วาฬน้อยผู้ป็นที่รักของเหล่ามนุษย์ - บทที่ 100 ลูกวาฬน้อยโกรธแล้ว

บทที่ 100 ลูกวาฬน้อยโกรธแล้ว

ละแวกใกล้เคียงบ้านเก่าตระกูลฉินมีสวนสาธารณะริมแม่น้ำ เหมาะแก่การเดินเล่นและทานอาหารเป็นอย่างมาก

ตอนนี้อากาศหนาว ถึงแม้หิมะที่ตกลงมานานแล้วจะยังไม่ละลาย แต่เจ้าหน้าที่ในชุมชนก็กวาดหิมะไปข้างถนนทำให้ทางเดินสะอาดเอี่ยม

พวกเขาเดินไปตามทางริมแม่น้ำ เส้นทางนี้ไม่อนุญาตให้ยานพาหนะสัญจรไปมา ไม่ว่าจะเป็นยานพาหนะที่มีเครื่องยนต์หรือไม่มีเครื่องยนต์ก็ตาม

มีคนไม่ดูตาม้าตาเรือคนหนึ่งที่ไม่ให้ความร่วมมือ เขาขับรถฮาร์เล่ย์ เดวิดสันพร้อมเร่งเครื่องเสียงดัง

ฉินอิงอิงได้ยินเสียงของรถคันนี้มาแต่ไกลแล้ว

พี่สามกับพี่ชายผู้ให้อาหารจูงมือของเธออยู่ เจ้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองทั้งสองคน

“พี่สาม พี่ลี่เฉิง ที่นี่ขี่รถได้ด้วยเหรอคะ?”

ฉินเฉิงอวี้ส่ายหน้า “ไม่ได้นะ!”

เยี่ยนลี่เฉิงก็เช่นกัน “อิงอิงถามทำไมเหรอ?”

ฉินอิงอิงกะพริบตา “แต่อิงอิงได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์ แถมยังเข้าใกล้พวกเราขึ้นเรื่อย ๆ แล้วด้วย”

เยี่ยนลี่เฉิงขมวดคิ้ว ฉินเฉิงอวี้เองก็รีบมองตรงไปข้างหน้า

ข้างหน้าไม่มีรถ ข้างหลัง…

ทางโค้งไกล ๆ มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่ เขาเร่งเครื่องเข้ามาหาโดยไม่สวมหมวกกันน็อคด้วยซ้ำ

พวกเขากำลังเดินอยู่บริเวณริมถนน แต่น้องห้า น้องหก น้องเจ็ดกำลังเล่นอยู่ที่กลางถนนด้านหลัง

“เฉิงเฟิง เฉิงหนิง เฉิงฮ่าว หลบเร็ว!”

ทั้งสามคนกำลังสนุกกันอยู่ เสียงของพวกเขาดังมากเสียจนได้ยินสิ่งที่พี่สามพูดไม่ถนัดนัก

พี่ใหญ่ฉินเฉิงเจ๋อ พี่รองฉินเฉิงไห่ กับพี่สี่ฉินเฉิงหลี กวาดสายตามอง พวกเขาก็อยู่ริมถนนเหมือนกัน เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฉิงอวี้จึงรีบหันไปมองพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“รีบหลบเร็ว!”

นอกจางอิงอิงน้อยที่ยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน พี่ชายห้าคนที่เหลือต่างก็รีบวิ่งไปหาพี่น้องฉินที่ยืนอยู่กลางถนนทั้งสามคน

ต้องไม่ให้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นเด็ดขาด!

ความเร็วของมอเตอร์ไซค์เร็วมาก พริบตาเดียวก็มาถึงกลุ่มเด็กตระกูลฉินแล้ว

แม้แต่คนที่ใจเย็นอย่างฉินเฉิงเจ๋อกับฉินเฉิงไห่เองก็ยังหวาดกลัวกับเหตุการณ์นี้จนใบหน้าหล่อเหลาของพวกเขาซีดเซียวราวกับหิมะ

ช้าเกินไป!

