สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 192 แพนด้า ผู้ยึดมั่น

[ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจะตายอยู่แล้ว!]

[ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ยอมปล่อยไผ่ นี่แหละศักดิ์ศรีของแพนด้าพวกเรา!]

[ดูสีหน้าของเสี่ยวป๋อสิ ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกจริง ๆ เลย!]

เวยเซิงป๋อปล่อยมือด้วยสีหน้าเหยียดหยาม เจ้าก้อนแพนด้าส่งเสียง แปะ! แล้วล้มกลิ้งลงไปในพงหญ้าหนาทึบ

เจ้าก้อนขาวดำ “???”

เกิดอะไรขึ้น?

เขามองลูกพี่ของตัวเองด้วยความมึนงง แต่ก็ไม่ลืมที่จะแทะไผ่ต่อไป

กร้วม กร้วม กร้วม กร้วม ถึงจะแข็งแต่หอมจริง ๆ!

เวยเซิงป๋อ “…”

เวยเซิงป๋อกุมขมับ

“สวนผัก จะไปไหม?” เวยเซิงป๋อจำต้องพูดซ้ำอีกรอบ

เจ้าก้อนขาวดำพยักหน้า กอดไผ่แล้วกลิ้งไปข้างหน้าสองสามรอบ จากนั้นก็หยุดลงด้วยอาการมึนหัว

เวยเซิงป๋อ “…”

ตัวเองคิดอะไรอยู่ถึงได้ยอมรับหมอนี่เป็นลูกน้องนะ!

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดต่างพากันหัวเราะลั่น ไม่ไว้หน้าเจ้าก้อนทั้งสองเลยสักนิด

[ใครหัวเราะนะ ฉันไม่บอกหรอก]

[เจ้าก้อนพวกนี้จะน่ารักอะไรขนาดนี้!]

[อยากขยำแพนด้าจัง อิจฉาจนร้องไห้แล้ว]

[อิจฉาสตรีมเมอร์ที่มีเด็กให้ฟัด! แถมมีตั้งสามตัว!]

เมิ่งหนานซวี่ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

521เดาะลิ้นสองที [ตัวเอกมีเป็นพันเป็นหมื่น แต่แบบเขาเนี่ย ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก]

“แบบนี้ก็ไม่ได้แย่อะไรนี่” ดวงตาสีอำพันของเมิ่งหนานซวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เมิ่งซางลู่ตบไหล่น้องชายที่กำลังสติแตกของตัวเอง แล้วก้าวไปข้างหน้า ยัดเจ้าก้อนแพนด้าและไผ่ทั้งหมดลงในตะกร้าผักของเขา

เจ้าก้อนขาวดำโผล่หัวออกมาอย่างมึนงง เมื่อยืนยันตำแหน่งของตัวเองได้แล้ว ก็แทะไผ่ต่อ กร้วม กร้วม

เมิ่งซางลู่หิ้วตะกร้าขึ้น แล้วหันไปมองเวยเซิงป๋อ “ไปกันเถอะ”

เวยเซิงป๋อถอนหายใจ เดินเข้าไปจิ้มหัวเจ้าก้อนแพนด้า “เจ้าตะกละ!”

เจ้าก้อนแพนด้าถูหัวกับนิ้วของเขา แล้วแบ่งไผ่ในอ้อมกอดให้เขาก้านหนึ่ง ด้วยดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยความเสียดาย

เวยเซิงป๋อทำปากยื่น “ใครอยากได้ไผ่ของนายกัน”

เขาดันไผ่กลับคืนไป “นายแทะเองเถอะ!”

เจ้าก้อนแพนด้าถอนหายใจอย่างโล่งอกเบา ๆ จากนั้นก็กอด ‘ของรัก’ ของตัวเองไว้แน่น

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดโดนความน่ารักโจมตีจนละลาย

[เป็นของหนูหมดเลย เป็นของหนู ไผ่เป็นของหนูคนเดียว!]

[สีหน้าแบบนี้ น่ารักเกินไปแล้ว!]

[ภาพวาดระดับโลกชิ้นใหม่กำเนิดแล้ว — แพนด้าในตะกร้าผัก!]

[ใครก็ได้! เตรียมพู่กันเตรียมสีวาดภาพ! เชิญท่านอาจารย์วาดภาพออกมาเดี๋ยวนี้!]

[ฮือ ๆ ซางซางกับเสี่ยวป๋อก็น่ารักเหมือนกัน]

ความร้อนแรงของห้องไลฟ์สดพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

[ผู้ตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงเจ้าก้อนแป้ง? ชื่อคุ้นมากเลย]

[นี่ไม่ใช่ตัวท็อปอันดับหนึ่งของโซนอาหารหรอกเหรอ ทำไมมาถล่มชาร์ตในโซนชีวิตประจำวันของพวกเราล่ะ?]

[ไป ๆ ๆ พวกเราไปดูกัน]

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สด แล้วก็ถูกความเขียวขจีตรงหน้ากระแทกตา — พืชธรรมชาติเยอะมาก!

