สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 118 ว่าด้วยเรื่องการดื่มด่ำกับความหล่อของแฟนหนุ่ม

บทที่ 118 ว่าด้วยเรื่องการดื่มด่ำกับความหล่อของแฟนหนุ่ม

หลังจากจัดการกิน ‘เสือขาวตัวน้อย’ ไปหนึ่งชิ้น เมิ่งหนานซวี่ก็ลุยงานต่ออย่างอารมณ์ดี

ขนมถั่วเขียวส่วนที่เหลือที่ไม่ได้ห่อไส้ เธอใช้แม่พิมพ์ตัวอักษรที่เขียนว่า “ตั้งใจเรียน” และ “ก้าวหน้าทุกวัน” จัดการจนหมด

ยังไงซะนี่ก็เป็นขนมหวานที่เตรียมไว้เพื่อต้อนรับวันเปิดเทอม เรื่องความใส่ใจและสัญลักษณ์มงคลมันต้องมีกันบ้าง!

ครั้งนี้เมิ่งหนานซวี่ทำขนมถั่วเขียวออกมาเยอะมาก นอกจากส่วนที่คนในบ้านจะกินแล้ว เธอยังแบ่งส่วนหนึ่งไว้ให้เด็ก ๆ เอาไปแจกเพื่อนใหม่ในอนาคตด้วย

เมื่อเห็นว่าเวลาใกล้จะได้ที่ เมิ่งหนานซวี่ก็เปิดฝาหม้อซุปผลไม้ และ ผลไม้เชื่อม ออก ด้วยการทำงานของเครื่องควบคุมอุณหภูมิ ทำให้ซุปผลไม้มีความอุ่นที่พอเหมาะพร้อมทานทันที

“เลนเนิร์ด รบกวนไปตามอาโม่กับเด็ก ๆ กลับมาทีจ้ะ” เมิ่งหนานซวี่ตะโกนบอกออกไปด้านนอก

เลนเนิร์ด หุ่นยนต์เสมือนมนุษย์รับคำสั่งแล้วเดินตรงไปยังสวนดอกไม้เล็ก ๆ หลังวิลล่า

เว่ยเชิงโม่ยืนอยู่ต่อหน้าเจ้าก้อนแป้งสองตัวที่กำลังหอบแฮก ๆ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน: “พวกหนูทำได้ดีมาก ท่าทางมาตรฐานเป๊ะเลย”

ช่วงนี้เขาและเมิ่งหนานซวี่กำลังช่วยกันสอนทักษะการต่อสู้ให้เด็ก ๆ เพราะหวังว่าเมื่อไปโรงเรียนแล้วพวกเขาจะไม่โดนใครรังแก ย้อนกลับไปตอนเริ่มต้น ระบบ 521 ที่รู้จุดประสงค์ของเขาถึงกับ: … ไม่ให้โดนรังแก? ต้องบอกว่าไม่ให้ไปรังแกคนอื่นมากกว่ามั้ง! พลังต่อสู้ของสองวายร้ายน้อยน่ะมันสูงปรี๊ดเกินเด็กไปแล้วนะเฮ้ย!

521 แทบจะบ้าตาย

มันกะจะให้โฮสต์ช่วยเตือนสติแฟนหนุ่มที่ไม่มีความประเมินตนเองคนนี้สักหน่อย แต่กลับได้ยินโฮสต์พูดสนับสนุนอย่างเต็มที่ว่า

“คุณทำถูกแล้วค่ะ!”

521: ….

ถูกตรงไหนฟะ! ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ฝ่าย ‘พระเอก’ จะเอาอะไรไปสู้?

