ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 301 อย่าให้ยืมเงิน

หลินเหมยรู้สึกไม่สบายใจอย่างมากทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องที่หลินซูมีเงินล้านดอลลาร์อยู่ในมือ ความริษยาแผดเผาใน

ใจ เธอทรมานเหลือเกิน

น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอิจฉา เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันทีขณะที่เธออ้อนวอน

อย่างน่าสงสารว่า “ซูซู่ เธอสงสารฉันบ้างไม่ได้เหรอ? ช่วยฉันสักครั้งเถอะ เธอก็รู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะสร้างชื่อเสียงใน

เมืองหลวงของมณฑลที่ไม่รู้จักใครเลย ฉันทำงานหนักเป็นสองเท่าเพื่อไต่เต้าขึ้นมา ฉันไม่กลัวความยากลำบากหรือความ

เหนื่อยล้า ฉันแค่อยากมีชีวิตที่ดีขึ้นด้วยความพยายามของตัวเอง เธอช่วยให้ฉันได้สมหวังในเรื่องนี้สักครั้งไม่ได้เหรอ?”

“น้ำตาจระเข้แค่ไม่กี่หยดไม่ทำให้ฉันใจอ่อนหรอก อย่ามาเสียเวลาแสดงอารมณ์ที่นี่เลย ฉันไม่อยากดูการแสดง

ของเธอ” หลินซูไม่คิดจะใจอ่อนกับศัตรูจากชาติที่แล้วของเธอ “นอกจากเรื่องที่เธอวางแผนร้ายต่อฉันแล้ว แม้แต่พี่น้อง

ของฉันก็ยังไม่โลภเงินของฉันเลย แล้วทำไมเธอถึงคิดว่าแค่เพราะเธอโลภเงินฉัน แล้วฉันต้องให้เธอยืมล่ะ?”

“เพราะเธอหน้าใหญ่งั้นเหรอ?”

ตลก!

ในรุ่นต่อๆ มา ลูกชายคนโตมักจะเป็นผู้ที่เป็นหนี้ ในขณะที่หลานชายจะเป็นผู้ให้ยืมเงินแก่ลูกหนี้

เธอแน่ใจว่าเมื่อปล่อยเงินกู้ให้หลินเหมยไปแล้ว มันก็เหมือนกับการโยนซาลาเปาให้หมา – หายไปตลอดกาล

“ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของเธอ พี่น้องของเธอจะสามารถตั้งตัวในเมืองหลวงของมณฑลได้ยังไง? เธอเคย

ช่วยเหลือพวกเขามาก่อน แล้วทำไมเธอถึงไม่ยอมยื่นมือช่วยเหลือฉัน?” หลินเหมยคิดอย่างขมขื่น แต่ภายนอกเธอยังคง

ดูน่าสงสาร ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังจากความยากลำบากในชีวิต

ดูเหมือนเธอจะหมดหวังในชีวิตปัจจุบันแล้ว หากไม่ใช่เพราะความตั้งใจอันแน่วแน่ของเธอ ใครบางคนอาจรู้สึก

สงสารในรูปลักษณ์ที่ไร้ชีวิตชีวาของเธอ

“ฉันบอกไปแล้วว่าฉันจะทำอะไร ฉันจะไม่ช่วย ถ้าเธออยากหาเลี้ยงชีพในเมืองหลวงของมณฑลจริงๆ เธอต้อง

ค่อยๆ ทำทีละขั้นตอน ทำในสิ่งที่เธอทำได้ และอย่าคาดหวังว่าจะพึ่งพาคนอื่นได้ในทุกเรื่อง ถ้าเธอไม่มีเงินเอง”

หลินซูเปิดประตูแล้วพูดว่า “เชิญออกไปได้แล้ว อย่ามาบ้านฉันอีกเลย เธอไม่เป็นที่ต้อนรับที่นี่ และแน่นอนว่า

ทางที่ดีที่สุดคือเราอย่าได้เจอกันอีกเลย”

คำพูดเหล่านี้ค่อนข้างรุนแรงอยู่แล้ว และหลินซูคิดว่าหลินเหมยคงจะไม่มารบกวนเธออีก หลังจากออกจากบ้าน

ไปแล้ว

แต่บางสิ่งก็เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด

สองวันต่อมา หลินซูได้รับโทรศัพท์จากพี่ใหญ่ของเธอ

“พี่ใหญ่ ทำไมโทรมาเวลานี้ มีใครก่อเรื่องวุ่นวายที่ร้านหรือเปล่า?”

หลินซูรู้สึกงุนงงและสงสัยว่าทำไมหลินเว่ยถึงโทรมาเวลานี้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ร้านกำลังยุ่งที่สุด

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินเว่ยก็พูดด้วยน้ำเสียงหมดหนทางว่า “น้องสาวคนเล็ก เหมยจื่อบอกว่าอยากจะยืม

เงินจากเธอไปเปิดร้าน แต่เธอไม่ยอม บอกว่าถ้าไม่มีใครค้ำประกันก็จะไม่ให้ยืมใช่ไหม?”

