สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 46 สินค้าสุดฮิตชิ้นใหม่

บทที่ 46 สินค้าสุดฮิตชิ้นใหม่

[ฝ่าบาท… นี่พระองค์เพิ่งเสด็จกลับจากดินแดนอันแสนอ่อนโยนที่ไหนมาเพคะ?]

[ลมอะไรหอบมาเนี่ย? ทำไมวันนี้คุณพี่สาวถึงยอมปลิวมาหาพวกเราได้ล่ะ?]

[ฮือ ๆ ๆ พี่สาว ในที่สุดพี่ก็นึกถึงพวกเรากลุ่มแฟนคลับตาสดำ ๆ ได้เสียทีนะ!]

[ไอ้เราก็นึกว่าสตรีมเมอร์โดนสัตว์อสูรคาบไปกินซะแล้ว ที่แท้ก็ยังสบายดีนี่นา!]

[อ้าว… พวกเรากำลังปรึกษากันว่าจะแจ้งความคนหายอยู่พอดีเลย สตรีมเมอร์ถ้าไม่เป็นไรก็รีบบอกกันสิครับ!]

เมิ่งหนานซวี่ที่เห็นคอมเมนต์: …… ไม่ต้องตัดพ้อรุนแรงขนาดนั้นก็ได้มั้ง

ทว่าบรรดาแฟนคลับของเธอก็ยังคงประชดประชันอย่างต่อเนื่อง แต่ละคนล้วนเป็นมือโปรด้านการจิกกัดขำ ๆ ทั้งนั้น

“สวัสดีค่ะทุกคน ฉันคือ ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง’ ค่ะ”

[จ้า ๆ ๆ พวกเรารู้แล้วว่าคุณชื่ออะไร]

[รับทราบครับ… เป็นประโยคที่ไม่ดูเหมือนพูดไร้สาระเลยเนอะ]

[เพราะฉะนั้นคุณพี่สาว เลิกพูดไร้สาระแล้วเริ่มไลฟ์เลยได้ไหม?]

[ถ้าวันนี้ไม่มีเมนูใหม่ล่ะก็ อย่าหวังว่าพวกเราจะยกโทษให้เลย!]

เมิ่งหนานซวี่ตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจ: “วันนี้รับรองว่าทุกคนต้องพอใจแน่นอนค่ะ!”

วันนี้เธอตั้งใจจะทำ ‘เจียนปิ่ง’ และ “โจ๊กไข่เยี่ยวเย้ามะเขือเทศหมูสับ” มั่นใจมากว่าต้องปราบแฟนคลับกลุ่มนี้ได้อยู่หมัด!

เมิ่งหนานซวี่พกความมั่นใจเต็มกระเป๋า หยิบวัตถุดิบออกมาจากอุปกรณ์มิติ

ต้องขอบคุณสถาบันวิจัยวัฒนธรรมโบราณผู้รอบรู้จริง ๆ!

ขอบคุณผลผลิตพลอยได้จากการวิจัยที่แสนหลากหลายของพวกเขา! มีขุมทรัพย์เหล่านี้อยู่ในมือ

เธอต้องกลัวเรื่องขาดแรงบันดาลใจหรือขาดสูตรอาหารไปทำไม?

“ก่อนอื่นเรามาทำโจ๊กไข่เยี่ยวเย้าหมูสับกันก่อนนะคะ”

[นี่คืออะไรน่ะ?]

[หมูสับผมเข้าใจนะ แต่ ‘ไข่เยี่ยวเย้า’ คืออะไร?]

[เรียกท่านเทพเรียกท่านเทพ… นี่คือผลิตภัณฑ์ใหม่ของสถาบันวิจัยพวกท่านเหรอครับ?]

