ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 294 ร้านอาหารส่วนตัว ราคาแพง

“นี่เป็นเครื่องประดับประเภทไหน?”

กู้จิ่วเห็นกล่องที่สองที่ถูกเปิดออก และบนผ้ากำมะหยี่สีแดงมีวัตถุหยกขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยอยู่

หยกชิ้นนี้มีคุณภาพเดียวกันกับกำไลที่เพิ่งเห็น ดูเหมือนว่าจะทำมาจากหยกชิ้นเดียวกัน

“นี่คือปิ่นปักผม ซึ่งมีหน้าที่เหมือนปิ่นปักผมทั่วไป แต่เป็นต้นกำเนิดของปิ่นปักผมและเครื่องประดับผม มัน

ปรากฏขึ้นก่อนปิ่นปักผมและเครื่องประดับผมเสียอีก”

อีกหนึ่งลักษณะเด่นของปิ่นปักผมคือ มีรูปแบบที่เรียบง่ายกว่าปิ่นปักผมและเครื่องประดับผมอื่นๆ และลวดลายก็

ไม่ซับซ้อน

หากไม่ใช่เพราะหยกมีราคาแพงมากแล้ว ปิ่นปักผมก็เป็นเครื่องประดับผมที่ใช้งานได้จริงมากสำหรับทรงผมเกล้า

กล่องในช่องที่สามเปิดออก และอย่างที่คาดไว้ ภายในบรรจุเครื่องประดับผม

เครื่องประดับผมที่ประดับด้วยลูกปัดหยกสีเขียวเข้มขนาดเล็กจำนวนมาก และมีลูกปัดเล็กๆ ห้อยลงมาอีกหลาย

เม็ด เมื่อส่องด้วยไฟฉายดูโปร่งแสงและสวยมาก

ช่องที่สี่มันคือกิ๊บติดผม

“อันนี้เหมือนกับสองอันก่อนหน้า เพียงแต่สไตล์แตกต่างกันเล็กน้อย”

กู้จิ่วเคยเห็นแต่แม่ของเขา หวังซูเจิ้น สวมปิ่นปักผมสีเงินมาก่อน และเขาไม่ค่อยรู้เรื่องเครื่องประดับผมของผู้

หญิงมากนัก ตอนนี้เขาไม่สามารถแยกแยะชื่อของเครื่องประดับผมเหล่านี้ได้ เพราะพวกมันดูเหมือนกันไปหมด

“อันที่มีพู่เยอะๆ เรียกว่ากิ๊บติดผม ส่วนอันที่มีสองอันนี้ก็เรียกว่ากิ๊บติดผมเหมือนกัน กิ๊บติดผมส่วนใหญ่ใช้สำหรับ

หนีบผมให้อยู่ทรง ส่วนกิ๊บติดผมใหญ่ใช้สำหรับตกแต่ง” หลินซูอธิบายอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นเครื่องประดับผมสีเขียวที่เข้าชุดกัน หลินซูก็ถอนหายใจโล่งอก กล่องสุ่มที่เธอเปิดวันนี้มีค่าอย่างเหลือเชื่อ

ต่อมา พวกเขาพบจี้หยก สร้อยคอหยกฝังทอง ต่างหู และสุดท้าย สร้อยคอที่สวยมากเส้นหนึ่ง

ช่องแปดช่องทางด้านซ้ายเผยให้เห็นเครื่องประดับแปดชิ้นที่แตกต่างกัน แล้วช่องแปดช่องทางด้านขวาล่ะ คือ

อะไร?

“พวกผู้หญิงใส่เครื่องประดับแบบไหนกันบ้าง? ช่องทั้งแปดนี้ไม่ใช่เครื่องประดับทั้งหมดหรอกใช่ไหม?” กู้จิ่วอุ้ม

เด็กข้างละคนไว้เพื่อป้องกันไม่ให้พี่น้องทั้งสองก่อเรื่องวุ่นวาย

“ผู้หญิงในสมัยโบราณใช้เครื่องประดับมากมาย แต่คงไม่ใช่เครื่องประดับทุกชิ้นหรอกใช่ไหม? ต้องใช้หยกชิ้นใหญ่

ขนาดไหนถึงจะทำเครื่องประดับได้มากมายขนาดนี้?”

เริ่มจากกล่องแรก หลินซูต้องคลำหาทางเปิดกล่องอย่างงุ่มง่าม ค่อยๆ เปิดกล่องไปเรื่อยๆ จนตอนนี้เธอชำนาญ

ราวกับว่ากล่องเหล่านี้เป็นของเธอแล้ว

หลินซูดึงกล่องออกมาจากช่องเก็บของ กดและดึงออกมา น้ำหนักที่มากทำให้เธอประหลาดใจ แต่การเปิดกล่อง

นั้นไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจแต่อย่างใด

อย่างที่เธอคาดไว้ มันคือปลาสีเหลืองตัวเล็กๆ

กล่องปลาสีเหลืองตัวเล็กๆ

เทออกมาแล้วนับดู แต่ละชิ้นหนัก 100 กรัม รวมทั้งหมดหนึ่งโหล

หลินซูสงบความตื่นเต้นลงและพูดติดตลกว่า “ในมณฑลกวางตุ้ง ฉันมักได้ยินพวกเขาบอกปริมาณว่า ‘โหล’ นั่น

หมายความว่าเราขุดทองคำออกมาได้โหลหนึ่งใช่ไหม?”

