเราสองคนก็จะมีเวลาว่างมากขึ้น”

เฉินเฟยคิดถึงเรื่องที่เขากำลังคบกับใครบางคนอยู่ และบางครั้งเวลาที่เขายุ่งมาก เขาก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว

กับแฟนสาวเลย

เขาอาจจะแต่งงานปีหน้า แล้วหลังจากนั้นเขาก็จะยุ่งอยู่กับการตั้งครรภ์และการคลอดลูก ดังนั้นเขาจึงต้องการใช้

เวลาอยู่กับภรรยามากขึ้น ด้วยเหตุนี้ การจ้างคนจึงเป็นเรื่องเร่งด่วน

เฉินเฟยขับรถพาคนไปยังสนามบิน ซึ่งทีมแลกเปลี่ยนระดับมณฑลได้รออยู่ในห้องรับรองมาระยะหนึ่งแล้ว

หัวหน้าทีมแลกเปลี่ยนเดินมาแล้วพูดว่า “ในที่สุดพวกคุณก็มาถึงแล้ว ผมไม่เห็นพวกคุณตอนที่นับจำนวนคน ผม

กำลังจะโทรหาพวกคุณอยู่พอดี”

หัวหน้าทีมแลกเปลี่ยนในครั้งนี้มีนามสกุลว่า ชุย หรือชื่อเต็มว่า จี่อัน เขาเคยทำงานภายใต้การดูแลของกู้ฉางเซิง

มาห้าหรือหกปีแล้ว และอาจกล่าวได้ว่าเขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากกู้ฉางเซิง

ชุยจี่อันสวมแว่นตาขอบทอง ดูสง่างามมาก เขาสร้างความประทับใจแรกพบที่เป็นมิตรและมีอัธยาศัยดีเยี่ยม

หลังจากนั่งลงคุยกันครู่หนึ่ง ต้าเปาและเอ้อเปาก็เริ่มคุ้นเคยกับเขา โดยเฉพาะเอ้อเปาที่ยิ้มกว้างให้เขา

“ครั้งนี้เราจะบินไปลงที่สนามบินนานาชาติปักกิ่ง แล้วต่อเครื่องไปยังนิวยอร์กโดยตรง เราจะล่าช้าที่สนามบิน

ปักกิ่งประมาณสองถึงสามชั่วโมง หากเด็กๆ ต้องการอะไร โปรดอย่าลังเลที่จะบอกผม”

กู้จิ่ว: “ขอบคุณครับ พี่ชุย ผมคงต้องรบกวนพี่ช่วยดูแลผมให้ดีระหว่างการเดินทางไปสหรัฐอเมริกาครั้งนี้นะ

ครับ”

ชุยจี่อันยิ้มให้หลินซู แล้วลุกขึ้นไปจัดการเรื่องอื่นต่อ

กู้จิ่วเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “กระเป๋าเดินทางของเราเช็คอินเรียบร้อยแล้ว นั่งรอตรงนี้เถอะ”

ก่อนขึ้นเครื่องเล็กน้อย ชุยจี่อันวิ่งกลับมาเตือนทุกคนว่า “ก่อนขึ้นเครื่อง ผมขออธิบายประเด็นสำคัญบางอย่าง

ให้ทุกคนฟัง”

ทีมแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในครั้งนี้ประกอบด้วยคนยี่สิบหรือสามสิบคน หากทุกคนไม่ปฏิบัติตามกฎ พวกเขาอาจ

ประสบปัญหาเมื่อเดินทางออกจากประเทศ

ต่อไปนี้ชุยจี่อันจะกล่าวถึงข้อควรระวังสำหรับการเดินทางจากเมืองหลวงของมณฑลไปยังสนามบินนานาชาติ

ปักกิ่ง

เมื่อเดินทางเป็นกลุ่ม เมื่อข้ามประเทศหากทุกคนไม่ปฏิบัติตามกฎและไม่สามัคคีกัน พวกเขาจะแตกแยก หาก

เกิดอะไรขึ้น มันจะเป็นเรื่องน่าอับอายต่อคนในประเทศ

ในช่วงทศวรรษ 1980 คนในประเทศจำนวนมากต่างหลงใหลในความเจริญรุ่งเรืองของต่างประเทศ และรู้สึกอยู่

เสมอว่าดวงจันทร์ในต่างแดนกลมกว่าในบ้านเกิดของตน

เพื่อที่จะไปใช้ชีวิตในต่างประเทศ บางคนถึงกับขายบ้านหรือทิ้งงาน และการกู้ยืมเงินก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