โหยวซิงกวงที่กำลังเข้าเวรอยู่ในสถาบันวิจัยเห็นคอมเมนต์เรียกตัวพอดิบพอดี กำลังจะกดตอบแต่กลับถูก ‘ซีซาร์’ ที่อยู่ข้าง ๆ แย่งตัดหน้าไปก่อน

[ไข่เยี่ยวเย้าไม่ใช่ผลิตภัณฑ์ใหม่หรอกครับ เป็นแค่ผลผลิตพลอยได้จากการวิจัยครั้งก่อนของเรา ซึ่งพวกเราส่งให้เป็นของขวัญแด่คุณพี่สตรีมเมอร์ครับ!]

[อ้าว? หมายความว่าพวกเราซื้อไม่ได้เหรอ?]

[เอ๊ะ… ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่บัญชีของท่านเทพนะ]

ซีซาร์ตอบกลับอย่างร่าเริง[ใช่ครับ ผมคือศิษย์ผู้น้องของท่านเทพพวกคุณเองล่ะ～]

โหยวซิงกวงเหลือบมองศิษย์ผู้น้องที่แย่งซีนเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ความไม่พอใจเขียนชัดอยู่บนหน้า

“ศิษย์พี่ พี่ก็มีบัญชีคุณพี่สตรีมเมอร์อยู่แล้วนี่นา แบ่งให้ผมมั่งจะเป็นไรไป! ผมก็อยากอ้อน คุณพี่สตรีมเมอร์เหมือนกันนะ!” ซีซาร์เอาศอกสะกิด พลางทำหน้าทะเล้นขยิบตาให้ทีหนึ่ง

โหยวซิงกวงเห็นท่าทางแบบนั้นแล้วรู้สึกเลี่ยนจนแทบพะอืดพะอม

“ไปไกล ๆ เลย เรียกพี่สาวอะไรของแก แกน่ะอายุเยอะกว่าเขาตั้งกี่ปีแล้ว!”

ซีซาร์ที่โดนศิษย์พี่รังเกียจทำท่าทางเสียใจสุดขีด แล้วหันไปหาศิษย์น้องเล็กอย่างเอมิลี่เพื่อฟ้อง

“ศิษย์น้อง ดูศิษย์พี่สิ เขาช่างเย็นชาและไร้เหตุผลที่สุดเลย!” เอมิลี่ทำหน้านิ่ง แล้วถีบเก้าอี้ของเขาจนล้มคว่ำ

“โอ๊ย ๆ ๆ เจ็บ!”

ซีซาร์ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด โหยวซิงกวงและเอมิลี่สบตากัน

โหยวซิงกวง: ศิษย์น้องทำดีมาก!

เอมิลี่เชิดหน้า: ให้มันรู้ซะมั่ง!

แก๊งสามพี่น้องแผนกเกษตรกรรมรอคอยไลฟ์ครั้งนี้มานานมาก พวกเขาพบว่าในมือของ ‘คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้ง’ ผลผลิตพลอยได้ที่ดูเหมือนไร้ค่าพวกนั้นกลับกลายเป็นสมบัติล้ำค่าทุกชิ้น!

ยอดขายหมี่เซียนในช่วงหลายวันที่ผ่านมาพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เรียกได้ว่าช่วยดึงงบวิจัยของพวกเขาให้สูงขึ้นด้วยตัวมันเองเลยทีเดียว

หัวหน้าแผนกหลีหลานในตอนนั้นถึงกับดีใจจนเนื้อเต้น เพราะแผนกเกษตรกรรมมักจะเป็นตัวถ่วงของสถาบันวิจัยมาโดยตลอด งบวิจัยต้องรอการจัดสรรอย่างเดียว ชีวิตความเป็นอยู่ค่อนข้างฝืดเคือง หลายโครงการไม่สามารถเริ่มได้เพราะขาดทุน

แต่ใครจะนึกว่าโชคจะเข้าข้างล่ะ? สตรีมเมอร์อาหารเพียงคนเดียวกลับทำให้พวกเขามีงบประมาณเลี้ยงตัวเองได้!

