สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 151 ตัวอย่างทดลอง

เรือนจำแห่งดาวเมืองหลวงตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของเขตชิงหลง ทันทีที่เมิ่งหนานซวี่ก้าวลงจากรถ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกลุ่มอาคารสีเงินยวงที่ทอดยาวสลับซับซ้อน

กำแพงที่สูงตระหง่านให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก ประกอบกับอาวุธเทคโนโลยีสูงที่ติดตั้งอยู่ทุกอณู ยิ่งทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ

“ที่นี่แหละครับ” เว่ยเชิงโม่แววตาหม่นลง “มอร์ริสันบอกว่าเขาจะรอเราอยู่ที่ประตู”

ทั้งคู่เดินไปยังจุดนัดพบตามที่ตกลงกันไว้ จนเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยโบกมือให้ “บอส! พี่สะใภ้! ผมอยู่นี่!”

เสียงของเขาถูกส่งผ่านพลังจิต ต่อให้มีระยะห่างอยู่บ้าง ทั้งคู่ก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

“สถานการณ์ข้างในเป็นยังไงบ้าง?” เว่ยเชิงโม่ชายตามองเรือนจำตรงหน้า

มอร์ริสันถอนหายใจ “ซับซ้อนมากครับ เราเดินไปคุยไปดีกว่า เฮอร์แมนรออยู่ข้างในแล้ว”

ระหว่างทางไปยังห้องคุมขัง มอร์ริสันเล่าเหตุการณ์ที่พวกเขาเจอตอนอยู่ดาวออสเวย์ให้ฟังคร่าว ๆ

นักฆ่าที่ร่างกายทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากได้รับยา M ทัศนคติของหัวหน้านักฆ่าเริ่มอ่อนลง แต่ก็ยังไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรเลย

จนกระทั่งคืนก่อนที่จะถูกคุมตัวมายังดาวเมืองหลวง หัวหน้านักฆ่าเป็นฝ่ายเอ่ยปากเองว่า “ฉันต้องการพบเว่ยเชิงโม่”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า “ทางที่ดีควรจะรีบหน่อย… ก่อนที่ฉันจะตาย”

มอร์ริสันถอนหายใจซ้ำ “ผมเคยสอบปากคำคนมาเยอะนะ แต่คนเขี้ยวลากดินแบบหมอนี่ หาได้น้อยจริง ๆ ”

“พวกลูกน้องมันก็เหมือนกัน หัวแข็งกันทุกคน แถมดูเหมือนจะจงเกลียดจงชังทุกคนบนโลกนี้ไปหมด”

เมิ่งหนานซวี่ก็สังเกตเห็นจุดนี้เช่นกัน

“เป้าหมายแรกของนักฆ่าคือเด็ก” เธอหวนนึกถึงเหตุการณ์ในตอนนั้น “ความมุ่งร้ายในตัวเขามันรุนแรงมาก”

“เรื่องนี้ผมได้ยินมาแล้วครับ” มอร์ริสันพยักหน้า “ผมแยกสอบปากคำนักฆ่าคนนั้นเป็นการส่วนตัว สภาพจิตใจของเขาแย่มาก”

เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งหนานซวี่ก็อดสงสัยไม่ได้ “แย่ยังไงเหรอ?”

“เขาเชื่อว่าการดำรงอยู่คือความเจ็บปวด การเกิดคือบาป การฆ่าเด็ก ๆ จึงเป็นการช่วยปลดปล่อยพวกเขา”

เมิ่งหนานซวี่แค่นหัวเราะ “ไร้สาระ!”

ชีวิตของคนอื่น ไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะมาตัดสินหรือพิพากษา

“อ้อ ยังมีอีกเรื่องที่ต้องระวังเป็นพิเศษครับ” มอร์ริสันกล่าวเสริม “ยา M พวกนั้น ให้ผลกับพวกเขาได้จำกัดมาก”

“ความเสื่อมโทรมของร่างกายทำได้เพียงแค่ชะลอไว้ แต่ไม่สามารถรักษาให้กลับมาเป็นปกติได้ พูดง่าย ๆ คือ พวกเขาเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว”

ประตูเรือนจำถูกเปิดออกทีละชั้น จนกระทั่งทั้งสามมาถึงสถานที่คุมขังนักฆ่าเฮอร์แมนรออยู่ที่นั่นแล้ว “รุ่นพี่คุณเมิ่ง เราเจอกันอีกแล้วนะครับ”

เว่ยเชิงโม่พยักหน้าให้ “ลำบากนายแล้ว”

เฮอร์แมนยิ้ม “ผมเองก็สนใจเรื่องนี้เหมือนกัน รุ่นพี่ไม่ต้องเกรงใจครับ”

เขาชี้ไปทางห้องสอบสวนด้านหลัง “เขารออยู่ข้างในแล้ว”

เมื่อเว่ยเชิงโม่เดินเข้าไป เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้น

“ในที่สุดนายก็มา”

หัวหน้านักฆ่าก็คือชายในชุดคลุมที่เคยปะทะกับเว่ยเชิงโม่นั่นเอง

“นายอยากเจอฉัน มีเรื่องอะไรจะพูด?” เว่ยเชิงโม่เอ่ยด้วยท่าทีเย็นชา

หัวหน้านักฆ่าหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ “นายไม่อยากรู้เหรอว่าใครเป็นคนบงการฉัน?”

