ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 293 ช่องที่ซ่อนอยู่

ในที่สุดเตียงพันฝีมือก็ขายได้ในราคา 520 หยวน จากนั้นหลินซูก็เลือกเก้าอี้กลองสี่ตัว แล้วจึงขอให้กู้จิ่วไปหา

เกวียนไม้หลายคันเพื่อช่วยขนเฟอร์นิเจอร์กลับไปยังบ้านสองลาน

เฟอร์นิเจอร์ชิ้นอื่นๆ สามารถนำกลับเข้าไปวางในบ้านได้ แต่สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดคือเตียงนอนแบบมีหลังคา ช่างไม้ที่

จ้างมาต้องใช้เวลาถึงสองชั่วโมงในการประกอบเตียงนอนแบบมีหลังคาให้เข้าที่

หลังจากส่งช่างไม้เสร็จแล้ว กู้จิ่วก็มองไปรอบๆ เฟอร์นิเจอร์ในห้องและเดาเจตนาของหลินซูได้ “เธอชอบสไตล์

ย้อนยุคแบบนี้ใช่ไหม? ถ้าชอบ ฉันจะหาช่างทาสีมาทาสีเฟอร์นิเจอร์พวกนี้ใหม่ทั้งหมด”

หลินซูเดินวนรอบเตียงที่แกะสลักอย่างประณีต พลางพิจารณาลวดลายอันงดงาม “สิ่งที่ฉันต้องการคือเสน่ห์แบบ

นี้ที่สั่งสมมานาน เธอขัดพื้นผิวทั้งหมดแล้วทาสีใหม่ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ”

“เฟอร์นิเจอร์พวกนี้มีที่มาอย่างไร?” กู้จิ่วไม่เชื่อว่าภรรยาจะซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ เหล่านี้มาโดยไม่มีเหตุผล ต้องมี

อะไรบางอย่างที่เธอจะได้ประโยชน์จากมันแน่ๆ

หลินซูหยุดอยู่ที่หัวเตียงแล้วเคาะไปมา ปกติแล้ว ถ้ามีอะไรซ่อนอยู่ มันต้องมีกลไกอะไรบางอย่าง แต่จาก

ภายนอกแล้ว หัวเตียงก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ

[ระบบ คุณบอกว่ามีบางอย่างอยู่ข้างเตียง มันอยู่ตรงไหน ฉันจะเอามันออกมาได้อย่างไร]

[ตรงกลางหัวเตียงปรับความสูงให้ตรงกับหมอน]

หลินซูฟังเสียงแจ้งเตือนจากระบบ แล้วใช้มือเช็ดหัวเตียง มีฝุ่นอยู่เยอะมาก หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็สวม

รองเท้าแล้วเหยียบลงไป เธอนั่งยองๆ ตรงกลางเตียงแล้วเคาะเบาๆ ที่จุดหนึ่งบนหัวเตียง เสียงที่ได้ยินนั้นแตกต่างจาก

จุดที่เธอเคยเคาะมาก่อนจริงๆ

“เสียงที่นี่ไม่ปกติ” กู้จิ่ววางเด็กทั้งสองลงบนหัวเตียงและปล่อยให้พวกเขาเล่นรอบๆ เตียงพันฝีมือ

เขาเดินเข้าไปหาหลินซูด้วยความสนใจ “วันนี้เธอซื้อเตียงนี้เพราะเรื่องนี้เหรอ?”

