สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 45 ร่องรอยที่ทิ้งไว้

บทที่ 45 ร่องรอยที่ทิ้งไว้

จากการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาได้ เมิ่งหนานซวี่คิดว่าตัวเองไม่ใช่คนดีอะไรนักแต่เธอก็มีเส้นแบ่งของตัวเอง เธอไม่เคยลงมือกับผู้บริสุทธิ์

เด็กในมือเธอหนักเอาการ เสียงร้องไห้ดังลั่นจนแทบแสบแก้วหู เมิ่งหนานซวี่เมินสายตาที่เหมือนจะฆ่าคนได้ของหญิงพี่เลี้ยง เธออุดปากเด็กคนนั้นอย่างใจเย็นแล้วโยนเขาลงกับพื้น

“จะพูดหรือไม่พูด?” น้ำเสียงของเธอหวานนุ่มน่าฟัง แต่สำหรับหญิงคนนั้น มันกลับเหมือนเสียงกระซิบจากปีศาจ

เว่ยเชิงฉิงและเว่ยเชิงโม่ต่างจ้องมองไปที่เด็กคนนั้น ส่วนเมิ่งซางลู่สังเกตเห็นความเกลียดชังในดวงตาของเว่ยเชิงไป๋

เด็กคนนี้คือ… ลูกหลานของพี่เลี้ยงที่เสี่ยวไป๋เคยบอกงั้นเหรอ?

เมื่อนึกถึงคืนวันนับไม่ถ้วนที่เสี่ยวไป๋ต้องเผชิญเรื่องเลวร้าย เมิ่งซางลู่จึงคว้ามือของเว่ยเชิงไป๋มากุมไว้

ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือทำให้เว่ยเชิงไป๋ที่กำลังจมดิ่งในความทรงจำอันเจ็บปวดได้สติขึ้นมา เขามองดูเด็กชายที่ดูเย็นชาคนนี้อย่างเหม่อลอย

“พวกเราจะกุมชะตาชีวิตของตัวเองให้ได้”

เสียงของเมิ่งซางลู่แผ่วเบาจนแทบเห็นแค่ริมฝีปากขยับ แต่เว่ยเชิงไป๋กลับเห็นมันอย่างชัดเจน เขาเบิกตากว้างเล็กน้อย

เมิ่ง… ซางลู่… อาซาง? ใช่เขาจริง ๆ เหรอ?

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เว่ยเชิงฉิงถามขึ้นตรง ๆ

เรือนอิ๋นเจียงเดิมทีเป็นที่พักของคู่สามีภรรยาเว่ยเชิงเยี่ยนในคฤหาสน์ตระกูล หลังจากพวกเขาหายสาบสูญ เว่ยเชิงฉิงก็สั่งปิดตายที่นี่ ห้ามใครเข้าออกยกเว้นเว่ยเชิงไป๋และคนดูแล แล้วเด็กคนนี้มาจากไหน? หญิงพี่เลี้ยงหน้าซีดเผือด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง

เมิ่งหนานซวี่พูดอย่างเนิบนาบ

“ก็หลานชายของเธอไงคะ ฉันเพิ่งบอกไปเมื่อกี้เอง”

สายตาที่เว่ยเชิงฉิงมองหญิงพี่เลี้ยงเปลี่ยนเป็นไม่เป็นมิตรทันที แต่เพื่อแผนการของเขา เขาจึงพยายามปกปิดด้วยการบอกว่า

“นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย” ได้ยินคำนี้ เมิ่งหนานซวี่ถึงกับหลุดขำออกมา

“ขำอะไร?” เว่ยเชิงฉิงไม่พอใจ

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของหญิงพี่เลี้ยง เมิ่งหนานซวี่ใช้มีดกรีดเสื้อนอกของเด็กคนนั้นออก

“ท่านลองดูเนื้อผ้าที่เด็กคนนี้ใส่สิคะว่าเป็นผ้าอะไร”

สายตาของเว่ยเชิงฉิงตกไปที่เสื้อตัวในสีเงินของเด็กชาย ทันใดนั้นเขาก็โกรธจัดจนตัวสั่น!

นั่นคือ ‘ผ้าไหมหลิวเยว่’ ที่มีเพียงสายเลือดตรงของตระกูลเว่ยเชิงเท่านั้นที่มีสิทธิ์สวมใส่!

