สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 187 ใครคือลูกพี่
สิงเริ่น มอง เมิ่งหนานซวี่ ด้วยความระแวดระวัง
ผู้หญิงคนนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด!
“ว่ายังไง?”
สายตาของเมิ่งหนานซวี่คมกริบ
กริชทองดำ หมุนวนอยู่ในมือของเธอ สะท้อนแสงวาววับจนแสบตา
เมื่อต้องเผชิญกับการข่มขวัญด้วยพลังจิตที่แข็งแกร่ง ลู่เริ่นรู้จักกาลเทศะเป็นอย่างดี เขารีบทิ้งอาวุธแล้วชูมือขึ้นทั้งสองข้าง “ผู้ว่าจ้างให้พวกเรามาปกป้องเขาครับ!”
สิงเริ่น “…”
เฮ้ย! นายจะยอมแพ้ง่ายเกินไปแล้ว!
ลู่เริ่น กะพริบตา ‘ก็แค่ปกป้องเด็กน้อยเอง มีอะไรที่พูดไม่ได้ล่ะ?’
สิงเริ่น ‘แล้วศักดิ์ศรีในฐานะฮันเตอร์ระดับสูงของนายล่ะ!’
ลู่เริ่น ‘ศักดิ์ศรี? ศักดิ์ศรีมันกินได้ไหม?’
เคร้ง—
กริชปักลงตรงกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างแม่นยำ
“โอ๊ะ? มาส่งสายตาให้กันต่อหน้าฉันเลยเหรอ?” เมิ่งหนานซวี่ ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม
“ไม่กล้าครับ ไม่กล้า” ลู่เริ่นชูมือขึ้นสูง “พวกเรา… พวกเรามีหลักฐาน!”
“หือ?” เมิ่งหนานซวี่เอียงคอ “จริงเหรอ?”
เธอเรียกกริชกลับมา พร้อมสายตาเรียบเฉย “ไหนขอดูหน่อย”
คนสองคนนี้ไม่มีจิตสังหาร จะลองเชื่อดูหน่อยแล้วกัน
ลู่เริ่นเปิดสมองกลอัจฉริยะอย่างระมัดระวัง ดึงใบมอบหมายงานออกมา แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ท่านผู้ยิ่งใหญ่ เชิญดูครับ”
ดูเสร็จแล้วรีบเก็บพลังจิตกลับไปด้วยเถอะ! เขาจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!
[ข้อมูลของสองคนนี้ไม่มีปัญหา] 521 หาววอด [ดำเนินการผ่านช่องทางปกติของสมาพันธ์ฮันเตอร์]
สายตาของเมิ่งหนานซวี่ ตกอยู่ที่ใบมอบหมายงาน—
เหวินเหรินเซียว จั่วเมี่ยวจู๋
ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริง แต่ว่า…
“ทำไมถึงเป็นสัญญาจ้างระยะยาว?” เมิ่งหนานซวี่ สงสัย
เมื่อเห็นว่าท่าทางของเธอผ่อนคลายลง ลู่เริ่นจึงรีบอธิบาย “เสี่ยวเฮ่าหนีออกจากบ้านบ่อยครับ พวกเราก็เลยเซ็นสัญญาจ้างระยะยาวกับผู้ว่าจ้างไว้”
ถึงแม้เนื้อหางานจะน่าอายไปหน่อย แต่เงินมันเยอะจนห้ามใจไม่ไหว!
เมิ่งหนานซวี่ “…”
“บ่อย?” เธอทวนคำสำคัญด้วยความไม่เข้าใจ
เมื่อนึกถึงประสบการณ์ต่าง ๆ ตั้งแต่เริ่มภารกิจ สิงเริ่นก็กระตุกมุมปาก “เพราะผู้ว่าจ้างและคู่ของเขาน่ะ รักกันมากเกินไปจริง ๆ ครับ”
ลู่เริ่นถอนหายใจเช่นกัน “อย่างเช่นเมื่อเช้านี้ พวกเขามัวแต่ยุ่งกับการพลอดรักกัน จนลืมเสี่ยวเฮ่าไปเลย”
เมิ่งหนานซวี่ “…”
แบบนี้มันก็เกินไปหน่อยจริง ๆ
แม้แต่ 521 ยังอดไม่ได้ที่จะเห็นใจ [ตัวเอกดูน่าสงสารจังเลยนะ]
ลู่เริ่น บ่นต่อ: “เดือนหนึ่ง ครั้งที่เก้าแล้ว เป็นผมผมก็หนีออกจากบ้าน!”
