ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 287 ซื้อราคาต่ำ

พวกเขาออกไปข้างนอกเมื่อเช้านี้และอยู่ข้างนอกทั้งวัน พวกเขารู้สึกเครียดมากด้วย ระหว่างทางกลับโรงแรมหลัง

จากทานอาหารเย็น พวกเขาทั้งสี่คนเลยรู้สึกเหนื่อยกันหมด

เหมือนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา

เพิ่งลงจากแท็กซี่ได้ไม่นาน ก็บังเอิญเจอกับเติ้งเจียหมิง ที่กำลังยืนรอใครบางคนอยู่ที่ทางเข้าโรงแรม

เมื่อเติ้งเจียหมิงเห็นกู้จิ่วและครอบครัวสี่คน ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ขณะที่พวกเขาเดินผ่านไป เขาจึง

ทักทายอย่างอบอุ่นว่า “สวัสดี กู้จิ่ว คุณหลิน และเด็กๆ ทั้งสอง พวกคุณสบายดีไหมครับ?”

กู้จิ่วไม่สนใจเขา

หลินซูเห็นรอยยิ้มสดใสของเขาแล้วถามด้วยความงุนงงว่า “สวัสดี วันนี้คุณมีข่าวดีอะไรหรือเปล่า?”

ถ้าอย่างนั้นทำไมเขาถึงหัวเราะอย่างมีความสุขเช่นนั้นล่ะ?

เติ้งเจียหมิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มขณะเดินตามพวกเขาไป “วันนี้ผมมีความสุขจัง คุณหลิน พวกคุณทานอาหารเย็นหรือ

ยัง?”

หลินซูรู้สึกงุนงงและหันกลับไปมองทางเข้าโรงแรม “พวกเรากินข้าวเสร็จแล้ว คุณไม่ได้รอใครอยู่ที่ทางเข้าโรงแรม

เหรอ? ทำไมถึงเข้ามากับพวกเราล่ะ?”

เติ้งเจียหมิงแตะจมูกอย่างเขินอาย แล้วหันกลับไปมองทางเข้าโรงแรม “เพื่อนผมคงไม่มาคืนนี้ ผมรอมาเป็น

ชั่วโมงแล้ว รอไม่ไหวแล้ว ผมจะขึ้นไปกับพวกคุณ”

กู้จิ่วกดปุ่มลิฟต์ที่ทางเข้าลิฟต์ ขณะรอลิฟต์ มองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจและพูดว่า “พอเรากลับมาแล้วต้องไปอาบ

น้ำและเข้านอน ไม่มีเวลามาคุยกับนายหรอก”

“ฉันจะกลับห้องแล้ว ไม่รบกวนพวกนายหรอก” วันนี้เติ้งเจียหมิงอารมณ์ดีและไม่อยากถือสาเขา เขาหัวเราะ

เบาๆ แต่ภายนอกกลับแสดงสีหน้าเป็นห่วง “คุณหลิน พวกคุณไปตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนี้ หลินซูรู้สึกเหนื่อยล้า แต่โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาดี “สถานการณ์เป็นอย่างที่เป็นอยู่

ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ เราจะกลับไปพักผ่อนแล้ว”

เอ้อเปาหลับไปแล้วในอ้อมแขนของกู้จิ่ว มีเพียงต้าเปาที่พยายามอย่างหนักที่จะไม่หลับ

ต้องช่วยเด็กๆ อาบน้ำก่อนพาพวกเขาเข้านอน ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะคุยเรื่องไร้สาระกับเติ้งเจียหมิงหรอก

เติ้งเจียหมิงเข้าใจผิด “ผมบอกคุณไปแล้วว่าที่นั่นเป็นบ่อนพนันขนาดใหญ่ เป็นเกมที่พวกนายทุนเล่น คนธรรมดา

อย่างพวกเราไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้อง ดูสิ นี่แหละคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคุณไม่ฟังคำแนะนำ คุณเชื่อผมแล้วหรือยัง? ถึงแม้ว่า

ผมกับกู้จิ่วจะไม่ค่อยลงรอยกันที่บ้าน แต่ผมก็ไม่อยากให้เพื่อนร่วมชาติของผมต้องเดือดร้อนในต่างประเทศ”

บาลาบาลา

เสียงหึ่งๆ ดังไม่หยุดในหูราวกับยุง ทำให้หลินซูพูดไม่ออก เธอจ้องมองชายหนุ่มรูปงามคนนี้ เขาช่างพูดมากเหลือ

เกิน!

