สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 190 วันหนึ่งของเหล่าเด็ก ๆ
สองชั่วโมงต่อมา
“เสี่ยวเฮ่า นายเขียนเสร็จหรือยัง?” เวยเซิงป๋อเร่ง “เขียนเสร็จแล้วพวกเราจะได้กินไอศกรีมกัน!”
เหวินเหรินเฮ่าเขียนไปพลาง ทำหน้าเศร้าสร้อยไปพลาง “ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว ผมจะเสร็จเดี๋ยวนี้แหละ!”
เวยเซิงป๋อถอนหายใจ “เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนายก็พูดแบบนี้”
เหวินเหรินเฮ่า “QAQ”
ผมพยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ นะ!
“ช่างเถอะ ๆ ไม่เร่งนายแล้ว” เวยเซิงป๋อตบไหล่น้องชาย “ฉันจะไปดูการ์ตูนสักพัก นายค่อย ๆ เขียนไปนะ”
พี่ชายบอกว่าในฐานะพี่ใหญ่ต้องอดทนต่อข้อเสียของน้องชาย
เวยเซิงป๋อวิ่งไปข้างกายเมิ่งซางลู่ และนั่งดูสมองกลอัจฉริยะอย่างว่าง่าย
เมิ่งซางลู่ชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
เหวินเหรินเฮ่าไม่เข้าใจ เหวินเหรินเฮ่าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
ถ้าเป็นพี่เมิ่งก็ว่าไปอย่าง แต่ทำไมพี่ใหญ่ที่เป็น ‘เด็กหลังห้อง’ ของเขา ถึงเขียนการบ้านเสร็จเร็วขนาดนี้!
มันไม่สมเหตุสมผลเลย!
หลังจากเวยเซิงป๋อดูการ์ตูนจบไปสามตอน ในที่สุดเหวินเหรินเฮ่าก็เขียนการบ้านเสร็จ
“ใช้ได้” เมิ่งซางลู่ผู้ตรวจการบ้านพยักหน้า
เขา… เขียนเสร็จแล้วจริง ๆ เหรอ?
เหวินเหรินเฮ่าตกอยู่ในภวังค์
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเขียนการบ้านเสร็จในวันเสาร์ ต้องรู้ก่อนว่า ปกติแล้วถ้าไม่ถึงคืนวันอาทิตย์ เขาจะไม่มีวันเริ่มลงมือทำเด็ดขาด!
เมื่อคิดได้ดังนี้ ในใจของเหวินเหรินเฮ่าก็เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาทันที
“ในที่สุดก็เสร็จแล้ว!” ดวงตาของเวยเซิงป๋อเป็นประกาย “พวกเราไปกินไอศกรีมได้หรือยังครับ?”
เขามองไปที่เมิ่งซางลู่ด้วยความคาดหวัง
“แน่นอน” เมิ่งซางลู่คืนการบ้านในมือให้เหวินเหรินเฮ่า “เก็บให้เรียบร้อย อย่าทำหายล่ะ”
เหวินเหรินเฮ่ารีบพยักหน้า
หลังจากเก็บของเรียบร้อย เด็กทั้งสามคนก็ลงจาก ลำดับความคิดเห็น เพื่อไปกินไอศกรีม
“เจ้านายตัวน้อย อยากทานอะไรกันครับ?” มอสส์ผู้มีหัวกลมมนโบกมือไปมาดูน่ารักมาก
“มอสส์” เวยเซิงป๋อเดินเข้าไปดึงนิ้วของเขา “พวกเราอยากกิน ไอศกรีม!”
มอสส์ก้มตัวลงลูบหัวเจ้านายตัวน้อย “ไม่มีปัญหา ตามผมมาเลยครับ”
ข้าง ๆ ห้องครัวคือห้องเก็บของ ซึ่งเต็มไปด้วยวัตถุดิบหลากหลายชนิด และยังมีขนมที่ทำเสร็จแล้ววางอยู่ด้วย
เหวินเหรินเฮ่ามองจนตาลาย
ของอร่อยเยอะแยะเลย!
“เลือกได้เลยครับ” มอสส์เดินไปที่ เครื่องควบคุมอุณหภูมิ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “คนละหนึ่งถ้วยนะ ห้ามกินเยอะเกินไปล่ะ”
เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เมิ่งหนานซวี่ไม่อนุญาตให้พวกเขาทานของเย็นมากเกินไป
เมิ่งซางลู่พยักหน้า “พวกเรารู้ครับ”
เวยเซิงป๋อ กระโดดไปที่ เครื่องควบคุมอุณหภูมิ เรียบร้อยแล้ว และเลือก ไอศกรีม รสสตรอว์เบอร์รีมาหนึ่งถ้วย
เขาอยากกินมานานแล้ว!