หลินซูคลำและสัมผัสสิ่งนั้นสิ่งนี้พลางส่ายหัวกล่าวว่า “ตอนแรกฉันซื้อมาเพราะไม้ที่ใช้ทำเตียงพันฝีมือนี้เป็นไม้

หวงฮวาลี่”

“แล้วทำไมดูเหมือนเธอจะรู้เรื่องนี้ล่ะ? ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เคาะมันไปทั่วหรอก” กู้จิ่วรู้สึกประหลาดใจในตอน

แรกว่าไม้ที่ใช้ทำเตียงนั้นดีแค่ไหน

แต่เขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อเธออยู่ดี เขาสงสัยว่าหลินซู ซึ่งอยู่กับเขามาตลอดจะรู้ได้อย่างไรว่าเตียงเก่านี้แตกต่างจาก

เตียงอื่นๆ

“ในสมัยโบราณ บรรดาหญิงสาวจากตระกูลร่ำรวยมักจะเก็บเงินส่วนตัวไว้เล็กน้อย สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดใน

การซ่อนเงินนั้นคือที่ไหน? แน่นอนว่าก็คือเตียงนอนที่พวกเธอนอนหลับทุกวัน” หลินซูมองเขาเหมือนจะพูดว่า “ทำไม

เธอต้องถามคำถามง่ายๆ แบบนี้ด้วย?”

กู้จิ่วไอสองครั้ง สายตาเหลือบมองไปรอบๆ แล้วถามว่า “แล้วเธอชอบซ่อนเงินของเธอไว้ที่ไหนล่ะ?”

หลินซูก้มลงมองและค้นหาอยู่นานแต่ก็หาไม่เจอ เธอหันหลังกลับและผลักกู้จิ่วที่กำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้ด้วยน้ำ

เสียงหงุดหงิด “ถ้าฉันบอกเธอไป มันก็ไม่ใช่การซ่อนหรอก มันคือการเผยความลับต่างหาก”

กู้จิ่วถูกผลักจนต้องนั่งลงบนเตียงทันที กัดริมฝีปากล่างและยิ้มอย่างหมดหนทาง ไม่มีวิธีใดที่จะรับมือกับเธอได้

จริงๆ

ต้าเปาเดินไปที่ข้างเตียงและเลียนแบบท่าทางของหลินซู พร้อมกับค้นหาบางสิ่งบางอย่างอย่างจริงจัง

หลังจากที่หลินซูค้นหาทั้งสองด้านของหัวเตียงแล้วแต่ก็ยังไม่พบอะไร เธอกำลังจะขอให้กู้จิ่วไปดูว่าพวกเขา

สามารถเลื่อนเตียงพันฝีมือและตรวจสอบหัวเตียงจากด้านหลังได้หรือเปล่า

ในขณะนั้น ต้าเปาซึ่งกำลังค้นหาอย่างตั้งใจ ชี้ไปที่มังกรและนกฟีนิกซ์ “มังกรและนกฟีนิกซ์นำความโชคดี” หรือ

พูดให้แม่นยำกว่านั้นคือ ชี้ไปที่ดวงตาของมังกรและนกฟีนิกซ์ แล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “แม่ ตรงนี้มีรูเล็กๆ สองรู!”

“รูเล็ก?”

หลินซูก้าวขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง นั่งยองๆ ตรงกลางหัวเตียง แล้วมองไปยังจุดที่ต้าเปาชี้ให้ดู ปรากฏว่ามีรูเล็กๆ

สองรูอยู่จริง ขนาดเท่ารูเข็มหมุด ด้วยฝุ่นที่สะสมมานานหลายปี ถ้าไม่มองใกล้ๆ ก็แทบจะไม่สังเกตเห็นเลย

“รูเล็กๆ สองรูนี้คือส่วนสำคัญของกลไกใช่หรือเปล่า?”