นอกจากนี้ เขามีความคิดในใจที่ชัดเจนมาก เมื่อมีคนพูดอะไรบางอย่างแบบไม่ตั้งใจ

นั่นเป็นจินตนาการที่น่าทึ่งมาก

“ถ้าเสียเงินไปก็ช่างมันเถอะ พวกคุณอย่าไปทำแบบนั้นอีกในวันพรุ่งนี้ ถือว่าการสูญเสียครั้งนี้เป็นบทเรียน อย่า

เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเกมการเงินแบบนี้อีกในอนาคต เราเป็นแค่คนธรรมดา เกมแบบนั้นไม่ใช่สำหรับเรา”

ในที่สุด ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวอะไรบางอย่าง และเงยหน้าขึ้นมาราวกับกำลังจะถามอะไรบางอย่าง

ในขณะนั้นเอง ลิฟต์ก็มาแล้ว กู้จิ่วและหลินซูก็เข้าไปในลิฟต์พร้อมกับอุ้มเด็กอยู่

เติ้งเจียหมิงรีบตามเข้าไปข้างใน “คราวนี้พวกคุณเสียเงินไปเท่าไหร่? ยังมีเงินเหลือไว้เล่นต่อไหม? มีเงินพอซื้อตั๋ว

เครื่องบินกลับหรือเปล่า?”

เมื่อเห็นว่าเขาเป็นห่วงพวกเธอมาก หลินซูก็อดหัวเราะไม่ได้ เธออธิบายอย่างใจดีว่า “คุณเติ้ง ขอบคุณที่เป็นห่วง

นะ วันนี้เราได้กำไรเล็กน้อยจากตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก ดังนั้นไม่ว่าเราจะเล่นต่อหรือจองตั๋วกลับก็ไม่ส่งผลกระทบ

อะไรกับเรา”

เติ้งเจียหมิงถึงกับตกตะลึงกับข่าวนี้ “หืม? ได้กำไรนิดหน่อยเหรอ? ไม่สิ คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ขาดทุน?”

หลินซูพูดติดตลกว่า “ถึงแม้ฉันจะมาจากชนบท แต่ฉันก็ยังคำนวณเลขพื้นฐานได้ อย่างน้อยก็บอกได้ว่าวันนี้ฉัน

ได้กำไรหรือขาดทุน”

อ่า~

เติ้งเจียหมิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดหวังไว้

สายตาของเติ้งเจียหมิงสบกับสายตาของต้าเปาในอ้อมแขนของหลินซู ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงความเป็นไปได้ขึ้นมา

และยิ้มอย่างง่ายดาย “ถ้าพวกคุณขาดทุนก็คือขาดทุน ผมไม่หัวเราะเยาะพวกคุณหรอก ทำไมต้องแสร้งทำเป็นว่าได้กำ

ไรทั้งๆ ที่ขาดทุนล่ะ?”

ต้องเข้าใจว่า ลุงทั้งสองของเขาอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว พวกเขารู้จักที่นี่ดีกว่ากู้จิ่วและครอบครัวเสียอีก แม้แต่พวก

เขายังงงกับเรื่องพวกนี้ ครอบครัวบ้านนอกแบบนี้จะทำได้อย่างไร?

กู้จิ่วจ้องมองเขาอย่างหงุดหงิดและพูดว่า “ถ้านายบอกว่าเราขาดทุน ก็คือขาดทุนนั่นแหละ วันนี้เราเหนื่อยมาก

แล้ว ไม่อยากคุยกับคนโง่ อย่ามายุ่งกับเราเลย”

ลมหายใจของเติ้งเจียหมิงเริ่มหนักขึ้น: “…”

หงุดหงิดมาก!

