สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 16 เหวินเหรินเย่

็บทที่ 16 เหวินเหรินเย่

เมิ่งหนานซวี่ไม่คาดคิดเลยว่า แค่การเซ็นสัญญาฉบับเดียวจะถึงกับทำให้ เหวินเหรินเย่ บิ๊กบอสแห่งอาร์ทิมิสต้องยอมปรากฏตัวด้วยตัวเอง

“คริสเชื่อมั่นในตัวคุณมาก เขาจงใจส่งข้อมูลของคุณมาให้ฉันด้วยตัวเองเลยค่ะ”

หญิงสาวตรงหน้ามีสง่าราศีที่น่าเกรงขาม แม้จะแต่งกายในสไตล์เรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจกลบใบหน้าที่งดงามจัดจ้านของเธอได้เลย เมิ่งหนานซวี่เหลือบมองคริสที่กำลังพยายามตีสนิทกับเจ้าก้อนแป้งอยู่ข้างๆ แล้วพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ

“ดูเหมือนคุณเองก็เชื่อมั่นในตัวฉันเหมือนกันนะคะ ถือเป็นเกียรติของฉันมากค่ะ”

เหวินเหรินเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา

“ฉันชอบนิสัยคุณจัง!”

เมิ่งหนานซวี่เองก็รู้สึกว่าคุณหนูใหญ่คนนี้ถูกชะตาเธอไม่น้อย แม้จะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่กลับมีความรู้สึกเหมือน ‘เจอเพื่อนเก่าในต่างแดน’ ในตัวของ เหวินเหรินเย่ เมิ่งหนานซวี่แอบเห็นเงาร่างของเหล่าสหายร่วมรบของเธอซ้อนทับอยู่ลาง ๆ

ด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่อธิบายไม่ได้นี้ ทำให้การเจรจาสัญญาเป็นไปอย่างราบรื่นเกินคาด

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันสัพเพเหระอย่างออกรส จนคริสที่อยู่ข้าง ๆ แทบจะแทรกบทสนทนาไม่ได้เลยสักคำ

คุณหนูใหญ่กลายเป็นคนคุยเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

พอรู้ว่าเมิ่งหนานซวี่เป็นพรานระดับสูง เหวินเหรินเย่ก็ตื่นเต้นเกินคาด

“ในบรรดาพรานระดับสูงมีผู้หญิงน้อยมาก คุณเก่งจริง ๆ ค่ะ!”

ตอนนี้เหวินเหรินเย่มองเมิ่งหนานซวี่เป็นไอดอลไปเสียแล้ว เพราะเธอเองก็เคยเข้ารับการทดสอบพรานดาราจักรมาก่อน จึงรู้ดีว่ามันยากลำบากและหินขนาดไหน

“ทำธุรกิจให้ใหญ่โตได้ขนาดนี้ คุณต่างหากที่เก่งจริง ๆ ค่ะ!”

เมิ่งหนานซวี่ที่ยึดถือคติ ‘พลังสยบทุกสิ่ง’ มาตลอด ก็ชื่นชมเหวินเหรินเย่ที่สามารถโลดแล่นในสมรภูมิธุรกิจได้เช่นกัน

สนามการค้าที่เต็มไปด้วยการหักหลังชิงดีชิงเด่นแบบนั้น ให้เธอไปสิบคนก็คงต้านไม่ไหว

ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอ เมิ่งหนานซวี่จึงรั้งให้พวกเขาอยู่ทานมื้อค่ำด้วยกัน

ในการต้อนรับเพื่อนฝูง เมิ่งหนานซวี่ไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียว ไก่ผัดจานใหญ่, ปลาเผาหม่าล่า, ซุปซี่โครงหมูรากบัว… และยังมี ชาผลไม้ เย็นฉ่ำชื่นใจ จนสุดท้ายนอกจากตัวเธอเองแล้ว อีกสามคนที่เหลือต่างก็อิ่มจนพุงกาง

เหวินเหรินเย่เอนกายลงบนโซฟาพลางลูบท้อง

“คริส นายพูดถูก นี่คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของนายจริง ๆ ”

คริสเห็นด้วยอย่างยิ่ง แค่อาหารมื้อนี้มื้อเดียว ค่าตัวพรีเซนเตอร์ 5 ล้านนั่นก็ถือว่าไม่เสียเปล่าเลยสักนิด!