อะไรทำให้เธอพูดแบบนั้น?

หลินซูดูงุนงง “พี่ใหญ่ หมายความว่ายังไง? หลินเหมยไปที่ร้านของพี่ แล้วหลังจากนั้นเธอพูดว่าอะไรบ้าง?”

“เธออยากจะยืมเงินจากฉัน ฉันเพิ่งเปิดร้านในเมืองหลวงของมณฑลได้ไม่ถึงสองปี เงินที่ฉันหามาได้ทั้งหมดก็เอา

ไปซื้อลานเก็บของหมดแล้ว แถมฉันยังต้องจ่ายค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจการของร้านอีก แล้วฉันจะมีเงินเหลือไว้ทำอะไร

ล่ะ?”

หลินเว่ยเหลือบมองหลินเหมยที่ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหมดหนทางและความ

รำคาญเล็กน้อย “เธอเห็นว่าฉันไม่มีเงินอยู่ที่นี่ เลยอยากให้ฉันยืมจากเธอ แล้วค่อยให้เธอยืมต่อจากฉัน พูดง่ายๆ ก็คือ

เธออยากให้ฉันเป็นผู้ค้ำประกัน”

หลินซูตกใจมากจนพูดไม่ออกอยู่นาน “เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?!”

“ฉันตกลงให้เธอยืมเงินและต้องการผู้ค้ำประกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลินเว่ยรู้สึกงงเล็กน้อยกับสิ่งที่เขาได้ยินจากปลายสาย “หมายความว่าฉันไม่ต้องค้ำประกันเพื่อให้เธอยืมเงินใช่

ไหม?”

หลินซูกลอกตา “ฉันหวังว่าเราจะไม่ต้องพูดคุยกันอีก พี่คิดว่าฉันจะยอมให้เธอยืมเงินเหรอ?”

“แล้วเธอ”

“พี่บอกเธอไปว่า ถ้าเธอทำได้ เธอก็ควรเปิดร้านของตัวเอง ถ้าทำไม่ได้ เธอก็ควรขายอยู่ที่แผงลอยต่อไป อย่าทำ

เหมือนว่าทุกคนเป็นหนี้บุญคุณเธอ เธอไม่มีสิทธิ์มาโลภเงินของฉัน!”

โทรศัพท์ดับลงพร้อมเสียง “คลิก”

หลินเว่ยวางสายโทรศัพท์ มองไปที่หลินเหมยที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วยักไหล่ “ได้ยินที่เธอพูดแล้ว ฉันจะไม่พูดซ้ำ ฉัน

ไม่มีเงินติดตัวเลยจริงๆ เธออยู่ที่เมืองหลวงของมณฑลมาสักพักแล้ว เธอน่าจะรู้ว่าการดำรงชีวิตที่นี่ลำบากแค่ไหน”

“พี่ใหญ่ พี่เป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ของฉันในเมืองหลวงของมณฑล ครั้งนี้พี่จะไม่ช่วยฉันจริงๆ เหรอ? เราจะ

คืนเงินให้พี่แน่นอนทันทีที่เราหาเงินได้ เราขอยืมเงินสักเดือนได้ไหม? ฉันสัญญาว่าจะคืนเงินให้พี่หลังจากหนึ่งเดือน”

“ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่มีเงิน เธออยากให้ฉันตัดเนื้อของฉันให้เธอหรือไง?” หลินเว่ยรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เขาเกลียดเรื่องยุ่งยากที่สุด เขาบอกว่าเขาไม่มีเงิน แล้วทำไมหลินเหมยถึงมาวุ่นวายกับเขาขนาดนี้?

หลังจากแต่งงานกับจางหยงได้ไม่นาน เธอก็เก็บเงินได้บ้าง แต่เนื่องจากพวกเขายังไม่มีเงินพอที่จะเปิดร้าน จึง

ตัดสินใจลองเก็บเงินต่ออีกสองเดือน

เขาไม่เชื่อว่าการเก็บเงินจำนวนเล็กน้อยที่ขาดไปเพียงสองเดือนจะไม่เพียงพอ ทำไมต้องขอความช่วยเหลือจาก

คนอื่นอยู่เสมอ?

“พี่ใหญ่ ถ้าพี่ไม่อยากให้ยืมก็ไม่ต้องให้ก็ได้ ทำไมถึงพูดจาหยาบคายแบบนั้น ราวกับว่าฉันกำลังดูดเลือดพี่อยู่?”

หลินเหมยไม่พอใจกับคำพูดของเขาอย่างมาก คนเราจะยึดติดกับวัตถุได้มากขนาดนี้ได้อย่างไร หลังจากใช้ชีวิตอยู่

ในเมืองมานาน?