เมิ่งหนานซวี่ตอบอย่างใจเย็น “ก็นี่ไง ยังมีพวกเราอยู่ทั้งคน”

521: ……

เออ ลืมไปเลยว่าพวกแกสองคนน่ะมันตัวบั๊ก ของเรื่อง เมื่อกลับมาสงบสติอารมณ์ได้ 521 ก็ปล่อยวางอย่างสิ้นเชิง แล้วหนีไปคุยกับระบบ 1314 เรื่องโฮสต์คนใหม่แทน

โฮสต์พี่สาวสายนำโชค จิ่นหลี่ คนนั้นน่าสงสารชะมัด เริ่มต้นมาก็ไปอยู่ในโหลปลาในตลาดสดซะแล้ว หวังว่าเธอกับ 1314 จะทำภารกิจสำเร็จนะ

ทางด้านสองวายร้ายน้อยที่ได้รับคำชมต่างสบตากัน ทั้งคู่เห็นความดีใจในแววตาของอีกฝ่าย

ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา พวกเขาพยายามอย่างสุดความสามารถ ล้มลุกคลุกคลานนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดวันนี้ก็ได้รับการยอมรับจากคุณอา/คุณอาเว่ยเชิงเสียที

“เจ้านาย นายน้อย ได้เวลาไปทานข้าวแล้วครับ” เสียงของเลนเนิร์ดไพเราะแบบ “สมบูรณ์แบบ” เกินไปจนดูไร้ที่ติ แต่นั่นก็ทำให้มันฟังดูไม่ค่อยเหมือนเสียงคนจริง ๆ ไปบ้าง

เว่ยเชิงโม่โน้มตัวลง หยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อบนใบหน้าให้เด็ก ๆ แล้วอุ้มพวกเขาลูกหนึ่งซ้ายลูกหนึ่งขวา

เขาอุ้มได้นิ่งมาก เมิ่งซางลู่และเวยเชิงไป๋ไม่รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความรู้สึกปลอดภัยอย่างเต็มเปี่ยม

“ไม่รู้ว่าคุณอาหนานซวี่ทำของอร่อยอะไรไว้รอเรานะ” เวยเชิงไป๋ดวงตาสีเขียวเป็นประกายด้วยความคาดหวัง

เว่ยเชิงโม่หัวเราะเบา ๆ “เดี๋ยวเข้าไปก็รู้แล้วครับ”

ทันทีที่ทั้งสามเดินเข้าประตูมา ก็เห็นเมิ่งหนานซวี่รออยู่ที่โต๊ะอาหาร เธอโบกมือเรียกพลางยิ้ม: “วันนี้มีขนมถั่วเขียวกับซุปผลไม้จ้ะ”

ได้ยินดังนั้น เด็ก ๆ ทั้งสองดวงตาเป็นประกายทันที

เว่ยเชิงโม่ยิ้มแล้ววางเด็ก ๆ ลงบนพื้น: “ไปเถอะครับ ไปล้างมือทานข้าวกัน”

เขาเป็นคนตัวสูงและช่วงขายาว ปกติจะเดินก้าวเท้ากว้างมาก แต่ตอนนี้เพื่อให้ทันกับก้าวสั้น ๆ ของเด็ก ๆ เขาจึงต้องเดินแบบกระมิดกระเมี้ยนอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหล่ออยู่ดี!

เมิ่งหนานซวี่เท้าคางมองเขา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นดูเหมือนจะมีคลื่นน้ำแห่งความอ่อนโยนกระเพื่อมไหว

[โฮสต์คะ ช่วยเก็บสายตาอันเร่าร้อนนั่นหน่อยได้ไหม? สงวนท่าทีค่ะ! เราต้องสงวนท่าที!]

521 พยายามเตือนด้วยความระอา

เมิ่งหนานซวี่เปลี่ยนมือที่เท้าคาง แต่สายตายังไม่ละไปแม้แต่นิดเดียว

“การดื่มด่ำกับความหล่อของแฟนตัวเองคือสิทธิ์ของผู้หญิงทุกคน โปรดอย่าขัดขวางการใช้สิทธิ์ของฉันค่ะ”

521: ……

มีเหตุผล มีหลักการ เถียงไม่ออกเลยจ้า!

