ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 315 ลูกสะใภ้ตัวน้อยเกิดแล้ว
เมื่อพี่น้องคนอื่นๆ กลับมา ขณะที่พวกเขากำลังคุยกับชายชราอยู่ หลินซูก็ดึงกู้จิ่วไปกระซิบถามว่า “เมื่อกี้เธอกับ
กู้จื้อหยวนคุยอะไรกันอยู่เหรอ?”
กู้จิ่วเหลือบมองกลุ่มพี่น้องที่กำลังคุยกันอยู่บนโซฟาแล้วไอเบาๆ “แค่คุยกันเฉยๆ มีอะไรเหรอ?”
กู้จื้อหยวนไม่ควรพูดให้ภรรยาฟังว่าเขาอิจฉาครอบครัวที่มีฝ่ายภรรยาที่ดี เขากลัวว่าภรรยาของเขาจะกลายเป็น
คนเย่อหยิ่ง
“คุยกันเหรอ?” หลินซูดูไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด “เมื่อกี้ฉันสังเกตเห็นเขามองฉันเป็นระยะๆ ทำให้ฉันรู้สึกไม่
สบายใจ หรือว่าฉันทำอะไรไปทำให้เขาไม่พอใจ?”
สาเหตุหลักก็คือครั้งที่แล้วเธอไม่ได้ให้เขายืมเงิน และเธอกลัวว่ากู้จื้อหยวนจะแค้นและเยาะเย้ยเธอต่อหน้ากู้จิ่ว
“อะไรนะ? เราแยกบ้านกันแล้ว ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ทำไมเธอถึงไปทำให้เขาไม่พอใจได้ล่ะ? อย่าคิดมากเลย”
“เอาเถอะ” หลินซูเชื่อเขาชั่วครู่ จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คราวนี้ฉันสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของเขา
หลวมและใบหน้าดูซูบผอม เป็นเพราะเขาถูกตระกูลเจียงใส่ร้ายและไม่ได้ดูแลตัวเองหรือเปล่า? ถ้าเขาขาดแคลนเงิน
ทำไมเธอไม่ให้เงินเขาบ้างล่ะ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ดูแลตัวเองแย่เกินไป”
มิเช่นนั้น คู่สามีภรรยาสูงวัยจะกังวลมากจนกินไม่ได้และนอนหลับไม่สนิท
“ไม่ต้องห่วงเขาหรอก ถึงแม้ฉันจะให้เงินเขาไปบ้าง ไม่นานมันก็จะตกไปอยู่ในมือของแม่และลูกชายตระกูลเจียง
อีกอยู่ดี” กู้จิ่วยกมือขึ้นลูบหัวเธอ เขารู้สึกอบอุ่นใจที่หลินซูห่วงใยครอบครัวของเขา
ความกังวลของหลินซูไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นในเย็นวันนั้น หวังซูเจิ้นเห็นอาการของกู้จื้อหยวน
จึงตักซุปไก่ใส่พุทราแดงและโสมให้เขา พร้อมบอกให้ดื่มน้ำเยอะๆ อย่าหักโหมตัวเองมากเกินไป
หลังจากกลับจากบ้านหลังเก่า กู้จิ่วอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ตรวจสอบให้แน่ใจว่าผ้าห่มของเด็กทั้งสองคนไม่ได้
ถูกเตะออกไป
พอเห็นว่าผ้าห่มถูกดึงขึ้นมาแล้ว เขาเลยกลับไปนอนต่อ “ใกล้จะสิ้นปีแล้ว อีกไม่กี่วันเราจะไปมณฑลกวางตุ้งเพื่อ
ประชุมสรุปผลการดำเนินงานของโรงงานปลายปี เธออยากไปไหม?”
