ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 295 หลอกลวง

“ยังไม่แน่ใจว่าอาหารที่นี่อร่อยหรือเปล่า แต่การจัดตกแต่งนั้นคิดมาอย่างดีจริงๆ”

เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ หลินซูมองไปที่ไตหมูธรรมดาๆ ซึ่งพ่อครัวได้หั่นเป็นชิ้นบางๆ แล้วม้วนเป็นก้อนเล็กๆ

จานที่ประกอบด้วยไตหมูตุ๋นน้ำมันแดงหั่นบางๆ ถูกจัดเรียงเป็นเลขมงคล คือ 8 ชิ้น

ส่วนผสมหลักอาจมีแค่ไตหมู แต่เมนูนี้ราคาตั้งสิบแปดหยวน

จุ๊!

เธอสงสัยว่ามันจะรสชาติเป็นยังไง?

กู้จิ่ววางขนมปังหนึ่งชิ้นลงในชามของหลินซู “ลองชิมดูสิ ว่ารสชาติเป็นยังไง คุ้มค่ากับราคาหรือเปล่า”

หลินซูไม่ชอบกินไตหมู เพราะรู้สึกว่ามันมีกลิ่นคาว และต้องใช้ความกล้าอย่างมากถึงจะกล้าลองกิน

รสชาติแรกที่ได้ลิ้มลองไม่ได้มีกลิ่นคาวอย่างที่เธอคาดไว้ เนื้อไตนุ่มมาก และรสชาติออกเผ็ดเล็กน้อยและชาลิ้น

น่าจะมีการใส่พริกไทยลงไปด้วย

“รสชาติไม่เลว ไม่แย่อย่างที่ฉันคิดไว้”

กู้จิ่วยิ้มแล้วพูดว่า “ไตหมูเป็นของดีนะ ค่อยๆ ลองกินทีหลังก็ได้”

เมื่อต้าเปาและเอ้อเปาเห็นว่าผู้ใหญ่เริ่มรับประทานอาหารกันแล้ว พวกเขาก็ตื่นเต้นราวกับมดบนกระทะร้อน

พวกเขายืนขึ้นบนเก้าอี้และชี้ไปที่ซุปหอยบนโต๊ะ พร้อมตะโกนว่าอยากกินด้วย

“เด็กน้อย อาหารที่พวกเธอจะทานได้จะเสิร์ฟเร็วๆ นี้ อย่ารีบร้อนนะ อาหารจานนี้แข็งเกินไปสำหรับฟันน้ำนม

เล็กๆ ของพวกเธอ พวกเธอเคี้ยวอาหารจานนี้ไม่ได้หรอก”

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ อาหารจานหลักก็ถูกเสิร์ฟ

ปลากะรังตุ๋นหอมแดงอาหารร้อนฉ่าและมีไอน้ำพวยพุ่งออกมา กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องส่วนตัวทันทีที่ยกมา

เสิร์ฟ

เพียงกัดเนื้อปลาเหนียวนุ่มคำเดียว รสชาติเค็มกลมกล่อมก็จะระเบิดในปาก

ไม่ต้องพูดถึงเด็กสองคนที่กินอาหารเรียบง่ายเลย แม้แต่หลินซูยังต้องยอมรับว่า…แม้ว่าอาหารที่นี่จะมีราคาสูงลิบ

ลิ่ว แต่รสชาติอร่อยมาก

“ฉันถึงกับคิดจะลักพาตัวพ่อครัวจากร้านอาหารนี้แล้วพาเขากลับไปด้วยซ้ำ”

“ลองชิมเกี๊ยวสีเขียวพวกนี้ดูสิ” กู้จิ่วตักเกี๊ยวใส่จานให้แม่และลูกทั้งสองคนคนละจาน

ต้าเปาและเอ้อเปาใช้ส้อมตักเกี๊ยวขึ้นมากัดคำเล็กๆ แล้วพยักหน้าขณะเคี้ยวพลางพูดว่า “อร่อย!”

“อาหารดูน่าอร่อยมาก สามารถใช้เป็นแนวทางได้ ดูสิ เราไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

พวกเขากินอาหารอร่อยมากเลย”

แท้จริงแล้ว ความรักในอาหารเป็นสิ่งที่พบได้ทั่วไปในหมู่คนทุกเพศทุกวัย

แม้แต่เด็กเล็กที่สุดก็สามารถเอาชนะความยากลำบากเกี่ยวกับอาหารได้ ที่บ้านพวกเขามักคาดหวังให้ผู้ใหญ่ป้อน

อาหารให้ แต่เมื่อออกไปข้างนอกและมีอาหารอร่อย พวกเขาก็สามารถทำอาหารเองและพึ่งพาตนเองได้

“ไม่รบกวนมื้ออาหารครอบครัวพวกคุณสี่คนใช่ไหม?”