หลังจากล้างมือเสร็จ ครอบครัวสี่คนก็เริ่มเพลิดเพลินกับมื้อเช้าของวันนี้ เมื่อเห็นขนมถั่วเขียวลวดลายต่าง ๆ เด็ก ๆ ก็ตื่นตาตื่นใจมาก

“สรุปที่ให้ผมวาดรูปวันนั้น ก็เพื่อเอามาสั่งทำแม่พิมพ์พวกนี้เหรอครับ?”

เว่ยเชิงโม่หยิบ “นกน้อย” ไส้กุหลาบขึ้นมา แล้วหันไปถามเมิ่งหนานซวี่

“แน่นอนค่ะ” เมิ่งหนานซวี่พยักหน้ายิ้ม

เว่ยเชิงโม่มอง “เสือน้อย” ที่ดูทำออกมาแบบส่ง ๆ ลวก ๆ เมื่อเทียบกับ “นกน้อย” ที่แสนประณีตแล้ว เขาก็รู้สึกเสียดายนิด ๆ

พลาดแล้วแฮะ ถ้ารู้แบบนี้จะตั้งใจวาดให้ดีกว่านี้ซะหน่อย…

เมิ่งหนานซวี่ที่อ่านสีหน้าเขาออกแอบขำในใจ เธอหยิบ “เสือน้อย” ไส้ปิปาขึ้นมาแล้วงับเข้าไปคำใหญ่เธอกะพริบตาสีอำพันให้เว่ยเชิงโม่ ดูทั้งน่ารักและขี้เล่น

เว่ยเชิงโม่ไม่ยอมแพ้ เขางับ “นกน้อย” ไส้กุหลาบเข้าไปคำหนึ่งเช่นกัน

ทันทีที่เข้าปาก ความหอมสดชื่นของถั่วเขียวและดอกมะลิก็ระเบิดซ่านไปทั่วช่องปาก รสชาติของทั้งสองเข้ากันได้อย่างไร้ที่ติ การผสมผสานนี้ทำให้ดวงตาเขาเป็นประกาย กลิ่นหอมนี้ไม่ดุดัน ไม่รุนแรง แต่กลับมีความชัดเจนอย่างประหลาด

เพราะผ่านการร่อนหลายรอบ เนื้อขนมถั่วเขียวจึงละเอียดมาก แทบจะละลายในปากทันที แยมกุหลาบที่ผสมผงหอยยามาโมะช่วยลดความหวานแหลมลง แต่เพิ่มความสุขุมและความกลมกล่อมเข้าไป ช่วยยกระดับกลิ่นหอมของถั่วเขียวและมะลิที่เหลืออยู่ให้สูงขึ้นไปอีกขั้น

เมื่อสัมผัสถึงกลิ่นหอมที่ยังหลงเหลืออยู่ในปาก เว่ยเชิงโม่ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ… อาหารของเธอ ช่างเหมือนกับงานศิลปะจริง ๆ ทุกชิ้นล้วนคุ้มค่าแก่การละเลียดชิมอย่างพิถีพิถัน

เมิ่งซางลู่หยิบ “เสือดาวน้อย” ไส้สตรอว์เบอร์รี ส่วนเวยเชิงไป๋หยิบ “หมาป่าน้อย” ไส้แอปริคอต ทั้งสองสบตากันแล้วกัดลงไปพร้อมกัน

อร่อยสุด ๆ ไปเลย!

ขนมถั่วเขียวไส้สตรอว์เบอร์รีให้รสผลไม้เต็มคำ กลิ่นหอมดอกไม้และผลไม้ประสานกันอย่างลงตัวส่วนไส้แอปริคอตจะมีความเปรี้ยวแซมมานิด ๆ ยิ่งกินยิ่งเพลินจนหยุดไม่ได้

“เป็นไงคะ รสชาติดีใช่ไหม?”

เมิ่งหนานซวี่เลื่อนชามซุปผลไม้ที่ตักเตรียมไว้ไปข้างหน้า

“พวกหนูลองชิมอันนี้ด้วยนะ เข้ากันได้ดีมากเลยล่ะ”