สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 143 จีหรูเสวี่ย

จีหรูเสวี่ยไม่เคยรู้เลยว่า ทุกความเคลื่อนไหวของเธอล้วนอยู่ในสายตาของผู้อยู่เบื้องหลัง นับตั้งแต่วินาทีที่เธอเหยียบย่างลงบนดาวโดแลน โชคชะตาก็ได้เขียนตอนจบรอเธอไว้เรียบร้อยแล้ว

“หูหลี่ นายรู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง?” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้น “อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ!”

ในตอนนั้น หูหลี่ยังไม่ได้เป็นผู้ว่าการดาวโดแลนอย่างในเวลาต่อมา เขายังอยู่ในเครื่องแบบนักเรียน ดูเป็นมิตรและไร้พิษสง

“ท่านวางใจได้ครับ ผมจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ”

หูหลี่รู้ดีว่า ‘บันไดสู่สรวงสวรรค์’ ของเขา… มาถึงแล้ว!

เมิ่งฉั่งคือคนโง่ที่ทะเยอทะยานเกินตัว หูหลี่รู้เรื่องนี้ดีมาตลอด แต่เขาไม่เคยรังเกียจที่จะคบค้าสมาคมด้วย เพราะ… คนที่ความโลภไม่มีที่สิ้นสุดแบบนี้แหละ ที่ควบคุมง่ายที่สุด

“แขกวีไอพีที่พักอยู่ที่บ้านนายน่ะ ตกลงมาทำอะไรที่ดาวโดแลนกันแน่? แค่มาตรวจการเฉย ๆ เหรอ?” เมิ่งฉั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ถามด้วยความสนใจใคร่รู้

หูหลี่ยักไหล่ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พ่อกับแม่ฉันเป็นคนรับรองน่ะ”

“อ้าว นายไม่ได้แอบฟังเลยเหรอ?” เมิ่งฉั่งทำท่าผิดหวังสุดขีด

“คือว่า…”

หูหลี่แสร้งทำเป็นหยุดชะงักอย่างลังเล

เมื่อเห็นดังนั้น เมิ่งฉั่งก็ตาเป็นประกายทันที เขาสปริงตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขยับเข้าไปใกล้หูหลี่ “นายแอบได้ยินอะไรมา รีบบอกฉันเร็วเข้า!”

“ช่างมันเถอะ… นั่นมันเป็นความลับของท่านผู้นั้นนะ…”

คำพูดของหูหลี่ยิ่งทำให้เมิ่งฉั่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก “บอกมาเถอะน่า! อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง!”

ภายใต้การเค้นถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเมิ่งฉั่ง หูหลี่จึงจำยอมพูดอย่างช่วยไม่ได้ “มีผู้หญิงในห้องเราชอบนายอยู่นะ นายรู้หรือเปล่า?”

“ยัยเด็กใหม่ จีหรูเสวี่ยน่ะเหรอ? ยัยเด็กกะโปโลไม่มีหน้าอกหน้าใจคนนั้นน่ะนะ” เมิ่งฉั่งไม่ได้ใส่ใจ

หากเทียบกับสาวน้อยเรียบร้อยในตระกูลผู้ดี เขาชอบสาวสวยเซ็กซี่ร้อนแรงมากกว่า

หูหลี่มองซ้ายมองขวา แล้วกระซิบอย่างลึกลับ “ยัยเด็กคนนั้นมีขุมทรัพย์มหาศาลติดตัวอยู่นะ”

“ขุมทรัพย์อะไร?” คราวนี้เมิ่งฉั่งเริ่มสนใจขึ้นมาจริง ๆ

เมิ่งฉั่งหันขวับไปมองเด็กสาวที่มักจะหน้าแดงเวลาเจอเขาคนนั้นทันที

เมิ่งฉั่งที่เคยแต่มีสาวสวยห้อมล้อมต้องมาจีบผู้หญิงเป็นครั้งแรก วิธีการของเขาช่างหยาบโลนจนหูหลี่ทนดูไม่ได้

“นี่คือนายเขียนจดหมายรักเหรอ?” หูหลี่ถึงกับหน้ามืดครึ้ม

เมิ่งฉั่งทำท่าพอใจมาก “เป็นไง เขียนดีใช่ไหมล่ะ?”

หูหลี่รู้สึกหนังตากระตุกอย่างห้ามไม่ได้

จดหมายรักของเมิ่งฉั่งสรุปออกมาได้เพียงประโยคเดียวคือ ‘การที่คนอย่างคุณชายเลือกเธอ นับว่าเป็นเกียรติสูงสุดของเธอแล้ว!’