แม้แต่เเว่ยเชิงโม่ยังอึ้งไป แววตาคมกริบวาบผ่านดวงตาของเขา

ผ้าไหมหลิวเยว่ถือกำเนิดขึ้นในตระกูลเว่ยเชิงเมื่อห้าร้อยปีก่อน มีคุณสมบัติกันน้ำกันไฟ ดาบแทงไม่เข้า ปืนยิงไม่ทะลุ วัตถุดิบทำจากขนของสัตว์อสูรระดับสูง และกรรมวิธีการทออ้างอิงจากคัมภีร์โบราณซึ่งซับซ้อนอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ ผลผลิตจึงน้อยมากจนแทบไม่พอส่งมอบให้สายเลือดตรงของตระกูล

เสื้อเชิ้ตข้างในโค้ทของเวยเชิงไป๋ก็ทำจากผ้าชนิดนี้ และที่เมิ่งหนานซวี่รู้ความลับนี้ได้ ก็เพราะเวยเชิงโม่เป็นคนบอกเธอนั่นเอง

ให้พูดตรง ๆ เธอเองก็เพิ่งสังเกตเห็นตอนหิ้วเด็กคนนี้ขึ้นมา เมิ่งหนานซวี่มองดูหญิงพี่เลี้ยงที่สั่นงันงกพลางส่ายหัว ช่างเป็นคนที่โลภเกินตัวจริง ๆเธอยังไม่ได้งัดไม้ตายออกมาเลย ยัยนี่ก็หาเรื่องใส่ตัวจนจนมุมเสียแล้ว

เว่ยเชิงฉิงโมโหจนแทบคลั่ง

“แกจะอธิบายยังไง? ใครประทานความกล้าให้แก!” สัญลักษณ์อย่างหนึ่งของตระกูลเว่ยเชิง แกยังกล้าแตะต้อง!

“ท่านอย่าเพิ่งรีบโกรธไปค่ะ ลองดูเสื้อผ้าของ ‘หลานชายตัวจริง’ ของท่านดูสิคะ”

เมิ่งหนานซวี่กุมมือเเว่ยเชิงโม่ไว้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง

“แขนเสื้อยาวข้างสั้นข้าง เนื้อผ้าหนาหนักอึดอัด สีสันก็ล้าสมัยและดูไม่ได้”

“ท่านบอกฉันสิคะ ว่าเงินที่ท่านจัดสรรให้เรือนอิ๋นเจียง… มันหายไปไหนหมด?”

เมื่อได้ยินดังนั้น เเว่ยเชิงโม่ถึงเข้าใจความหมายของประโยคที่ว่า

“ถ้าแม่ของเสี่ยวไป๋ยังอยู่ คงเห็นปัญหาตั้งนานแล้ว”

เขารู้สึกปวดใจ ถ้าพี่ชายและพี่สะใภ้ไม่หายตัวไป เสี่ยวไป๋จะถูกรังแกขนาดนี้ได้อย่างไร

ใบหน้าของเว่ยเชิงฉิงมืดครึ้มจนน่ากลัว กล้าแอบกินลับหลังภายใต้จมูกของเขา ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก! หญิงพี่เลี้ยงร้องไห้ฟูมฟาย เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องพวกนี้จะถูกเปิดโปง

เสียงกระซิบของเมิ่งหนานซวี่ยังคงดำเนินต่อไป

“ท่านคิดว่ามีแค่เรื่องพวกนี้เหรอคะ? ผู้ใหญ่ตั้งสิบกว่าคนกลับห้ามเด็กห้าขวบคนเดียวไม่ได้ และทุกครั้งที่เด็กหนีออกไป เขามักจะไปเจอกับบรรดาญาติ ๆ ที่จ้องจะทำร้ายเขาเสมอ…”

“อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบ่อยเกินไป เขาไม่เรียกว่าอุบัติเหตุหรอกค่ะ” ดวงตาของเธอฉายแววโกรธเคือง “เขาเรียกว่า ‘การวางแผน’ ค่ะ”

เว่ยเชิงฉิงหอบหายใจอย่างแรง รังสีพลังจิตที่แผ่ออกมาเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ เมิ่งหนานซวี่เห็นภาพเงาเลือนลางของ ‘สิงโตยักษ์’ ปรากฏอยู่ข้างหลังเขา

แม้เว่ยเชิงฉิงจะมีความคิดซับซ้อนมากมาย แต่เสี่ยวไป๋ก็คือหลานชายแท้ ๆ ของเขา เขาไม่มีวันยอมให้พวกสายรองมารุมรังแกหลานเขาเด็ดขาด!