“ไปสิ ฉันได้ยินมาว่ามณฑลกวางตุ้งอากาศอบอุ่นในฤดูหนาว ดังนั้นจึงเป็นโอกาสที่ดีที่จะพาเด็กๆ ไปที่นั่นสักสอง
สามวัน”
เมื่อกู้จิ่วเป็นคนเริ่มเสนอเรื่องนี้ หลินซูจึงเห็นด้วยโดยทันที
วันนี้ต้าเปาบอกเธอว่าเขาอยากไปมณฑลกวางตุ้ง ตามวันเกิดของเสี่ยวเฟินในชาติที่แล้ว เธอควรจะเกิดห้าวันหลัง
จากวันเหมายัน
ในชาตินี้ ต้าเปาปรารถนาที่จะต้อนรับการเกิดของเสี่ยวเฟิน และอยากเห็นว่าเสี่ยวเฟินแรกเกิดหน้าตาเป็น
อย่างไรเมื่อถูกนำออกมาจากห้องคลอด
“เราควรพาเด็กๆ ไปด้วยไหม?”
กู้จิ่วชวนภรรยาไปที่มณฑลกวางตุ้งเพื่อจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่ตอนนี้พวกเขากำลังจะพาลูกๆ ไป
ด้วย ทำให้ชีวิตจะยุ่งวุ่นวายยิ่งกว่าอยู่บ้านเสียอีก
ที่บ้านมีเด็กสองคน หลิวเสี่ยวเอ๋อและหลินต้าซานช่วยกันดูแลพวกเขา
เมื่อเห็นคิ้วขมวดและสีหน้าลังเลของเขา หลินซูจึงรู้สึกขบขัน: “ใช่ พาเด็กๆ ไปด้วยก็ได้ ถ้าเธอกังวลเรื่องความยุ่ง
ยาก ก็พาพ่อแม่ของฉันไปด้วยก็ได้ พวกท่านไม่เคยไปมณฑลกวางตุ้งมาก่อนเลย นี่จะเป็นโอกาสดีที่จะได้ท่องเที่ยวและ
ช่วยดูแลเด็กๆ ด้วย”
“อะไรนะ? ดูเหมือนเธอจะไม่ต้องการให้เด็กๆ ไปด้วย ถ้าต้าเปาและเอ้อเปารู้ว่าเธอไม่ชอบพวกเขา พวกเขาจะ
เสียใจมากแค่ไหนกันนะ”
“ฉันไม่ได้ไม่เต็มใจ!”
กู้จิ่วรีบปฏิเสธทันที
แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อยื่นคอไปมองเด็กๆ ที่นอนหลับสนิทอยู่ในเปล?
ต้าเปาซึ่งท้องป่องเป็นจังหวะตามลมหายใจ ไม่รู้เลยว่าความปรารถนาที่จะได้เห็นภรรยาของเขาในวินาทีที่เธอ
ออกจากห้องคลอดอาจจะไม่เป็นจริง
ในขณะเดียวกัน นอกห้องคลอดของโรงพยาบาลประชาชนแห่งแรกของมณฑลกวางตุ้ง ซูอ้ายกั๋วกำลังเดินไปมา
อย่างกระวนกระวายใจ พลางเหลือบมองประตูห้องคลอดที่ปิดอยู่เป็นระยะ
ซูปิงเหลียงรู้สึกเวียนหัวกับรูปร่างของเขา “อย่ามายืนขวางหน้าฉันแบบนี้ แม้ว่าการคลอดลูกจะเป็น
ประสบการณ์ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายสำหรับผู้หญิง แต่นี่คือโรงพยาบาล ซึ่งปลอดภัยกว่าการคลอดที่บ้านมาก เงียบๆ อย่า
ทำให้ฉันกังวล นั่งลง!”