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดเลยว่าอาหารวัฒนธรรมโบราณจะเป็นสิ่งที่วิเศษขนาดนี้ ขนาดคนขี้งกอย่างเขายังเต็มใจจะทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อมัน

“ฉันไม่อยากกลับแล้วแฮะ” เหวินเหรินเย่พึมพำ

“หรือฉันจะย้ายฐานทัพมาที่ดาวดอแรนดีนะ?”

คริสได้ยินดังนั้น ถึงกับนั่งคิดพิจารณาความเป็นไปได้จริง ๆ เสียอย่างนั้น เมิ่งหนานซวี่ที่เดินออกมาจากครัวเห็นท่าไม่ดีก็ถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

“อย่าเชียวนะคะ อีกไม่นานฉันก็จะไปดาวเมืองหลวงแล้วล่ะค่ะ”

แม่สาวงามมาดนิ่งเด้งตัวลุกขึ้นทันที

“จริงเหรอ? คุณห้ามหลอกฉันนะ!”

เมิ่งหนานซวี่พยักหน้ายืนยัน

คราวนี้แม้แต่คริสก็พลอยดีใจไปด้วย ถ้าเลือกได้ ใครจะอยากกินสารอาหารที่เย็นชืดพวกนั้นกันล่ะ?

เขาต้องรีบตีสนิทกับคุณเมิ่งไว้ให้มั่น ถึงตอนนั้น… หึหึหึ เขาจะได้ไปฝากท้อง (เนียนกินฟรี) ได้อย่างสง่าผ่าเผย!

เหวินเหรินเย่ก็แอบวางแผนในใจอย่างมีความสุข รอให้อาซวี่ไปถึงดาวเมืองหลวงก่อนเถอะ

เธอจะมอบบ้านให้เป็นของขวัญรางวัลสักหลัง เอาที่อยู่ใกล้ ๆ บ้านเธอเลยนะ จะได้เดินไปหาได้ทุกวัน แถมได้กินของอร่อย ๆ ด้วย!

เหวินเหรินเย่และคริสที่จมอยู่ในจินตนาการอันแสนหวาน ต่างโอบกอดของขวัญชิ้นเล็ก ๆ จากเมิ่งหนานซวี่แล้วจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

เจ้าก้อนแป้งมองตามแผ่นหลังของพวกเขาด้วยความกังวลทำไมมีแต่คนมาจ้องจะแย่งคุณอาของเขาไปเยอะแยะขนาดนี้นะ?

น่ารำคาญจริง ๆ !

“เร็วเข้า! ตามไป! มันหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!”

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้นและหยัดกายลุกขึ้นอย่างโอนเอนมือขวาของเขากุมหน้าท้องไว้ เลือดไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้วไม่หยุดจนย้อมถุงมือและเสื้อผ้าเป็นสีแดงฉาน

“มันอยู่นี่!”

ไม่นานนัก ตรอกแคบ ๆ ก็ถูกปิดล้อม นายทหารในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินค่อย ๆ เดินเข้ามาข้างหน้า เขามองดูชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งนัก

ชายคนนี้นี่แหละ ที่แม้จะอยู่ในภาวะคลั่งทางจิต แต่ก็ยังจัดการทีมระดับหัวกะทิของเขาได้ทั้งทีม จะว่ายังไงดีล่ะ สมกับที่เป็นอาวุธสังหารอันดับหนึ่งของสหพันธ์จริง ๆ

“ท่านนายพล เวยเชิง” เขาเอ่ย

“ทำไมท่านถึงได้มีความอยากรู้อยากเห็นมากขนาดนี้กันนะครับ?”

ชายหนุ่มทำเป็นไม่ได้ยินดวงตาสีน้ำเงินเข้มลึกดั่งมหาสมุทรดูอ้างว้างจนไม่อาจสะท้อนภาพใด ๆ ออกมาได้นายทหารคนนั้นถอนหายใจ

“วางใจเถอะครับ ผมจะช่วยเก็บศพให้ท่านเอง”

พูดจบ เขาก็โบกมือส่งสัญญาณ

ปัง!

เสียงยิงปืนอนุภาคดังขึ้น

นายทหารมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น จากความเวทนาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความไม่อยากเชื่อ เขาเบิกตากว้างด้วยความสั่นเทา

แสงสีน้ำเงินพลันระเบิดออกมาจากร่างของชายหนุ่ม ไอเย็นเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ หลุมดำลึกลับปรากฏขึ้นลาง ๆ เหมือนดาวหางที่ลากหางยาวเหยียด กลืนกินกระสุนอนุภาคที่ยิงออกมาจนสิ้น!