เหวินเหรินเฮ่า ทำตามแบบอย่าง และหยิบ ไอศกรีม รสสตรอว์เบอร์รีมาหนึ่งถ้วยเช่นกัน
เลือกตามพี่ใหญ่ ไม่มีทางผิดแน่นอน!
เมิ่งซางลู่หยิบถ้วยรสช็อกโกแลต “มอสส์พวกเราเลือกเสร็จแล้ว”
“ตกลงครับ เจ้านายตัวน้อย” มอสส์ยิ้ม “พวกคุณไปเล่นที่ห้องนั่งเล่นเถอะครับ ผมต้องจัดห้องเก็บของให้เจ้านายต่อ”
เด็กทั้งสามคนมาที่ห้องนั่งเล่น นั่งดูการ์ตูนไปพลางกินไอศกรีมไปพลาง
สมาธิของเหวินเหรินเฮ่าจดจ่ออยู่กับไอศกรีมทั้งหมด ทำไมถึงมีของที่อร่อยขนาดนี้ได้นะ!
ทั้งเย็นชื่นใจ หอมกลิ่นนม กลิ่นผลไม้อ่อน ๆ อบอวลอยู่ที่ปลายลิ้น รสชาติหวานละมุนทำให้หลงใหล
เขาอิจฉาพี่ใหญ่กับพี่เมิ่งจังเลย!
“เป็นไง? อร่อยใช่ไหมล่ะ!” เวยเซิงป๋อใช้ศอกสะกิดเขา
เหวินเหรินเฮ่าพยักหน้าอย่างแรง!
“เสียดายที่ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้กินคนละสองถ้วย” เวยเซิงป๋อรู้สึกเสียดายมาก
เหวินเหรินเฮ่าเสียดายยิ่งกว่า เขาอยากรู้เหลือเกินว่าไอศกรีมรสชาติอื่น ๆ จะเป็นยังไง!
เมิ่งซางลู่ตักไอศกรีมของตัวเองแบ่งให้พวกเขาคนละสองช้อน “กินสิ”
เสี่ยวป๋อคือน้องชาย เสี่ยวเฮ่าคือเพื่อน เขาต้องดูแลพวกเขาให้ดี
เวยเซิงป๋อขยับเข้าไปใกล้เมิ่งซางลู่ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “ขอบคุณครับพี่!”
เมิ่งซางลู่ยื่นมือออกไปลูบหัวเขา
น้องชายของเขายังคงชอบอ้อนเหมือนเดิมเลยนะ
เหวินเหรินเฮ่าดวงตาเป็นประกาย “ขอบคุณครับพี่เมิ่ง!”
จากนั้นก็ยื่นหัวเข้าไปใต้มือของเมิ่งซางลู่อย่างว่าง่าย
พี่ใหญ่ทำยังไง เขาก็ทำอย่างนั้น! ตามพี่ใหญ่แล้วจะมีเนื้อกิน หลักการนี้เขาเข้าใจดี!
เวยเซิงป๋อ “…”
เวยเซิงป๋อหรี่ตาลง
เลียนแบบฉันเหรอ? อยากโดนอัดใช่ไหม!
เมิ่งซางลู่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็ลูบหัวเหวินเหรินเฮ่าด้วย
นกที่มีขนแบบเดียวกันย่อมรวมกลุ่มกัน เพื่อนของน้องชายก็ชอบอ้อนเหมือนกับน้องชายเลยนะ
เหวินเหรินเฮ่ายิ้มอย่างซื่อ ๆ
เวยเซิงป๋อทำปากยื่น
ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาอยากปกป้องฉัน จะยอมแบ่งพี่ชายให้ยืมสักวินาทีหนึ่งก็ได้
ใครใช้ให้เขาเป็นคนน่าสงสารที่ไม่มีพี่ชายกันล่ะ
พอคิดได้แบบนี้ เวยเซิงป๋อก็รู้สึกดีขึ้นมาก
“เด็ก ๆ มื้อเที่ยงอยากทานอะไรกันจ๊ะ?” เสียงที่ใสและสดใสดังขึ้น เมิ่งหนานซวี่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน
“คุณอา ยุ่งเสร็จแล้วเหรอครับ?” เมิ่งซางลู่ถาม
“ยุ่งเสร็จแล้วจ้ะ” เมิ่งหนานซวี่เดินเข้ามานั่ง “พวกเธอกำลังกินไอศกรีม กันอยู่เหรอ?”
เด็ก ๆ พยักหน้าพร้อมกัน
เมิ่งหนานซวี่อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปบีบแก้มยุ้ย ๆ ของพวกเขา
อา! สัมผัสมันดีจริง ๆ!
