สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 188 เพื่อนร่วมชั้นแพนด้าผู้มีความสุขจนลืมบ้าน
“คือว่า…”
เหวินเหรินเฮ่ามองซ้ายมองขวา เหงื่อไหลซึมเต็มแผ่นหลัง
จะตอบยังไงดี? ลูกพี่เคยกำชับไว้อย่างเข้มงวดว่าห้ามเปิดเผยตัวตนนะ!
เหวินเหรินเฮ่ามีสีหน้าสิ้นหวัง
เวยเซิงป๋อมองไปทางเมิ่งซางลู่โดยสัญชาตญาณ
ดวงตาสีเขียวเข้มของเมิ่งซางลู่ฉายแววขบขัน
ปัญหาของตัวเอง ก็ต้องแก้ด้วยตัวเองนะ
เวยเซิงป๋อ “…”
พี่! เมื่อก่อนพี่ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่!
ลูกน้องก็ซื่อบื้อ พี่ชายก็พึ่งพาไม่ได้ ดูท่าคงต้องลุยเองแล้ว
เวยเซิงป๋อสูดลมหายใจลึก เงยใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมา ใช้เสียงนุ่มนิ่มพยายามอ้อน “คุณอาสะใภ้ครับ…”
“ว่ามาสิ” เมิ่งหนานซวี่มองเขาด้วยรอยยิ้ม “ฉันฟังอยู่”
เวยเซิงป๋อเกิดอาการนึกคำพูดไม่ออกกะทันหัน
“ผม… ผมเป็นคนอยากให้เขาเป็นลูกพี่เองครับ!” เหวินเหรินเฮ่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “ไม่เกี่ยวกับเสี่ยวป๋อเลย”
เวยเซิงป๋อชะงักไป
เขามองลูกน้องของตัวเอง ราวกับเพิ่งเคยรู้จักกันเป็นครั้งแรก
[สมกับเป็นพระเอกจริง ๆ] 521อุทาน [ใจเด็ดเดี่ยวมาก!]
“เป็นแบบนั้นเหรอ?” เมิ่งหนานซวี่เดินเข้ามา หลุบตาลงเล็กน้อย ยามที่เธอไม่ยิ้ม ทั้งตัวจะแผ่รังสีความกดดันออกมา
เหวินเหรินเฮ่ากลืนน้ำลาย พลางให้กำลังใจตัวเอง
นายทำได้! เหวินเหรินเฮ่า! นายต้องปกป้องลูกพี่ให้ได้!
“ผม…”
“คุณอาสะใภ้ครับ ผมเอง” เวยเซิงป๋อพูดขัดขึ้นมา “ผมเป็นคนอยากรับเขาเป็นลูกน้องเองครับ”
เขาเอาตัวบังเหวินเหรินเฮ่าไว้ สีหน้าจริงจัง “ไม่เกี่ยวกับเขา ถ้าจะทำโทษก็ทำโทษผมเถอะครับ!”
พี่พูดถูก ปัญหาของตัวเองต้องแก้ด้วยตัวเอง ลูกน้องของตัวเองต้องปกป้องเอง! จะปล่อยให้เขารับผิดแทนไม่ได้!
เหวินเหรินเฮ่าซึ้งจนน้ำตาคลอ สมกับเป็นลูกพี่ของเขาจริง ๆ! เท่สุด ๆ ไปเลย!
เมิ่งซางลู่ถอนหายใจ เดินเข้าไปลูบหัวน้องชายจอมบื้อ “ใครบอกว่าจะทำโทษนาย?
เอ๊ะ?
เวยเซิงป๋อมองเขาอย่างงง ๆ
“คุณอาบอกเหรอว่านายเป็นลูกพี่ไม่ได้?” เมิ่งซางลู่มีแววตาขบขัน
เหมือนจะ… ไม่ได้บอกนะ
เวยเซิงป๋อกะพริบตา ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง
เมิ่งซางลู่หันไปมองคุณอาของตน “ผมคอยคุมเขาอยู่ครับ ทั้งเขาและลูกน้อง ตั้งใจเรียนกันทุกวัน”
“พวกเขาไม่ได้ก่อเรื่อง ผมรับประกันได้”
เมิ่งซางลู่รู้ว่าคุณอาไม่ได้โกรธ แต่สิ่งที่ควรจะอธิบายก็ต้องอธิบาย
“ฮ่าฮ่าฮ่า” เมิ่งหนานซวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “การที่ทำให้คนอื่นชอบและยอมติดตามได้ คือความสามารถของลูก ฉันจะโกรธไปทำไมล่ะ?”
