สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 15 ตัดสิ้นเยื่อใย

็บทที่ 15 ตัดสิ้นเยื่อใย

เครกี้อึ้งไป

เขามองมาที่เมิ่งหนานซวี่ด้วยสายตาที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแปลกหน้าในทันที ส่วนฮาริสนั้นถูกเมิ่งหนานซวี่ตอกกลับจนพูดไม่ออก

“ก็ถูกแล้วนี่คะ คุณเรียกร้องจากฉันยังไง คุณก็ควรทำเป็นแบบอย่างให้ดูสิ!”

เธอในตอนนี้เปรียบเสมือนดอกฝิ่นที่เบ่งบานในความมืดมิด งดงามหยาดเยิ้ม แต่ก็แฝงไปด้วยอันตรายที่ถึงแก่ชีวิตเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิงเมิ่งหนานซวี่กวาดสายตามองคนในทีมล่าสัตว์ทีละคน

“คุณ… เมื่อสามปีก่อนได้รับบาดเจ็บ ฉันแบกคุณเดินเท้ากว่าสามสิบกิโลเมตรเพื่อไปหาหมอ”

“คุณ… เมื่อสี่ปีก่อนโดนพิษ ฉันเป็นคนไปปีนเขาเก็บสมุนไพรมาถอนพิษให้”

“ส่วนคุณ… เมื่อปีก่อนโดนทีมอื่นรังแก ฉันก็เป็นคนบุกไปถึงที่เพื่อทวงความยุติธรรมให้คุณ”

“แล้วก็คุณ…”

เธอไล่เรียงไปทีละคน เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นในใจเริ่มสุมทรวงหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ร่างเดิมไม่เคยทำผิดต่อใครเลยแม้แต่คนเดียว จะพูดว่าเธอเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขาทุกคนก็ยังได้ แต่ที่น่าตลกก็คือ ในทีมล่าสัตว์เทพสายลมแห่งนี้ นอกจากเครกี้แล้ว กลับไม่มีใครเห็นหัวเธอเลย

มีเพียงเธอเท่านั้นที่ซื่อบื้อและยึดมั่นในบุญคุณที่ฮาริสเคยรับเธอเข้าทีมในตอนนั้น

แต่การบุกน้ำลุยไฟครั้งแล้วครั้งเล่า การเฉียดตายครั้งแล้วครั้งเล่า… มันยังไม่พอชดใช้ปาฏิหาริย์ในตอนนั้นอีกหรือ?

‘ข้าวหนึ่งชามสร้างมิตร ข้าวหนึ่งถังสร้างศัตรู’

เมื่อคุณดีกับใครคนหนึ่งมากเกินไป อีกฝ่ายจะมองว่ามันเป็นเรื่องที่ ‘สมควรได้รับ’ ความทุ่มเทของใครก็ไม่ได้ไร้ค่า ทำไมบุญคุณของคุณต้องให้ฉันชดใช้ด้วยทั้งชีวิต?

แม้จะไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่เมิ่งหนานซวี่กลับรู้สึกปวดใจแทนเด็กสาวที่มีชื่อแซ่เดียวกับเธอคนนี้เหลือเกิน เธอไม่ควรมีจุดจบเช่นนี้เลย

เธอมองไปที่ฮาริส

“ตอนนั้นที่คุณรับฉันเข้าทีมในขณะที่ทีมอื่นไม่รับผู้หญิง ฉันซาบซึ้งใจมาก แต่โปรดจำไว้ด้วยว่า นอกจากฉันจะเป็นผู้หญิงแล้ว ฉันยังเป็น ‘พรานระดับสูง’ ถ้าไม่ใช่เพราะเพศของฉัน ทีมล่าสัตว์ของคุณไม่มีวันมีโอกาสได้จ้างคนระดับฉันหรอก!”

ทุกคนในที่นั้นต่างอึ้งไป

จริงด้วย… ถ้าเมิ่งหนานซวี่ไม่ใช่ผู้หญิง ทีมเทพสายลมไม่มีทางได้พรานฝีมือระดับนี้มาร่วมทีมแน่นอน!

“ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเข้าทีม ฉันก็ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อตอบแทนบุญคุณของคุณ ทุกครั้งที่ทำภารกิจฉันจะพุ่งออกไปข้างหน้าเสมอ ทุกครั้งที่บาดเจ็บฉันไม่เคยปริปากบ่น ฉันช่วยชีวิตพวกคุณทุกคนมาแล้ว ฉันไม่ติดค้างใครทั้งนั้น รวมถึงคุณด้วย… เมเกอร์ ฮาริส สิ่งที่ฉันชดใช้ให้คุณมันมากกว่าที่คุณให้ฉันหลายเท่าตัวนัก”

“แต่คุณล่ะ?”

เมิ่งหนานซวี่สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ยังตกค้างของร่างเดิม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือและโหยหวน

“คุณคิดจะฆ่าฉัน!”

คนที่เธอซาบซึ้งใจที่สุด คนที่เธอทุ่มเทช่วยเหลือที่สุด กลับเป็นคนที่อยากให้เธอตายที่สุด!

เป็นเพราะเขา… ‘เมิ่งหนานซวี่’ จึงไม่ได้กลับบ้าน ไม่ได้เจอพี่ชายที่พึ่งพากันมาตลอดชีวิต และไม่ได้เจอหลานชายของเธออีกเลย สิ้นคำพูดนี้ ทุกสายตาพุ่งไปที่ฮาริสทันที

ฮาริสลนลานปฏิเสธ

“เธอพูดเหลวไหล!”

“เหลวไหลเหรอ? ใครเป็นคนบอกฉันว่า อสูรบนดาวร้าง D9027 แข็งแกร่งเกินไป เขาไม่อยากให้ลูกทีมบาดเจ็บ เลยอยากจะลงมือกับฉันแค่สองคนเพื่อฆ่ามัน?”

“ใครที่เป็นคนแอบซ่อนไม่ยอมลงแรงตอนต่อสู้เพื่อรอจับเสือมือเปลา?”

“ใครที่เป็นคนฉีดยากระตุ้นใส่สัตว์อสูรในตอนที่ฉันกำลังจะฆ่ามันได้อยู่แล้ว?”

“และใครที่เป็นคนหนีเอาตัวรอดไปหน้าตาเฉยตอนที่เห็นฉันบาดเจ็บปางตาย?!”

“ฮาริส… บอกฉันมาสิ ว่าคนคนนั้นคือใคร?!”

เมื่อเมิ่งหนานซวี่ตะโกนถามจบ ทุกคนต่างตกตะลึง!

ถึงแม้พวกเขาจะไม่ใช่คนดีเด่อะไรนัก แต่เรื่องชั่วช้าอำมหิตขนาดนี้ พวกเขาก็ทำไม่ลงจริง ๆ แม้แต่ฟีลิมอนที่เพิ่งจะโวยวายไปเมื่อครู่ก็ยังลืมความเจ็บปวดของแผล พยายามยันตัวลุกขึ้นถามด้วยเสียงสั่น

“นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ?”

เมิ่งหนานซวี่ชู ‘เหรียญตราพราน’ ขึ้นมา

“ทุกคำพูดของฉัน ขอให้ตรานี้เป็นพยาน!”

สิ่งที่ตรานี้เป็นตัวแทน… ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าพวกเขา มันคือชีวิตและเกียรติยศทั้งหมดที่ผ่านมา

เครกี้ขอบตาแดงก่ำ

“ผม… เครกี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอลาออกจากทีมเทพสายลม!”

เขาขว้างป้ายชื่อประจำทีมทิ้ง แล้วเดินไปยืนข้างหลังเมิ่งหนานซวี่

“บัดซบ! ถึงข้าจะไม่ชอบพวกผู้หญิง แต่ข้าก็ทำเรื่องอุบาทว์แบบนี้ไม่ลง! ข้าไม่ขออยู่ต่อเหมือนกัน!”

ฟีลิมอนขว้างป้ายชื่อใส่ฮาริส เขาพยายามพยุงตัวเดินไปข้างหน้าแล้วก้มหัวให้เมิ่งหนานซวี่อย่างสุดตัว

“ขอโทษครับ”

เมิ่งหนานซวี่เอ่ยเสียงเย็น

“วันหลังหัดมีสมองบ้าง ปากอย่าให้มันสุนัขนัก แล้วก็ให้เกียรติผู้หญิงด้วย!”