“แดนนิส ไปตรวจสอบทุกคนในเรือนอิ๋นเจียงให้ละเอียด!” พ่อบ้านโน้มตัวลง รับคำอย่างเคร่งขรึม

“ครับ ท่านผู้นำ”

และในขณะที่เว่ยเชิงฉิงกำลังจะเดินจากไป หลานชายของพี่เลี้ยงคนนั้นก็ร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะกลายร่างเป็น ‘แมวทอง’ !

เว่ยเชิงฉิงเห็นภาพนี้ถึงกับก้าวขาไม่ออกแมวทอง… นั่นมันรูปลักษณ์จำเพาะของสายเลือดน้องสี่ของเขานี่นา!

“ดี… ดีมาก ดีจริง ๆ!” เว่ยเชิงฉิงถึงกับหัวเราะออกมา

“ฉันเกือบลืมไปเลยว่า นอกจากแกจะเป็นแม่นมของฉันแล้ว แกยังเป็นแม่นมของเจ้าสี่ด้วย ดูเหมือนฉันจะไว้ใจแกมากเกินไปจริง ๆ แดนนิส ไม่ต้องไว้หน้าใครทั้งนั้น คืนนี้ฉันต้องรู้ความจริงทั้งหมด!”

พูดจบเขาก็เดินสะบัดหน้าออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

เว่ยเชิงโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา”ในคฤหาสน์แห่งนี้ ท่านปกป้องเสี่ยวไป๋ไม่ได้หรอก ผมจะพาเขาออกไปอยู่ที่อื่น”

เว่ยเชิงฉิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เขาคิดว่าการจับไส้ศึกสำคัญกว่า จึงยอมรับโดยดุษณีและจากไปทันที

เมิ่งหนานซวี่และเเว่ยเชิงโม่สบตากัน ทั้งคู่เห็นความดีใจในดวงตาของกันและกัน

[นี่เรียกว่าส่งแต้มให้ฟรี ๆ เลยนะครับ] 521 รำพึง

[กล้าลงมือกับสัญลักษณ์ตระกูลเว่ยเชิงแบบนี้ ไม้ตายของโฮสต์ยังไม่ต้องควักออกมาใช้เลยสักนิด!]

เมิ่งหนานซวี่เหลือบมองสร้อยคอที่คอของหญิงพี่เลี้ยงแล้วยิ้มไม่พูดอะไร

“คุณมีที่พักข้างนอกใช่ไหมคะ?” เมิ่งหนานซวี่อุ้มเมิ่งซางลู่ขึ้นมา พลางขยิบตาให้เว่ยเชิงโม่

เว่ยเชิงโม่ที่เพิ่งแก้ปัญหาใหญ่ได้สำเร็จพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เขาอุ้มเว่ยเชิงไป๋ที่ยังคงยืนอึ้งอยู่ขึ้นมาเช่นกัน

“งั้นเราไปกันเถอะ กลับบ้านไปหาของอร่อยกินกัน!”

เมิ่งหนานซวี่เดินนำออกไปข้างนอกด้วยรอยยิ้มเป็นช่วงเวลาที่แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังเจิดจ้า แสงสีส้มแดงอาบทั่วท้องฟ้า หมู่เมฆซ้อนตัวกันเป็นชั้น ๆ ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันที่สวยงาม อาคารสีขาวในคฤหาสน์ต่างก็ได้รับสีสันนั้นไปด้วยความเย็นชาในที่สุดก็จางหายไป และโชคชะตากำลังจะเริ่มต้นใหม่ คราวนี้ พวกเราจะเป็นคนตัดสินใจเอง

บ้านพักของเเว่ยเชิงโม่ในเขต ‘ซื่อเซิ่ง’ ค่อนข้างจะปลีกวิเวก ติดกับชายป่ารกร้างเมื่อลงจากรถลอยฟ้า เเว่ยเชิงโม่รู้สึกขัดเขินเล็กน้อย

“พักที่นี่ไปก่อนสักสองวันนะครับ เดี๋ยวผมจะให้มอร์ริสันไปหาบ้านหลังใหม่”

ตอนที่เขาเลือกซื้อบ้านหลังนี้ เขาเน้นแค่ความเงียบสงบเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ เมิ่งหนานซวี่มองไปรอบ ๆ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

“ที่นี่ดีมากค่ะ”

ดูที่ดินกว้างขวางนั่นสิ! เหมาะมากที่จะให้เมล็ดพันธุ์พวกนั้นมาลงหลักปักฐาน!