ต่อให้พวกเขาวิ่งเร็วกว่านี้ก็สู้ความเร็วของรถมอเตอร์ไซค์ไม่ได้

มิหนำซ้ำยังไม่ได้มีมอเตอร์ไซค์แค่คันเดียว แต่มีสามคันวิ่งเรียงแถวกันมาด้านหน้าและด้านหลัง

“หลีกไป!”

“ไม่อยากตายก็หลีกไปซะสิ!”

เด็กหนุ่มบนมอเตอร์ไซค์คันแรกตะโกนเสียงดังพร้อมแววตาที่ดุร้าย

เมื่อเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหลังเห็นคนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

ไม่เพียงแต่จะไม่ชะลอความเร็วและเบี่ยงตัวหลบออกไปเท่านั้น แต่เขายังเหยียบคันเร่งอย่างกะทันหัน ทำให้มอเตอร์ไซค์ส่งเสียงคำรามดังอึกทึกกึกก้อง

“นี่! ไม่นึกเลยว่าจะมีคนคิดสั้นกล้าขวางทางฉัน! อยากตายสินะ!” นี่คือเสียงของเด็กหนุ่มคนที่สาม

ฉินเฉิงเฟิงดึงแขนน้องชายทั้งสองคนเตรียมจะวิ่งหนี แต่ก็ไม่ทันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น น้องชายทั้งสองยังรู้สึกหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอย่างเห็นได้ชัด

ฉินเฉิงฮ่าวบ่นพึมพำ “ที่นี่จะมีคนขี่มอเตอร์ไซค์ได้ยังไง?”

ฉินเฉิงหนิงเองก็คิดแบบนี้เหมือนกัน เขาพยักหน้าเบา ๆ เมื่อรถเข้ามาใกล้มากขึ้น รูม่านตาของเขากลับขยายขึ้นทีละนิดและหดเกร็ง…

“หนีเร็ว!”

เด็กหนุ่มที่ขี่มอเตอร์ไซค์คันแรกอยู่ข้างหน้า อีกฝ่ายเปล่งเสียงแหลม ๆ ออกมา

“หนี? สายไปแล้ว!”

เขาบิดคันเร่งด้วยมือขวา ดวงตาของเด็กหนุ่มอำมหิต สีหน้าของเขาดุร้าย เจ้าตัวกัดฟันและทะยานไปข้างหน้าต่อ

ฉินอิงอิงโกรธจัด เธอวิ่งไปตรงหน้าพี่ชายทั้งสามด้วยความเร็วสูงสุด ลูกวาฬน้อยสับขาที่สั้นเหมือนแครอทอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาที่โกรธเคืองและหวาดกลัวของผู้คน

“อ๊ากก!”

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

ปัง!!!

มอเตอร์ไซค์คันแรกลอยออกไป เพราะคนขับถูกฉินอิงอิงเตะลงจากรถและล้มลงบนพื้นหญ้าใกล้ ๆ เจ้าของรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นกรีดร้องและกระเด็นลงไปในแม่น้ำสายเล็กที่อยู่ข้าง ๆ จนเกิดน้ำกระเซ็นออกมาเป็นวงกว้าง

มอเตอร์ไซค์คันที่สองเบิกตากว้างขึ้น เขาทั้งตกใจทั้งโกรธจึงกัดฟันอย่างแรงและล็อกเป้าหมายไปที่ฉินอิงอิง ตั้งใจว่าจะขับรถชนเธอ

“อิงอิงน้อย!”

“อิงอิงน้อย!”