คราวนี้หูหลี่รู้สึกสงสารจีหรูเสวี่ยขึ้นมาจริง ๆ ที่ต้องมารับความรักจากคนแบบนี้ ช่างลำบากเธอเหลือเกิน!

ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นการแสดงอยู่แล้ว อย่าให้จดหมายพวกนี้ไปทำลายสายตาใครเลย ทุกคนต่างก็ลำบากกันทั้งนั้น

ดังนั้น หูหลี่ในวัยเยาว์จึงทำสิ่งที่เขารู้สึกเสียใจที่สุดในชีวิต เขาหยิบปากกาจากมือเมิ่งฉั่งแล้วถอนหายใจ “เดี๋ยวฉันเขียนให้เองดีกว่า”

มีครั้งแรกย่อมมีครั้งที่สอง จนในที่สุด หูหลี่กับจีหรูเสวี่ยก็กลายเป็น ‘เพื่อนทางจดหมาย’ กันจริง ๆ

เขาได้เห็นความมุ่งมั่นของเธอ

ส่วนเธอได้เห็นความทะเยอทะยานของเขา

คนสองคนที่คนไม่ควรรู้จักหรือผูกพันกัน กลับมาพบกับคนที่ไม่ใช่ ในเวลาและสถานที่ที่ผิดพลาดที่สุด

จีหรูเสวี่ยไม่ใช่คนโง่ ไม่นานเธอก็รู้ตัวว่าคนที่โต้ตอบจดหมายกับเธอไม่ใช่เมิ่งฉั่ง

‘คุณคือความประหลาดใจที่ซ่อนอยู่หลังพงหนาม’

‘คือปาฏิหาริย์ท่ามกลางม่านหมอก’

‘ใครก็ได้บอกฉันที ฉันควรจะตามหาร่องรอยของคุณได้อย่างไร?’

เมิ่งฉั่งโบกจดหมายรักในมือ “ฉันน่ะสำนวนไม่ดี แต่ยัยนี่ก็พอกันเลยแฮะ!”

“เอาเถอะ เห็นแก่ที่เธอชมว่าฉันเป็นความประหลาดใจกับปาฏิหาริย์ จดหมายฉบับนี้ฉันจะตอบเอง!”

หูหลี่ถึงกับอึ้งไป

เมิ่งฉั่งมองไม่ออก แต่เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน ตัวอักษรตัวแรกของแต่ละบรรทัดเมื่อนำมาต่อกัน คือคำถามจากเธอที่ว่า

‘คุณเป็นใคร?’

‘ฉันเป็นใคร?’

หูหลี่ยิ้มขื่นในใจ

ฉันคือคนที่จ้องจะเอาชีวิตเธอยังไงล่ะ!

จีหรูเสวี่ยพบว่าคนที่เขียนจดหมายโต้ตอบกับเธอไม่ใช่เมิ่งฉั่ง เพราะคนโง่เขียนอะไรที่มีความลึกซึ้งแบบนั้นไม่ได้หรอก สำหรับ ‘เป้าหมายภารกิจ’ ของเธอนั้น จีหรูเสวี่ยย่อมมีความเข้าใจอยู่บ้าง

เธอเปิดจดหมายบนโต๊ะอ่านด้วยความคาดหวังเล็ก ๆ ในใจคนที่ตอบจดหมายครั้งนี้ จะเป็นเขาหรือเปล่านะ?

ต่างจากลายมือเดิมที่เคยเห็น ลายมือในครั้งนี้ดูมีความองอาจและบ้าคลั่งกว่าเดิม

‘ผมกำลังจะไปแล้ว ไปดูแสงแรกของดาวอูริเอล คุณเต็มใจจะไปกับผมไหม?’

มันเป็นประโยคที่ไม่มีหัวไม่มีหาง แต่จีหรูเสวี่ยกลับเข้าใจความหมายของเขาอย่างน่าประหลาด

‘เต็มใจสิ’ จีหรูเสวี่ยย่อมเต็มใจอยู่แล้ว แต่ในฐานะรองหัวหน้าสลัดอวกาศจันทราขาว เธอไม่เต็มใจและ ‘ทำไม่ได้’ การปกป้องจันทราขาว ปกป้องพี่สาว นั่นคือสิ่งที่เธอควรทำ!

จีหรูเสวี่ยพับจดหมายเก็บอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว กระดานที่ตายแล้วมานับพันปีของตระกูลเมิ่ง จะต้องถูกจบลงที่มือของเธอ!