นี่มันพลังอะไรกัน?

เขายังไม่ทันคิดหาคำตอบ ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็พุ่งพล่านไปทั่วร่าง

นายทหารร้องโหยหวน

เขาก้มลงมองพบว่าหลุมดำนั้นได้ปรากฏขึ้นใต้เท้าของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ขอบใจในความหวังดี… แต่ฉันคงไม่เก็บศพให้แกหรอกนะ”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ

หลุมดำกลืนกินนายทหารคนนั้นเข้าไปในพริบตาพื้นที่แห่งนั้นกลับคืนสู่ความเงียบงัน ชายหนุ่มกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งพลางยิ้มเยาะตัวเอง

“ยิ่งอยู่ ยิ่งถอยหลังลงคลองจริง ๆ ”

แสงจันทร์สาดส่องลงบนตรอกที่ว่างเปล่า ราวกับว่าไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นที่นี่เลย มีเพียง แมวสีขาวตัวน้อย ตัวหนึ่งที่หายวับไปในแสงจันทร์อันเย็นเยียบ เมิ่งหนานซวี่พาเจ้าก้อนแป้งกลับบ้าน

เพราะคลิปวิดีโอของเธอ ช่วงนี้อาร์ทิมิสจึงคึกคักเป็นพิเศษเมิ่งหนานซวี่ที่มักจะถูกคนจำหน้าได้เริ่มตระหนักแล้วว่าเธอ ‘ดัง’ จริง ๆ เข้าเสียแล้ว!

เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย เธอจึงรีบพาหลานชายและหิ้ววัตถุดิบที่แพ็คไว้อย่างดีกลับไปยังวิลล่าในเขตเหนือทันทีทันทีที่ก้าวเข้าประตู เมิ่งหนานซวี่ก็พบความผิดปกติ

“มีอะไรเหรอครับคุณอา?” เจ้าก้อนแป้งถามด้วยความสงสัย

เมิ่งหนานซวี่มองดูรอยเลือดจาง ๆ บนพื้น พลางตบไหล่หลานชายเบา ๆ

“ไม่มีอะไรจ้ะ หนูเข้าไปก่อนเถอะ ให้มอสช่วยอุ่นข้าวให้ทานนะ”

เจ้าก้อนแป้งพยักหน้า เดินตามหุ่นยนต์พ่อบ้านเข้าไปอย่างว่าง่าย

เมิ่งหนานซวี่เดินตามรอยเลือดที่ขาดช่วงนั้นไปจนถึงสวนหลังบ้าน

สวนที่ไม่ได้ดูแลมาครึ่งเดือนทำให้ต้นไม้ใบหญ้าโตขึ้นมาโข ใบไม้ที่ซ้อนทับกันทำให้ทัศนียภาพดูเลือนรางเมิ่งหนานซวี่สูญเสียทิศทางไปชั่วขณะ

เธอพยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงทุกสิ่งที่อยู่รอบกายอย่างละเอียดทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา

เมิ่งหนานซวี่ค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้า เดินไปยังพุ่มดอกไฮเดรนเยียสีน้ำเงิน เธอย่อตัวลง แหวกพุ่มดอกไม้ที่หนักอึ้งออก และได้พบกับ ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ที่เธอกำลังตามหา

มันคือ แมวสีขาวตัวน้อย ที่ได้รับบาดเจ็บ

เมิ่งหนานซวี่ชะงักไป

เจ้าแมวน้อยมีดวงตาสีน้ำเงินใสกระจ่างมันมองดูเมิ่งหนานซวี่และดูเหมือนจะชะงักไปเช่นกัน ก่อนจะส่งเสียงร้องแผ่วเบาออกมา

“เมี๊ยวววว”

เมิ่งหนานซวี่: !!!

หัวใจของเมิ่งหนานซวี่ถูกเจ้าแมวน้อยตกเข้าอย่างจังในพริบตา!

นี่มันแมวในฝันของเธอชัด ๆ !

เธอตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ยื่นมือไปอุ้มมันขึ้นมา เจ้าแมวน้อยไม่ได้ขัดขืน เพียงแค่ใช้ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นจ้องมองเธอ

เมิ่งหนานซวี่ที่โดนความสวยระดับล่มเมืองของแมวสะกดจนหน้ามืดตามัว เพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามันบาดเจ็บ!

