วาฬน้อยผู้ป็นที่รักของเหล่ามนุษย์ - บทที่ 105 ประมาทเกินไป

บทที่ 105 ประมาทเกินไป

เหล่าผู้ใหญ่และเด็กตระกูลฉินต่างก็ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

ถ้าคนที่ให้ผู้ช่วยเจียงไปส่งรถไม่ใช่ฉินอี้หานคงถูกล้อมเอาไว้นานแล้ว

ในเมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ ฉินอี้ซิงจึงอดไม่ได้ที่จะซุบซิบกับน้องรอง

“ดูออกไหมว่าพวกเขาสองพ่อลูกคิดจะทำอะไร?”

ฉินอี้เฉินส่ายหน้า “ไม่รู้! แต่มันไม่สำคัญ! มีน้องสามอยู่ ตระกูลมู่หรงไม่มีทางเอาเปรียบเราได้หรอก!”

เหล่าเด็กตระกูลมู่หรงคิดทำให้อิงอิงน้อยบาดเจ็บ จากนิสัยของน้องสามยังไงเขาก็ไม่ปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ แน่

ดังนั้น… เรื่องสนุกจะเริ่มขึ้นในไม่ช้านี้แล้ว

เรื่องสนุกเริ่มขึ้นแล้วจริง ๆ

ฉินอิงอิงนั่งบนรถวิทยุบังคับสีชมพูหวานแหววที่พ่อผู้ให้อาหารให้คนนำมาส่งให้ ลูกวาฬน้อยยิ้มตาหยีโบกมือเล็ก ๆ ให้ผู้เป็นพ่อ

“พ่อคะ อีกเดี๋ยวเจอกันนะคะ”

ฉินอี้หานไม่มั่นใจนัก แต่สีหน้าท่าทางบนใบหน้าหล่อเหลายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

แววตาของเขามีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูและการตามอกตามใจ

“อิงอิงน้อย แค่สนุกกับมันก็พอ!”

ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง พ่ออย่างเขาก็จะรับไว้เอง!

เยี่ยนลี่เฉิงกำลังจะพูดแต่ก็หยุดไปเพราะฉินอี้หานตบไหล่ของเขา

“วางใจเถอะ ถึงอิงอิงน้อยจะยังเด็ก แต่เวลาจะทำอะไรก็มั่นคงแน่วแน่มาโดยตลอด!”

เขารู้ดี แต่พอได้เห็นเด็กสองคนของตระกูลมู่หลงที่หัวเราะจนยืดหลังตรงไม่ได้ เหมือนทั้งสองคนเห็นอิงอิงน้อยเป็นตัวตลก ดวงตาของฉินอี้หานก็เปลี่ยนไปเป็นเย็นชา

ฉินอี้หานพูดเสียงเรียบ “อิงอิงน้อยไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบหรอก!”

“ครับ อาฉิน”

ฉินอิงอิงยิ้มตาหยีมองไปที่พี่ชายผู้ให้อาหารและถามด้วยเสียงเล็กแหลมของเด็ก “พี่ลี่เฉิง เริ่มได้หรือยังคะ?”

เธอเห็นพี่ห้าเตรียมตัวพร้อมแล้ว แถมยังใส่หมวกกันน็อคแล้วด้วย พร้อมออกเดินทางตลอดเวลา

เยี่ยนลี่เฉิงเห็นเจ้าตัวเล็กไม่ได้ใส่หมวกกันน็อคก็เตรียมเดินไปที่รถเพื่อใส่หมวกกันน็อคให้ แต่อิงอิงน้อยกลับปฏิเสธ

“พี่ลี่เฉิง อิงอิงไม่ต้องใส่ไอ้นี่หรอก ตอนนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ใส่!”

ตอนที่เยี่ยนลี่เฉิงเตรียมตัวจะโน้มน้าว มู่หรงเซี่ยงเจิ้งที่ทนรอไม่ไหวก็ตะโกนออกมา

“รีบเริ่มหน่อยได้ไหม? ถ้ายังไม่เริ่ม ฟ้ามืดแล้วจะเล่นกันอีกได้ยังไง?”

เยี่ยนลี่เฉิงหันไปมอง ผมหน้าม้าบาง ๆ หล่นลงมาบดบังสายตา แต่ฉินอิงอิงอ่านเขาออกในทันที

มืออ้วน ๆ จับมือของพี่ชายพร้อมพูดปลอบด้วยเสียงนุ่ม

“พี่ลี่เฉิงอย่าโกรธเลยนะคะ อีกเดี๋ยวตอนที่พวกเขาร้องไห้ พี่ลี่เฉิงคอยดูให้ดีเลยนะ!”

