ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 327 โจมตี

ในปี 1995 จักรยานเริ่มมีวางจำหน่ายอย่างแพร่หลายแล้ว

ในโรงเรียนมัธยมในเมือง นักเรียนจำนวนมากเดินทางไปโรงเรียนด้วยจักรยาน แต่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เดินทาง

ไปโรงเรียนด้วยรถจักรยานยนต์

วันจันทร์ กู้เฉินและกู้ฉีขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าคู่ใจไปโรงเรียน ซึ่งทำให้ทั้งสองโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางจักรยานคัน

อื่นๆ

สายตาของกัวเสวี่ยอี้เหลือบไปเห็นกู้เฉินและสกูตเตอร์ไฟฟ้าสีฟ้าของเขาเป็นอย่างแรก ตามด้วยกู้ฉีที่อยู่ข้างๆ ซึ่ง

สีชมพูของเธอนั้นสะดุดตาเป็นพิเศษ

เธอกำแฮนด์จักรยานโดยไม่รู้ตัว ซ่อนความอิจฉาในดวงตาขณะเดินเข้าไปหยุดข้างๆ สองพี่น้อง

“ว้าว มอเตอร์ไซค์! กู้เฉิน กู้ฉี มอเตอร์ไซค์ของผู้หญิงยี่ห้ออะไรเหรอ? เจียหลิงหรือหวู่หลิง?”

กู้เฉินจอดรถ เหลือบมองเธอ แล้วก็ไม่สนใจเธอ

กัวเสวี่ยอี้หันไปหากู้ฉีด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย

กู้ฉีรู้สึกงุนงงมาก พี่ชายของเธอหลงรักหญิงสาวจากมณฑลกวางตุ้งมานานแล้ว

เขาไม่เคยเหลียวมองเพื่อนสมัยเด็กคนไหนเลย โดยเฉพาะผู้หญิง แล้วทำไมกัวเสวี่ยอี้ถึงเหมือนแมลงสาบที่ไม่มี

วันตาย พยายามเข้าใกล้เขาอยู่เสมอ?

กู้ฉีจอดรถ ถอดหมวกกันน็อก และจัดทรงผม “มันไม่ใช่ยี่ห้อดังหรอก มันเป็นสินค้าใหม่ที่โรงงานของพ่อฉัน

พัฒนาขึ้นมาเอง”

“ว้าว ลุงกู้สุดยอดจริงๆ เขาถึงขั้นผลิตมอเตอร์ไซค์ด้วย”

กัวเสวี่ยอี้รู้สึกอิจฉาจนแทบคลั่ง แต่ภายนอกเธอต้องแสดงออกทั้งอิจฉาและชื่นชม

“นี่ไม่นับว่าเป็นมอเตอร์ไซค์ เธออาจจะเรียกมันว่าสกูตเตอร์ไฟฟ้าก็ได้ มันไม่ใช้น้ำมันเบนซิน แค่ต้องชาร์จไฟ

เท่านั้น”

ไม่ว่ากัวเสวี่ยอี้จะคิดอย่างไร กู้ฉีก็คงไม่ลังเลที่จะโปรโมทสินค้าหากมีโอกาส “สกูตเตอร์ไฟฟ้าคันนี้ใช้งานง่ายและ

น้ำหนักเบา เหมาะกับการเดินทางไปและกลับจากโรงเรียนมากกว่ามอเตอร์ไซค์ ถ้าชอบก็ขอให้พ่อซื้อให้สักคัน แล้วฉัน

จะให้พ่อลดราคาให้”

กู้เฉินล็อกหมวกกันน็อคของเขาและกู้ฉีไว้ในท้ายรถ เมื่อเห็นสีหน้าเย่อหยิ่งของเธอ เขาจึงเร่งว่า “ไปกันเถอะ ใกล้

จะเข้าเรียนแล้ว”

“กู้เฉิน กู้ฉี ฉันได้ยินมาว่านี่คือมอเตอร์ไซค์ของพวกเธอเหรอ? สวยมาก!”

ก่อนที่สองพี่น้องจะออกจากโรงเก็บจักรยาน หวังหยูรีบวิ่งมาอย่างหอบเหนื่อย และกำลังจะถามถึงมอเตอร์ไซค์

แต่แล้วเขาก็เห็นมอเตอร์ไซค์สีชมพูสดใสและสีฟ้าสดใสอยู่ข้างใน

“ฉันได้ยินเพื่อนร่วมชั้นพูดถึงเรื่องนี้ในห้องเรียน ตอนแรกฉันไม่เชื่อ แต่เป็นเรื่องจริง! ป้ากับลุงตามใจพวกเธอมาก

เลย พวกเขายอมจ่ายเงินซื้อรถมอเตอร์ไซค์ให้พวกเธอ ฉันอิจฉาจัง!”