ตั้งแต่นั้นมา หลีหลานจึงสั่งให้การดูสตรีมของเมิ่งหนานซวี่เป็น ‘ภารกิจหลัก’ ของแผนก นี่คือเหตุผลที่ทั้งสามคนมานั่ง ‘แอบอู้’ ดูไลฟ์ในห้องทำงานได้อย่างเปิดเผยแบบนี้

“ไข่เยี่ยวเย้า จะกลายเป็นสินค้าฮิตชิ้นต่อไปไหมนะ?” เอมิลี่ดูอย่างใจจดใจใจจ่อ

ท่ามกลางความสงสัยของชาวเน็ต เมิ่งหนานซวี่ก็ได้โชว์รูปลักษณ์ของไข่เยี่ยวเย้าให้ทุกคนดู

[ดูเหมือนอัญมณีเลยแฮะ ใสปิ๊งสวยจัง!]

[อาหารสีเขียวเข้มแบบนี้… กินได้จริง ๆ เหรอ? ดูแล้วไม่มีความอยากอาหารเลยสักนิด]

[ฉันเหมือนจะเห็นลายดอกไม้ด้วย! ฉันตาฝาดไปเองหรือเปล่า?]

[ฉันก็เหมือนจะเห็นเหมือนกัน!]

เมิ่งหนานซวี่มองดูคอมเมนต์ 3D ที่ลอยผ่านหน้าไป เธอขำกับคำเปรียบเปรยของแฟนคลับ ตอนที่เธอกินไข่เยี่ยวเย้าครั้งแรก เธอก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมดทุกอย่างเหมือนพวกเขานั่นแหละ

“ใช่ค่ะ ข้างในมีลายดอกไม้ด้วย”

เมิ่งหนานซวี่เฉือนไข่ออกมาโชว์ให้ทุกคนดู “ลายนี้ดูคล้ายกับพืชชนิดหนึ่งบนดาวแม่มากเลยค่ะ”

[พืชอะไรเหรอ?]

[ลายนี่สวยจริง ๆ เลยนะ!]

[ฉันเหมือนจะเคยได้ยินจากช่องให้ความรู้ช่องข้าง ๆ แต่ตอนนี้นึกไม่ออกแฮะ]

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มหวาน: “หลังจากจบไลฟ์ ทุกคนสามารถไปคอมเมนต์ทิ้งไว้ใต้บัญชี StarNet ของฉันได้นะคะ ใครตอบถูกเป็นคนแรก ฉันจะมีของขวัญส่งไปให้หนึ่งชุดค่ะ!”

ถึงเวลาเตรียมตัวเปิดร้านแล้ว บรรดาขนมเค้กและขนมปังทั้งหลาย… รอกันนานเลยล่ะสิ!ทันทีที่เธอพูดจบ คอมเมนต์ก็ระเบิดขึ้นอีกระลอก

[ของขวัญ ๆ? ของขวัญอะไรเหรอ? เป็นอาหารฝีมือพี่สาวใช่ไหม?]

[เตรียมวอร์มนิ้วรอเลย ดีนะที่ฉันยังไม่บอกคำตอบออกไป เดี๋ยวจบไลฟ์จะไปประลองความเร็วแสงซะหน่อย!]

[พี่ชายฉันนี่มันเห็นแก่ตัวจริง ๆ รู้คำตอบแล้วไม่ยอมบอก เขาบอกว่าจะฮุบของขวัญไว้คนเดียว ฮือ ๆ ๆ!]

[ประกาศขอซื้อคำตอบราคาสูง หลังไมค์มาได้เลยครับ]

เมิ่งหนานซวี่ที่ตกใจกับความกระตือรือร้นของทุกคนรีบโบกมือ

“ไม่ต้องซื้อราคาสูงหรอกค่ะ ไม่ต้องเปลืองเงินแบบนั้น อนาคตยังมีแจกอีกเยอะ!”

[จริงเหรอ ๆ? พี่สาวจงเจริญ!]

[พี่สาวรีบเปิดร้านเถอะ พวกเรารอให้พี่มาช่วยชีวิตอยู่เนี่ย!]

