สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 110 ปิงเฝิ่นกับบะหมี่เย็น

บทที่ 110 ปิงเฝิ่นกับบะหมี่เย็น

“ฮ่า ๆ ๆ! สีหน้าของพวกนั้นตอนนั้นนะ ตลกจนผมจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

มอร์ริสันหัวเราะจนตัวงอแทบจะยืนไม่อยู่

ฉู่ชื่อยิ้มร่า “ใครจะไปนึกว่า ‘ไม้ตาย’ ของพวกนั้นจะก่อกบฏแปรพักตร์เอาดื้อ ๆ แบบนั้นล่ะ?”

แม้แต่ฉินเหอเจ๋อก็ยังหันมาเย้าเว่ยเชิงโม่: “เจ้านี่เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะ”

เว่ยเชิงโม่ทำหน้าเพลีย: “ทุกคนแค่ให้เกียรติผมเท่านั้นแหละครับ”

“จิ๊บ!”

เมิ่งหนานซวี่บินมาเกาะที่ไหล่ของเว่ยเชิงโม่ แล้วเอาหน้าคลอเคลียแก้มเขาอย่างออดอ้อน เธอบอกกับระบบในใจอย่างภาคภูมิใจว่า ฉันนี่เก่งจริง ๆ!

521: ……

เก่งอะไรของแก?

“ก็แมวยักษ์ที่แสนดีตัวนี้เป็นของบ้านฉันไงล่ะ” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มตาหยี

สายตาเธอช่างแหลมคมจริง ๆ!

521: ……

โฮสต์ครับ ช่วยรักษาหน้าตัวเองหน่อยเถอะ!

“อาซวี่ ขอแนะนำอย่างเป็นทางการ ท่านนี้คือจอมพลฉิน และยังเป็นพี่ชายของอาจารย์ผม ‘ฉินเจิ้นชวน’ ด้วยครับ”

น้ำเสียงที่ติดจะเย็นชาของเว่ยเชิงโม่ดังขึ้น

พี่ชายของอาจารย์นี่เอง… มิน่าล่ะ ถึงรู้สึกว่าแมวยักษ์กับท่านจอมพลดูสนิทสนมกันเป็นพิเศษ!

นกน้อยสีขาวบินขึ้นจากไหล่เว่ยเชิงโม่ แล้วคืนร่างเป็นมนุษย์กลางอากาศ หญิงสาวในชุดสีดำปรากฏตัวขึ้น น้ำเสียงใสไพเราะ “สวัสดีค่ะท่านจอมพลฉิน ฉันเมิ่งหนานซวี่ค่ะ”

วันนี้เธอรวบผมหางม้าง่าย ๆ ดูทะมัดทะแมงและสง่างาม เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเว่ยเชิงโม่ที่ดูราวกับประติมากรรมน้ำแข็งและหิมะ เธอก็ไม่ได้ดูด้อยกว่าเลยสักนิด

“ดี! ดีมาก!” ฉินเหอเจ๋อหัวเราะเสียงดัง ความยินดีในดวงตาปิดไม่มิด

เว่ยเชิงโม่เอียงหน้ามองเมิ่งหนานซวี่ด้วยสายตาอ่อนโยน เมิ่งหนานซวี่ก็ยิ้มตอบประสานสายตากับเขา เธอช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้มาที่นี่ และได้พบกับผู้ชายคนนี้

ท่านจอมพลฉินเป็นคนเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยอารมณ์ขัน เมิ่งหนานซวี่ได้เรียนรู้หลายอย่างจากเขา ทำให้เธอมีความเข้าใจในสถานการณ์ของดวงดาวและสหพันธรัฐลึกซึ้งยิ่งขึ้น

“คุณอาฉินคะ เย็นนี้ท่านพอจะมีเวลาไหมคะ? ฉันอยากจะ…”

เมิ่งหนานซวี่ยังพูดไม่ทันจบ ฉินเหอเจ๋อก็ขัดขึ้นมาก่อน

เขาหัวเราะฮ่า ๆ “จะชวนอาไปกินข้าวเหรอ? ถึงใจจริงจะอยากไปมาก แต่เสียดายที่เย็นนี้อามีประชุมสำคัญน่ะสิ” เมิ่งหนานซวี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย

เว่ยเชิงโม่กุมมือเธอไว้ “เวลาข้างหน้ายังอีกยาวไกล เรายังมีโอกาสอีกเยอะครับ”

เมื่อเห็นคู่รักที่ดูเหมาะสมกันกิ่งทองใบหยก ฉินเหอเจ๋อก็ยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจ

“เอาละ พวกเจ้ากลับกันไปเถอะ อาแก่คนนี้ถ้ามีเวลาจะไปเยี่ยมแน่นอน” ฉินเหอเจ๋อลุกขึ้นตั้งท่าจะไปส่ง

เมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่ก็ลุกขึ้นตาม

เว่ยเชิงโม่มองไปที่ฉินเหอเจ๋อ “คุณอาฉิน ครั้งนี้ขอบคุณจริง ๆ นะครับ”

“พูดจาห่างเหินอะไรแบบนั้น” ฉินเหอเจ๋อยิ้มบาง “นี่ไม่ใช่แค่เพื่อหลาน แต่เพื่อ ‘เฉาซี’ ด้วย”

เขาหันมาสบตาเมิ่งหนานซวี่ กำลังจะเอ่ยบางอย่างแต่แล้วสายตาก็ชะงักไป

“นี่มัน”

เมิ่งหนานซวี่ก้มหน้าลง เว่ยเชิงโม่ก็มองตาม สายตาของทั้งสามคนบรรจบกันที่สร้อยคอบนหน้าอกของเมิ่งหนานซวี่

“ท่านรู้จักสร้อยเส้นนี้เหรอคะ?” น้ำเสียงของเมิ่งหนานซวี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ของดูต่างหน้าของคุณแม่ร่างเดิม จุดเริ่มต้นของความลับทั้งหมด เบื้องหลังสิ่งลี้ลับนี้ซ่อนอะไรไว้กันแน่?

ดวงตาสีฟ้าใสของเว่ยเชิงโม่เป็นประกาย: “คุณอาฉิน ท่านเคยเห็นมันที่ไหนมาก่อนใช่ไหมครับ?”

“อาเหมือนจะเคยเห็น… ที่ตระกูลหรง” ฉินเหอเจ๋อใช้ความคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างมั่นใจ “เมื่อสัปดาห์ก่อน อาไปเยี่ยมหรงอี้แล้วเคยเห็นสัญลักษณ์นี้ในห้องทำงานของเขา”

“เหมือนกันทุกประการ!”

เมิ่งหนานซวี่กับเว่ยเชิงโม่สบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความตื่นเต้นในดวงตาของกันและกัน หาเบาะแสเจอแล้ว!

“เจ้าเด็กนี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ!” มอร์ริสันตบไหล่เว่ยเชิงหลีอย่างดีใจ

เว่ยเชิงหลีปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ “เจอกันปุ๊บก็ถึงเนื้อถึงตัวเลยนะ”

ฉู่ชื่อเดินมาหาเจ้าก้อนแป้งทั้งสองพลางยิ้มตาหยี “เสี่ยวไป๋ ซางซาง คิดถึงอาไหมครับ?”

เว่ยเชิงไป๋เงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมา “คิดถึงสิครับ!”

น้ำเสียงนุ่มนิ่มของวายร้ายตัวน้อยกระแทกเข้ากลางใจฉู่ชื่อทันทีเด็ก ๆ นี่มันน่ารักเกินไปแล้ว!เมิ่งซางลู่ลอบถอนหายใจ

สมกับเป็นน้องชายจอมเจ้าเล่ห์และเสแสร้งของเขาจริง ๆ! เมื่อกี้ยังเพิ่งบ่นอยู่เลยว่าอาฉู่ชื่อกับอามอร์ริสันพึ่งพาไม่ได้ ราวกับอ่านใจพี่ชายออก เว่ยเชิงไป๋ขยิบตาสีเขียวมรกตส่งให้

บ่นก็ส่วนบ่น แต่ผมก็ยังชอบพวกเขาอยู่นะ!

“แล้วซางซางล่ะ? คิดถึงอาไหม?”

เมิ่งซางลู่ถูกบีบแก้มโดยไม่ทันตั้งตัว

เมิ่งซางลู่: ……

พวกผู้ใหญ่นี่ช่วยสำรวมกันหน่อยได้ไหม

ฉู่ชื่อขำกับท่าทางของเขา จึงก้มลงอุ้มเจ้าก้อนแป้งทั้งสองขึ้นมา แล้วเดินร่าเริงไปยังสวนหลังบ้านได้ยินพี่สะใภ้บอกว่ามีผลไม้สุกแล้ว เขาต้องไปดูให้เห็นกับตาสักหน่อย!

วายร้ายน้อยทั้งสองที่ไม่ยากไปเก็บผลไม้แต่อยากอ้อนคุณแม่: ……

ช่วยเคารพการตัดสินใจของพวกเราหน่อยเถอะเฮ้ย!

ทางด้านมอร์ริสันกับเว่ยเชิงหลีคุยกันไม่ถูกคอ เริ่มลงไม้ลงมือกัน จนกระทั่งเว่ยเชิงโม่ที่ได้ยินเสียงเดินมาหิ้วปีกทั้งคู่โยนออกไปนอกบ้าน

“เอาละ ตอนนี้พวกนายจะสู้กันต่อก็ตามสบาย”

เว่ยเชิงโม่ที่ผูกผ้ากันเปื้อนดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

ปัง!

ประตูถูกเว่ยเชิงโม่ปิดใส่หน้ามอร์ริสันกับเว่ยเชิงหลีที่ถูกทิ้งไว้ข้างนอก: ……

ทั้งคู่มองหน้ากัน ตกลงจะสู้ต่อไหมเนี่ย?

“ทำไมคุณไปโยนพวกเขาออกมาแบบนั้นล่ะคะ?” เมิ่งหนานซวี่หัวเราะเบา ๆ

เว่ยเชิงโม่รับเอา ‘ปิงเฝิ่น’ ที่เธอขยำเสร็จแล้วมาถือไว้: “พวกเขาส่งเสียงดังเกินไป ให้ลูกน้องออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกหน่อยครับ”

อากาศร้อนขนาดนี้จะสงบได้ไง?

เมิ่งหนานซวี่รู้สึกขำ: “หวังว่าพวกเขาจะไม่ตีกันจริง ๆ นะ”

เคร้ง!

เสียงปะทะที่แสบแก้วหูดังขึ้นทันที

“ดีนี่! นายถึงขั้นเอาดาบเลเซอร์ออกมาเลยเหรอ!”

“นายใช้ดาบโค้งนี่กะเอาชีวิตฉันเลยใช่ไหม???”

เมิ่งหนานซวี่: ……

พวกนายตีกันจริง ๆ ด้วย!

เว่ยเชิงโม่ส่ายหัว: “พวกอันตรายทั้งนั้น”

ว่าแล้วเขาก็สั่งให้เลนนาร์ด หุ่นยนต์พ่อบ้านออกไปไล่พวกเขาให้ไปตีกันไกลกว่านี้อีกหน่อยเมิ่งหนานซวี่มองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของเขาแล้วก็หลุดขัวเราะออกมา พวกเขาเป็นพวกอันตราย แล้วคุณที่เป็นหัวหน้าของพวกอันตรายนี่ล่ะคืออะไร?

เว่ยเชิงโม่หันมาเห็นรอยยิ้มของเธอเข้าพอดี เขาจึงถามอย่างงง ๆ “ยิ้มอะไรเหรอครับ?”

เมิ่งหนานซวี่ส่ายหน้า ยื่นปิงเฝิ่นที่เสร็จแล้วให้เขา “เปล่าค่ะ แค่คิดถึงเรื่องสนุก ๆ น่ะ”

ดวงตาของเธอดูฉ่ำเยิ้มด้วยรอยยิ้ม: “คุณช่วยลดอุณหภูมิปิงเฝิ่นให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวพอกินจะได้รสชาติดีขึ้น”

เว่ยเชิงโม่เห็นดังนั้นก็ไม่เซ้าซี้ต่อ แต่ก้มลงมองของในมือแทน

“นี่คือปิงเฝิ่นที่คุณว่าเหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ เดี๋ยวพอกินคู่กับน้ำเชื่อมน้ำตาลแดง ใส่ผลไม้แห้งและถั่วลงไป รสชาติจะสุดยอดมากเลย”

เมิ่งหนานซวี่จ้องเว่ยเชิงโม่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปประคองแก้มของเขา

เว่ยเชิงโม่ ?

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มตาหยี: “ร้อนนิดหน่อยค่ะ ขออาศัยความเย็นจากมือคุณหน่อย”

ผิวแมวยักษ์นี่ดีจริง ๆ นะ ทั้งขาวทั้งเนียน!

521 ทนดู “ยัยตัวแสบ” คนนี้แทะโลมเขาไม่ไหว [โฮสต์ครับ ทำงานทำการบ้างสิ!]

เมิ่งหนานซวี่ผละจากเว่ยเชิงโม่ที่ยังยืนอึ้งอยู่ เดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวเตรียมทำบะหมี่เย็น

“หมายถึงเรื่องสร้อยคอเหรอ?”

[ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไรล่ะ!] 521 เอ่ยอย่างระอา [คุณไม่กังวลบ้างเลยเหรอ?]

เมิ่งหนานซวี่นวดแป้งอย่างใจเย็น “เพราะงั้นฉันเลยอยากไหว้วานให้นายช่วยสืบเบื้องลึกเบื้องหลังของตระกูลหรงให้หน่อยไง”

เมื่อเห็นเธอเริ่มจริงจัง 521 ก็โล่งใจ [วางใจได้เลย ผมจัดการเอง!]

ทำไมในห้องทำงานของตระกูลหรงถึงมีสัญลักษณ์ของสร้อยคอ? เป็นความบังเอิญหรือความตั้งใจกันแน่?

เมิ่งหนานซวี่เคยเจอพี่น้องหรงซิ่นจือและหรงหลี่จือมาบ้าง ความประทับใจถือว่าไม่เลว แต่รู้หน้าไม่รู้ใจ การสืบไว้ก่อนย่อมปลอดภัยกว่า

ก้อนแป้งภายใต้นิ้วเรียวยาวของเมิ่งหนานซวี่ราวกับมีชีวิต เพียงไม่นานก็กลายเป็นก้อนแป้งที่เนียนกริบ

เส้นสำหรับบะหมี่เย็นไม่ควรหนาเกินไป เมิ่งหนานซวี่สะบัดมีดอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เพียงชั่วครู่ เส้นบะหมี่ที่เรียวยาวสม่ำเสมอก็เสร็จสมบูรณ์

เธอเร่งไฟจนน้ำเดือดพล่าน แล้วโปรยเส้นบะหมี่ลงในหม้อ เส้นสีขาวนวลราวกับฝูงปลาเงินพุ่งลงสู่ผืนน้ำ ก่อนจะกระจายตัวออกราวกับระลอกคลื่นตามจังหวะการคนของตะเกียบ

ระหว่างที่รอเส้นสุกก็ไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่า เมิ่งหนานซวี่นำถั่วลิสงและงาคั่วสุกมาบดให้ละเอียด แล้วซอยแตงกวากับแครอทเป็นเส้นฝอย

“มอร์ส ช่วยลวกถั่วงอกกับแครอทให้ฉันหน่อยนะ” เมิ่งหนานซวี่สั่งการอย่างเป็นระบบ

หุ่นยนต์มอร์สทำงานได้อย่างน่าเชื่อถือ เพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับผักที่ลวกเสร็จเรียบร้อยเส้นบะหมี่ที่สุกแล้วลอยอยู่เหนือน้ำ ดูคล้ายมังกรที่แหวกว่ายอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ ดูสวยงามและน่ากินเมิ่งหนานซวี่ตักเส้นขึ้นมาแล้วหย่อนลงในน้ำแข็งทันทีเพื่อหยุดกระบวนการสุก

การเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิอย่างรวดเร็วทำให้เส้นมีความเหนียวนุ่มสู้ฟัน เมิ่งหนานซวี่พยักหน้าอย่างพอใจ เยี่ยมมาก ขั้นตอนสุดท้ายเริ่มได้!