หลังจากที่พวกเขากินอาหารเกือบเสร็จ ก็มีเสียงเคาะประตูห้องส่วนตัว ชายหนุ่มร่างสูงผอมบาง จมูกโด่ง ตาลึก

และมีลักษณะบางอย่างที่บ่งบอกว่าเป็นลูกครึ่ง เดินเข้ามา

“ไม่เลย เปาซวน มานั่งลงสิ”

กู้จิ่วแนะนำเปาซวนให้หลินซู

“พี่สะใภ้ ฉันได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับคุณจากคนอื่นมานานแล้ว ฉันได้มีโอกาสมาพบคุณเสียที นี่คือขนมหวานที่ฉัน

นำมาให้คุณและหลานๆ ฉันหวังว่าพวกคุณจะชอบนะ”

เปาซวนวางจานขนมหวานสีเหลืองอ่อนลงบนโต๊ะ

หลินซูยิ้มและกล่าวว่า “ขอบคุณมากนะ ขนมหวานอร่อยมาก ส่วนอาหารจานหลักอร่อยยิ่งกว่า”

ราคานี้ดึงดูดใจเป็นอย่างยิ่ง

เปาซวนมองต้าเปาและเอ้อเปาด้วยความสงสัยพลางถอนหายใจ “ครั้งสุดท้ายที่เจอกัน พี่เก้ายังโสดเหมือนพวก

เรา ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วเนี่ย เขามีลูกสองคนแล้ว”

กู้จิ่วมองลูกทั้งสองด้วยความสุข “นายก็ทำได้เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับว่านายเต็มใจหรือเปล่า ถ้านายตกลงแต่งงาน

สาวๆ ที่นายจะได้รู้จักอาจมีตั้งแต่สวนวัดเทียนถานไปจนถึงจัตุรัสเทียนอันเหมินเลยทีเดียว”

“ครั้งนี้มาที่นี่นายสนุกไหม? การพัฒนาที่นั่นดีกว่าที่นี่จริงหรอ?”

“การพัฒนาเป็นสิ่งที่ดี ถ้ามีโอกาสพวกนายก็ออกไปดูโลกกว้าง เปิดโลกทัศน์ให้กว้าง อย่าเอาแต่สนใจผลกำไร

อาหารจานหนึ่งอาจขายได้เกือบ 200 หยวน และอาหารมื้อเดียวอาจมีราคาเท่ากับเงินเดือนทั้งปี”

เห็นได้ชัดว่ากู้จิ่วพูดต่อหน้าหลินซูว่าอาหารจานนี้คุ้มค่ากับราคา แต่พออยู่ต่อหน้าพ่อครัว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยน

ไปทันทีและเริ่มบ่น

เปาซวนไม่เชื่อ “นายพูดราวกับว่าตัวเองสูงส่งนัก หากนายไม่เห็นคุณค่าของกำไร แล้วนายสะสมทรัพย์สิน

ปัจจุบันของนายได้อย่างไร?”

เมื่อพูดถึงทรัพย์สิน กู้จิ่วก็รู้สึกดีใจอีกครั้ง เขาทำงานหนักแทบตายเพื่อหาเงินทุนในประเทศ และครั้งนี้ หลังจาก

เดินทางไปสหรัฐอเมริกา เขาทำกำไรได้เกือบสองล้านดอลลาร์จากการซื้อขายหุ้นเพียงไม่กี่ครั้ง

ในประเทศนี้สองล้านดอลลาร์ถือเป็นเงินทุนเริ่มต้นจำนวนมหาศาล

กู้จิ่ววางถ้วยชาไว้ตรงหน้าเปาซวนแล้วจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้ม

ด้วยความจนปัญญา เปาซวนจึงหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย จากนั้นก็ลุกขึ้นรินชาให้หลินซูด้วย

ส่วนเด็กทั้งสองนั้น เนื่องจากชาไม่ดีต่อสุขภาพ เขาจึงขอให้พนักงานเสิร์ฟเติมน้ำอุ่นให้แทน

