ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 288 อดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

เช้าวันต่อมา กู้จิ่วและหลินซูตื่นแต่เช้าและพาลูกสองคนไปที่ร้านอาหารด้านล่าง โดยไม่คาดคิด พวกเขาก็ได้เจอ

กับเติ้งเจียหมิงอีกครั้งที่ร้านอาหารนั้น

“กู้จิ่ว คุณหลิน และเด็กๆ ทั้งสองคน สวัสดีตอนเช้าทุกคน วันนี้ผมสั่งอาหารเช้ามาเยอะเลย เชิญมาทานด้วยกัน

นะ”

กู้จิ่วไม่สนใจเติ้งเจียหมิงที่ลุกขึ้นเพื่อเชิญพวกเขา แต่กลับหาโต๊ะว่างข้างๆ แล้วนั่งลงแทน

เมื่อเห็นเช่นนั้น เติ้งเจียหมิงจึงเรียกพนักงานเสิร์ฟและขอให้นำอาหารเช้าที่เขาได้สั่งไปเสิร์ฟที่โต๊ะของกู้จิ่ว

เขาเดินตามไปและเลือกนั่งข้างๆ หลินซู “คุณหลิน ผมสั่งอาหารเช้ามาเยอะมากเลย เราทานด้วยกันไหมถือว่าวัน

นี้ผมเลี้ยงเอง”

หลินซูเหลือบมองกู้จิ่วที่หน้าเย็นชาพลางดูแลเด็กและพูดว่า “การรับรางวัลโดยไม่มีคุณงามความดีนั้นไม่ถูกต้อง”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เราทุกคนเป็นเพื่อนร่วมชาติที่อยู่ต่างประเทศ ผมได้ทานอาหารเย็นกับพวกคุณเมื่อคืนนี้ ดัง

นั้นเช้านี้ผมจะเลี้ยงพวกคุณเอง”

เมื่อเห็นว่ากู้จิ่วไม่ได้คัดค้าน หลินซูจึงพยักหน้าอย่างไม่แยแสพลางกล่าวว่า “ขอบคุณมากๆ เลย อุตส่าห์เสียสละ

เวลามากขนาดนี้”

หลังอาหารเช้า กู้จิ่วโบกแท็กซี่หน้าร้านอาหาร และเติ้งเจียหมิง ชายไร้ยางอายก็เบียดเข้าไปนั่งที่นั่งผู้โดยสารด้วย

หลินซูอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน มองชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สหายเติ้ง เราต้องไปทำธุระแล้ว วันนี้

คุณว่างหรอ?”

เติ้งเจียหมิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ผมรู้ว่าพวกคุณจะไปตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กกันอีก แล้ววันนี้ผมว่างพอดี เลย

จะไปกับพวกคุณ แล้วก็ร่วมสนุกไปด้วย”

หลินซูและกู้จิ่วสบตากัน เด็กคนนี้อาจจะเริ่มติดใจกับการที่ได้เห็นว่าเมื่อวานพวกเขาหาเงินได้ง่ายแค่ไหนก็ได้

ปีเตอร์รออยู่ที่ห้องซื้อขายหลักทรัพย์ของตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กนานแล้ว

เมื่อตลาดใกล้เปิดทำการ ทุกคนต่างทักทายกันสั้นๆ ก่อนที่จะหันไปสนใจหุ้นของตนเอง

หุ้นที่พวกเขาซื้อเมื่อวานพุ่งขึ้นแตะระดับสูงสุดประจำวันอีกครั้งในวันนี้ ทำให้ปีเตอร์และครอบครัวกู้จิ่วต่างตื่น

เต้นกันอย่างมาก

“คุณหลิน พวกคุณซื้อหุ้นตัวนี้ใช่ไหม” เติ้งเจียหมิงเดินเข้ามาหาพวกเขา พร้อมกับมองดูขณะที่พวกเขากำลังขอ