เว่ยเชิงไป๋แอบมองเมิ่งซางลู่ พลางเดาในใจว่าเขาใช่เพื่อนในเน็ตของตัวเองหรือเปล่า เมิ่งซางลู่ทำเป็นไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมา เจ้าบื้อนี่! เมื่อไหร่จะจำเขาได้สักที!

บ้านพักของเว่ยเชิงโม่ถูกออกแบบในสไตล์จีน นอกจากสีสันที่ดูจืดชืดไปนิด เมิ่งหนานซวี่ก็ชอบมันมาก

พอเข้าบ้าน เเว่ยเชิงโม่ก็เปิดระบบหุ่นยนต์พ่อบ้านอัจฉริยะนามว่า ‘เลนเนิร์ด’ ทันที ส่วนเมิ่งหนานซวี่ก็หยิบ ‘มอส’ ออกมาจากอุปกรณ์มิติ มอสหัวกลม ๆ มองดู ‘เพื่อนร่วมอาชีพ’ ที่สูงโปร่งดูดีข้างกาย ข้อมูลในระบบถึงกับห่อเหี่ยวลงทันที

ทำไม ‘พ่อ’ ถึงออกแบบเขาให้เป็นหน้าตาแบบนี้กันนะ!

“เจ้านาย ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ!” เลนเนิร์ดน้อมตัวลง ท่าทางเหมือนมนุษย์จริง ๆ

เมิ่งหนานซวี่มองด้วยความทึ่ง เมื่อมอสสัมผัสได้ถึงจุดนี้เขาก็ยิ่งหดหู่เข้าไปใหญ่

“รบกวนจัดเตรียมที่พักใหม่ที วันนี้พวกเราจะพักที่นี่กันทุกคน” เว่ยเชิงโม่ลูบ

หัวกลม ๆ ของมอส “นี่คือเพื่อนใหม่ของนาย ซิงค์ข้อมูลให้เขาชุดหนึ่งด้วยล่ะ”

มอสมองไปทางเมิ่งหนานซวี่ เมื่อเห็นเธอพยักหน้า เขาจึงเดินเตาะแตะตามเลนเนิร์ดที่เชิญเขาขึ้นชั้นบนไป

“ทำไมคุณถึงเลือกรุ่นนี้เป็นหุ่นยนต์พ่อบ้านล่ะครับ?” เว่ยเชิงโม่ไม่เข้าใจ

ดวงตาของเมิ่งหนานซวี่เป็นประกาย

“คุณไม่คิดว่าเขาน่ารักมากเหรอคะ?”

เว่ยเชิงโม่มองเธอแล้วพยักหน้า: คุณน่ะสิที่น่ารัก

ขอบคุณเทคโนโลยีขั้นสูงของยุคดวงดาว เมิ่งหนานซวี่จัดของเสร็จในเวลาอันรวดเร็ว เธอมองดูเด็กเปรตและเด็กน้อยทั้งสอง

“รอก่อนนะ เดี๋ยวอาจะทำของอร่อย ๆ ให้กินเดี๋ยวนี้แหละ!”

เธอก้าวเข้าครัวที่เพิ่งจัดเสร็จด้วยพลังเต็มเปี่ยม เตรียมจะโชว์ฝีมือครั้งใหญ่

521 รีบเสนอทันที

[โฮสต์ครับ คุณไม่ได้ไลฟ์มานานแล้วนะ ถือโอกาสดีวันนี้จัดไปเลยไหมครับ?]

และแล้ว บรรดาแฟนคลับของเมิ่งหนานซวี่ก็ได้พบว่า… พี่สาวสตรีมเมอร์ที่หายตัวไปหลายวัน ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว!

[ติ๊ง! สตรีมเมอร์ที่คุณติดตาม “นักเลี้ยงเด็กผู้ขยันขันแข็ง” ออนไลน์แล้วค่ะ!]