กู้จิ่วจิบชาแล้วเริ่มเล่าประสบการณ์ของเขาในสหรัฐอเมริกาอย่างตื่นเต้น

“นายคงนึกไม่ถึงว่าแค่เพียงการซื้อขายเข้าและออกจากตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์ก เงินก็ไหลเข้ากระเป๋านาย

ราวกับสายฝนที่โปรยปรายลงมา ในเวลาเพียงครึ่งเดือนกว่าๆ เงินต้นของเราเพิ่มขึ้นเกือบยี่สิบเท่าในตลาดหุ้นแห่งนั้น”

เมื่อพูดถึงประสบการณ์อันน่าตื่นเต้นในตลาดหุ้น กู้จิ่วพูดด้วยความกระตือรือร้นและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

แม้แต่เปาซวน ผู้ซึ่งไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตลาดหุ้นเลย ก็ยังอดใจไม่ไหว หากเขาอยู่ในสหรัฐอเมริกาในเวลานั้น เขา

อาจจะรีบไปเปิดบัญชีที่ตลาดหลักทรัพย์ทันที

“เงินแบบนี้หาง่ายเหลือเกิน กำไรของนายในครึ่งเดือนก็มากพอให้ฉันทำงานหนักไปตลอดชีวิตแล้ว ตลาดหุ้นทำ

เงินได้เร็วมากจริงๆ ทำไมนายไม่บอกฉันล่วงหน้าตอนที่นายไปอเมริกาครั้งที่แล้วล่ะ? บางทีฉันอาจจะทิ้งร้านอาหารนี้

แล้วไปกับพวกนายเพื่อร่วมสนุกด้วยก็ได้”

“อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเขาเลย การจะบอกว่าได้กำไรหรือขาดทุนในตลาดหุ้นนั้นยาก สิ่งสำคัญคือการทำให้

ธุรกิจหลักของคุณให้มั่นคง ร้านอาหารของคุณมีรายได้คงที่ทุกวัน นั่นทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ”

ขณะที่พูด หลินซูเชิดคางขึ้น “ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน ลองถามกู้จิ่วดูสิ ตอนที่ตลาดหุ้นเริ่มผันผวนครั้งแรก เขาเกือบ

หัวใจวาย เมื่อเขากลับถึงโรงแรมในคืนนั้น เขาบอกฉันว่าเขาเสียใจที่ไม่ได้นำยาไนโตรกลีเซอรีนจากจีนมาด้วย”

“ฮ่าๆ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

เปาซวนมองกู้จิ่วด้วยความไม่เชื่อ “พี่เก้า แม้แต่คนที่แข็งแกร่งอย่างนายก็ยังต้องพึ่งไนโตรกลีเซอรีน มีคนสูงอายุ

ในตลาดหุ้นบ้างไหม? ถ้ามี พวกเขาจะไม่ล้มลงได้ทุกเมื่อหรอ?”

“มีสิ เนื่องจากนายต้องใช้ยาไนโตรกลีเซอรีน นั่นหมายความว่าตลาดหุ้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการ เมื่อนายพูด

ถึงเรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าตลาดหุ้นเป็นเพียงแค่การหาเงินเท่านั้นเอง”

กู้จิ่วขยี้จมูกและเงียบไป

ในตอนแรก เขารู้สึกหวาดกลัวกับความผันผวนอย่างรุนแรงในตลาดหุ้น แต่หลังจากค่อยๆ ปรับตัวได้ เขาก็เริ่ม

ชื่นชมเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของมันด้วยซ้ำ

ความรู้สึกตื่นเต้นจากการหลั่งอะดรีนาลินนั้นเสพติดได้ง่ายมาก

เปาซวนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและสนใจเรื่องราวของคนเหล่านี้มาก “พี่สะใภ้ พวกคุณจะกลับไปลงทุนในตลาด

หุ้นอีกครั้งหรือเปล่า?”

“พวกเรา ‘ล้างมือจากธุรกิจ’ ไปแล้ว”

“คุณใช้คำว่า ‘ล้างมือจากธุรกิจ’ …จากที่คุณพูดมา ดูเหมือนว่าการเข้าสู่ตลาดหุ้นนั้นง่าย แต่การถอนตัวออกมา

นั้นยาก” เปาซวนกล่าวพลางหรี่ตาครุ่นคิด

หลินซูกล่าวอย่างหมดหวังว่า “ครั้งนี้เราโชคดีจริงๆ”

ถ้าไม่ใช่เพราะการกลับมาเกิดใหม่ของลูกชาย ใครจะไปสนใจตลาดหุ้นที่อยู่อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทรกันล่ะ?