[แต่ของขวัญรอบนี้กับสวัสดิการไลฟ์ครั้งหน้ามันจะซ้อนทับกันไหมนะ?]

ทันทีที่ประโยคนี้ขึ้นมา คอมเมนต์ก็เงียบกริบลงชั่วขณะ

ก่อนที่ข้อความ [ท่านเทพพูดถูก] จะรัวจนเต็มหน้าจอเมิ่งหนานซวี่ทั้งขำทั้งเอ็นดู เลยพยายามดึงความสนใจของทุกคนกลับมา

“วิธีทำโจ๊กไข่เยี่ยวเย้าหมูสับง่ายมากค่ะ ทุกคนรีบมาเรียนพร้อมกันนะคะ!”

[เรียนอะไรล่ะ ไม่มีวัตถุดิบซะหน่อย!]

[ฉันแค่อยากรู้ว่าของขวัญคืออะไร]

[จ้า ๆ พี่สาวรีบทำเถอะ พวกสายกินอย่างเดียว รอกินอย่างเดียวพอแล้ว]

เมิ่งหนานซวี่: ……ไม่ใช่สิ ทำไมวันนี้แฟนคลับถึงได้ดูดื้อดึงจัง?

521 หัวเราะเยาะเย้ยในหัวของเธออย่างบ้าคลั่ง

[ฮ่า ๆ ๆ โฮสต์ครับ คุณก็มีวันนี้กับเขาด้วยนะ! นี่คือผลของการปล่อยให้แฟนคลับรอเก้อไงล่ะ!]

521 ทนดูเธอหลงแมวเจ้าเล่ห์จนไม่ยอมทำภารกิจมานานแล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเยาะเย้ยเธอแม้แต่นิดเดียว

เมิ่งหนานซวี่: ……

หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เขาเรียกว่า ‘สมหวังในรักแต่ล้มเหลวในงาน’ กันนะ?

สตรีมเมอร์อันดับหนึ่ง ‘ผู้ล้มเหลวในงาน’ นามว่าเมิ่งหนานซวี่ ตั้งอกตั้งใจไลฟ์ต่อไปอย่างขยันขันแข็ง

“ใช้ข้าวหอมไข่มุกสามส่วน ข้าวเหนียวหนึ่งส่วน นำไข่เยี่ยวเย้ามาบดให้ละเอียดแล้วผสมลงไปค่ะ”

“ใช้น้ำร้อนในการต้มนะคะ จะทำให้โจ๊กขาวนวลและหอมกว่าเดิม!”

เมิ่งหนานซวี่ขยับมืออย่างคล่องแคล่ว คั้นน้ำขิงออกมานิดหน่อย

“รสชาติของไข่เยี่ยวเย้าขึ้นอยู่กับความชอบส่วนบุคคลค่ะ บางคนชอบมาก แต่บางนก็รับไม่ได้เลย ดังนั้นใครที่ชอบรสชาตินี้อยู่แล้วไม่ต้องใส่น้ำขิงก็ได้ แต่ถ้าใครยังไม่ค่อยชิน สามารถใส่ลงไปนิดหน่อยเพื่อชูรสและลดกลิ่นได้ค่ะ”

[พอพูดแบบนี้ ฉันยิ่งอยากรู้รสชาติไข่เยี่ยวเย้าเข้าไปใหญ่เลย!]

[อาหารที่เลือกผู้กินได้นี่น่าสนใจจริง ๆ!]

[ท่านเทพครับ พวกท่านไม่คิดจะขายไข่เยี่ยวเย้าจริง ๆ เหรอ? ให้เด็กตาสดำ ๆ ได้มีโอกาสเสียเงินเถอะครับ!]

[+1]

[+บัญชี StarNet]

[อ๊ะ… ‘สัตว์ไฮ่’ ผู้สารพัดประโยชน์ปรากฏตัวอีกแล้ว!]

