สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 131 เมี่ยนผี (แผ่นแป้ง)

บทที่ 131 เมี่ยนผี

เมิ่งหนานซวี่หยิบก้อนแป้งที่พักจนได้ที่ออกมาจากเครื่องเร่งเวลา

“ขั้นตอนต่อไปน่าสนใจมากค่ะ ฉันเรียกมันว่า ‘การล้างแป้ง’ ”

[ล้างแป้ง? ล้างยังไงอ่ะ?]

[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เพิ่งรู้เลยนะเนี่ยว่าแป้งก็ซักล้างได้เหมือนเสื้อผ้าด้วย!]

[คนผ่านมาขอถามหน่อยครับ ที่นี่คือห้องไลฟ์ทำอาหารจริง ๆ ใช่ไหม?]

เมิ่งหนานซวี่วางก้อนแป้งลงในกะละมัง “ตอนนี้เติมน้ำลงไปค่ะ ระวังอย่าเติมเยอะเกินไปนะ เอาแค่ครึ่งเดียวของก้อนแป้งก็พอ”

“จากนั้นเราก็นวดขยำก้อนแป้งเบา ๆ จนกว่าน้ำในกะละมังจะกลายเป็นสีขาวน้ำนม”

“ให้ได้ประมาณนี้ก็ใช้ได้ค่ะ”

[ฉันรู้แล้วว่าทำไมถึงเรียกว่าล้างแป้ง มันเหมือนซักผ้าจริง ๆ ด้วย!]

[ดูน่าสนุกดีแฮะ]

[แล้วอาหารอยู่ไหนล่ะ? คือก้อนแป้งที่ยิ่งล้างยิ่งเล็กลง หรือว่าน้ำแป้งขุ่น ๆ พวกนี้กันแน่?]

[ถึงจะเป็นแฟนคลับรุ่นเดอะ แต่เมนูแบบนี้ก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกัน]

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มตาหยี “เดี๋ยวทุกคนก็จะได้รู้ค่ะ”

เธอเปลี่ยนน้ำในกะละมังแล้วทำแบบเดิมซ้ำอีกหลาย ๆ รอบ จนกระทั่งก้อนแป้งกลายเป็นใย ๆ เหนียว ๆ

“ส่วนนี้เรียกว่า ‘เมี่ยนจิน’ *[1]” เมิ่งหนานซวี่นำก้อนใยแป้งในมือใส่ซึ้งนึ่ง “ใช้ไฟแรงนึ่ง 30 นาทีก็เสร็จแล้วค่ะ”

[เมี่ยนจิน? มันคืออะไรอีกเนี่ย?]

[หน้าตามัน… ดูแย่มากเลยนะนั่น]

[ดูไม่เหมือนของที่กินได้เลยสักนิด]

[พี่สาวจะทำพังหรือเปล่าเนี่ยรอบนี้?]

[ในฐานะแฟนคลับเก่า ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำอะไรอยู่ แต่ฉันก็ยังเชื่อใจเสี่ยวเมิ่งนะ!]

เหล่าขาจรที่เพิ่งหลั่งไหลเข้ามาต่างก็ตัดสินใจอยู่รอดูผลลัพธ์ ไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากรู้ว่าสตรีมเมอร์คนนี้กำลังทำอะไรกันแน่!

จังหวะของเมิ่งหนานซวี่ไม่มีรวนเลยสักนิด เธอค่อย ๆ กรองน้ำแป้งขุ่น ๆ ที่ล้างออกมาอย่างไม่รีบร้อน แล้วนำไปใส่ในเครื่องลดอุณหภูมิเพื่อให้แป้งตกตะกอน

อาศัยช่วงเวลานี้ เมิ่งหนานซวี่นำเมี่ยนจินที่นึ่งสุกแล้วออกมา ส่วนหนึ่งหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เตรียมไว้ อีกส่วนหนึ่งเธอใช้มีดบากเป็นลวดลายแล้วนำไปวางบนเตาย่าง

“เมี่ยนจินย่าง” ราชาแห่งตลาดนัดกลางคืนที่โด่งดังไปทุกตรอกซอกซอย พร้อมจะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แล้ว!

ซอสหวาน, เต้าเจี้ยวบด, ผงยี่หร่า, ผงพริกไทย… เมิ่งหนานซวี่ปรุงซอสอย่างง่าย ๆ แล้วเริ่มลงมือกริลล์ทันที

เมี่ยนจินสีเหลืองนวลค่อย ๆ ถูกเคลือบด้วยซอสจนกลายเป็นสีเข้มสวย กลิ่นหอมเริ่มฟุ้งกระจายออกมาจากการถูกไฟเผาจาง ๆ กระตุ้นให้ผู้ชมในห้องไลฟ์เริ่มอยู่ไม่สุข

[โฮ~ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรดูถูกความขี้เหร่ของแกเลย]

[กลิ่นหอมมากกกกก]

[ทำพังเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก!]