“เฮ้ย! นี่มันท่าทีแบบไหนกัน? ถ้าเสียเงินไปก็ช่างมันเถอะ ฉันให้นายยืมเงินค่าตั๋วเครื่องบินกลับได้นะ นายต้อง

ประชดประชันและใช้ฉันเป็นที่ระบายอารมณ์แบบนี้ด้วยเหรอ?”

ไม่เห็นคุณค่าในความใจดีของเขาเลย พวกเขาเป็นพวกอกตัญญู

กู้จิ่วขี้เกียจเกินกว่าจะเสียเวลาพูด เมื่อลิฟต์เปิดที่ชั้นยี่สิบ เขาก็เตะคนคนนั้นออกไปอีกครั้ง

อ๊ะ!

“เขาเป็นคนเลวมาตั้งแต่เด็กแล้ว ดังนั้นต่อไปนี้อย่าไปสนใจเขาเลย” กู้จิ่วเตือนภรรยาขณะประตูลิฟต์ปิด

หลินซูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับยิ้มโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เธอคิดว่าเด็กคนนั้นค่อนข้างสนุกดี

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน เมื่อกลับมาถึงห้องสวีทและจัดการเรื่องเด็กๆ ให้เรียบร้อยแล้ว กู้จิ่วและหลินซูก็

อาบน้ำและล้มตัวลงนอนบนเตียง พวกเขาไม่มีความคิดอะไรอย่างอื่นและหลับไปทันที

วันต่อมา หลินซูรีบอาบน้ำ อุ้มลูกทั้งสองคนออกไปทานอาหารเช้า

แม้แต่ต้าเปาก็ยังปลอบใจเธอ โดยบอกว่าวันนี้ไม่ต้องรีบร้อนอะไร

แต่ก็ไร้ประโยชน์ การปลอบโยนแบบนี้ไม่ได้ผล

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ในครั้งนี้ทั้งคู่ไม่ได้รีบไปขึ้นรถไฟใต้ดิน แต่เลือกที่จะนั่งแท็กซี่ตรงไปยัง

วอลล์สตรีทแทน

เมื่อพวกเขามาถึงบริเวณห้องซื้อขายหลักทรัพย์ ชายร่างอ้วนผิวขาวคนนั้นก็รอพวกเขาอยู่ที่จุดเดิมเหมือนเมื่อ

วานแล้ว

ทั้งสองฝ่ายทักทายกันสั้นๆ แล้วรอจนกว่าตลาดจะเปิดทำการ

วันนี้ค่อนข้างสบาย ตอนเช้าตลาดเปิดทำการเต็มจำนวนทันที และสามารถเลิกงานได้ทันทีหลังจากตลาดปิด

“ฉันคำนวณแล้ว วันนี้เราได้กำไรเกือบ 50,000 ดอลลาร์ ยังเหลือเงินในบัญชีอีก 20,000 ดอลลาร์ เราลองหาหุ้น

ตัวอื่นมาลงทุนกันดีไหม” กู้จิ่วตระหนักว่าการทำเงินในตลาดหุ้นนั้นง่ายมาก เขาจึงตัดสินใจใช้เงินที่เหลืออยู่ในบัญชี

ลงทุน

เมื่อมองไปยังหน้าจอจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องซื้อขายหลักทรัพย์และราคาหุ้นที่เลื่อนไปมาบนหน้าจอเหล่านั้น

หลินซูไม่รู้จริงๆ ว่าจะเลือกหุ้นตัวไหนดี

เธอกระซิบถามลูกชายว่า “ลูกชาย พรุ่งนี้จะมีหุ้นตัวไหนขึ้นอีกบ้าง?”