ให้โบรกเกอร์ขายหุ้นตัวนั้น

“โอ้ คุณหลินที่รัก หุ้นตัวนี้มีศักยภาพไร้ขีดจำกัดและกำลังทำผลงานได้ดีมาก ทำไมคุณถึงขายมันล่ะ?” ปีเตอร์

แทรกขึ้นมาถาม

ทำไมถึงขายหุ้นตัวนี้ไป ทั้งๆ ที่ราคามันแตะระดับสูงสุดติดต่อกันถึงสามวันแล้ว? น่าเสียดายจริงๆ

หลินซูสามารถพูดได้หรือไม่ว่าลูกชายของเธอตรวจสอบราคาหุ้นแล้วรู้ว่ามันจะร่วงลงในวันนี้?

เห็นได้ชัดว่าไม่

“ฉันคิดว่าวันนี้ราคามันถึงจุดสูงสุดแล้ว มันกำลังร่วงลง ดังนั้นควรขายทำกำไรตั้งแต่เนิ่นๆ ปีเตอร์ ถ้าคุณเชื่อใจ

ฉัน ก็ทำตามคำแนะนำของฉันและขายมันซะ”

ปีเตอร์รู้สึกสับสน หากเขาไม่ขาย ราคาอาจจะลดลงอย่างมาก แต่ถ้าเขาขาย ในวันพรุ่งนี้เขาก็กลัวว่าราคาจะสูง

ขึ้นอีก

เมื่อเห็นหลินซูจัดการเคลียร์หุ้นของเธอโดยไม่ลังเล เขาก็ยังลังเลอยู่ดี

หุ้นที่พวกเขาซื้อเมื่อวานบ่ายมีราคาเพิ่มขึ้นตั้งแต่ตลาดเปิดในเช้าวันนี้ พวกเขาขายหุ้นที่ราคาแตะระดับสูงสุด

ประจำวันแล้วนำเงินทุนทั้งหมด รวมถึงเงินหลายหมื่นดอลลาร์ที่หามาได้ ไปลงทุนในหุ้นตัวนี้แบบทุ่มหมดหน้าตัก

เมื่อเติ้งเจียหมิงเห็นตัวเลขยาวเหยียดนั้น เขาก็ตกใจจนแทบจะร้องออกมาว่า “คราวนี้พวกคุณเอาเงินมา

สหรัฐอเมริกาได้มากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?”

หลินซูไม่สนใจเขา ในช่วงเวลาซื้อขายหุ้น ทุกคนต่างยุ่งมาก และการจับตาดูหุ้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

ปีเตอร์เห็นว่าหลินซูลงทุนไปเยอะมาก เขาก็รู้สึกสับสนมาก

เมื่อเห็นราคาหุ้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงกัดฟันและนำเงินที่เหลือทั้งหมดไปลงทุนในหุ้นตัวนั้น

ไม่ถึงสิบห้านาทีหลังจากที่ซื้อหุ้น หุ้นก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดความโกลาหลในห้องซื้อขายหลักทรัพย์

“ขึ้น! ขึ้น! ขึ้น!”

“ทำไมคุณถึงรีบล่ะ? รอฉันด้วย ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถเลย!”

“ซื้ออีก! ซื้ออีก!”

“ฉันต้องซื้ออีก!”

“…”

ฝูงชนจำนวนมากรีบไปรุมล้อมโบรกเกอร์คนนั้น ทุกคนต่างพยายามเบียดเสียดเข้าไปเพื่อเพิ่มปริมาณการซื้อของ

ตนเอง

การลังเลแม้เพียงชั่วขณะเดียวอาจทำให้สูญเสียเงินจำนวนมาก

“โอ้พระเจ้า คุณหลินที่รัก คุณคือเครื่องรางนำโชคของผมจริงๆ!”

เติ้งเจียหมิง จ้องมองนักลงทุนในตลาดหุ้นที่กำลังตื่นตระหนกด้วยความตกใจ หลังจากได้ยินคำพูดของปีเตอร์ เขา

ก็พูดประชดประชันว่า “คุณรู้จักเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งของพวกเราคนจีนด้วยเหรอ?”