[ขาจร… เอ๊ย แฟนคลับใหม่ครับ ขอถามหน่อยว่ากินได้ตอนไหน?]

เมี่ยนจินย่าง หัวใจสำคัญอยู่ที่ความเค็มฮอมของซอสและความเหนียวนุ่มเด้งของตัวแป้ง เมื่อเห็นว่าได้ที่แล้ว เมิ่งหนานซวี่ก็หยิบมันออกจากเตา

“นี่คือเมี่ยนจินที่พวกคุณเพิ่งยันเยียดความขี้เหร่ให้เมื่อกี้ไงคะ” เธอหัวเราะอย่างขี้เล่น “รีบมาชิมกันเร็วเข้า”

ผู้ชมที่รอไม่ไหวอยู่แล้วต่างหยิบเมี่ยนจินย่างขึ้นมา แล้วงับเข้าคำโต รสสัมผัสของซอสเข้มข้นระเบิดในปาก น้ำซอสชุ่มฉ่ำ รสสัมผัสมีความนุ่มหนึบและเด้งสู้ฟัน เมี่ยนจินย่างที่ดูธรรมดา ๆ กลับสยบผู้ชมทั้งห้องไลฟ์ได้อย่างราบคาบ

[เสียดายที่ตัวข้าไร้การศึกษา คำว่า ‘อร่อย’ คำเดียวก็เพียงพอจะท่องไปทั่วหล้า]

[ตอนซอสระเบิดในปากมันหอมมากจริง ๆ สัมผัสเด้ง ๆ นุ่ม ๆ ของเมี่ยนจินก็สุดยอด ฉันรักเมี่ยนจินย่าง!]

[ถึงจะเป็นของย่าง แต่ไม่แห้งเลยสักนิด ซอสกับแป้งเข้ากันได้สมบูรณ์แบบ ครั้งหน้าถ้าไปกินบาร์บีคิว เมี่ยนจินต้องมีชื่ออยู่ในลิสต์!]

เมื่อเห็นทุกคนชอบ เมิ่งหนานซวี่ก็ดีใจมาก “ถึงเมี่ยนจินจะหน้าตาไม่ค่อยดี แต่ในฐานะวัตถุดิบถือว่ายอดเยี่ยมมากเลยนะคะ”

[พี่สาวพูดถูกที่สุด!]

[ฉันเริ่มตั้งตารอการแปลงโฉมของน้ำแป้งขุ่น ๆ นั่นแล้วสิ!]

ทุกคนในห้องไลฟ์กินเมี่ยนจินย่างไปพลาง ดูเมิ่งหนานซวี่วุ่นวายไปพลาง

“เทน้ำใส ๆ ด้านบนออกนะคะ เหลือไว้แค่แป้งสีขาวข้น ๆ ที่ก้นกะละมังก็พอ” เมิ่งหนานซวี่ตักขึ้นมาให้ดูหนึ่งช้อน “นี่คือวัตถุดิบหลักของ ‘เมี่ยนผี’ ค่ะ”

เธอรับแม่พิมพ์ถาดกลมจากหุ่นยนต์พ่อบ้าน “ตอนนี้เราทาน้ำมันบาง ๆ ลงไป แล้วตักน้ำแป้งใส่ลงไปค่ะ”

“หมุนวนแบบนี้รอบหนึ่ง เทส่วนเกินกลับคืนในกะละมัง แล้วก็นำไปนึ่งได้เลยค่ะ”

เพียงไม่กี่นาที แผ่นแป้งที่เหนียวนุ่มและบางจนแสงส่องผ่านได้ก็เสร็จสมบูรณ์

[มหัศจรรย์มาก! น้ำแป้งพวกนั้นกลายเป็นของแบบนี้ได้ยังไง!]

[อาหารวัฒนธรรมโบราณช่างล้ำลึกจริง ๆ]

[ถ้าไม่มีหายนะเมื่อพันปีก่อน พวกเราคงไม่ขาดความรู้เรื่องอาหารขนาดนี้!]

[ไม่พูดอะไรมากแล้ว ขอบคุณสตรีมเมอร์ค่ะ!]

[ขอบคุณสตรีมเมอร์!]

เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้สังเกตเห็นคำขอบคุณเหล่านั้น ตอนนี้เธอกำลังยุ่งอยู่กับการทำแผ่นแป้งที่เหลือ! เมื่อเวลาผ่านไป แผ่นแป้งสดใหม่ก็พูนขึ้นเป็นตั้ง เมิ่งหนานซวี่พยักหน้าอย่างพอใจ

ยอดเยี่ยมมาก ทั้งเมี่ยนผีคลุก และเมี่ยนผีผัด เธอจัดการได้ในคราวเดียวเลย เมิ่งหนานซวี่ลงมีดอย่างรวดเร็ว หั่นแผ่นแป้งเป็นเส้น ๆ เตรียมไว้

“เริ่มจาก ‘เหลียงเมี่ยนผี’ (เมี่ยนผีแบบเย็น) ก่อนนะคะ”

“ลวกถั่วงอก หั่นแตงกวาเป็นฝอย ถ้าชอบก็ลวกผักเขียวเพิ่มได้ แค่นี้เครื่องเคียงก็เกือบพร้อมแล้วค่ะ”

“ต่อมาคือการปรุงรส” เมิ่งหนานซวี่ไล่ชื่อเครื่องปรุงทีละอย่าง “ซีอิ๊วขาว จิ๊กโฉ่ว น้ำกระเทียม ใครชอบจะใส่ซอสงา ด้วยก็ได้ และถ้าเป็นไปได้ โรยงาคั่วป่นลงไปหน่อยจะช่วยให้รสสัมผัสเข้มข้นขึ้นค่ะ”

เธอพูดไปทำไปโดยไม่ทำให้ความเร็วของมือลดลงเลย

เพียงครู่เดียว ‘เหลียงเมี่ยนผี’*[2] ที่ครบทั้งสี กลิ่น และรสก็เสร็จสมบูรณ์

[ฉันนึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าน้ำแป้งกะละมังนั้นจะกลายเป็นแบบนี้ได้]

[พอมองแป้งในมือ แล้วมองเหลียงเมี่ยนผีตรงหน้า ฉันถึงได้เข้าใจว่ามนุษย์เรามีระดับที่ต่างกันจริง ๆ]

[คำว่า ‘ง่าย ๆ’ ของบล็อกเกอร์อาหารเนี่ย เชื่อไม่ได้เด็ดขาด!]

[มือฉันบอกว่า ‘ทำเป็นแล้ว’ แต่สมองบอกว่า ‘ไม่จริง’]

[รอดูคลิปสอนละเอียดนะคะ รอดูสตรีมเมอร์คนอื่นทำแบบง่าย ๆ ด้วย]

“มันไม่ง่ายเหรอคะ?” เมื่อเห็นคอมเมนต์นี้ เมิ่งหนานซวี่ก็แอบสงสัย

เมี่ยนผีเนี่ย ไม่น่าจะยากขนาดนั้นนะ?

ผู้ชมในห้องไลฟ์พากันประท้วงยกใหญ่

[ฉันว่าคุณกำลังทำให้ ‘ฮัสกี้’ อย่างฉันลำบากใจนะ]

[‘มาร์มอต’ อย่างฉันก็ด้วย]

[‘นกนางนวล’ อย่างฉันก็ไม่รอด]

[‘เสือดาว’ อย่างฉันยอมแพ้ค่ะ]

[เอ๊ะ… ฉันว่ามันก็น่าจะพอไหวนะ?]

คอมเมนต์หนึ่งโผล่มาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

เมิ่งหนานซวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอบอกแล้วไงว่าอาหารอย่างเมี่ยนผีน่ะ มันไม่ได้ยากเลยสักนิด!

[เอาเจ้าพวกทรยศข้างบนนั่นไปโยนทิ้งซะ!]

[โยนทิ้งไปเลย!]

[กับข้าวฉันทำไม่เป็น แต่เรื่องวางมวยฉันสู้ตายนะ!]

แม่สาว ‘กระต่ายหูตก’ ที่เพิ่งคอมเมนต์เมื่อกี้ “……”

ค่อย ๆ หดเท้าที่ลองเสี่ยงตายกลับมาเงียบ ๆ เมื่อไม่มีใครกล้าแย้ง คอมเมนต์ก็กลับมาสามัคคีกันอีกครั้ง

[คุณกำลังทำให้ ‘หมีน้ำตาล’ อย่างฉันลำบากใจ!]

[รวมถึง ‘จระเข้’ อย่างฉันด้วย]

[และ ‘นกเค้าแมวหิมะ’ อย่างฉันด้วยค่ะ]

เมิ่งหนานซวี่ที่อ่านคอมเมนต์อยู่ “……”

โอเคค่ะ พวกคุณชนะแล้ว

ชนะตรง… ‘ความหลากหลายของสายพันธุ์’ นี่แหละ

[1]คือวัตถุดิบอาหารจีนที่ทำจาก กลูเตนของแป้งสาลี

[2]คือ บะหมี่เย็น