…

เหล่าเด็กชายตระกูลฉินหน้าดำคร่ำเครียดกันไปหมด โดยเฉพาะพี่ชายห้าคนที่พุ่งตรงไปหาน้องสาวอย่างสุดแรงเกิด

หากเกิดเรื่องกับพวกเขาน่ะไม่เป็นไร แต่อิงอิงน้อยยังเล็ก ห้ามปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปเด็ดขาด

ฉินอิงอิงใช้ทั้งสองมือจับตัวรถตอนที่มันพุ่งตรงมาหาเธอได้อย่างแม่นยำ

มอเตอร์ไซค์คันนั้นขับมาด้วยความเร็วกว่าหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ตอนนี้มันหยุดอย่างกะทันหันแล้วเสียหลักไปในทิศทางที่มือของฉินอิงอิงสะบัดออกไป

ตู้ม! เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว รถจักรยานยนต์คันที่สองพุ่งลงไปในแม่น้ำที่ห่างออกไปเกือบห้าเมตร

น้ำในแม่น้ำสาดกระเซ็นมานับไม่ถ้วน เสียงคึกโครมทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกตกใจกลัว

เด็กหนุ่มบนมอเตอร์ไซค์คันที่สามสติเตลิดเปิดเปิงเพราะเหตุการณ์ที่กลับตาลปัตรตรงหน้า เขาเหยียบเบรกเองโดยที่ฉินอิงอิงไม่ต้องลงมือ

“ขะ… ขอ…”

ฉินอิงอิงโกรธมาก เธอรู้สึกว่าชีวิตของตนเองและพวกพี่ชายกำลังถูกคุกคาม

เขาทำแบบนี้ได้เหรอ?

แน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว!

ดังนั้นไอ้พวกชั่วที่กล้าคุกคามชีวิตของเธอกับพวกพี่ชายต้องได้ลองลิ้มรสชาติของความหวาดกลัวดูบ้าง

เด็กหนุ่มคนที่สามมองเห็นเจ้าตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้า ถึงจะเหลือเชื่อแต่เขากลับเข็นรถไปข้างแม่น้ำได้อย่างราบรื่นเพราะความช่วยเหลือของเธอ

“ไม่ต้อง… ไม่ต้องช่วยหรอก ฉัน… ฉัน…ฉันไปเองได้!”

โครม! มอเตอร์ไซค์ถูกผลักลงน้ำ เกิดน้ำกระเซ็นครั้งใหญ่ขึ้นอีกครั้ง

เด็กหนุ่มยืนอยู่ข้างแม่น้ำ เมื่อเห็นแววตาเป็นประกายของพี่ชายที่กำลังว่ายน้ำขึ้นฝั่ง เขาก็เตรียมที่จะเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อช่วย

ฉินอิงอิงยืนอยู่ที่เดิม สายตาจ้องมองไปที่ชายตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก เจ้าตัวเล็กพูดด้วยเสียงแหลม ๆ ของเด็ก

“อยากให้อิงอิงช่วยไหม?”

เด็กหนุ่มคนที่สามสะดุ้ง “…”

เขารีบร้อนโบกไม้โบกมือ จากนั้นก็หลับตา หัวใจเต้นแรงอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ตัดสินใจกระโดดลงแม่น้ำ

น้ำในแม่น้ำช่วงเดือนธันวาคมเย็นยะเยือก นอกจากเด็กหนุ่มคนแรกที่ถูกโยนลงสนามหญ้าข้าง ๆ ซึ่งกำลังกอดขาและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เด็กหนุ่มอีกสองคนกับมอเตอร์ไซค์ต่างก็อยู่ในแม่น้ำ

ฉินอิงอิงรู้สึกว่าการสั่งสอนครั้งนี้ยังไม่สาสม

เธอก้าวขาสั้น ๆ ไปตรงหน้าเด็กหนุ่มคนแรก เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายตัวใหญ่กว่าสามเท่า แต่ไม่รู้เด็กน้อยคนนี้เอาพละกำลังมาจากไหน ถึงได้หิ้วเด็กหนุ่มคนนี้ขึ้นมาเหมือนลูกเจี๊ยบเตรียมจะโยนลงไปในแม่น้ำ

เด็กหนุ่มที่ขาเจ็บตกลงไปในน้ำเย็น เขามองฉินอิงอิงด้วยแววตาที่โหดร้ายกว่าปกติ

“ไม่คิดเลยว่าแกจะกล้าทำแบบนี้กับฉัน?”