บริเวณห้องรอผู้โดยสารที่สนามบินนานาชาติปักกิ่งนั้นแออัดกว่าสนามบินประจำมณฑลอย่างเห็นได้ชัด โดย

เฉพาะบริเวณห้องรอผู้โดยสารสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ

เมื่อขึ้นเครื่องบินระหว่างประเทศแล้ว หลินซูรู้สึกเหนื่อยล้าจากการรอและต่อเครื่อง เพราะเที่ยวบินใช้เวลากว่า

สิบชั่วโมง เธออยากพักผ่อนสักครู่ แต่ลูกทั้งสองของเธอนอนหลับไปแล้วบนเครื่องบินจากเมืองหลวงของมณฑลมายัง

สนามบินนานาชาติปักกิ่ง

ในขณะนี้ พวกเขามีพลังงานเต็มเปี่ยมและรู้สึกว่าทุกสิ่งในห้องโดยสารแปลกใหม่ อยากจะสัมผัสและเล่นกับทุก

สิ่งทุกอย่าง

เอ้อเปาหลงใหลในสิ่งใหม่ๆ ในขณะที่ต้าเปาสนใจเครื่องบินในยุคนี้และอยากเห็นว่ามันแตกต่างจากเครื่องบินรุ่น

หลังอย่างไร

“ให้ฉันช่วยดูแลเด็กๆ ให้ระหว่างที่เธอนอนหลับพักผ่อนดีไหม?”

เครื่องบินบินได้อย่างราบรื่น และกู้จิ่วอุ้มเด็กคนหนึ่งขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแต่ละข้าง แล้วให้พวกเขานั่งบนตัก

ของเขา

หลินซูเหลือบมองเมฆสีขาวนอกหน้าต่างแล้วส่ายหัว “ไม่เช้าแล้ว ฉันจะดูพระอาทิตย์ตกทีหลัง ฉันตั้งตารอที่จะ

ได้เห็นแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่ส่องกระทบเมฆจังเลย”

เมื่อพาเด็กออกมาข้างนอก ผู้ใหญ่จะพักผ่อนได้ก็ต่อเมื่อเด็กหลับไปแล้วในตอนกลางคืน

เที่ยวบินระหว่างประเทศอาจใช้เวลานานกว่าสิบชั่วโมง ซึ่งเหนื่อยมาก

“หัวหน้าทีมชุย!”

มีคนยกมือขึ้นและตะโกนเรียกชุยจี่อัน

ในขณะนั้นเอง หลินซูก็สังเกตเห็นว่าชุยจี่อันนั่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา ประมาณสี่ที่นั่ง

“พี่หลี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ชุยจี่อันถามพลางหันกลับมา

“เราบินมานานขนาดนี้แล้ว ทำไมเรายังถูกล้อมรอบด้วยพื้นดินอยู่ล่ะ? ด้วยความเร็วของเครื่องบิน เราน่าจะถึง

ทะเลหลังจากออกจากปักกิ่งแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ก่อนที่ชุยจี่อันจะทันได้ตอบ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่กำลังรินชาอยู่ก็พูดอย่างนุ่มนวลว่า “การบินไป

นิวยอร์กไม่ใช่เที่ยวบินตรง โลกเป็นทรงกลมที่มีความโค้ง สิ่งที่คุณมองเห็นเป็นเส้นตรงนั้นมักจะเป็นระยะทางที่ยาวที่สุด

เส้นทางบินปัจจุบันของเราต้องบินผ่านหมู่เกาะญี่ปุ่น มหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ และทะเลเบริง ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง

ที่แองเคอเรจ รัฐอะแลสกา แล้วผ่านแคนาดาบินต่อไปยังนิวยอร์ก การเดินทางใช้เวลาประมาณสิบแปดชั่วโมง”

พี่หลี่พยักหน้าอย่างเหม่อลอยและถามคำถามที่โง่มากว่า “อ๋อ อย่างนั้นเหรอ? พวกคุณกลัวว่าจะเติมน้ำมันไม่ได้

ระหว่างทาง ถ้าไม่ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกเหรอ?”

พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน: “อ๋อ นั่นก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งเหมือนกัน”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากทุกทิศทาง

เนื่องจากทุกคนเดินทางไปต่างประเทศเป็นครั้งแรก จึงพบเจอกับสิ่งที่ไม่เข้าใจ และเพราะกลัวเสียหน้า คนอื่นจึง

ไม่ถามโดยตรง

ส่วนพี่หลี่คนนี้ ถ้าจะใช้สำนวนโบราณก็คือ เธอค่อนข้างโง่เขลาไปหน่อย