ในตอนที่เยี่ยนลี่เฉิงรู้สึกประหลาดใจ ฉินอิงอิงก็กดปุ่มบังคับรถจากระยะไกลแล้ว

ที่จริงเธอไม่เคยขับรถบังคับของเด็กมาก่อน

แต่ลูกวาฬน้อยว่ายน้ำในทะเลกับยายและแม่วาฬเพชฌฆาตอ้วนมานานกว่าสามปีแล้ว เธอไม่คิดว่าการขี่รถแบบนึ้จะรับมือได้ยากกว่าคลื่นกับพายุ

ลูกวาฬแปซิฟิกมั่นใจในตัวเองมาก

เพื่อที่จะให้อิงอิงน้อยรู้สึกได้ถึงการขับขี่เสมือนจริง รถบังคับสำหรับเด็กคันนี้จึงได้รับการดัดแปลงอย่างสมจริงและทำความเร็วได้ไกลถึงแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง

ตราบใดที่ความเร็วเกินอัตราปลอดภัยที่ตระกูลฉินยอมรับ หรือเกินยี่สิบไมล์ต่อชั่วโมง พ่อผู้ให้อาหารที่ถือรีโมตคอนโทรลอีกอันจะบังคับให้รถหยุดได้ตลอดเวลา

ฉินเฉิงเฟิงเป็นฝ่ายออกตัวก่อนในฐานะพี่ชาย ถึงเขาจะตัวเล็กกว่ารถ แต่เพราะเขาสูงและขาก็ยาว ไม่ต้องกังวลเรื่องขาไม่ถึงพื้น

บรื้น บรื้น…

บรื้น!!!…

รถมอเตอร์ไซค์สีเงินพุ่งตรงออกไปเหมือนกับลูกศร เริ่มจากฉินเฉิงเฟิง ตามมาด้วยฉินอิงอิง

ฉินเฉิงเฟิงเพิ่มความเร็ว แรกเริ่มฉินอิงอิงไม่คุ้นชินกับการบังคับรถ ความเร็วจึงช้ากว่ามาก

มู่หรงเซี่ยงเจิ้งกับมู่หรงเซี่ยงปัวเห็นเข้าก็ขำเสียงดัง

จนตอนที่รถมอเตอร์ไซค์ของฉินเฉิงเฟิงเข้าใกล่พวกเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงได้คิดจะหลบตามสัญชาตญาณ

ทว่าตอนนี้คนตระกูลฉินมองพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาถูกสายตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย การหัวเราะเยาะ การดูถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานา ซึ่งเป็นเวลาที่ดีที่สุดในการกระโดดหนี

มอเตอร์ไซค์มาถึงพร้อมเสียงเครื่องยนต์ดังลั่น

“บรื้น บรื้น บรื้น!”

สองพี่น้องมู่หรงเซี่ยงเจิ้งกับมู่หรงเซี่ยงปัวไม่คิดว่าฉินเฉิงเฟิงจากตระกูลฉินจะกล้าชนเขาต่อหน้าผู้ปกครองของทั้งสองบ้านแบบนี้

นี่เป็นเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นตระกูลมู่หรงอยู่ในสายตา!

“พะ…พี่รอง มาแล้วล่ะ!” มู่หรงเซี่ยงปัวพูดด้วยเสียงสั่นเครือ

เขาหลบโดยสัญชาตญาณ ผลคือฉินเฉิงเฟิงเลี้ยวรถเบี่ยงจากเส้นทางเดิมอย่างกะทันหัน สำหรับเขา ดูเหมือนกับผีร้ายที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนทิศทางและโจมตีเขา

“กล้าดียังไง!”

“พ่อครับ! แม่ครับ! ช่วยด้วย…”

มู่หรงเซี่ยงเจิ้งเห็นท่าทางจริงจังของฉินเฉิงเฟิง เขาก็โกรธจนแทบเดือดดาล

แต่น้องชายของเขาตอบสนองเร็วมาก หลีกหนีการชนของฉินเฉิงเฟิงเร็วเหมือนกับสายลม

เขาหันกลับมามองรถบังคับสีชมพูน่ารักที่เข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้าด้วยแววตาที่โหดเหี้ยม ใบหน้าของเขาดูดุร้ายเล็กน้อย

“ฉินอิงอิง เธอหาเรื่องเองนะ!”

มู่หรงหมิงเยว่กลัวเยี่ยนลี่เฉิงจะพาลโกรธเธอไปด้วยจึงรีบร้อนพูดออกมา

“พี่รอง อิงอิงน้อยยังเด็กมานะคะ อย่าเลยดีกว่า”

มู่หรงเซี่ยงเจิ้งไม่ได้มองเธอเลยด้วยซ้ำ เขายิ้มอย่างโหดร้ายและพูดยุฉินอิงอิงที่ขับมาหาเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย

“ฉินอิงอิง เร็วเข้าสิ ไม่รีบเข้ามา จะโทษฉันทีหลังไม่ได้นะ!”