“ไม่มีอะไรน่าอิจฉาหรอก มันก็แค่สกูตเตอร์ไฟฟ้าคันหนึ่ง” กู้เฉินผลักหวังหยูที่ขวางทางออกไป แล้วเดินตรงไป

ยังห้องเรียน

หวังหยูเกาหัว เหลือบมองกัวเสวี่ยอี้ที่ดูเหมือนจะมีความรู้สึกไม่เป็นมิตรต่อเขาอยู่บ้าง ก่อนจะพ่นลมหายใจออก

มาแล้ววิ่งตามไป

“กู้เฉิน กู้ฉี รอฉันด้วย! อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเรียนภาษาอังกฤษแล้ว พวกเธอทำแบบทดสอบที่ครูสั่งเสร็จหรือ

ยัง?”

กู้ฉีวิ่งขึ้นไปชั้นบน หันกลับมามองหวังหยูที่กำลังวิ่งตามมา ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดว่า “เจ้าเด็กเหลือขอ นาย

ยังทำแบบทดสอบไม่เสร็จอีกเหรอ แล้วยังพยายามลอกแบบทดสอบของพี่ชายฉันอีกเหรอ?”

หวังหยูเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วพูดด้วยรอยยิ้มประจบประแจงว่า “ฉีฉี เธอเข้าใจฉันดีที่สุด”

กู้ฉีขยับมุมปากเล็กน้อย ชายหนุ่มที่ไร้ซึ่งความทะเยอทะยานนั้นช่างน่ารังเกียจจริงๆ

กู้เฉินไม่ได้คัดค้านที่หวังหยูจะลอกการบ้านของเขา แต่…

“หลังจากสอบปลายภาคเรียนนี้เสร็จสิ้นแล้ว การจัดชั้นเรียนเร็วและชั้นเรียนช้าจะถูกปรับเปลี่ยนในปีหน้า หาก

นายไม่ต้องการถูกย้ายไปอยู่ในชั้นเรียนช้า นายควรทำการบ้านที่ครูมอบหมายให้เสร็จอย่างตั้งใจนับจากนี้เป็นต้นไป”

ปีหน้า เมื่อเข้าสู่ช่วงการทบทวนบทเรียน ครูจะไม่ยอมให้นักเรียนที่เรียนตามไม่ทันรบกวนนักเรียนที่ตั้งใจเรียน

แม้ว่ากู้เฉินจะสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทในชาติที่แล้ว แต่เวลาผ่านไปหลายสิบปี เมื่อเขากลับมาเกิดใหม่

เขาสามารถทำคะแนนได้เต็มในชั้นประถมศึกษาได้อย่างสบายๆ และเรียนได้ดีในชั้นมัธยมต้น แต่เขาก็ยังต้องตั้งใจเรียน

อย่างหนักในชั้นมัธยมปลายเพื่อรักษาระดับคะแนนสูงสุดเอาไว้

ตัวอย่างเช่น บางสิ่งที่ต้องอาศัยการท่องจำต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

โดยรวมแล้ว เขาพบว่าการเรียนง่ายกว่าเพื่อนร่วมชั้น

หวังหยูจ้องมองแบบทดสอบอย่างงุนงง ลังเลว่าจะลอกหรือไม่ลอกดี?

การลอกอาจช่วยให้รอดพ้นจากการลงโทษได้ แต่ถ้าไม่ลอกอาจจะถูกครูลงโทษได้

หลังจากเหลือบมองกู้ฉีเป็นครั้งสุดท้าย หวังหยูก็กัดฟันและส่งกระดาษคำตอบคืน

“ปล่อยให้ลงโทษเถอะ ถือเป็นการทบทวนและตอกย้ำสิ่งที่ได้เรียนรู้มาก่อนแล้ว”

นักเรียนในช่วงวัยรุ่นเผชิญกับความไม่แน่นอนในทุกช่วงวัย และเพื่อเพิ่มอัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัย โรงเรียน

จึงติดตามความก้าวหน้าในการเรียนรู้ของนักเรียนทุกภาคการศึกษา

นักเรียนบางคนตั้งใจเรียนและพัฒนาตนเองทุกวัน พวกเขาอาจตามทันและเข้าเรียนในชั้นเรียนระดับสูงได้ภายใน

หกเดือนหรือหนึ่งปี

นักเรียนบางคนอาจกลายเป็นคนขี้เกียจและไม่ตั้งใจเรียน เกรดของพวกเขาจะลดลง และในที่สุดพวกเขาก็จะตก

ไปอยู่ชั้นเรียนที่ต่ำกว่าคนอื่นๆ และแน่นอนว่าผลการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของพวกเขาก็จะไม่โดดเด่น

เพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนละเลยการเรียน โรงเรียนมัธยมปลายหมายเลข 1 จึงเข้มงวดมากขึ้นในเรื่องนี้ โดยจัดชั้น

เรียนตามผลการเรียนในแต่ละภาคการศึกษา

ตัวอย่างเช่น หากนักเรียนในชั้นเรียน 94-1 ไม่ติดอันดับ 50 คนแรกของทั้งชั้นเรียน พวกเขาจะถูกย้ายไปชั้นเรียน

94-2 หากพวกเขาอยู่นอกเหนือ 100 คนแรก พวกเขาจะถูกย้ายไปชั้นเรียน 3 และเป็นเช่นนี้เรื่อยไป

อาจกล่าวได้ว่าโรงเรียนมัธยมปลายที่มีชื่อเสียงเหล่านี้เป็นกลุ่มแรกๆ ที่ตกอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งนี้

หลังเลิกเรียน หวังหยูเดินไปที่โต๊ะของกู้เฉินอีกครั้งแล้วพูดว่า “กู้เฉิน”

กู้เฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ วางปากกาลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างหมดหนทาง “มีอะไรหรอ?”

“สุดสัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดของหยางหยาง และเธอเชิญพวกเราไปบ้านเธอ พวกเธอพี่น้องจะไปกันไหม?”

กู้ฉีเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ “วันเกิดหยางหยางเหรอ?”

หวังหยูพยักหน้า “โรงเรียนของหยางหยางไม่ได้เข้มงวดเรื่องเรียนเหมือนโรงเรียนเรา เธอมีวันหยุดสุดสัปดาห์และ

เชิญพวกเราไปทานอาหารที่บ้าน เธอขอให้ฉันถามว่าพวกเธอมีเวลาว่างไหม”

หยางหยางเรียนโรงเรียนเดียวกับกู้ฉีและคนอื่นๆ ตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมต้น อย่างไรก็ตาม ครอบครัวของหยาง

หยางเป็นเพียงครอบครัวชนชั้นแรงงานธรรมดา และด้วยผลการเรียนที่สูงกว่าเกณฑ์เฉลี่ย เธอจึงเลือกสมัครเข้าเรียน

โรงเรียนอาชีวะในเมืองเมื่อสอบเข้ามัธยมปลาย

นักเรียนโรงเรียนอาชีวะมีตารางเรียนที่ไม่เข้มงวดเท่ากับนักเรียนมัธยมปลาย ดังนั้นจึงมีวันหยุดมากกว่า

“ฉัน”

เดิมที กู้ฉีตั้งใจจะบอกว่าเพื่อนร่วมชั้นชวนเธอไปฉลองวันเกิด และเธอจะต้องหาเวลาไปร่วมฉลองให้ได้ ไม่ว่าจะ

ยุ่งแค่ไหนก็ตาม

ทันทีที่เธออ้าปาก เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่พี่ชายของเธอ

กู้เฉินสังเกตเห็นสายตาของกู้ฉี จึงปฏิเสธไปโดยไม่คิดอะไร “ไม่มีเวลา”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปหาหวังหยูด้วยสีหน้าบึ้งตึงแล้วพูดว่า “เห็นว่าทุกวันนายดูว่างๆ จังเลย ทำการบ้านที่

ครูให้เสร็จหรือยัง? เอาแต่เดินเตร่ไปมา ไม่ตั้งใจเรียนเลยสักนิด ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันว่าปีหน้านายคงไม่มีโอกาสได้

เข้ามหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ”

นั่นค่อนข้างรุนแรงไปหน่อยนะ

หวังหยูกลายเป็นหินไปโดยธรรมชาติ

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่ากู้เฉินจะมองเขาแบบนี้

ถ้าจะพูดให้สุภาพ เขาก็แค่เดินเตร่ไปมาในเวลาว่าง แต่ถ้าจะพูดตรงๆ เขาก็แค่ชอบนินทา

ถ้าผู้ชายที่โตแล้วชอบฟังเรื่องซุบซิบและพูดลับหลังคนอื่น คนอื่นก็จะคิดว่าเขาคงไม่ประสบความสำเร็จในอนาคต

กู้เฉินเหลือบมองหวังหยูที่ดูหงอยเหงา ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตนเอง แล้วจึงกลับไปทำธุระของตนต่อ

ถึงแม้สิ่งที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้จะค่อนข้างรุนแรงไปหน่อย แต่ในฐานะเพื่อน เขาจำเป็นต้องพูดออกมา มิเช่นนั้น

เขาจะเดินมาขัดจังหวะการเรียนของเขาเสมอในช่วงพักระหว่างคาบเรียน ซึ่งค่อนข้างน่ารำคาญ