เหตุผลที่พวกเขาดูถูกเธอมากขนาดนี้ ก็เพราะเธอไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ หรือไม่มีฐานะ ถ้าวันหนึ่งเธอประสบความ

สำเร็จ เรามาดูกันว่าพวกเขาจะประจบประแจงเธอมากแค่ไหน

อย่าหวังว่าเธอจะสนใจเรื่องพวกเขาเลย

หลินเว่ยไม่รู้ถึงความคิดของหลินเหมย และในขณะนี้ เขากำลังพยายามปลดพันธนาการของหลินเหมยออก

สายตาของเขาเหลือบมองไปรอบๆ และความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว “สิ่งที่ฉันพูดนั้นถูกต้อง ตอนนี้เราไม่มีเงิน

เลย ทำไมเธอไม่ส่งโทรเลขกลับไปหาแม่ของเธอและขอยืมเงินมาบ้างเพื่อประทังชีวิตเราไปก่อนล่ะ?”

“พ่อแม่ของฉันต้องทำงานหนักในทุ่งนาทุกวันเพื่อหาเลี้ยงชีพ พวกเขาจะมีเงินเก็บได้อย่างไร? ยิ่งกว่านั้น ต่อให้

พวกเขาจะมีเงินสักเล็กน้อย พวกเขาจะเอาเงินนั้นไปทำอะไรได้บ้าง?”

ในที่สุดหลินเว่ยก็กำจัดหลินเหมยได้สำเร็จและถอนหายใจโล่งอก เขาเจอเรื่องยากลำบากมาเยอะแล้ว

ลูกพี่ลูกน้องไม่ค่อยลงรอยกัน ซึ่งสร้างความลำบากใจให้กับพี่ชายคนโตเป็นอย่างมาก

ไม่มีลูกค้าใหม่เข้ามาที่ร้านเลย หลังจากเก็บเงินเสร็จ เหอไฉหยุนก็เดินมาถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ทางฝั่งน้อง

สาวว่ายังไงบ้าง”

หลินเว่ยเกาหัวพลางกล่าวว่า “เข้ากันไม่ได้เลย น้องสาวของฉันคงไม่อยากเจอเธออีกแล้ว ฉันจะให้เธอยืมเงินได้

ยังไงกัน”

เหอไฉหยุนเหลือบมองไปที่ประตูแล้วกระซิบว่า “ถ้าอย่างนั้น เราก็ให้เหมยจื่อยืมเงินไม่ได้แล้ว เธอต้องแยกแยะ

ระหว่างญาติสนิทกับญาติห่างๆ อย่าใจดีเกินไปจนขัดกับความต้องการของน้องสาว ไม่อย่างนั้นจะทำให้เธอโกรธ”

“ฉันรู้เรื่องนั้น และฉันพูดความจริง ฉันไม่มีเงินสดติดตัวมากนัก”

สิ่งที่ไม่ได้กล่าวถึงคือ หลินเว่ยได้เก็บเงินส่วนหนึ่งไว้เป็นเงินทุนหมุนเวียนสำหรับร้านค้า และเก็บไว้สำหรับงาน

แต่งงานของลูกชายด้วย

จากสถานการณ์ปัจจุบัน พวกเขาจะหาเงินจากที่ไหนมาปล่อยกู้ได้?

เว้นแต่จะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการดำรงชีพและลูกชายของเขา

เหอไฉหยุนใช้ศอกสะกิดหลินเว่ย “นี่ เธอคิดว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่เหมยจื่อจะยืมเงินจากพวกเราไม่ได้ เลยไป

ยืมเงินจากน้องรองและน้องสาม?”

หลินเว่ยหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “…อาจเป็นไปได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหอไฉหยุนก็ตกใจและรีบเร่งว่า “ถ้าอย่างนั้นรีบโทรบอกน้องรองและน้องสามให้พวกเขาคอย

จับตาดูสถานการณ์ด้วย”

เมื่อเทียบกับหลินเหมยแล้ว พี่น้องแท้ๆ ย่อมสนิทสนมกันมากกว่า เราย่อมยอมสูญเสียตัวเองดีกว่าปล่อยให้พี่

น้องแท้ๆ ต้องสูญเสีย

หลินเว่ยเองก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจึงได้รู้ว่า “ร้านของน้องรองและน้องสามยังไม่มี

โทรศัพท์”

เหอไฉหยุนรู้สึกหงุดหงิดกับความลังเลของหลินเว่ยมากจนตบหน้าเขา “งั้นก็รีบขี่จักรยานไปซะ จะได้รู้ว่าเกิด

อะไรขึ้น ไม่งั้นจะเสียเงินและทำให้น้องสาวเสียใจ”

“เฮ้ๆ ฉันจะไปแล้วนะ อย่าเร่งฉันสิ”

หลินเว่ยรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น จึงคว้ากุญแจจักรยานแล้วรีบวิ่งออกไปข้างนอก