เมื่อเอ้อเปาเห็นแท่งทองคำที่ส่องประกายระยิบระยับ เธอก็พยายามดิ้นรนให้หลุดจากการจับกุมของกู้จิ่วและ

คว้าเอา “ของเล่น” ที่แวววาวเหล่านั้นมา

หลินซูหยิบปลาสีเหลืองชิ้นเล็กๆ มาให้เอ้อเปา จากนั้นก็หยิบอีกชิ้นหนึ่งให้ต้าเปา เพื่อให้พวกเขารู้สึกถึงน้ำหนัก

อันมหาศาลของทองคำ

แน่นอนว่าทันทีที่เอ้อเปาคว้าตัวปลาสีเหลืองตัวเล็กได้ เธอก็จับมันไว้แน่นและไม่ยอมปล่อย พร้อมกับยิ้มกว้างจน

น้ำลายไหลย้อยออกมาจากปาก

ความรักในเงินของเธอทำให้ทั้งคู่หัวเราะ

“ฉันพนันได้เลยว่ากล่องข้างล่างนี้เต็มไปด้วยทองคำ เธอคิดว่ามันคืออะไร?”

หลินซูหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่ได้เห็นด้วยในทันที “ฉันไม่คิดอย่างนั้น หลังจากคุยกับคนขายแล้ว ฉันได้ยินเขาบอกว่า

นี่เป็นสินสอดของย่าหรือทวดของเขา ถ้าเป็นเช่นนั้น มันน่าจะมาจากช่วงปลายราชวงศ์ชิงถึงต้นยุคสาธารณรัฐจีน

ลูกสาวจากตระกูลร่ำรวยเริ่มเก็บสินสอดตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นเตียงที่ทำด้วยมืออย่างประณีตนี้จึงน่าจะทำขึ้นในช่วง

ปลายราชวงศ์ชิง หากเป็นช่วงต้นยุคสาธารณรัฐจีนแล้ว มันจะเต็มไปด้วยปลาเหลืองตัวเล็กๆ ได้อย่างไร?”

ตามที่คาดไว้ ในช่องทั้งแปดช่องทางด้านขวา กล่องหกกล่องบรรจุปลาสีเหลือง และกล่องสองกล่องบรรจุเงิน

หยวน

กู้จิ่วจ้องมองกล่องที่ถูกเก็บกลับเข้าไปด้วยความตกตะลึง เขาเคยพูดเสมอว่าไม่มีใครตื่นเช้าโดยไม่มีเหตุผล เขาไม่

คิดเลยว่าจะได้ของดีราคาถูกจากการซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่ามากมายขนาดนี้ เขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่แล้ว

“สมกับที่เป็นเมืองหลวง และยิ่งไปกว่านั้นคือมรดกทางวัฒนธรรม ลองดูผู้คนดั้งเดิมสิ อาจสุ่มเลือกใครสักคน

และบรรพบุรุษของพวกเขาอาจเป็นข้าราชการระดับสูงหรือขุนนางก็ได้ ประวัติครอบครัวของพวกเขาน่าทึ่งมากจริงๆ”

หลินซูดันหัวเตียงกลับไปที่เดิม ตบมือ แล้วกระโดดลงจากเตียง “เธอยังไม่ชอบเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ เหล่านี้อยู่หรือ

เปล่า?”

กู้จิ่วส่ายหัว “เธออย่าบ่นเลย แค่บอกว่าเธออยากซื้อเพิ่มอีกเท่าไหร่ ฉันจะไปหารถแท็กซี่ให้เธอทันที”

หลินซูอดหัวเราะไม่ได้ เธอรับขนมของต้าเปาจากมือเขา และวางขนมลงบนพื้น จูงมือเด็กน้อยออกไปพลางพูดว่า

“ไม่เช้าแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ”

วันนี้สามารถค้นพบเตียงที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างชาญฉลาดนี้ได้ก็เพราะระบบแจ้งเตือนนั่นเอง หากไม่มีระบบนี้ ใคร

จะไปคิดว่าเตียงที่ประดิษฐ์ขึ้นอย่างชาญฉลาดนี้ซ่อนความลับอะไรเอาไว้บ้าง?