เมิ่งหนานซวี่ “…”
ตัวเอกที่น่าเวทนา
“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านเห็นว่าพวกเรา…” ลู่เริ่นมองเมิ่งหนานซวี่ ด้วยสายตาคาดหวัง
เมิ่งหนานซวี่เก็บพลังจิต “ไปเถอะ เด็กน้อยอยู่ที่ฉัน ไม่ต้องเป็นห่วง”
ลู่เริ่น ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดก็ ‘พ้นผิด’ เสียที ไม่ง่ายเลยจริง ๆ!
สิงเริ่นมองด้วยสายตาซับซ้อน “คุณคือ… คุณหนูเมิ่งหนานซวี่ ใช่ไหมครับ?”
เมิ่งหนานซวี่ที่กำลังจะเดินจากไปหยุดชะงัก “นายรู้จักฉันด้วยเหรอ?”
“ผมเป็นศิษย์น้องของเครกี้ครับ” สิงเริ่นลุกขึ้นยืน “ผมเคยเห็นรูปถ่ายของคุณที่บ้านเขา”
เครกี้… ผู้ชายที่ชอบเจ้าของร่างเดิม
เมิ่งหนานซวี่ ชะงักเล็กน้อย “เขาเป็นยังไงบ้าง?”
สิงเริ่น อึ้งไป “ที่แท้คุณก็ไม่ทราบเหรอครับ?”
“เขาหายตัวไปครึ่งปีแล้ว ผมนึกว่าคุณจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน” สิงเริ่น ถอนหายใจ
เครกี้ หายตัวไป? เขาจะไปอยู่ที่ไหน? เมื่อนึกถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเจ้าของร่างเดิม เมิ่งหนานซวี่ ก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย ‘521—’
[รับทราบ! ฉันจะรีบค้นหาข้อมูลของเขาเดี๋ยวนี้!] 521 เข้าสู่โหมดทำงานอย่างรวดเร็ว
เมิ่งหนานซวี่ หันไปมอง สิงเริ่น “แอดเพื่อนไว้เถอะ ถ้ามีข่าวอะไรจะได้แจ้งกัน”
เขาเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดของเจ้าของร่างเดิม เธอจะนิ่งดูดายไม่ได้
สิงเริ่นพยักหน้า
มีคนเพิ่มขึ้นอีกคน ก็มีแรงเพิ่มขึ้นอีกแรง และอีกอย่าง… เธอคือคนที่ศิษย์พี่ชอบที่สุด
ท่ามกลางสายตาอิจฉาของ ลู่เริ่น ทั้งสองคนก็ได้แอดเพื่อนกัน
“ไว้เจอกัน” เมิ่งหนานซวี่โบกมือแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังวิลล่า
“ลาก่อนครับท่านผู้ยิ่งใหญ่!” ลู่เริ่นตะโกนเสียงดัง
สิงเริ่นมองตามหลังเธอไป พร้อมกับอธิษฐานในใจ
ศิษย์พี่รีบกลับมาเถอะครับ
————————————-
“ซางซาง ทำไมลูกมาอยู่ที่นี่จ๊ะ?”
ทันทีที่เข้าสู่สวนเมิ่งหนานซวี่ก็เห็นตัวร้ายตัวน้อย
เมิ่งซางลู่ วิ่งเข้ามา “คุณอาเล็ก คนพวกนั้นคือใครครับ?”
เมิ่งหนานซวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา เธอหยิกแก้มตัวร้ายตัวน้อย “รู้แล้วเหรอ?”
เมิ่งซางลู่ เอียงคอ “เห็นชัดจะตายครับ”
เมิ่งหนานซวี่ แพ้ความน่ารัก เธออุ้มตัวร้ายตัวน้อยขึ้นมาแล้วชูขึ้นสูงอย่างมีความสุข “สมกับเป็นหลานของฉัน! เก่งจริง ๆ!”
521 ที่กำลังค้นหาข้อมูล […]
เป็นตัวร้าย จะไม่เก่งได้ยังไง!