เมื่อต้าเปาเดินทางมาถึงด้วยรถแท็กซี่ เขาหลับตาลงแล้วเข้าไปในวิลล่าเคลื่อนที่ของเขาเพื่อตรวจสอบข้อมูล

ตลาดหุ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขาจดบันทึกหุ้นประมาณสิบกว่าตัวที่ราคาจะแตะระดับสูงสุดในวันพรุ่งนี้

มีหุ้นอยู่ประมาณสิบกว่าตัว แต่หุ้นที่ราคาถึงขีดจำกัดรายวันในวันนี้ควรถูกตัดออกไป เพราะหาซื้อได้ยากมาก

สามารถเลือกได้เฉพาะหุ้นที่ยังคงผันผวนตามปกติในปัจจุบันเท่านั้น

เขามองนาฬิกาบนผนังแล้วพูดเบาๆ ว่า “ยังเช้าอยู่เลย ราคาจะต่ำที่สุดช่วงระหว่าง 10 โมงเช้าถึง 10 โมงครึ่ง

เราค่อยซื้อตอนนั้นก็ได้”

ถึงแม้ภาษาอังกฤษของกู้จิ่วและหลินซูจะไม่ค่อยดีนัก แต่พวกเขาก็ยังสามารถพูดคำง่ายๆ และตัวเลขอารบิกได้

สิบตัว ดังนั้นหากต้องการซื้อหุ้นตัวใดตัวหนึ่ง พวกเขาก็บอกรหัสหุ้นให้โบรกเกอร์ได้

หลินซูจดชื่อหุ้นที่เลือกไว้ลงในสมุดบันทึก ชายร่างอ้วนผิวขาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอชะโงกหน้ามาดูรหัสหุ้น แล้วชี้ไป

ที่สมุดบันทึกอย่างตื่นเต้นพลางพูดว่า “โอ้ หุ้นตัวนี้ราคาตกมาตลอด ถ้าพวกคุณซื้อก็โดนเอาเปรียบเปล่าๆ”

“ไม่ มันจะขึ้น” หลินซูโบกมือและทำท่าทางเหมือนกำลังยกของขึ้น

ชายอ้วนผิวขาวไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นว่าพวกเขาต้องการซื้อ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องให้ความสนใจกับหุ้น

ตัวนั้น

“ฮ่า พวกนายมาอีกแล้วเหรอวันนี้” เติ้งเจียหมิงเดินเข้ามาด้านหลังและพูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน ทำให้กู้จิ่วและ

หลินซูหันไปมองเขา

กู้จิ่วพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรว่า “นายมาที่นี่ทำไม? แอบตามพวกเรามาอีกแล้วหรอ?”

“ตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กไม่มีกฎห้ามฉันเข้ามาลงทุน” เติ้งเจียหมิงเหลือบมองสมุดบันทึกในมือของหลินซู

สังเกตเห็นรหัสหุ้น และพบหุ้นนั้นบนหน้าจอ

เติ้งเจียหมิงมาพร้อมกับลุงของเขาเติ้งกัวหลง

เติ้งเจียหมิงไม่เข้าใจเรื่องหุ้น แต่เติ้งกัวหลงเข้าใจดี เขาแค่เหลือบมองรหัสหุ้นก็เจอหุ้นตัวนั้นบนหน้าจอแล้ว “ฮึ่ม

หุ้นตัวนี้ร่วงมาหลายวันแล้ว การหมุนเวียนหุ้นครั้งใหญ่ในช่วงท้ายๆ นี่เป็นเพียงข้อบ่งชี้เดียวที่เป็นไปได้: วิกฤตการณ์

ทางการเงินอาจกำลังก่อตัวขึ้น และไม่มีทางที่จะบังคับให้เกิดการเทขายได้ พวกคุณยังคงซื้อหุ้นตัวนี้อยู่หรือเปล่า? พวก

คุณไม่กลัวที่จะสูญเสียทุกอย่างหรอ?”