เธอไม่ได้เอาความอะไรกับเขาอีก

ร่างเดิมไม่ได้มีความแค้นฝังลึกอะไรกับหมอนี่ ไอ้หนุ่มผมแดงคนนี้แค่ชื่นชมฮาริสเลยเข้าทีมมาได้ไม่ถึงสามเดือน ส่วนแส้เมื่อกี้ก็แค่เพราะเขาวางท่าปากดีจนน่าโดนฟาดเท่านั้น

ฟีลิมอนพยักหน้าแล้วเดินโซซัดโซเซจากไป

เมิ่งหนานซวี่หักป้ายชื่อที่เป็นของร่างเดิมทิ้งต่อหน้าทุกคน

เธอกล่าวว่า

“ตามกฎของสมาพันธ์พราน ระหว่างคุณกับฉันตัดญาติขาดมิตร สิ้นเยื่อขาดใย เจอหน้ากันคราวหน้า มีเพียงความตายเท่านั้นที่เป็นคำตอบ!”

ป้ายหัก เยื่อใยสิ้น กลายเป็นศัตรูไม่อาจอยู่ร่วมโลก ยุทธภพไม่พบหน้า ไม่ตายไม่เลิกรา

พูดจบเธอก็พาเจ้าก้อนแป้งเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เครกี้มองดูคนอื่น ๆ ที่เหลือแล้วยิ้มเย็น

“ตามลูกพี่แบบนี้ต่อไป ก็ขอให้พวกคุณโชคดีแล้วกันนะ”

พูดจบเขาก็เดินตามเมิ่งหนานซวี่หายลับไปเมิ่งซางลู่มองดูคุณอาของเขาด้วยความกังวล พลางกุมมือเธอไว้แน่นขึ้น

ที่แท้… เธอเกือบจะถูกคนเล่าพวกนั้นฆ่าตาย ถึงกลับมาหาเขาไม่ทัน

เมิ่งซางลู่รู้สึกผิดในใจในช่วงเวลาที่เมิ่งหนานซวี่เลี้ยงดูเขา เขาเคยแอบคิดนับครั้งไม่ถ้วนว่า ทำไมเธอถึงไม่กลับมาให้เร็วกว่านี้? ถ้าเธอกลับมาเร็ว คุณพ่อก็คงไม่ต้องตายใช่ไหม?

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ไม่ใช่เธอไม่อยากกลับมา แต่เธอ ‘กลับมาไม่ได้’ ต่างหาก เมิ่งซางลู่รู้สึกว่าตัวเองช่างเป็นเด็กที่เลวร้ายจริง ๆ เขาก้มหน้าลง ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ

คุณอาลำบากขนาดนั้น เขายังไปโกรธเธออีก เขาเป็นเด็กนิสัยไม่ดี!

เมิ่งหนานซวี่ที่เพิ่งสงบสติอารมณ์ได้ สังเกตเห็นหลานชายดูเศร้าสร้อยเหมือนกำลังจะร้องไห้ เธอรีบอุ้มเขาขึ้นมา ถามด้วยเสียงนุ่มนวลว่าเป็นอะไรไป

นึกไม่ถึงว่าพอได้ยินคำนี้ เจ้าก้อนแป้งยิ่งดูเศร้ากว่าเดิม ถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมพูด ในที่สุด เขาก็สะอึกสะอื้นออกมา

“ขอโทษครับคุณอา… ผมไม่ควรโกรธที่คุณอาไม่กลับมาให้เร็วกว่านี้เลย”

เขาพูดเสียงเบาหวิว

“ทั้งที่คุณอา… ตกอยู่ในอันตรายขนาดนั้น”

เมิ่งหนานซวี่ค่อย ๆ เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อเธอลูบหัวเขาเบา ๆ

“ไม่เป็นไรจ้ะ อาให้อภัยหนูนะ”

เธอมองดูเจ้าก้อนแป้งที่น้ำตาคลอเบ้า แล้วเอาหน้าผากที่เย็นเล็กน้อยแนบกับหน้าผากของเขา

“แล้วหนูล่ะหนู… จะให้อภัยที่คุณอามาสายไหม?”