ฉินอิงอิงคลำหาปุ่มต่าง ๆ และเพิ่งทำความคุ้นเคยกับปุ่มเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว

เห็นมู่หรงเซี่ยงเจิ้งยุให้เธอเริ่ม เธอก็เลยยิ้มให้เขาอย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“ยืนให้ดีนะ รถจะไปหาเดี๋ยวนี้แล้ว!”

“รีบ…” คำว่า ‘หน่อยล่ะ’ ยังไม่ทันออกมาจากปาก มู่หรงเซี่ยงเจิ้งก็ตกตะลึงกับรถเด็กเล่นที่เร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและพุ่งตรงมาหาเขา

แต่ว่ารถเด็กเล่นสามารถเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

ทั้งสองมือของมู่หรงเซี่ยงเจิ้งกอดอกและหัวเราะเยาะ “จะขับรถบังคับเด็กเล่น เจ้าตัวน้อยก็เป็นแค่เด็กที่ยังไม่หย่านมอยู่ดี!”

“ชาตินี้ตระกูลฉินไม่เหลือใครอยู่แล้วจริง ๆ สินะ!”

“ไม่นึกเลยว่าจะให้เด็กน้อยแบบนี้ออกหน้า! หึ ๆ ๆ ๆ…”

“อีกเดี๋ยวไม่ว่าผลเป็นยังไงตระกูลฉินก็ห้ามพูดว่าตระกูลมู่หรงของเรารังแกเด็กนะ ยังไงเธอก็เป็นคนเลือกเอง ตระกูลมู่หรงอย่างเราไม่ได้ไปบังคับ…”

เขายังพูดไม่ทันจบ เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันทีที่เห็นการกระทำของฉินอิงอิง

“เอ๋…ทำไมลงจากรถล่ะ?”

ฉินอิงอิงจอดรถเด็กเล่นห่างจากมู่หรงเซี่ยงเจิ้งไม่ถึงสิบเมตรและยิ้มอย่างน่ารักให้กับมู่หรงเซี่ยงเจิ้งท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของผู้คน

“อิงอิงเอาจริงแล้วนะ!”

พูดจบฉินอิงอิงก็วิ่งออกไปราวกับลูกธนูที่มุ่งหน้าตรงไปหามู่หรงเซี่ยงเจิ้งที่ยืนอยู่กลางถนนภายใต้สายตาที่งุนงงของผู้คน

เหล่าคนตระกูลฉินตกใจ “อิงอิงน้อย!”

มู่หรงเจิ้นฮุยกัยภรรยาและเยี่ยนผิงกับภรรยายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เหมือนว่าเขาได้เห็นฉากที่ฉินอิงอิงถูกมู่หรงเซี่ยงเจิ้งโยนลงไปในแม่น้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลจนสภาพไม่ต่างจากขยะเรียบร้อยแล้ว

“เหอะ!”

พวกเขาหัวเราะเยาะเย้ย

คนที่เกี่ยวข้องกับมู่หรงเซี่ยงเจิ้งไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ฉินอิงอิงตัวเล็กแบบนั้น จะมีแรงชนมหาศาลได้ยังไง?

ตอนที่ฉินอิงอิงปรากฏตัวอย่างสายฟ้าแลบข้างกายเขาพร้อมฟาดศอกเข้าที่ช่องท้องส่วนล่างจนทำให้เขาแหกปากร้องด้วยความเจ็บปวด มู่หรงเซี่ยงเจิ้งก็ตกตะลึง

“อ๊าก!”

“ตึง!”

“ตู้ม!”

มู่หรงเซี่ยงเจิ้งที่ยืนเอามือวางบนหน้าอกอยู่ที่เดิมพลันถูกกระแทกราวกับเป็นกระสอบทราย แต่เนื่องจากไม่มีเชือกลาก อีกฝ่ายจึงถูกชนจนตกลงไปในแม่น้ำอย่างแม่นยำจากระยะไกล

ผู้คนยังไม่ทันตอบสนองว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็เห็นเงาของมู่หรงเซี่ยงเจิ้งถูกชนจนกระเด็นลงสู่แม่น้ำแล้ว

เสียง “ตู้ม!” ดังขึ้นเป็นครั้งที่สอง ก่อให้เกิดน้ำกระเซ็นขนาดมหึมา

มู่หรงเซี่ยงเจิ้งกับมู่หรงเซี่ยงปัวไม่ได้โผล่ขึ้นมาจากน้ำสักพักหนึ่งแล้ว หลังจากเกิดน้ำกระเซ็นครั้งใหญ่ น้ำในแม่น้ำก็กระเพื่อม ดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก

ทุกคนตกตะลึงไปตาม ๆ กัน