ฉินอิงอิงไม่ได้มองเขาเลย เธอปล่อยมือที่หิ้วคนเจ็บ จากนั้นเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกปีก็ตกลงบนพื้น แววตาเขาหวาดกลัวจนถึงที่สุด ฉินอิงอิงถีบเขาลงไปในแม่น้ำอย่างแม่นยำ

เหล่าเด็กชายตระกูลฉินทั้งแปดคน “…”

พี่ชายสองสามคนตอบสนองอย่างรวดเร็วและวิ่งไปที่ริมแม่น้ำ

“เรียกคนมาช่วยเร็ว!”

สามคนนี้สมควรตายก็จริง แต่ก็ไม่ควรตายด้วยน้ำมือของอิงอิงน้อย

ฉินอิงอิงเห็นพวกพี่ชายอยากจะช่วยคนนิสัยไม่ดี ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความสับสน

“พี่ลี่เฉิง ทำไมต้องช่วยพวกเขาด้วยคะ?”

คนเลวพวกนี้คิดจะฆ่าพี่ห้าพี่หกและพี่เจ็ด เดิมทีก็สมควรตายอยู่แล้ว

เยี่ยนลี่เฉิงอธิบายให้เจ้าตัวเล็กฟังอย่างอดทน “อิงอิงน้อย การฆ่าคนเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายนะ”

เขารู้ว่าฉินอิงอิงยังเล็ก ถึงจะดูฉลาดแต่ก็มีคำถามอีกมากมายที่ไม่รู้และไม่เข้าใจ

แต่ไม่เป็นไร เธอยังมีเขาอยู่

“อิงอิงน้อยรออยู่ตรงนี้นะ พี่ลี่เฉิงจะลงไปช่วยเอง”

ฉินอิงอิงจับมือของพี่ชายผู้ให้อาหารเอาไว้ “ไม่ต้อง! พี่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลนะคะ”

ฉินเฉิงเจ๋อเองก็หันมาเหมือนกัน “ใช่ ลี่เฉิง นายรออยู่ตรงนี้นั่นแหละ ดูแลอิงอิงน้อยกับพวกเฉิงเฟิงด้วย”

ฉินเฉิงไห่เห็นว่าเด็กหนุ่มที่น้องสาวโยนลงน้ำใกล้จะไม่ไหวแล้ว เขาไม่มีทางเลือก ในตอนที่ถอดเสื้อขนเป็ดออกเตรียมจะกระโดดลงไปช่วย จู่ ๆ อิงอิงน้อยที่เดิมทีอยู่กับลี่เฉิงก็วิ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน

“พี่ใหญ่ พวกพี่รอก่อนนะคะ อิงอิงจะไปช่วยพวกเขาเอง! ใช้เวลาไม่นานหรอก!”

ฉินอิงอิงกระโดดลงน้ำไปโดยที่ฉินเฉิงเจ๋อไม่ทันได้ตอบสนอง

ลูกวาฬน้อยเป็นลูกมนุษย์มาเกือบครึ่งปีแล้ว เธอแอบปรับตัวไม่ได้ที่จู่ ๆ ก็ต้องลงน้ำอย่างกะทันหันแบบนี้

น้ำเย็นมากเลย

วาฬเพชฌฆาตอ้วนมีไขมันในร่างกายเยอะและไม่ค่อยรู้สึกหนาว

แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นลูกมนุษย์แล้ว ยังดีที่ทักษะการว่ายน้ำยังพอมีอยู่

เด็กหญิงเหมือนปลาตัวอ้วนที่จู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในแม่น้ำ แม้จะสวมกระโปรงหนาสีแดงก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อความเร็วในการว่ายน้ำเลยแม้แต่น้อย

ลูกวาฬเพชฌฆาตแปซิฟิกที่ถูกคุกคามชีวิตคิดอย่างโหดเหี้ยมว่า ถ้าจับพวกคนนิสัยไม่ดีได้แล้ว เธอจะโยนขึ้นไปบนฝั่ง

เกรงว่าสามคนนี้จะต้องตกใจจนร้องไห้หาพ่อแม่ หรือไม่ก็ร้องไห้ขอชีวิตแล้ว!