หูหลี่ไม่ได้แปลกใจกับการตัดสินใจของเธอเลย

เขายิ้มหยันตัวเอง “สุนัขรับใช้กับสุนัขที่ไม่มีบ้าน จะมีอนาคตอะไรได้?”

สู้ให้มันจบลงก่อนที่เรื่องราวจะเริ่มขึ้นเสียยังดีกว่า แบบนี้ดีต่อทุกคนที่สุดกระดาษจดหมายที่ถูกฉีกขาดปลิวไปตามลม หูหลี่หายลับเข้าไปในความมืด

ไม่เสียใจ ไม่โหยหา

และไม่ต้องการตอนจบ

‘เพื่อนทางจดหมาย’ ปริศนาหายตัวไปแบบนั้นจีหรูเสวี่ยรู้สึกโหวงเหวงในใจเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็ลืมเลือนมันไป

ชีวิตคนเราคือการสูญเสียอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเธอจะยอมให้การจากลาในอดีตมาฉุดรั้งไว้ไม่ได้

สำหรับเธอแล้ว อย่างไรเขาก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า

วิธีเข้าถึงคฤหาสน์เมิ่งมีตั้งมากมาย การแต่งงานกับเมิ่งฉั่งไม่ใช่ทางเลือกเดียวตอนแรกจีหรูเสวี่ยไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย แต่จากการสืบหยั่งเชิงวันแล้ววันเล่า เธอเริ่มตระหนักว่าบางทีตระกูลเมิ่งเองก็อาจจะไม่รู้ความลับนี้

เพื่อให้ลงมือได้สะดวกขึ้น เธอจึงเลือกแต่งงานกับเมิ่งฉั่ง ในช่วงเวลาแห่ง ‘ความรักอันหวานชื่น’ เธอค่อย ๆ เข้าใจผังทั้งหมดของตระกูลเมิ่ง

เส้นทางนี้เธอเดินอย่างยากลำบากยิ่งนัก เพราะข้อมูลที่บรรพบุรุษทิ้งไว้นั้นกระจัดกระจายไปตามกาลเวลานับพันปี

สิ่งที่จีหรูเสวี่ยถืออยู่ คือแผนที่ขุมทรัพย์ที่ไม่มีจุดบอกที่ซ่อน ต่อให้เธอจะฉลาดปราดเปรื่องเพียงใดก็มืดแปดด้าน

ทางเดียวของเธอคือ ค่อย ๆ หาไปทีละจุด

ด้วยความเมตตาจากเทพีแห่งโชค ในที่สุดเธอก็พบที่ซ่อนขุมทรัพย์

สถานที่หลับใหลของ ‘เมิ่งซือซิ่ง’ ภายใต้ทุ่งดอกไอริสสีขาว กลับซ่อนห้องลับที่น่าทึ่งไว้!

เธอตัดสินใจในทันที ติดต่อหาพี่สาวที่ไม่ได้คุยกันมานาน

จีหรูซวงที่รู้ว่าน้องสาวแอบไปทำ ‘เรื่องดี ๆ ’ อะไรไว้แทบจะระเบิดด้วยความโกรธ “ดีนี่! นึกจะแต่งก็แต่ง เธอเห็นพี่คนนี้อยู่ในสายตาบ้างไหม!”

จีหรูเสวี่ยยอมรับฟังคำด่าอย่างว่าง่าย

เธอรู้ตัวว่าผิด… แต่เธอก็ยังจะทำต่อ

ขอเพียงปกป้องพี่สาวและจันทราขาวได้ การเสียสละชีวิตสมรสเพียงครั้งเดียวจะนับเป็นอะไรได้?

‘เธอยังอายุน้อยและสวยขนาดนี้ กลัวจะหาแฟนใหม่ไม่ได้หรือไง?’ จีหรูเสวี่ยคิดอย่างไม่ยี่หระ

จีหรูซวงที่อ่านสายตาออก “…..”

“ยัยเด็กแสบ! คอยดูเถอะ!”

จีหรูซวงวางสายไปด้วยท่าทีฉุนเฉียว ทิ้งให้จีหรูเสวี่ยอยู่คนเดียวด้วยอาการใจเสียพี่สาวคงไม่เอาจริงใช่ไหมนะ?

แต่ความกังวลของเธอไม่กลายเป็นจริง

“เรียนคุณจีที่เคารพ” ชายท่าทางภูมิฐานเอ่ยอย่างสุภาพ “ไม่ทราบว่าคุณรู้จักคนในภาพนี้ไหมครับ?”

สมองกลของเขาฉายภาพโฮโลแกรมของจีหรูซวงขึ้นมา

พี่สาว?

รูม่านตาของจีหรูเสวี่ยขยายกว้างทันที!