สายลมพัดผ่าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของพืชพรรณลอยมา ผสมกับกลิ่นดินจาง ๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว

[ไม่พูดอะไรแล้ว ขอบคุณโหมดโฮโลแกรม]

คอมเมนต์วิ่งข้อหนึ่งปลิวผ่านไป และได้รับความเห็นชอบจากทุกคน

โหมดโฮโลแกรม คือพระเจ้าตลอดกาล!

“อยากกินอะไรก็ไปเก็บเอาเองนะ”

ที่หน้าสวนผัก เมิ่งหนานซวี่มองไปยังเจ้าก้อนทั้งหลาย

“ครับ คุณอาเล็ก” เมิ่งซางลู่พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ครับ! คุณอาสะใภ้เล็ก!” เวยเซิงป๋อยิ้มร่าเริง

เจ้าก้อนแพนด้าโบกอุ้งเท้า เป็นสัญญาณว่ารับทราบแล้ว

เมิ่งหนานซวี่หลุดขำ “รีบไปเถอะ อีกครึ่งชั่วโมงมาเจอกันที่นี่”

ตัวร้ายตัวน้อยสองคนสบตากัน หิ้วเจ้าก้อนแพนด้า แล้ววิ่งตรงไปยังสวนผัก

[วัตถุดิบเยอะมาก อิจฉาสุด ๆ]

[ขอร้องล่ะเบื้องบนของสหพันธรัฐ ช่วยเร่งมือหน่อย รีบฟื้นฟูการขายพืชธรรมชาติให้เป็นปกติที ลำพังแค่สถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณกับอาร์เทมิส มันไม่พอหรอก!]

[แล้วก็พืชจักรกลด้วย ขอร้องล่ะ เปลี่ยนพวกมันออกไปที! ฉันอยากได้พืชธรรมชาติ]

[ประธานาธิบดีเซวียกลับมาแล้ว เชื่อว่าทุกอย่างจะดีขึ้น]

[ไม่รู้ว่าวันนี้พี่สาวจะทำอะไร รอลุ้นเลย]

[เจ้าก้อนพวกนี้เคลื่อนไหวเร็วมาก!]

[ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจะตายอยู่แล้ว เพื่อให้มีที่ว่างสำหรับผัก เสี่ยวป๋อถึงกับโยนแพนด้าออกมาเลย!]

[เจ้าก้อนที่น่าสงสาร มาหาคุณน้ามา เดี๋ยวคุณน้าจะปลอบเอง]

[น้าประหลาดถอยไปเลย ให้พี่สาวคนนี้จัดการเอง!]

ในห้องไลฟ์สดคึกคักเป็นพิเศษ อันดับพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว จนทำให้เจ้าหน้าที่ของเจี้ยจื่อถึงกับตกตะลึง

“เป็นไลฟ์ของอาซวี่เหรอ?” ชวีเสี่ยวเสี่ยวมองไปยังลูกน้องของตน “งั้นก็ไม่แปลกแล้ว”

“ตัวเธอเองนั่นแหละคือปาฏิหาริย์”

เมื่อนึกถึง ‘ผลงานอันยิ่งใหญ่’ ในอดีตของเมิ่งหนานซวี่ ใบหน้าของเธอก็มีรอยยิ้มมากขึ้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้าก้อนทั้งหลายก็กลับมายังจุดนัดพบ

เมิ่งหนานซวี่จูงมือตัวร้ายตัวน้อย “ไปเถอะ กลับบ้านกัน!”

แสงแดดส่องลงมาที่ตัวเธอ ทำให้เธอดูอบอุ่น ราวกับกำลังเปล่งประกาย

เจ้าก้อนแพนด้ามุดออกมาจากตะกร้า แอบมองเธอแวบหนึ่ง

คุณอาสะใภ้เล็ก สวยจริง ๆ เลย!

————————————-

มื้อเที่ยงอุดมสมบูรณ์มาก เจ้าก้อนทั้งหลายกินกันอย่างมีความสุข

เหวินเหรินเฮ่าโปรดปรานหมูผัดหน่อไม้เป็นพิเศษ

“จริง ๆ นะ อร่อยมากเลย!” เหวินเหรินเฮ่าพูดอย่างจริงจัง “ผมกินอันนี้ได้ทุกวันเลย!”

ไม่มีทางเบื่อแน่นอน!

เวยเซิงป๋อเคี้ยวเนื้อปลาในปากจนหมด แล้วพูดช้า ๆ ว่า “นายทำเป็นเหรอ?”

เหวินเหรินเฮ่าชะงัก

เมิ่งซางลู่พูดเสียงเรียบ “คุณพ่อคุณแม่ของเสี่ยวเฮ่าทำเป็น”

เหวินเหรินเฮ่า “…”

หวังพึ่งพ่อแม่ สู้หวังพึ่งตัวเองยังจะดีกว่า!

รู้สึกสิ้นหวังกว่าเดิมอีกได้ไหมเนี่ย!