เด็ก ๆ ของเธอถูกกำหนดมาให้ไม่ธรรมดา เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องหักปีกของพวกเขา
เมิ่งหนานซวี่ก้มตัวลง ดวงตาสีอำพันเป็นประกายสดใส “แต่ต้องสัญญากับฉันนะ ว่าจะไม่รังแกเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น”
เวยเซิงป๋อพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ใครจะไปรังแกพวกอ่อนหัดพวกนั้นกัน! ไม่มีอะไรท้าทายเลยสักนิด
เมิ่งหนานซวี่มองไปที่เหวินเหรินเฮ่า ยื่นมือไปลูบหัวเขา “เห็นพวกเธอเข้ากันได้ดีแบบนี้ ฉันดีใจมากเลย”
เหวินเหรินเฮ่าตอบแบบซื่อ ๆ “ผมก็ดีใจมากครับ!”
ไม่ได้ทำให้ลูกพี่เดือดร้อน ดีจริงๆ เลย!
เมื่อเห็นเด็กน้อยพระเอกที่ดูนุ่มนิ่ม เมิ่งหนานซวี่ก็บีบแก้มเขาเบา ๆ “เมื่อกี้ทำให้ตกใจหรือเปล่า ฉันขอโทษนะ”
“เปล่าครับ ๆ” เหวินเหรินเฮ่าเกาหัว
เป็นเพราะเขาใจคอไม่ดีเองต่างหาก TAT
เมิ่งหนานซวี่กอดเด็ก ๆ ทีละคน “พวกเธอเล่นกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันเรียกมากินข้าว”
เด็กทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน
หลังจากเมิ่งหนานซวี่เดินจากไป เวยเซิงป๋อและเหวินเหรินเฮ่าต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ลูกพี่… ผมไม่ได้ตั้งใจ…”
เหวินเหรินเฮ่าดึงเสื้อของเวยเซิงป๋อ
เวยเซิงป๋อมองเขาแล้วบ่นพึมพำ “รู้แล้ว ๆ นายไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย”
เมิ่งซางลู่ดูเวลา “พวกนายอยากออกไปออกกำลังกาย หรืออยากขึ้นลำดับความคิดเห็นไปทำการบ้าน?”
เวยเซิงป๋อและเหวินเหรินเฮ่าตอบพร้อมกัน “ออกไปออกกำลังกายครับ!”
สิ้นคำพูด เหวินเหรินเฮ่าก็ได้รับสายตาเวทนาจากลูกพี่ของตน
เหวินเหรินเฮ่า “???”
·······
“ยืดอก เงยหน้า แขม่วท้อง” เสียงของเมิ่งซางลู่ราบเรียบ
แต่เสียงที่ราบเรียบนั้น กลับทำให้เหวินเหรินเฮ่าตัวสั่นงันงก
ช่วยด้วย! พี่ชายของลูกพี่ดุร้ายมาก!
“ตรงนี้ ท่าทางยังไม่ได้” เมิ่งซางลู่ดึงแขนเขาให้เหยียดตรง “ดูเสี่ยวป๋อสิ ท่าทางแบบนั้นถึงจะถูกต้อง”
คุณอาเวยเซิงบอกว่า ยิ่งท่าทางถูกต้อง ผลการฝึกก็จะยิ่งดี
เหวินเหรินเฮ่า “QAQ”
ช่วย… ช่วยด้วย!
แปะ! เหวินเหรินเฮ่าหน้าทิ่มพื้น ล้มลงอย่างน่าอนาถ
“ลุกขึ้น ฝึกต่อ” เมิ่งซางลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
สมรรถภาพร่างกายของเสี่ยวเฮ่าย่ำแย่กว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เหวินเหรินเฮ่าแอบมองลูกพี่ของตน ‘ลูกพี่! ช่วยผมด้วย!’
เวยเซิงป๋อทนดูไม่ได้ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงปีศาจของเมิ่งซางลู่ก็ดังขึ้น “เสี่ยวป๋อ มองตรงไป ห้ามหันหัว”
“ถ้าทำผิดท่าอีก เพิ่มการฝึกอีกสิบชุด”
เวยเซิงป๋อ “…”
เสี่ยวเฮ่าเอ๋ย ไม่ใช่ว่าลูกพี่ไม่ช่วยนะ แต่ลูกพี่เองก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกัน
เหวินเหรินเฮ่า “…”
เหวินเหรินเฮ่ากลายร่างเป็นแพนด้า กลิ้งไปที่เท้าของเมิ่งซางลู่ เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเว้าวอน ‘พี่เมิ่ง ได้โปรดเถอะ ปล่อยผมไปเถอะ!’
ก้อนขนสีขาวดำคลอเคลียไปมา ใช้ทุกวิถีทางเพื่ออ้อนให้ดูน่ารัก
เมิ่งซางลู่นิ่งเงียบ
เมื่อเห็นว่าวิธีนี้ได้ผล เจ้าก้อนแป้งที่ความลับรั่วไหลก็ยิ่งพยายามมากขึ้น!
แม่บอกว่า! ไม่มีใครต้านทานแพนด้าขี้อ้อนได้! ไม่มีทาง!
“เด็ก ๆ กินข้าวได้แล้วจ้า!” เมิ่งหนานซวี่เดินออกมาจากบ้าน และเห็นลูกแพนด้าที่น่ารักน่าเอ็นดูทันที
เมิ่งหนานซวี่ “!!!”