ซูอ้ายกั๋วเอามือลูบผม เท้าเอว แล้วก้มหน้าถามพลางพูดว่า “พ่อ ผมควบคุมความวิตกกังวลและความเป็นห่วง
ภรรยาและลูกๆ ไม่ได้ ทำไมพ่อไม่กลับไปก่อนล่ะ ยังไงพ่อก็ช่วยผมที่นี่ไม่ได้อยู่ดี”
เมื่อได้ยินว่าตนเองต้องกลับไปก่อน ซูปิงเหลียงก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ ไม่ ฉันจะรออยู่ที่นี่จนกว่าหลานชาย
ของฉันจะเกิด ฉันอยากเป็นคนแรกที่ได้อุ้มเขา ฉันจะไม่กลับไป”
เพื่อคลายความตึงเครียด ซูอ้ายกั๋วจึงแซวเขาว่า “พ่อเอาแต่พูดถึงหลานชาย ถ้าภรรยาผมคลอดลูกสาวล่ะ?”
“…”
ซูปิงเหลียงตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้นี้มาก่อน: อาจจะเป็นหลานสาวของเขาหรือ
เปล่า?
“อ๊า เพ่ย เพ่ย เพ่ย”
ซูปิงเหลียงถ่มน้ำลายลงพื้นหลายครั้งแล้วจ้องมองด้วยความโกรธพลางพูดว่า “เจ้าเด็กเหลือขอ แกพูดจาไร้สาระ
ระวังอย่าไปล่วงเกินวิญญาณเด็กในท้อง ฉันบอกว่าเป็นหลานชาย ก็คือหลานชาย! ถ้าเป็นหลานสาวจริงๆ ในอนาคตฉัน
จะหาหลานเขยมาอยู่ด้วยกัน และถ้ามีเด็กๆ ของพวกเขาก็จะยังคงใช้นามสกุลซูต่อไป”
เมื่อมองไปข้างหน้าอีกกว่ายี่สิบปี ซูอ้ายกั๋วรู้สึกว่าตอนนี้ไม่จำเป็นต้องโต้เถียงกับชายชราแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือ
ภรรยาของเขาต้องคลอดลูกอย่างปลอดภัย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สายตาของเขาก็หันไปที่ประตูห้องคลอดที่ปิดอยู่
เมื่อเห็นท่าทีประหม่าและไม่สบายใจของลูกชาย ซูปิงเหลียงก็ยิ่งรู้สึกกังวลใจไปด้วย
“เด็กน้อย คิดว่าผู้หญิงใช้เวลานานแค่ไหนในการคลอดลูก?”
ซูอ้ายกั๋วส่ายหัว “ผมไม่รู้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเป็นพ่อ ผมไม่มีประสบการณ์เลย นอกจากนี้ พ่อน่าจะเป็นคนที่มี
ประสบการณ์มากที่สุดในที่นี้ไม่ใช่เหรอ บอกผมหน่อยได้ไหม ว่าคลอดต้องใช้เวลาเท่าไหร่”
ซูปิงเหลียงรู้สึกผิดเล็กน้อย เขาไม่ได้อยู่บ้านตอนที่ภรรยาคลอดลูก เป็นแม่ของเขา ซึ่งเป็นย่าของซูอ้ายกั๋ว ที่ช่วย
ทำคลอด เขาไม่รู้จริงๆ ว่าใช้เวลานานแค่ไหนตั้งแต่เริ่มเจ็บท้องจนถึงคลอด
“เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อน ทำไมฉันยังจำได้อยู่ล่ะ? ทำไมนายไม่กลับบ้าน จุดธูป แล้วถามย่าเกี่ยวกับ
เรื่องนี้ดูล่ะ?”
ซูอ้ายกั๋วอยากจะกลอกตาด้วยความหงุดหงิด แต่เขาก็ยังต้องจุดธูปบูชา โดยหวังว่าย่าของเขาจะอวยพรให้เด็ก
และแม่มีความสงบสุขและโชคลาภ
“พ่อจำเหตุการณ์สำคัญแบบนั้นไม่ได้เลยเหรอ? อะไรกันที่ทำให้พ่อหมกมุ่นกับเรื่องนี้มากขนาดนี้? ใช่อาซังจาก
บ้านข้างๆ หรือเปล่า?”