“อ้อ พวกคุณชาวจีนชอบติดเครื่องรางไว้ที่ประตูบ้านในช่วงตรุษจีนนี่เอง ตามที่ชาวจีนในไชน่าทาวน์เชื่อกัน

เครื่องรางนั้นคือเทพเจ้าแห่งความร่ำรวยที่จะนำพาเงินทองมาให้”

ไชน่าทาวน์ที่ปีเตอร์กล่าวถึงนั้น โดยทั่วไปหมายถึงถนนที่มีชาวจีนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก หรือเป็นสถานที่ที่ชาว

จีนมีกิจกรรมต่างๆ อยู่เป็นประจำ

หัวใจของเติ้งเจียหมิงเต้นผิดจังหวะ ความรู้สึกไม่ดีเริ่มคืบคลานเข้ามา “แล้วหุ้นที่คุณเพิ่งซื้อมานั้น คุณทำกำไรได้

เท่าไหร่ล่ะ?”

ปีเตอร์เหลือบมองหน้าจอแล้วอุทานอย่างตื่นเต้นว่า “ผมซื้อหุ้น 15,000 หุ้น ซึ่งตอนนั้นมีมูลค่า 84,000

ดอลลาร์ ตอนนี้ราคาขึ้นไป 12% แล้ว มูลค่ากว่า 94,000 ดอลลาร์ และดูสิ ราคายังขึ้นอีก! ผมรวยแล้ว! วันนี้ผมรวย

แล้ว!”

เติ้งเจียหมิงถึงกับตกตะลึง ในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที พวกเขาก็ได้เงินมาแล้วกว่าหมื่นดอลลาร์ เมื่อนึกอะไรบางอย่าง

ขึ้นได้ เขาจึงหันไปถามหลินซูว่า “ตอนนี้พวกคุณได้เงินมาเท่าไหร่แล้วล่ะ?”

ก่อนที่หลินซูจะทันตอบ ปีเตอร์ก็พูดขึ้นว่า “เงินลงทุนเริ่มต้นของเขามากกว่าของผมถึงสองเท่า และเขาก็ทำกำไร

ได้แล้วสามหมื่นหรือสี่หมื่น”

เติ้งเจียหมิง ตกใจจนพูดไม่ออก นี่มันน่ากลัวมาก

แม้แต่การปล้นคนอื่นก็ยังหาเงินได้ไม่เร็วเท่านี้เลย

“คุณดูสิ มันยังขึ้นอยู่เลย มันยังขึ้นอยู่!” ปีเตอร์คว้าแขนเสื้อของเติ้งเจียหมิงอย่างตื่นเต้นแล้วเขย่าอย่างแรง

เติ้งเจียหมิงถูกเหวี่ยงไปมาอย่างแรง เขาจึงรีบปลอบว่า “ตกลงๆ มันกำลังจะขึ้น มันกำลังจะขึ้น อย่าตื่นเต้นไป

ใจเย็นๆ”

หลังจากหนีปีเตอร์ ไอ้คนอ้วนนั่นมาได้ในที่สุด เติ้งเจียหมิงก็เดินไปหากู้จิ่วแล้วถามว่า “พวกนายลงทุนในตลาด

หุ้นไปเท่าไหร่?”