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ในเมืองหลวง ของเก่าหลายชิ้นไม่ได้รับความสนใจมากนักและสามารถหาซื้อได้ใน

ราคาถูกตามตลาดมือสอง หากมีเงินเหลือ ก็สามารถสะสมของเก่าได้มากขึ้น และในภายหลังก็สามารถขายของเก่าสัก

ชิ้นสองชิ้นและใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้

แน่นอนว่าการแยกแยะระหว่างของจริงและของปลอมนั้นยาก แต่ถ้ามีสายตาที่เฉียบคม การร่ำรวยก็ไม่น่าจะเป็น

เรื่องยาก

เมื่อเดินทางมาถึงเมืองหลวงได้ในที่สุด หลินซูต้องการหาของเก่าและเลือกชิ้นที่มีค่าที่สุดไว้เป็นมรดกตกทอดแก่

ลูกของเธอ

แม้ว่าในอนาคตลูกๆ ของพวกเขาจะเติบโตมาเป็นคนธรรมดาจนต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ การมีของสะสมสักหนึ่ง

หรือสองชิ้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขามีชีวิตที่สุขสบาย

ด้วยการฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ เมืองหลวงจึงเป็นศูนย์กลางของการฟื้นตัวอย่างเป็นธรรมชาติ นับตั้งแต่การปฏิรูป

และการเปิดประเทศ ร้านอาหารและแหล่งรับประทานอาหารชื่อดังหลายแห่งในเมืองได้กลับมาเปิดให้บริการอีกครั้ง

วันนี้เป็นวันที่ดีมาก ดังนั้นเราควรฉลองกันสักหน่อย

กู้จิ่วพาหลินซูเข้าไปในร้านอาหารส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในซอยเฉาหยางเหมิน

ห้องอาหารส่วนตัวตั้งอยู่ในบ้านทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสแบบดั้งเดิมที่มีลานภายในสามชั้น (ซื่อเหอหยวน) ซึ่งตกแต่งใน

สไตล์จีนดั้งเดิม

เมื่อรับประทานคู่กับอาหารระดับจักรพรรดิ บางคนอาจเชื่อว่าเป็นงานเลี้ยงของราชวงศ์

ทันทีที่เข้าไป พนักงานเสิร์ฟก็พาพวกเขาไปยังห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เมื่อหลินซูดูเมนู ดวงตาของเธอก็แทบ

จะถลนออกนอกเบ้า

ตั้งแต่หลินซูหยิบเมนูขึ้นมา กู้จิ่วก็เฝ้ามองสีหน้าของเธอมาตลอด เมื่อเห็นสีหน้าตกใจแต่พยายามซ่อนความตกใจ

ของเธอ เขาก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

หลินซูเงยหน้าขึ้นสบตากับกู้จิ่วที่มองอย่างหยอกล้อ เธอกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า “ครั้งที่แล้วเราซื้อปลาเก๋าแบบ

นี้ทางใต้ไปเท่าไหร่กันนะ น่าจะประมาณสามสิบหยวน ดูราคาที่นี่สิ”

ขณะที่พูด หลินซูก็ชูเมนูขึ้นตรงหน้ากู้จิ่ว ซึ่งบนเมนูมีเลข 128 เขียนไว้อย่างชัดเจน

นี่ช่างเป็นความอยุติธรรมที่เลวร้ายเหลือเกิน!

กู้จิ่วจิบชาพลางกล่าวว่า “ที่นี่ค่อนข้างไกลจากชายทะเล และวิธีการปรุงอาหารก็แตกต่างกันด้วย สั่งอะไรก็ได้

ตามใจชอบ วันนี้ฉันเลี้ยงเอง”

หลินซูรู้ว่าที่นี่อยู่ไกลจากชายทะเล และไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากกินที่นี่ เพียงแต่เธอเสียดายราคาเท่านั้นเอง

เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูดว่าจะเลี้ยงเธอ เขาเป็นผู้ชายของเธอ ยังไม่นับรวมเรื่องเงินด้วย

“ไตหมูหั่นผัดน้ำมันพริก หอยเชลล์ในซอสเกรวี่ หอยเป๋าฮื้อผัดขึ้นฉ่าย และของหวานสองอย่างหลังอาหาร”

กู้จิ่วพยักหน้าและมองไปที่พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ: “คุณจดทุกอย่างไว้แล้วใช่ไหม?”

หลังจากพนักงานเสิร์ฟออกไปแล้ว หลินซูจึงจิบชาเพื่อคลายความเครียด “ฉันคำนวณคร่าวๆ แล้วว่าโต๊ะนี้จะ

ราคามากกว่า 300 ซึ่งก็คือ 80 ต่อคน”

ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 เงินสามร้อยหยวนถือเป็นเงินเดือนหนึ่งปีของคนงานทั่วไป

หากไม่นับค่าใช้จ่ายรายวันแล้ว จะต้องใช้เวลาหลายปีในการเก็บเงินให้ได้มากกว่า 300 หยวน ซึ่งแสดงให้เห็นว่า

อาหารในร้านอาหารแห่งนี้แพงอย่างไม่น่าเชื่อ

“เธอรู้จักร้านอาหารนี้ได้ยังไง?” และราคาก็แพงมากด้วย

กู้จิ่วเหลือบมองออกไปนอกประตู จากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูหลินซูอย่างมีเลศนัยว่า “ร้านนี้เป็นของ

เพื่อนฉัน ตระกูลเขามีประวัติยาวนานในการเป็นพ่อครัวหลวง ราคาค่อนข้างสูง แต่คุ้มค่า เดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง”