สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 111 อีกหนึ่งวันแห่งความสุขกับอาหารเลิศรส

บทที่ 111 อีกหนึ่งวันแห่งความสุขกับอาหารเลิศรส

หัวใจสำคัญที่จะทำให้บะหมี่เย็นอร่อยนั้นอยู่ที่ “น้ำซอส”

ในบ้านเกิดของเมิ่งหนานซวี่ วิธีการปรุงรสบะหมี่เย็นมีหลากหลายรูปแบบ แตกต่างกันไปตามภูมิภาคและรสมือของเชฟแต่ละคน เมิ่งหนานซวี่เองก็มีสูตรเด็ดเฉพาะตัวเช่นกัน เธอถนัดทำสองรสชาติ คือ รสซอสงาที่เข้มข้น และ รสเปรี้ยวหวานที่สดชื่น

เมิ่งหนานซวี่เริ่มจากรสซอสงาก่อน ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย และผงปรุงรสไก่เล็กน้อยเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ “ซอสงา” ซึ่งควรใช้ซอสงาขาวผสมกับซอสถั่วลิสงเพื่อให้รสชาติมีความลึกและหอมมันยิ่งขึ้น นอกจากนี้ “จิ๊กโฉ่ว” ยังเป็นกุญแจสำคัญในการชูรส เธอขยับมืออย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่กี่อึดใจซอสรสงาก็เสร็จสมบูรณ์

“ปิงเฝิ่นผมจัดการเสร็จแล้วครับ มีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม?”

เสียงทุ้มเย็นของเว่ยเชิงโม่ดังขึ้น แต่น้ำเสียงนั้นกลับอ่อนโยนจนทำให้ใจของเมิ่งหนานซวี่สั่นไหว

เวลาอยู่ในครัว เว่ยเชิงโม่มักจะดูประหม่านิด ๆ เพราะเขากลัวว่าความผิดพลาดของตัวเองจะไปกระทบการทำอาหารของแฟนสาว

เมื่อเห็น “แมวยักษ์” ผู้แสนดีมายืนรอคำสั่ง เมิ่งหนานซวี่จึงยกมุมปากยิ้มบางๆ: “งั้นคุณช่วยหั่นผลไม้พวกนี้เป็นลูกเต๋าเล็ก ๆ ให้หน่อยนะคะ”

เธอทำท่าบอกขนาด เว่ยเชิงโม่พยักหน้าเข้าใจ แล้วหยิบมีดขึ้นมาสับ “ต๊อก ๆ ๆ” อย่างตั้งใจ

เมื่อเห็นเขาขยันขันแข็ง อารมณ์ของเมิ่งหนานซวี่ก็ดีตามไปด้วย เธอเริ่มฮัมเพลงเบา ๆ และเร่งมือทำส่วนที่เหลือ

บะหมี่เย็นรสเปรี้ยวหวานมีขั้นตอนมากกว่า ขั้นแรกคือการทำ “น้ำมันต้นหอม” เนื่องจากไม่มีความมันหอมจากซอสงามาเป็นฐาน น้ำมันต้นหอมจึงมีความสำคัญอย่างมาก

ต้นหอม, หัวหอมใหญ่, พริกไทยเสฉวน, พริกไทยหอม , ใบกระวาน และลูกกระวาน ทั้งหมดคือวัตถุดิบที่ขาดไม่ได้ เธอตั้งน้ำมันให้ร้อนระดับ 50% แล้วจึงใส่เครื่องเทศทั้งหมดลงไป

เพียงครู่เดียว กลิ่นหอมฟุ้งกระจายก็ลอยออกมา

เมิ่งหนานซวี่มองดูเครื่องเทศที่ถูกทอดจนเป็นสีเหลืองทอง เมื่อเห็นว่าได้ที่แล้วเธอก็ช้อนพวกมันออก

จากนั้นหรี่ไฟลง เทซีอิ๊วขาวและซีอิ๊วดำลงไปเคี่ยวที่ขอบหม้อครู่หนึ่ง น้ำมันต้นหอมที่หอมกรุ่นก็เสร็จสมบูรณ์

ขั้นตอนต่อไปคือการปรุงซอสเปรี้ยวหวาน โดยใช้ซีอิ๊วขาว, น้ำส้มสายชู, น้ำตาลทราย และน้ำมะนาวเล็กน้อย ซอสรสเปรี้ยวหวานที่ทำง่ายแต่รสชาติยอดเยี่ยมก็พร้อมใช้งาน

เส้นบะหมี่ที่ผ่านการน็อคน้ำแข็งดูเหนียวนุ่มและยืดหยุ่น เมิ่งหนานซวี่ใส่น้ำมันงาลงไปคลุกเคล้าเพื่อป้องกันไม่ให้เส้นเกาะตัวกัน ทำให้ตอนคีบออกมาเส้นยังคงแยกตัวสวยงาม

เธอแบ่งเส้นออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งคลุกกับซอสรสงา อีกครึ่งหนึ่งคลุกกับน้ำมันต้นหอมและซอสเปรี้ยวหวาน จากนั้นวางแครอทลวกและแตงกวาซอยที่ดูสดชื่นไว้ด้านบน สีสันสดใสน่ารับประทานยิ่งนัก ด้วยความชอบส่วนตัว เธอจึงเตรียมถั่วลิสงและงาบดโรยหน้าลงไปด้วย เพื่อเพิ่มเนื้อสัมผัสเวลาเคี้ยว

“หั่นผลไม้เสร็จแล้วครับ”

ทางด้านเว่ยเชิงโม่ก็ทำภารกิจสำเร็จ ผลไม้หลากสีถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมเป๊ะราวกับใช้เครื่องจักรหั่น

เมิ่งหนานซวี่บอกเขา: “คุณไปเรียกทุกคนมากินข้าวเถอะค่ะ ที่เหลือฉันจัดการเอง”

เว่ยเชิงโม่ก้มลงมองเธอ ดวงตาสีฟ้าใสดูมีความตัดพ้อเล็กน้อย: “ให้พวกเลนนาร์ดไปแทนไม่ได้เหรอครับ?”

กว่าจะได้อยู่กับอาซวี่สองต่อสอง ไม่อยากไปไหนเลย

ความคิดของแมวยักษ์ตัวนี้อ่านง่ายเกินไป เมิ่งหนานซวี่มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง

เธอกะพริบตา พลางยิ้มย่องแล้วบีบติ่งหูเขาเบาๆ “งั้นก็ให้เลนนาร์ดไปเถอะค่ะ”

ใครจะไปปฏิเสธแมวยักษ์ที่กำลังอ้อนได้ล่ะ? อย่างน้อยก็ไม่ใช่เธอแน่ ๆ

เว่ยเชิงโม่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มตาหยี เดินตามหลังเมิ่งหนานซวี่ต้อย ๆ เฝ้าดูเธอทำปิงเฝิ่น เขารักษาระยะห่างได้ดีมาก ไม่เกะกะการทำงานของเธอเลย เมิ่งหนานซวี่จึงปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ

น้ำเชื่อมน้ำตาลแดงที่ใช้ใส่ในปิงเฝิ่นถูกทำเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว ทำจากน้ำตาลทรายแดง, น้ำตาลอ้อย, น้ำตาลกรวด, มะนาว และสะระแหน่ เคี่ยวจนได้รสชาติที่กลมกล่อมดีเยี่ยม

ผลไม้สดใหม่, ถั่วกรุบกรอบ และน้ำเชื่อมสูตรลับของเมิ่งหนานซวี่

ปิงเฝิ่นแสนอร่อยหนึ่งชามก็เสร็จสมบูรณ์

เว่ยเชิงโม่รับหน้าที่ยกถาดไปที่โต๊ะอาหาร เมิ่งหนานซวี่เดินตัวปลิวตามหลังเขาไป

ที่โต๊ะตอนนี้มีคนนั่งเต็มไปหมด มอร์ริสันกับเว่ยเชิงหลีเขม่นกันไปมา ต่างฝ่ายต่างจิกกัดกันไม่หยุด

ฉู่ชื่อมองทั้งคู่แล้วส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะหันมามองวายร้ายน้อยทั้งสองอย่างจริงจัง “พวกหลานห้ามเลียนแบบสองคนนี้เด็ดขาดนะ”

เว่ยเชิงไป๋กอดแขนเมิ่งซางลู่พลางยิ้มหวาน: “พวกเราไม่ทำตัวแบบนั้นหรอกครับ!”

เมิ่งซางลู่มองรอยนิ้วมือเปื้อนดินบนแขนเสื้อตัวเองแล้วถอนหายใจ โอเค วันนี้ก็ได้ค้นพบข้อเสียใหม่ของน้องชายอีกอย่างแล้วสินะ

เมิ่งหนานซวี่เห็นภาพนี้เข้าพอดี เธอจึงอุ้มเว่ยเชิงไป๋ขึ้นมาจากด้านหลังแล้วยิ้มถาม “ทำไมไม่ล้างมือก่อนล่ะครับ?”

เว่ยเชิงไป๋เงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้น คลอเคลียแก้มเธออย่างประจบ “คุณอาสะใภ้ ผมไม่ได้ตั้งใจครับ”

เขาพยายามหลบเสื้อของเมิ่งหนานซวี่อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวจะทำเลอะ

เมิ่งซางลู่ที่เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา: ……

สรุปคือ น้องชายคนนี้จะทำเลอะแค่พี่ชายคนเดียวใช่ไหม? เว่ยเชิงไป๋ขยิบตาให้พี่ชาย แววตาดูไร้เดียงสาสุด ๆ

เมิ่งซางลู่: ……

ไอ้เจ้าสัตว์ตระกูลแมวที่เจ้าเล่ห์!

“อย่าเอาไปถูบนเสื้อพี่ชายสิ” เว่ยเชิงโม่วางจานลง กวาดสายตามองหลานชายตัวแสบ “ขอโทษพี่เขาซะ”

แมวน้อยถูกแมวใหญ่ดุ จึงยอมเอ่ยขอโทษเมิ่งซางลู่อย่างว่าง่าย “พี่ครับ ผมขอโทษ”

เมื่อเห็นน้องชายกำมะลอยอมจำนน เมิ่งซางลู่ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้ม เขาเอื้อมมือไปลูบผมนุ่ม ๆ ของน้องชาย

“ไม่เป็นไร พี่ให้อภัย”

เว่ยเชิงไป๋กอดเมิ่งซางลู่อย่างดีใจ พลางแอบแลบลิ้นปลิ้นตาใส่คุณอาตัวเองเว่ยเชิงโม่ยิ้มพลางส่ายหัว

เมิ่งซางลู่พาน้องชายไปล้างมือ ส่วนเมิ่งหนานซวี่เริ่มรินน้ำเก๊กฮวยผสมพุทราจีนที่เตรียมไว้

มอร์ริสันกับเว่ยเชิงหลีเลิกทะเลาะกันทันที กอดแก้วดื่มดัง “กึด ๆ ๆ”

อร่อย!

อาหารเลิศรสสร้างสันติภาพให้แก่โลก ฉู่ชื่อถอนหายใจอย่างโล่งอก

แน่นอน พี่สะใภ้คือพระเจ้าที่แท้จริง!

เมื่อก้อนแป้งทั้งสองกลับมา ทุกคนก็เริ่มลงมือกินอย่างเป็นทางการ

“ด้านซ้ายคือบะหมี่เย็นซอสงา ด้านขวาคือบะหมี่เย็นเปรี้ยวหวาน ชอบแบบไหนหยิบได้เลยค่ะ” เมิ่งหนานซวี่แนะนำสั้น ๆ ก่อนจะหยิบรสเปรี้ยวหวานไปให้ตัวเองหนึ่งชาม

เสียดายที่ยุคดวงดาวไม่มีสไปรท์ ไม่งั้นใส่สไปรท์ลงไปนิดหน่อยจะอร่อยกว่านี้เธอกินไปคำหนึ่งพลางนึกเสียดาย

เว่ยเชิงโม่หยิบชามรสเปรี้ยวหวานเช่นกัน ทันทีที่เข้าปากเขาก็ต้องตะลึงกับความสดชื่นและเหนียวนุ่มของเส้น เส้นแบบนี้… ต่างกับบะหมี่จาจังเมี่ยนโดยสิ้นเชิงเลยแฮะ

เขาคีบเข้าปากอีกคำ ค่อย ๆ ละเลียดรสชาติของบะหมี่เย็น

ความหวานจาง ๆ, รสเปรี้ยวที่ซับซ้อน, ถั่วลิสงและงาที่เคี้ยวเพลิน… และกลิ่นหอมของต้นหอมที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นหลังกลืนลงไป

ความสดชื่นที่พอเหมาะพอเจาะทำให้ดวงตาเป็นประกาย ความอยากอาหารที่เคยหดหายเพราะความร้อนพุ่งกลับมาทันที เว่ยเชิงโม่ตกหลุมรักบะหมี่เย็นในวินาทีนั้น

คนที่ “รักแรกพบ” กับบะหมี่เย็นอีกคนคือฉู่ชื่อ

เขาเลือกชามรสงา ซึ่งต่างจากรสเปรี้ยวหวานตรงที่รสสัมผัสจะเข้มข้นและหอมมันกว่า

ในมุมมองของเมิ่งหนานซวี่ บะหมี่เย็นรสงาควรจะเรียกว่า “บะหมี่คลุก” มากกว่า รสชาติจะมีความซับซ้อนและเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่หลากหลายเท่ารสเปรี้ยวหวาน

แต่นานาจิตตัง บางคนก็ชอบความเข้มข้นแบบนี้

ฉู่ชื่อคือหนึ่งในนั้น เขาชอบกลิ่นหอมพิเศษของซอสงาเป็นที่สุด

ซอสงาที่เค็มมันเคลือบไปบนเส้นที่ลื่นไหล ทันทีที่เข้าปากมันคือระเบิดความอร่อย แซมด้วยความสดชื่นของแตงกวาและแครอทที่ช่วยตัดเลี่ยน ทำให้เหลือเพียงความหอมกรุ่นเข้มข้น

เมื่อกลืนลงไป กลิ่นถั่วและงาที่ติดอยู่ในปากเปรียบเสมือนตะขอที่เกี่ยวความอยากอาหารของเขาไว้แน่น ทำให้เขาคีบคำต่อไปเข้าปากโดยไม่รู้ตัว

มอร์ริสันและเว่ยเชิงหลีดูจะเป็นพวกกินได้ทุกอย่าง ไม่ว่ารสไหนก็ก้มหน้าก้มตากินจนหัวไม่กระดิก ส่วนวายร้ายน้อยทั้งสองมีรสนิยมคล้ายกับเว่ยเชิงโม่มาก พวกเขาติดใจบะหมี่เย็นรสเปรี้ยวหวานเป็นพิเศษ

แต่เมิ่งหนานซวี่กลับกินอย่างไม่ค่อยมีใจนัก… บะหมี่เย็นที่ไร้ “พริก” มันช่างไร้จิตวิญญาณเสียจริง! แต่ทำไมยุคดวงดาวถึงไม่มีพริกนะ?

เธอยังคงหาคำตอบไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่เครื่องเทศอื่นก็มีครบ

หวังว่าในความลับที่พี่ชายทิ้งไว้ จะมีเมล็ดพันธุ์พริกอยู่นะ!

521 มองทุกคนกินอาหารตาละห้อย พลางแค้นใจที่ตัวเองเป็นแค่ข้อมูลชุดหนึ่ง

จิตสำนึกแห่งจักรวาลเอ๋ย ช่วยสงสารแรงงานฟรีคนนี้หน่อยเถอะ ช่วยเปลี่ยนอาหารพวกนี้เป็นข้อมูลอัปโหลดขึ้นร้านค้าของระบบที! 521 อธิษฐานอย่างจริงใจ

เมิ่งหนานซวี่ที่โหยหาพริก และ 521 ที่โหยหาอาหาร ต่างเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต

เว่ยเชิงหลีลูบท้องพลางรำพึง: “มีแต่ตอนมาบ้านพี่รองนี่แหละที่ผมมีความสุขที่สุด”

ครั้งนี้มอร์ริสันเห็นด้วยอย่างยิ่ง: “ใครจะว่าไม่ใช่ล่ะครับ”

ส่วนฉู่ชื่อเริ่มลงมือกินปิงเฝิ่นต่อทันที

อืม! อร่อยจริง ๆ!

เขาเหลือบมองถาด เห็นว่ายังมีปิงเฝิ่นเหลืออีกสามถ้วย ตราบใดที่เขากินไวพอ หนึ่งในนั้นต้องเป็นของเขาอีกถ้วยแน่ๆ!