กู้จิ่วลูบหัวเล็กๆ ของต้าเปาพลางยิ้มและพูดว่า “ลองดูกันไหม เดี๋ยวฉันจะไปขอยืมเข็มเย็บผ้าจากเพื่อนบ้าน

ข้างๆ”

“ไม่ต้องหรอก เอ้อเปามีผ้าเช็ดหน้าสำหรับเช็ดน้ำลายที่ติดไว้กับเสื้อผ้าด้วยเข็มกลัด ซึ่งเข็มกลัดนั้นน่าจะใช้ได้”

รูของเข็มกลัดมีขนาดเท่ากับรูของเข็มเย็บผ้า ถ้าหากนี่คือกลไกการเปิด ก็สามารถเปิดได้

คำเตือนนี้จึงทำให้กู้จิ่วเข้าใจเรื่องนี้เช่นกัน

เขารีบเดินไปถอดเข็มกลัดออกจากเสื้อผ้าของเอ้อเปา จากนั้นก็ดัดเข็มกลัดให้ตรงแล้วเสียบเข้าไปในรู เมื่อเสียบ

เข้าไปจนสุดแล้ว เขาก็ออกแรงเล็กน้อย แต่กลไกก็ยังไม่ทำงาน

หลินซูเตือนเขาว่า “ลองเสียบเข็มเข้าไปในรูนี้ดูสิ”

คิดว่าการใช้เข็มเพียงเล่มเดียวคงไม่ได้ผล เขาจึงหาเข็มอีกเล่มมาใช้เพื่อออกแรงกดไปพร้อมกัน

“ยังไม่มีการตอบสนอง”

“เธอใส่ตามังกรก่อนแล้วค่อยใส่ตาฟีนิกซ์ ทีนี้ลองทำสลับกันดูบ้าง” หลินซูคิดหาวิธีแก้กลไกนี้

“ฟังดูสมเหตุสมผล” กู้จิ่วลองทำอีกครั้งจากอีกด้านหนึ่ง

ในที่สุดมันก็ถูกเสียบเข้าไปในดวงตาของมังกร เมื่อออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็ได้ยินเสียง “คลิก” เบาๆ และคมชัด

จากนั้นรูปแกะสลักลูกไฟตรงกลางหัวเตียงก็โผล่ออกมา

กู้จิ่วและหลินซูดีใจมาก พวกเขามองหน้ากันและเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของกันและกัน

กู้จิ่วจับลูกไฟแล้วดึงมันออกมาอย่างแรง ทำให้แผ่นไม้แกะสลักทั้งแผ่นตรงหัวเตียงโป่งออกมา

หลินซูลุกขึ้นไปตรวจสอบหัวเตียงและพบว่าหัวเตียงแยกออกเป็นสองส่วนและสามารถค่อยๆ เลื่อนลงมาได้

ลูกไฟที่เห็นก่อนหน้านี้ แท้จริงแล้วคือที่จับ ทำให้สามารถดึงเปิดหัวเตียงแกะสลักทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย ภายใน

หัวเตียงมีช่องเก็บของเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ 16 ช่อง แต่ละช่องบรรจุกล่องไม้ขนาดพอดี

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ ไม้ที่ใช้ทำกล่องไม้แต่ละกล่องนั้นเป็นไม้ชนิดเดียวกับที่ใช้ทำเตียงพันฝีมือ ซึ่งทำจากไม้หวงฮ

วาลี่

พื้นผิวถูกแกะสลักด้วยลวดลายเมฆอันเป็นมงคล

“บ้าจริง ข้างในต้องมีอะไรที่น่าทึ่งแน่ๆ!” เมื่อเห็นภาพภายใน กู้จิ่วอุทานซ้ำๆ

หากไม่นับรวมมูลค่าของสิ่งของที่เก็บไว้ที่นี่แล้ว ฝีมือการประดิษฐ์เพียงอย่างเดียวก็สมกับชื่อ “เตียงพันฝีมือ”

อย่างแท้จริง

มันสมกับชื่อเสียงที่ได้รับจริงๆ

แม้แต่เอ้อเปาก็ยังเดินมาดูว่ามีอะไรน่าสนใจนักหนา

“ภรรยา รีบไปดูหน่อยว่าในกล่องพวกนี้มีอะไรบ้าง!”

หลินซูระงับความตื่นเต้นไว้ และแทนที่จะคว้ากล่องก่อน เธอกลับถามว่า “เธอล็อคประตูหน้าบ้านเรียบร้อยดี

หรือเปล่า?”