แพนด้านี่นา!
ตัวร้ายตัวน้อยจะต้านทานแพนด้าได้หรือไม่นั้นไม่รู้ แต่เมิ่งหนานซวี่ต้านทานไม่ได้แน่นอน
เธออุ้มลูกแพนด้าขึ้นมา แล้วซุกหน้าลงกับพุงนุ่ม ๆ อย่างแรง!
[โฮสต์ครับ สำรวมหน่อย! สำรวมหน่อย!] 521พยายามเตือน
เมิ่งหนานซวี่พยายามสงบสติอารมณ์
แต่นี่มันแพนด้านะ! ช่างหัวความสำรวมสิ!
เมิ่งหนานซวี่กดตัวลูกแพนด้าไว้แล้วนวดเฟ้นอย่างเมามัน
เหวินเหรินเฮ่าที่ถูกนวดจนตัวกลมตัวแบนเหมือนก้อนแป้ง “…”
หรือว่าเขาควรกลับไปฝึกต่อดีนะ เขาจะถูกลูบจนขนล้านหมดแล้ว!
ขนที่น่าสงสารของเขา!
“ซางซาง เสี่ยวป๋อ แล้วก็เสี่ยวเฮ่า” เมิ่งหนานซวี่ลูบลูกแพนด้าในอ้อมกอด “พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ”
“ไปครับ!” เวยเซิงป๋อกลายเป็นเสือดาวหิมะตัวน้อย กระโดดขึ้นไปบนไหล่ขวาของเมิ่งหนานซวี่ แล้วคลอเคลียอย่างสนิทสนม
เมิ่งซางลู่ที่เห็นภาพนี้ “…”
สิ่งมีชีวิตสีดำนี่ แย่งความรักเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?
เมิ่งซางลู่อดทนอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว กลายเป็นหมาป่าหิมะตัวน้อย วิ่งไปข้างกายเมิ่งหนานซวี่
“โฮ่ง”
เขามองเมิ่งหนานซวี่ ด้วยดวงตาสีเขียวเข้มที่ใสกระจ่าง
เมิ่งหนานซวี่ถูกความน่ารักโจมตีเข้าอย่างจัง
เธอวางลูกแพนด้าไว้บนไหล่ซ้าย แล้วยื่นมือไปอุ้มหมาป่าหิมะตัวน้อยขึ้นมา หมาป่าหิมะตัวน้อยร้องเบา ๆ ยอมให้ลูบให้คลำอย่างว่าง่าย
เสือดาวหิมะตัวน้อยหรี่ตา แล้วมุดลงมาใต้ฝ่ามือของเมิ่งหนานซวี่
“เมี๊ยว!”
คุณอาสะใภ้ ลูบผมด้วย!
ลูกแพนด้าที่ยืนดูอยู่ “…”
ลูกพี่กับพี่ชายของลูกพี่ ทำไมถึงหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้! พวกเขาไม่ห่วงขนของตัวเองบ้างเลยเหรอ?
เมิ่งหนานซวี่พาสิ่งประดับทั้งสามชิ้นมาที่โต๊ะอาหาร
“มื้อเช้าคือโจ๊กทะเลกับแพนเค้กไข่จ้ะ” เมิ่งหนานซวี่วางเด็กทั้งสามลงบนเก้าอี้
หุ่นยนต์พ่อบ้านมอสส์เดินเข้ามา เปิดฝาโจ๊กทะเลออก——
กลิ่นหอมกรุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องนั่งเล่นทันที
เหวินเหรินเฮ่า “!!!”
“ลองชิมดูนะว่าถูกปากไหม” เมิ่งหนานซวี่เร่ง “อุณหภูมินี้น่าจะกำลังดี”
เด็ก ๆ ต่างคืนร่างเป็นมนุษย์ และเริ่มเพลิดเพลินกับอาหารเลิศรสของวันนี้
เหวินเหรินเฮ่าดื่มเข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นหอมเฉพาะตัวของอาหารทะเลทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกาย
อร่อยมากเลย!
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของข้าว ความหอมสดของทะเล ผสมผสานกับรสชาติของผักและเห็ด ทุกคำที่ทานทำให้รู้สึกอิ่มเอมจากภายใน
แพนเค้กไข่ที่ทาซอสยิ่งมีรสชาติยอดเยี่ยม เมื่อทานเข้าไปคำหนึ่งจะสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนของไข่ไก่ และความเค็มหอมของแฮม ประกอบกับซอสสูตรลับของเมิ่งหนานซวี่ จนทำให้หยุดทานไม่ได้เลย
เหวินเหรินเฮ่ามองไปที่เมิ่งหนานซวี่
คุณอาสะใภ้ของลูกพี่ครับ คุณยังขาดแพนด้าอีกสักตัวไหมครับ? แบบที่ยอมให้ลูบให้คลำได้ทุกส่วนเลย!
Comments for chapter "บทที่ 188 เพื่อนร่วมชั้นแพนด้าผู้มีความสุขจนลืมบ้าน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