เมื่อแหวกขนบริเวณหน้าท้องที่เปื้อนดินออก เธอเห็นแผลฉกรรจ์พาดผ่านหน้าท้อง เลือดที่ยังไหลซึมออกมาเริ่มย้อมเสื้อผ้าของเมิ่งหนานซวี่เป็นสีแดง

“เมี๊ยว”

เจ้าแมวน้อยร้องออกมาอีกครั้ง เหมือนกำลังจะบอกให้เธอระวังเสื้อผ้าจะเปื้อน

เมิ่งหนานซวี่รู้สึกว่าหัวใจเธอจะละลายเสียให้ได้ เธออุ้มมันกลับเข้าไปในวิลล่าอย่างระมัดระวังที่สุด

“คุณอาครับ นี่คือ… แมวเหรอ?”

เจ้าก้อนแป้งเบิกตากว้าง จ้องมองสิ่งมีชีวิตนุ่มนิ่มในอ้อมแขนของคุณอา

“น้องเจ็บหนักน่ะลูก เราต้องรีบรักษา”

เมิ่งหนานซวี่วางเจ้าแมวน้อยลงบนพนักพิงโซฟาที่นุ่มสบาย

“มอส ไปเอาเครื่องรักษามาที”

ตอนที่เตรียมตัวดูแลเจ้าก้อนแป้ง เธอซื้ออุปกรณ์รักษาตุนไว้เยอะมาก ตอนนี้ได้ใช้งานจริงเสียที

มอสรีบนำเครื่องรักษามาทันที แสงสีน้ำเงินเข้าปกคลุมร่างแมวขาวตัวน้อย ภายใต้แสงที่แสนสบาย มันทนพิษบาดแผลไม่ไหวจนเผลอหลับไป เมื่อเวลาผ่านไป แผลที่หน้าท้องก็เริ่มหยุดเลือด แต่กลับไม่มีวี่แววว่าจะสมานตัวได้ดีกว่านั้น

“521 นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เมิ่งหนานซวี่ถามระบบในใจ

521 ที่เฝ้าดูโฮสต์อยู่ตลอดเวลารีบตอบทันที

[โฮสต์ครับ แผลนี้เครื่องรักษาทั่วไปเอาไม่อยู่ครับ ต้องใช้ ‘น้ำยาซ่อมแซม’ เท่านั้นครับ]

เครื่องรักษาเป็นสิ่งที่แพร่หลายที่สุดในยุคดาราจักร ยิ่งระดับสูงยิ่งเห็นผลดี เครื่องที่พวกเขามีอยู่คือรุ่นที่ทันสมัยที่สุดในตอนนี้ ซึ่งสามารถรักษาแผลได้เกือบ 90% ส่วนแผลที่รักษาไม่ได้นั้น โดยพื้นฐานแล้วคือแผลที่โดนทำลายลึกถึงระดับเซลล์หรือกระดูก!

เมิ่งหนานซวี่มองเจ้าแมวน้อยด้วยความปวดใจ

น้ำยาซ่อมแซมก็คือน้ำยาซ่อมแซมสิ เธอใช่ว่าจะไม่มีปัญญาจ่ายเสียเมื่อไหร่!

เมิ่งหนานซวี่ไม่ลังเลเลยที่จะหยิบน้ำยาซ่อมแซมออกมาหนึ่งหลอด แล้วค่อยๆ ป้อนให้เจ้าแมวน้อย

ต้องใช้ถึง 3 หลอดต่อเนื่องกัน แผลที่หน้าท้องถึงค่อย ๆ สมานตัวจนหายดี

ถ้ามีใครมาเห็นตอนนี้ คงต้องตะโกนด่าเมิ่งหนานซวี่ว่าล้างผลาญแน่นอน เพราะน้ำยาซ่อมแซมหนึ่งหลอด อย่างถูกที่สุดก็ราคาหลักแสนเหรียญดาว! ใช้เงินสามแสนเหรียญเพื่อช่วยแมวตัวเดียว ถ้าไม่บ้าก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว

แต่เมิ่งหนานซวี่กลับไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าเลย เธอค่อย ๆ ลูบขนที่นุ่มนิ่มของเจ้าแมวน้อย ในใจเต็มไปด้วยความสงบ

เธอนึกถึง ‘แมวผู้มีพระคุณ’ ที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้ขึ้นมาทันที…