“ปิดดีแล้ว” กู้จิ่วพยักหน้า

“มาดูกันเถอะว่าในกล่องแรกมีอะไรบ้าง?”

หลินซูหยิบกล่องแรกออกมา กล่องนั้นไม่หนัก เธอจึงเดาว่ามันน่าจะบรรจุเครื่องประดับหรือโฉนดที่ดิน

แต่หลินซูรู้สึกอยากรู้มากว่ามันคืออะไร

บนหัวเตียงมีกลไกอยู่ และแม้แต่ในกล่องก็ยังมีกลไก หลินซูคลำหาอยู่พักหนึ่ง กดส่วนที่ยื่นออกมา และกล่องก็

เปิดออก

หลินซูค่อยๆ เปิดกล่องกลไกแรกออก ข้างในเป็นเครื่องประดับจริงๆ แต่เธอไม่คาดคิดว่าจะเป็นกำไลหยกสีเขียว

บริสุทธิ์ขนาดนี้

ถ้าหากเป็นในยุคหลังๆ กำไรข้อมือนี้คงมีมูลค่าหลายร้อยล้านแน่ๆ หยกอันล้ำค่าเช่นนี้มีราคาแพงมาก หากหยิบ

ขึ้นมาดูอาจกลัวว่าจะทำหล่นโดยไม่ตั้งใจ

“นี่คือกำไลหยก ภรรยาของฉัน เธอใส่แล้วดูดีมาก”

สีเขียวแต้มเล็กน้อยบนข้อมือขาวเนียนของเธอ ดูสวยมาก

หลินซูยกกำไลขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง “สามี เธอคิดว่านี่คือหยกสีเขียวจักรพรรดิเกรดสูงสุดหรือเปล่า ฉัน

เคยได้ยินมาว่าหยกสีเขียวจักรพรรดิมีค่ามาก”

กู้จิ่วหันหลังเดินออกไป ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมไฟฉายในมือ “เรามาใช้ไฟฉายนี้ตรวจสอบความบริสุทธิ์กัน

เถอะ”

หลังจากพูดจบ ริมฝีปากที่เม้มแน่นของกู้จิ่วก็โค้งขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าเขากำลังอารมณ์ดี “นี่คือกำไลหยก

เขียวจักรพรรดิ มันมีค่ามาก”

หลินซูลูบกำไรข้อมือบนข้อมือของเธอแล้วถามว่า “มันล้ำค่าขนาดไหน?”

กู้จิ่วปิดไฟฉายแล้วยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่าหญิงสาวอีกฟากฝั่งมหาสมุทรมีกำไลหยกสีเขียวจักรพรรดิคู่หนึ่งที่มี

ลวดลายบิดเกลียว สาเหตุที่แกะสลักเป็นลวดลายบิดเกลียวก็เพราะหยกมีรอยแตก แต่กำไลของเราเป็นสีเขียวล้วนและ

สมบูรณ์กว่าของเธอมาก เธอเห็นไหม กำไลของเราเรียบเนียน โปร่งแสง และสวยมาก”

หลินซูถอดกำไลหยกออกแล้วเก็บใส่กล่องอย่างระมัดระวัง

“ทำไมเธอไม่ใส่ไว้ที่ข้อมือล่ะ?”

“ฉันกลัวว่าฉันอาจจะทำกำไรข้อมือราคาแพงแบบนี้แตกโดยไม่ตั้งใจ”

หลินซูคิดถึงว่าเธอต้องดูแลเด็กๆ ทุกวัน และเธอกลัวว่าถ้าเผลอทำอะไรผิดพลาดไป เธอคงเสียใจมาก

หลังจากเก็บกำไลแล้ว สายตาของหลินซูก็เหลือบไปเห็นช่องที่สอง ซึ่งมีกล่องเล็กๆ แบบเดียวกันวางอยู่ เธอ

สงสัยว่าข้างในมีอะไร