521 ที่ยืนดูอยู่ […]
สามารถบีบแก้มของทั้งตัวร้ายและพระเอกได้พร้อมกัน โฮสต์ คุณนี่แข็งแกร่งจริง ๆ
“มื้อเที่ยงอยากทานอะไร บอกอาได้เลย เดี๋ยวอาไปเตรียมให้” หลังจากบีบแก้มเด็กๆ เสร็จ เมิ่งหนานซวี่ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา
“อะไรก็ได้ครับ! คุณอาสะใภ้ทำอะไรก็อร่อยหมดเลย!” เวยเซิงป๋อประจบอย่างเต็มที่
เหวินเหรินเฮ่าแสดงความเห็นด้วย
“คุณอา ให้พวกเราช่วยไหมครับ?” เมิ่งซางลู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้นใสกระจ่างราวกับป่าหลังฝนตก
“ถ้าพวกเธอเต็มใจ อายินดีมากเลยจ้ะ” ดวงตาสีอำพันของเมิ่งหนานซวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมิ่งซางลู่และเวยเซิงป๋อ จะไม่เต็มใจได้อย่างไร!
เหวินเหรินเฮ่ารีบยกมือขึ้น “คุณอาสะใภ้ ผมเต็มใจครับ!”
เขาต้องตั้งใจทำงานเพื่อแสดงความขอบคุณ!
เมิ่งหนานซวี่หลุดขำ “กินไอศกรีมให้เสร็จก่อน แล้วตามอามานะ”
วันนี้อากาศดีมาก ท้องฟ้าสีครามไม่มีเมฆแม้แต่ก้อนเดียว สายลมพัดผ่านเบา ๆ นำพาความเย็นสบายมาให้ นกตัวเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จักชื่อส่งเสียงร้องเพลง บินไปยังที่ห่างไกลอย่างมีความสุข
เมิ่งหนานซวี่พาเด็กทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าไปยัง ภูเขาด้านหลัง
เหวินเหรินเฮ่าเพิ่งเคยเห็นพืชพรรณธรรมชาติมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ที่นี่สบายจังเลย
ต้นไม้สูงใหญ่ตั้งตรงสง่างาม ใบไม้ที่สั่นไหวเบา ๆ นำพาสัญญาณของฤดูใบไม้ร่วงมาให้ ลมพัดผ่านเบา ๆ ใบไม้สีเหลืองปนเขียวใบหนึ่งร่วงลงมาโดนหน้าของเหวินเหรินเฮ่า
เหวินเหรินเฮ่าหยิบใบไม้ออกมา ในดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“นี่คือฤดูใบไม้ร่วงกำลังต้อนรับนายน่ะ” เวยเซิงป๋อ พูดพร้อมรอยยิ้ม “คุณอาสะใภ้บอกฉันมาแบบนี้”
เหวินเหรินเฮ่ายิ่งมีความสุขมากขึ้น นี่คือของขวัญจากฤดูใบไม้ร่วง เขาต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี!
“สวนผักอยู่ข้างหน้านี่เอง ทุกคนระวังหน่อยนะจ๊ะ” เมิ่งหนานซวี่กำชับ
ทันใดนั้น เหวินเหรินเฮ่า ก็หยุดเดิน
นี่มัน… กลิ่นอะไรนะ? หอมจัง!
“เสี่ยวเฮ่า ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?” เวยเซิงป๋อ ผลักเขาเบา ๆ
เมิ่งหนานซวี่มองตามสายตาของเขา แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า—เธอปลูกไผ่ไว้ตรงนั้น!
เหวินเหรินเฮ่ายังคงไม่ขยับเขยื้อน
ขอสูดดมอีกนิด อีกนิดเดียว! มันหอมจริง ๆ!
เมิ่งซางลู่ เอ่ยถาม “นายกำลังดมอะไรอยู่?”
“ผมไม่รู้ครับ” เหวินเหรินเฮ่า ดูงุนงงเล็กน้อย
จะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไงดีนะ? เหมือนเป็นการเรียกหาของจิตวิญญาณ เหมือนเป็นคำชี้แนะของโชคชะตา—
“มันคือต้นไผ่จ้ะ” เมิ่งหนานซวี่ ให้คำตอบ “อยากลองไปดูไหม?”
ต้นไผ่?
หมอนข้างของเขาก็เป็นรูปต้นไผ่!
“อยากครับ!” เหวินเหรินเฮ่าตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก “ผมอยากไป!”
นั่นมันต้นไผ่เชียวนะ! แพนด้าตัวไหนจะปฏิเสธได้! ต่อให้เป็นคุณแม่ก็ไม่ได้!
Comments for chapter "บทที่ 190 วันหนึ่งของเหล่าเด็ก ๆ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