“ฉันจะบอกนายให้หมด”

หัวหน้านักฆ่าใบหน้าซีดเผือด เขามองเว่ยเชิงโม่ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยการล่อลวง “นายแค่ต้องช่วยฉันทำเรื่องหนึ่ง เรื่องที่ไม่ขัดต่อหลักการของนาย”

เว่ยเชิงโม่หรี่ตาลง จ้องเขานิ่งอยู่นาน

เขาไม่พูดอะไรเลย ทำให้ห้องสอบสวนเงียบสงัดจนน่ากลัว

“นายไม่อยากรู้เหรอว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือใคร?” หัวหน้านักฆ่าเริ่มทนไม่ไหว เป็นฝ่ายถามขึ้นเองในที่สุด

“ฉันไม่คิดว่าคนอย่างนายจะได้สัมผัสกับผู้อยู่เบื้องหลังที่แท้จริงหรอก” เว่ยเชิงโม่จ้องมองเขา ดวงตาสีฟ้าครามไม่มีอารมณ์ใด ๆ เจือปน

เขาดูเหมือนเทพเจ้าที่มองลงมายังโลกมนุษย์ เที่ยงธรรมและมีเหตุผลจนน่าหวาดหวั่น

“ข้อมูลที่นายมีอาจจะสำคัญ แต่มันไม่ได้มีค่ามากขนาดที่นายเข้าใจหรอก”

หัวหน้านักฆ่าอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหยันตัวเอง

ก็จริง… มดปลวกอย่างพวกเขามันจะไปรู้อะไรได้มากมายกันเชียว?

“ดังนั้น ถ้าอยากให้ฉันช่วย ทางที่ดีนายควรแสดงความจริงใจออกมาก่อน”

เว่ยเชิงโม่กุมอำนาจในการสอบสวนไว้อย่างเบ็ดเสร็จ แม้เสียงจะต่ำแต่กลับให้ความรู้สึกกดดันมหาศาล “นายอยู่ที่นี่ ทางที่ดีคือควรสารภาพมาให้หมด”

หัวหน้านักฆ่ามองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน “ถือซะว่าฉันบ้าไปแล้ว และอยากจะฝันหวานสักตื่นแล้วกัน”

เขาไอออกมาเบา ๆ สองสามครั้ง ใบหน้ายิ่งซีดเผือดลงกว่าเดิม

“พวกเขาเรียกฉันว่า หมายเลข 078” เขาเข้าประเด็นทันที “พวกเราไม่ใช่แค่นักฆ่าธรรมดา”

“พวกเราคือ ‘ตัวอย่างทดลอง’ ที่ถูกคัดทิ้ง”

หมายเลข 078 ชี้ไปที่ตัวเอง “แถมยังเป็นตัวอย่างทดลองที่สามารถทำลายตัวเองได้ด้วย”

เขาส่งเสียงหัวเราะอย่างขมขื่น เสียงแหบพร่าลงเรื่อย ๆ

“ทำไมพวกเราต้องเจอเรื่องแบบนี้? พวกเราก็แค่ต้องการจะมีชีวิตอยู่ พวกเราผิดตรงไหน?”

เมิ่งหนานซวี่ที่ดักฟังอยู่ข้างนอกคว้าประเด็นสำคัญได้ทันที ตัวอย่างทดลองตัวอย่างทดลองอะไร?

เว่ยเชิงโม่เองก็ตระหนักถึงปัญหานี้เช่นกัน “มีคนใช้พวกนายทำการทดลองในมนุษย์งั้นเหรอ?”

หมายเลข 078 หัวเราะอย่างน่าเวทนา “มันยิ่งกว่าการทดลองในมนุษย์ซะอีก!”

แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นมืดมน “คนพวกนั้น สมควรตาย! ฉันต้องการให้พวกมันตาย! ตายให้หมดทุกคน!”

เว่ยเชิงโม่สีหน้าเปลี่ยนไป

พลังจิตของชายคนนี้… เหมือนจะควบคุมไม่ได้แล้ว!

กลิ่นอายอันป่าเถื่อนเริ่มอบอวล ความคลุ้มคลั่งที่โหดเหี้ยมในแบบของ ‘สัตว์อวกาศ’ เริ่มแผ่กระจายออกมา

เว่ยเชิงโม่และคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างนอกถึงกับอึ้ง ทำไมกลิ่นอายของสัตว์อวกาศ… ถึงมาปรากฏอยู่ในตัวมนุษย์ได้?