กู้จิ่วจ้องมองราคาหุ้นที่พุ่งสูงขึ้นอย่างตั้งใจ และตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่แฝงความภาคภูมิใจเล็กน้อยว่า “หนึ่ง

แสน”

เติ้งเจียหมิงถึงกับอ้าปากค้าง ในเวลาเพียงไม่กี่วัน มูลค่าก็พุ่งขึ้นจาก 100,000 เป็นมากกว่า 200,000 และยังคง

เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บางทีมูลค่าตลาดอาจแตะ 300,000 แล้วก็ได้

บรรยากาศที่นี่น่าตื่นเต้นมาก มันเร้าใจจริงๆ

แต่การเป็นคนใจร้อนอาจนำไปสู่การกระทำที่หุนหันพลันแล่นได้ง่าย

เติ้งเจียหมิงรีบวิ่งไปหาคนเพื่อเปิดบัญชีโดยไม่ทันคิด

“แม่ ตก”

เมื่อได้ยินเสียงของต้าเปา ความตื่นเต้นของหลินซูก็สงบลงเล็กน้อย และเธอก้มหน้าลงเพื่อตั้งใจฟังต้าเปา

แต่แล้วต้าเปาก็ชี้ไปที่หน้าจออีกจอหนึ่ง และก็ตกใจกับสิ่งที่เห็น

หลินซูกระโดดลงจากเก้าอี้และรีบตะโกนบอกปีเตอร์ว่า “หุ้นที่แตะขีดจำกัดรายวันเริ่มร่วงลงแล้ว รีบขายด่วน!”

ปีเตอร์สังเกตเห็นสถานการณ์ของหุ้นตัวอื่นและรู้สึกตกใจ เขาจึงรีบวิ่งไปหาโบรกเกอร์เพื่อขายหุ้นของตน แต่

โบรกเกอร์ทุกคนต่างยุ่งกันหมด เมื่อถึงคิวของเขา หุ้นที่เคยแตะราคาปิดตลาดประจำวันก็ร่วงลงไปแล้วถึง 30%

ปีเตอร์สบถและทำหน้าหงุดหงิด: “ทำไมผมไม่ฟังพวกคุณแล้วขายหุ้นไปก่อนหน้านี้นะ?”

เขาเสียกำไรไป 30% โดยไม่มีเหตุผล

เมื่อเห็นว่าห้องขายหลักทรัพย์วุ่นวาย คนเยอะเกินไปและเสียงดังมาก ดังนั้นหลังจากปรึกษาหลินซูและต้าเปา

แล้ว พวกเราจึงกลับไปที่โรงแรมก่อน

ส่วนเติ้งเจียหมิงที่ดื้อรั้นยืนกรานจะตามพวกเขามานั้น กู้จิ่วก็ไม่สนใจเขา

ระหว่างทางกลับ เติ้งเจียหมิงไม่ได้พูดอะไรมากนัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาคิดว่ากู้จิ่วและคนอื่นๆ คงขาดทุนไป

เมื่อวันก่อน แต่เขากลับคิดผิด เขาเพิ่งรู้ในวันนี้เองว่าพวกเขาทำกำไรได้มากกว่า 100,000 ดอลลาร์สหรัฐในเวลาสามวัน

เมื่อแปลงเป็นเงินหยวนแล้ว นั่นเป็นเงินมากกว่าที่เขาจะหาได้ตลอดชีวิตเสียอีก

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เขาได้เรียนรู้วิธีการทำธุรกิจแบบกู้จิ่วและคนอื่นๆ และเงินที่เขาหามาได้นั้นมีเพียงเล็กน้อย

และน้อยกว่าหมื่นหยวน

เขารู้สึกว่าต่อให้เขาหาเงินไปอีกหลายสิบปี เขาก็อาจจะไม่มีทรัพย์สินมากเท่ากับกู้จิ่วในตอนนี้

หลินซูไม่รู้ว่าชายหนุ่มได้รับบาดเจ็บ หากเธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้าเธออยากบอกว่าเงิน

นั้นจะไร้ค่า

เมื่อเห็นว่าเขาเงียบผิดปกติ เธอจึงอุ้มเด็กและหลับตาลงเพื่อพักผ่อนบ้าง

ในช่วงบ่าย เราได้พักจากการซื้อขายหุ้น ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หาได้ยาก ดังนั้นพวกเราทั้งสี่คนจึงไปปั่นจักรยานใน

เซ็นทรัลพาร์ค และในตอนเย็นก็ไปที่บรอดเวย์