มีดแล่ของเมิ่งหนานซวี่คมกริบ เธอจัดการหั่นหมูสับอย่างรวดเร็ว ใส่ลงในชามตามด้วยเกลือ เหล้าทำอาหาร และพริกไทย

“นวดผสมจนน้ำแห้งซึมเข้าเนื้อ แล้วเราจะใส่แป้งมันเทศลงไปในปริมาณที่เหมาะสมค่ะ”

[มาอีกแล้ว ๆ]

[คำอธิบายของปีศาจมาอีกแล้ว]

[‘ปริมาณที่เหมาะสม’ มันคือเท่าไหร่กันแน่เนี่ย!]

เสียงโอดครวญในคอมเมนต์ส่งผลถึงเมิ่งหนานซวี่ในที่สุด เธอถอนหายใจ: “ก็ได้ค่ะ ต่อไปฉันจะพยายามระบุหน่วยวัดให้ละเอียดกว่านี้แล้วกันนะคะ”

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า “เด็กที่ร้องไห้เก่งจะได้กินขนม” คอมเมนต์ต่างโห่ร้องด้วยความดีใจและประกาศข่าวกันไปทั่ว ฤดูใบไม้ผลิของสายทำกับข้าวไม่เป็นมาถึงแล้ว!

“เมื่อข้าวใกล้จะสุก เราจะใส่เนื้อหมูที่หมักไว้ลงในหม้อให้ทั่ว แล้วอาศัยความร้อนที่ค้างอยู่ในหม้อดินค่อย ๆ อบให้หมูสุกค่ะ ถ้าใครไม่มีหม้อดิน ก็ต้องใช้ความอดทนต้มต่ออีกนิดนะคะ” เมิ่งหนานซวี่ทิ้งท้ายด้วยการเหยาะเกลือและน้ำมันงาเล็กน้อย

“เท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ เราปล่อยให้มันระอุต่ออีกสักพักนะคะ” เธอยกหม้อดินไปวางไว้ด้านข้าง “ตอนนี้เรามาทำเจียนปิ่งกันเถอะ!”

แฟนคลับที่หลงใหลไปกับกลิ่นอายของโจ๊กไข่เยี่ยวเย้าหมูสับพากันตื่นเต้นจนพุ่งปรี๊ด

[โอ้… กลิ่นนี้ สตรีมเมอร์ ฉันยกโทษให้คุณแล้ว]

[หรือเจียนปิ่งไม่ต้องทำก็ได้มั่ง? พวกเรากินโจ๊กกันเลยดีกว่า]

[ทำไมเวลาช่วงรอคอยมันถึงได้ยาวนานขนาดนี้นะ?]

ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่สองมหาตัวร้ายน้อยก็ยังวิ่งมาที่ห้องครัวที่เมิ่งหนานซวี่อยู่ พลางจ้องมองหม้อดินใบนั้นตาเป็นมัน

เมิ่งซางลู่ยังพอเก็บอาการได้ แต่เวยเชิงไป๋ลูบท้องตัวเองพลางลอบกลืนน้ำลายรัว ๆ เมื่อไหร่จะได้กินข้าวสักทีนะ…

เมื่อเห็นความน่ารักของเด็กทั้งสอง เมิ่งหนานซวี่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

“เจียนปิ่งเสร็จไวมากค่ะ รอนิดเดียวนะจ๊ะ～”

สองเด็กน้อยที่ถูกจับได้ว่าแอบดู: !เมิ่งซางลู่พยักหน้าอย่างสุขุมเว่ยเชิงไป๋ก้มหน้าเขินจนหน้าแดง

เมิ่งหนานซวี่ที่หัวใจเต้นรัวเพราะความน่ารัก แววตาเปลี่ยนเป็นมุ่งมั่นขึ้นมาทันที เธอตัดสินใจเร่งความเร็ว… ลำบากใครก็ได้แต่อย่าให้เด็ก ๆ ลำบาก หิวใครก็ได้แต่อย่าให้เด็ก ๆ ต้องหิวโหย!