เมิ่งซางลู่หูแดงด้วยความเขินอาย
“พวกเขามาเพื่อปกป้องเสี่ยวเฮ่าน่ะ” เมิ่งหนานซวี่หอมแก้มตัวร้ายตัวน้อยจนหน้าแดงก่ำ “ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”
เมิ่งซางลู่ฉลาดมาก “คุณพ่อคุณแม่ของเสี่ยวเฮ่าเป็นคนให้พวกเขามาเหรอครับ?”
“ใช่จ้ะ” เมิ่งหนานซวี่พยักหน้า
เธอวางตัวร้ายตัวน้อยลง “แล้วเสี่ยวเฮ่าล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”
“ฮือ ๆ ๆ— ลูกพี่ ผมน่าสงสารมากเลย!”
เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของ เหวินเหรินเฮ่า ดังขึ้น
เมิ่งหนานซวี่ “…”
เมิ่งซางลู่ กุมขมับ “กำลังระบายความทุกข์กับเสี่ยวป๋อครับ”
พออาหลานทั้งสองเดินเข้าบ้านก็เห็นเหวินเหรินเฮ่าร้องไห้โฮ “ลูกพี่ รู้ไหมว่าพวกเขาใจร้ายแค่ไหน?”
“ผมยังไม่ทันขึ้นรถเลย พวกเขาก็ปิดประตูขับหนีไปแล้ว!”
เวยเซิงป๋อ ตบไหล่เขาด้วยความเห็นใจ พร้อมปลอบว่า “สถานการณ์แบบนี้จะมีแต่เพิ่มขึ้น นายต้องรีบทำใจให้ชิน”
เหวินเหรินเฮ่าที่กำลังสะอึกสะอื้นถึงกับจุก
เมิ่งหนานซวี่ “…”
เมิ่งซางลู่ “…”
นายปลอบคนแบบนี้เหรอ?
เมิ่งหนานซวี่ ส่ายหัว ก้าวไปข้างหน้าแล้วอุ้มตัวเอกตัวน้อยที่น้ำตาคลอเบ้าขึ้นมา “อย่าไปฟังเสี่ยวป๋อพูดจาเลอะเทอะ พ่อแม่ของหลานไม่ได้ตั้งใจหรอกจ้ะ”
“จริงเหรอครับ?” เหวินเหรินเฮ่าน้ำตาคลอ
เมิ่งหนานซวี่ยิ้ม “จริงแน่นอนจ้ะ”
เธอรับผ้าเช็ดหน้าจากเลนนาร์ด มาเช็ดหน้าให้ตัวเอกตัวน้อย “หลานคือพยานรักของพวกเขานะ”
“เพราะพวกเขารักกัน ถึงได้มีลูกเกิดขึ้นมา”
ในเส้นเรื่องเดิม พวกเขายอมตายเพื่อลูก
เหวินเหรินเฮ่ามองด้วยสายตาใสซื่อ
เมิ่งหนานซวี่ยิ้มบาง ๆ ลูบผมที่นุ่มละเอียดของเขา
ไม่ว่าจะเป็นตัวร้ายหรือตัวเอก เธอแค่หวังว่าพวกเขาจะเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข
ภายใต้เสียงที่อ่อนโยนของเธอ เหวินเหรินเฮ่า ค่อยๆ สงบลง เขาเกาหัวด้วยความเขิน “พี่เมิ่งครับ…”
เวยเซิงป๋อหรี่ตา— นายอยากเป็นญาติผู้ใหญ่ของฉันเหรอ?
เหวินเหรินเฮ่าตัวสั่น “คุณอาสะใภ้ คุณอาสะใภ้น้อย!”
เรียกตามลูกพี่ ยังไงก็ไม่มีปัญหา!
เมิ่งหนานซวี่ หลุดขำ “พวกลูกเล่นกันไปก่อนนะ เดี๋ยวอาไปทำของอร่อย ๆ ให้กิน”
เด็กน้อยทั้งสามคนต่างก้มหน้าลง
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เมิ่งหนานซวี่ก็หันกลับมา “เสี่ยวเฮ่าจ๊ะ อาอยากถามอะไรหน่อย”
“ลูกพี่ของลูก… คือใครเหรอ?”
เธอมองไปที่เวยเซิงป๋อด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย
เวยเซิงป๋อ “…”
ความลับแตกแบบไม่ทันตั้งตัวเลย
Comments for chapter "บทที่ 187 ใครคือลูกพี่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