“ไม่โทษคุณอาครับ… โทษ… คนพวกนั้น…”

“เห็นไหม หนูไม่โทษอา อาไม่โทษหนู พวกเราอย่าเศร้ากันเลยนะ เดี๋ยวคุณพ่อหนูจะเสียใจเอา”

เจ้าก้อนแป้งพยักหน้า โอบรอบคอเมิ่งหนานซวี่แล้วซบไหล่เธอเงียบ ๆ เมิ่งหนานซวี่ค่อย ๆ เดินช้าลง จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอจึงลอบถอนหายใจออกมา

เมิ่งซางลู่หลับไปแล้ว

เมิ่งหนานซวี่หลุดยิ้ม ยังไงเขาก็ยังเป็นเด็ก วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ไม่ใช่แค่เขาหรอก แม้แต่เธอก็ยังรู้สึกล้า

[โฮสต์ครับ ทำไมไม่จัดการฮาริสไปเลยล่ะ? หมอนั่นมันน่ารังเกียจจริง ๆ !] เสียงโลลิของ 521 ดังขึ้น

“เพราะ ‘เมิ่งหนานซวี่’ อีกคน เธออยากจะจัดการแบบนี้มากกว่า… บุญคุณส่วนบุญคุณ ความแค้นส่วนความแค้น การออกจากทีมคือการชดใช้บุญคุณจนสิ้น การหักป้ายคือการประกาศเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลก เธอเป็นคนเปิดเผยและตรงไปตรงมามาตลอดชีวิต การแก้แค้นก็ควรทำอย่างสง่าผ่าเผย”

[แล้วโฮสต์ล่ะครับ คิดยังไง?]

รอยยิ้มของเมิ่งหนานซวี่เริ่มแฝงไปด้วยความอันตราย

“เธอรู้ไหมว่าแมวเวลาจับหนูน่ะ เขาทำกันยังไง?”

[เอ๋? มันเกี่ยวกันด้วยเหรอครับ?] 521 งง

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มแต่ไม่ตอบ

ในช่วงเวลานั้นเอง เครกี้ก็เดินตามมาทัน เขาเดินตามหลังเมิ่งหนานซวี่มาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเมื่อใกล้จะถึงกระท่อมไม้ เมิ่งหนานซวี่ก็ได้ยินเขาพูดเสียงเบาว่า

“คุณไม่ใช่เธอ”

เมิ่งหนานซวี่หยุดฝีเท้าลง

“เธอไม่ได้เก่งกาจขนาดนี้… เธอมันยัยซื่อบื้อชัด ๆ ”

ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้แสงสายัณห์สาดส่องลงบนร่างดูโดดเดี่ยวและเศร้าหมอง เหมือนกับภาพยนตร์ที่ยังถ่ายไม่จบ แต่กลับต้องเลิกราไปอย่างลวก ๆ

“คุณจะดูแลญาติคนสุดท้ายของเธอให้ดีใช่ไหม?”

เวลาอาจผ่านไปนาน หรืออาจเพียงชั่วพริบตาเครกี้ได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปว่า

“ฉันจะดูแลเขาให้ดีที่สุด นั่นคือความปรารถนาของคุณอาและคุณพ่อของเขา และเป็นความปรารถนาของฉันด้วยเช่นกัน”

“ตกลงครับ”

มองดูแผ่นหลังที่ค่อย ๆ เดินจากไป น้ำตาของเครกี้ที่กลั้นไว้ก็ไหลรินออกมาจนได้ยัยคนบื้อ เธอยังไม่รู้ใจฉันเลยนะ ทำไมถึงจากไปดื้อ ๆ แบบนี้ล่ะ?

คราวนี้… ฉันคงลืมเธอไม่ได้จริง ๆ แล้ว

[เขาจับพิรุธคุณได้แล้ว] 521 เอ่ย

“ไม่ช้าก็เร็วอยู่ดี”

เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้แปลกใจ

ผู้ชายที่ยอมออกตามหาเธออย่างไม่หลับไม่นอนหลังจากการหายตัวไปผู้ชายที่ในเส้นเรื่องเดิมยอมสละชีวิตร่วมไปกับฮาริสเพื่อล้างแค้นให้เธอ…

ความรู้สึกที่เขามีให้เธอมันไม่ใช่แค่ความเป็นเพื่อนแน่นอน

น่าเสียดายที่ในโลกใบนี้ ไม่ใช่ทุกเรื่องราวที่จะมีบทสรุปที่สมบูรณ์เสมอไปเมิ่งหนานซวี่วางเจ้าก้อนแป้งลงบนเตียงแล้วจูบที่หน้าผากเขาเบา ๆ

“อาจะรักหนูให้เท่ากับที่พวกเขารัก”

เพราะฉะนั้น เจ้าก้อนแป้งที่รักของอา เติบโตขึ้นอย่างอิสระเถอะนะ หนูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เพราะหนูมีความรักของพวกเขาอยู่กับตัวเสมอ