ต้าเปาพยักหน้าเห็นด้วย ยอมรับการวิเคราะห์นั้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าหุ้นตัวนั้นจะก่อให้เกิด

ความคลั่งครั้งสุดท้ายไปทั่วโลกได้

เช่นเดียวกับที่คนเราอาจมีพลังงานพุ่งพล่านครั้งสุดท้ายก่อนตาย หุ้นบางตัวก็คล้ายคลึงกัน

เติ้งกัวหลงพูดได้อย่างคล่องแคล่ว แต่หลินซูยังคงเชื่อมั่นในลูกชายของเธอ “บางทีวันนี้มันอาจจะตกต่ำที่สุด แล้ว

พรุ่งนี้อาจจะดีดตัวขึ้นก็ได้”

“พวกคุณรู้จักวิธีการเก็งกำไรในหุ้นบ้างไหม? คุณกำลังหวังพึ่งโชคลาภในตลาดหุ้นอยู่เหรอ? โอกาสที่จะเกิดแบบ

นั้นมีน้อยมาก มันเหมือนกับการถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ คุณกำลังเดิมพันว่ามันจะฟื้นตัว แต่คุณกำลังเดิมพันว่าคุณจะ

ไม่เชื่อ ในที่สุด คุณจะขาดทุนอย่างแน่นอน”

เพราะนักลงทุนรายย่อยไม่สามารถเอาชนะผู้เล่นรายใหญ่ได้

“ราคาเริ่มร่วงอีกแล้ว!”

เสียงอุทานของกู้จิ่วดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ และทุกคนต่างตกใจเมื่อเห็นราคาหุ้นร่วงลงอย่างรวดเร็วบน

หน้าจอ

เติ้งเจียหมิงพูดด้วยน้ำเสียงสะใจเล็กน้อยว่า “เมื่อวานผมเตือนพวกคุณแล้วว่าพวกคุณไม่เก่งเรื่องการเล่นเกมใน

ตลาดหุ้น แต่พวกคุณไม่ฟังและซื้อหุ้นไร้ค่าตัวนี้ ตอนนี้พวกคุณก็ขาดทุนแล้วใช่ไหม รีบขายมันเร็วเข้า ไม่งั้นผมเกรงว่ามัน

จะร่วงลงถึงขีดจำกัดรายวัน”

โชคดีที่ก่อนที่เขาจะพูดจบ การร่วงลงนั้นก็หยุดลง ลอยขึ้นสูงขึ้นเล็กน้อย แล้วก็ร่วงลงมาอีกครั้ง

เมื่อต้าเปาเห็นว่าราคาลดลงต่ำกว่าเดิม ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “แม่ ซื้อเลย!”

หลินซูไม่ลังเลแม้แต่น้อย สั่งให้โบรกเกอร์ลงเดิมพันทั้งหมด

“ยังจะซื้ออีกเหรอ? ราคาลดลงไปเยอะแล้ว ทำไมถึงยังจะซื้ออีกล่ะ?” เติ้งเจียหมิงมองพวกเขาด้วยความกังวลใจ

จากด้านข้าง

เติ้งกัวหลงยังแนะนำอีกว่า “การซื้อเพิ่มเมื่อราคาลดลงถึงระดับหนึ่งนั้นถูกต้อง แต่การลงทุนทั้งหมดนั้นค่อนข้าง

เสี่ยง หากราคาลดลงไปอีก พวกคุณจะไม่มีเงินเหลือไว้ซื้อเพิ่ม”

“เราจะทุ่มสุดตัวแล้ว นี่คือสถานการณ์ที่ต้องสู้ตาย” หลินซูรู้ว่ามีคำพูดในยุคหลังที่เรียกว่า “ทุ่มสุดตัว”

โบรกเกอร์คนนี้ว่องไวมาก ราคาเริ่มสูงขึ้นทันทีหลังจากที่ซื้อมา

“…” เติ้งกัวหลงถึงกับพูดไม่ออก ครอบครัวสี่คนนี้โชคดีจริงๆ ที่ร่ำรวยจากการลงทุนในตลาดหุ้น?