“เจ้าเด็กเหลือขอ แกสมควรโดนตี! อาซังเป็นผู้ใหญ่กว่าแก กล้าดียังไงมาล้อเล่นกับเธอ!”
“พ่อ พ่อโกรธเพราะผมพูดจาไม่สุภาพหรือเปล่า?”
“ไอ้เด็กเหลือขอ แกไม่มีมารยาท แกสมควรโดนตี!”
พ่อกับลูกชายเริ่มทะเลาะกัน โต้เถียงกันไปมา
เชื่อหรือไม่ว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ การทะเลาะเบาะแว้งอาจช่วยเบี่ยงเบนความสนใจและลดความตึงเครียดได้
อย่างไรก็ตาม แม้จะทะเลาะกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปและประตูห้องคลอดยังคงปิดอยู่ หัวใจของพ่อและลูกชายก็ยิ่ง
บีบแน่นขึ้นอีกครั้ง
“อ้ายกั๋ว ทำไมการคลอดลูกถึงใช้เวลานานนัก? การคลอดลูกก็เหมือนแม่ไก่ฟักไข่ไม่ใช่เหรอ? แค่เบ่งมันก็ออกมา
แล้ว!”
“พ่อ ผมเคยบอกพ่อแล้วว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมเป็นพ่อ ผมไม่มีประสบการณ์เลย”
“นายรู้ไหม ภรรยาของนายอยู่ในนั้นนานมาก จนอาจจะคลอดลูกให้ตระกูลซูไปหลายคนแล้วก็ได้ใช่ไหม?”
ซูอ้ายกั๋วพูดไม่ออก เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “พ่อ พ่อช่างจินตนาการเก่งจัง หมอบอกตั้งแต่ตรวจสุขภาพครั้งแรกแล้ว
ว่าเป็นการตั้งครรภ์เดี่ยว”
“ลูกคนเดียวเหรอ? น่าเสียดายจัง ถ้าเป็นแฝดสองหรือแฝดสามคงจะดีกว่านี้เยอะเลย เราจะได้มีลูกปีละสองหรือ
สามคน คงจะตื่นเต้นมาก” ซูปิงเหลียงหัวเราะเบาๆ ขณะพูด
“ครอบครัวของหลิวฮุ่ยเหมยละ?”
“คลอดแล้ว คลอดแล้ว! ผมเป็นญาติของหลิวฮุ่ยเหมยครับ คุณหมอครับ ภรรยาผมเป็นอย่างไรบ้างครับ?”
ซูอ้ายกั๋วดึงซูปิงเหลียงไปที่ประตูห้องคลอด ตอบคำถามไปพลาง สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ทารกที่ถูกห่อผ้าอยู่
ในอ้อมแขนของหมอ
“แม่และลูกสาวปลอดภัยดี แม่ยังอยู่ข้างในและจะออกมาในไม่ช้า นี่คือลูกของคุณ เป็นเด็กผู้หญิง”
“เด็กผู้หญิงเหรอ?” ซูปิงเหลียงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ คำสาปนั้นกลายเป็นจริงแล้ว
“ใช่ เป็นเด็กผู้หญิง ตอนนี้เราสนับสนุนความเท่าเทียมทางเพศ ไม่ว่าคุณจะมีลูกชายหรือลูกสาวก็เหมือนกัน
สมาชิกในครอบครัวของคุณไม่ควรมีอคติใดๆ ระหว่างลูกชายกับลูกสาว”
หมอส่งตัวเด็กให้ซูอ้ายกั๋ว พร้อมทั้งอบรมสั่งสอนเขาไปด้วย
Comments for chapter "ตอนที่ 315 ลูกสะใภ้ตัวน้อยเกิดแล้ว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