การเพิ่มขึ้นนั้นไม่ได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เป็นการเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ ซึ่งน่าอุ่นใจกว่าการลดลง อย่างน้อยในขณะ

ที่มันกำลังเพิ่มขึ้น มันก็เทียบเท่ากับการทำกำไร

เมื่อเห็นเช่นนั้นชายอ้วนผิวขาวคนนั้นยังคงงุนงงอยู่

กู้จิ่วสะกิดเขา “ในบัญชียังมีเงินเหลืออยู่บ้างไหม ถ้ามี รีบเอาไปฝากเร็ว”

ชายร่างอ้วนผิวขาวมองดูแนวโน้มของราคาหุ้นแล้วรู้สึกว่ามันอาจแตะจุดต่ำสุดแล้วและกำลังเริ่มฟื้นตัว

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง พลางเฝ้ามองราคาหุ้นค่อยๆ ปรับตัวสูงขึ้น เขากัดฟันและซื้อหุ้นสองพันหุ้น ในแง่ของ

จีนแล้ว มันก็เหมือนกับการลองเชิงดูก่อน เผื่อว่าเขาจะคาดการณ์ถูก

เมื่อเห็นว่าชายร่างอ้วนผิวขาวคนนั้นซื้อหุ้นแล้ว นอกจากนี้ ด้วยแนวโน้มที่ค่อยๆ ปรับตัวสูงขึ้นและมีกำไร

มากกว่าขาดทุน หุ้นตัวนี้อาจกำลังจะพุ่งทะยานขึ้นหรือเปล่า?

พูดตามตรง เขาค่อนข้างอยากลองใช้บัญชีในการซื้อขายจริงๆ

แต่เมื่อเขานึกถึงเงินที่เขาเสียไปเมื่อสิบปีก่อน ความตื่นเต้นในตอนแรกก็หายไปในทันที

ช่วงเช้าเมื่อตลาดปิด ราคาหุ้นพุ่งขึ้นสามจุด ทำให้ร่ำรวยมหาศาล ชายร่างท้วมผิวขาวคนนั้นยืนกรานที่จะเลี้ยง

อาหารพวกเขาเพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยให้เขาทำเงินได้

เติ้งกัวหลงและเติ้งเจียหมิงก็ตามอย่างหน้าด้านๆ เช่นกัน

ระหว่างทานอาหาร หลินซูและกู้จิ่วได้รู้ว่าชายอ้วนคนนั้นชื่อปีเตอร์ และเขาลงทุนในหุ้นมานานถึงยี่สิบปีแล้ว ถือ

เป็นนักลงทุนรุ่นเก๋าตัวจริง

ก่อนหน้านี้เติ้งเจียหมิงเคยได้ยินแต่เรื่องความอันตรายของตลาดหุ้น แต่พอเห็นกู้จิ่วทำเงินได้มากมายในเช้าวัน

เดียวตอนที่มาเยือนครั้งแรก เขาก็อดใจไม่ไหวอยากลองบ้าง

“ลุงครับ ผมจะเปิดบัญชีซื้อขายหุ้นได้อย่างไร ผมเห็นว่าพวกเขาลงทุนหุ้นนี้ทำกำไรได้ดี ผมเลยอยากลองลงทุน

เปิดบัญชีดูครับ”

“ถ้าอยากรวย ควรอยู่ห่างจากตลาดหุ้น มันไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างนายและฉันจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้ง่ายๆ”

เติ้งกัวหลงยังคงมองตลาดหุ้นในแง่ร้าย ในความคิดของเขา ตลาดหุ้นมีแต่จะขาดทุน หรือกำลังอยู่ในเส้นทางที่จะ

ขาดทุน

อย่างไรก็ตาม การถอนเงินออกจากตลาดหุ้นนั้นยากมากๆ

เติ้งเจียหมิงระงับความคิดฟุ้งซ่านของตนเองและถามอย่างไม่เต็มใจว่า “เราเล่นในระดับที่เล็กกว่านี้ไม่ได้เหรอ?”

“ไม่หรอก พอติดแล้วเลิกยากพอๆ กับการพนันเลย”

เติ้งเจียหมิงตกใจ นี่มันพิษร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?