สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 89 เว่ยเชิงหลี เขาแค่มารอกินข้าว

บทที่ 89 เว่ยเชิงหลี เขาแค่มารอกินข้าว

ปลาทรงกระรอกรสเปรี้ยวหวานที่เนื้อสัมผัสดีเยี่ยมและรสชาติยอดเยี่ยม ได้รับคำชมอย่างเป็นเอกฉันท์จากทุกคนตามคาด

โดยเฉพาะเว่ยเชิงไป๋ที่ลืมตากลมโตออดอ้อนเมิ่งหนานซวี่: “อาสะใภ้ครับ พรุ่งนี้พวกเรากินอันนี้กันอีกได้ไหมครับ!”

ปลาทรงกระรอกทั้งอร่อยและสวยงาม เขาชอบมันมากจริง ๆ!

ส่วนเว่ยเชิงหลีอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ แอบคลายเข็มขัดตัวเองออกเล็กน้อย พุงที่กินจนป่องก็เด้งออกมาทันที

อา… สุขใจจริง ๆ!

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มพลางหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปากให้วายร้ายตัวน้อย: “ตราบใดที่หลานไม่เบื่อ อาจะทำให้กินทุกวันเลยก็ได้จ้ะ!”

เว่ยเชิงไป๋กอดขาเธออย่างมีความสุข: “ฮิ ๆ ๆ อาสะใภ้ใจดีที่สุดเลย”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ เว่ยเชิงหลีก็รีบใช้สมองคิดอย่างรวดเร็วว่าพรุ่งนี้จะใช้ข้ออ้างอะไรมารอกินข้าวดี จะมารายงานงานดี หรือจะมาเยี่ยมเด็ก ๆ ดีนะ? ข้ออ้างมาเยี่ยมเด็กดูจะฟังไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่ เพราะเขาเพิ่งเลี้ยงพวกแกมาตั้งหลายวัน…

งั้นก็เหลือแค่ข้ออ้างแรกแล้วล่ะ

เว่ยเชิงหลีลูบท้องตัวเอง ตั้งใจว่าเดี๋ยวจะขอลากลับก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เพื่อรายงานงานที่เหลือ พี่รองกับพี่สะใภ้คงไม่ใจร้ายไล่เขาออกไปหรอกมั้ง?

เว่ยเชิงหลีผู้มั่นอกมั่นใจจิบน้ำเลมอนสดคำสุดท้ายอย่างผู้ชนะ

โดยหารู้ไม่ว่าแผนการเล็ก ๆ ของเขาถูกเว่ยเชิงโม่อ่านออกหมดแล้ว เจ้าแมวดำจอมเจ้าเล่ห์หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นเนิบ ๆ ว่า: “เสี่ยวลิ่ว งานเมื่อกี้ยังพูดไม่จบเลยนะ ขึ้นไปพูดต่อข้างบนกันเถอะ?”

เว่ยเชิงหลี: ……

ฝันสลายแบบไม่ทันตั้งตัว

เขาพยายามดิ้นรน: “พี่รอง เดี๋ยวผมมีธุระนิดหน่อยน่ะครับ งานที่เหลือก็ไม่ได้สำคัญมากเท่าไหร่… เอาเป็นว่า ผมมาใหม่พรุ่งนี้ดีไหมครับ?”

เขามองลูกพี่ลูกน้องคนรองอย่างระมัดระวัง แววตาเต็มไปด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น

เว่ยเชิงโม่เย็นชาและไร้ความปราณี: “ไม่ได้ ธุระของนายฉันจะส่งคนไปจัดการให้ นายต้องรายงานงานพวกนี้ให้เสร็จก่อน”

เว่ยเชิงหลี: ……

พี่ครับ พี่ใจร้าย พี่ไม่มีเหตุผล! ผมแค่แค่อยากมารอกินข้าวเอง ทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนี้?

เว่ยเชิงหลีที่หงอยลงทันตาเห็นเดินตามเว่ยเชิงโม่ขึ้นชั้นบนไป แม้แต่แผ่นหลังยังดูเศร้าสร้อย

เว่ยเชิงไป๋เอียงคอ: “อาหกดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความสุขเลยนะครับ”

เมิ่งซางลู่ที่มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่งปรายตามองเว่ยเชิงหลีด้วยความสงสาร

คุณอาเว่ยเชิงคนนี้ น่าสงสารจังเลยแฮะ

ดวงตาของเมิ่งหนานซวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “งั้นพวกเราเตรียมของอร่อย ๆ ไว้ให้เขาเยอะหน่อยดีกว่าจ้ะ”

หวังว่าอาหารเลิศรสจะช่วยเยียวยาหัวใจที่บอบช้ำจากเจ้าแมวยักษ์ได้นะ

“แปลว่าพวกเราก็ได้ส่วนแบ่งด้วยใช่ไหมครับ!” เว่ยเชิงไป๋ร้องอุทานอย่างตื่นเต้น

ขนมขบเคี้ยวในบ้านถูกพวกเขากินจนหมดเกลี้ยงตั้งนานแล้ว! ในที่สุดก็จะมีของใหม่แล้วเหรอ? ไชโย! แม้แต่เมิ่งซางลู่ก็ยังกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหาด้วยสายตาคาดหวัง

“แน่นอนจ้ะ! ขาดใครก็ได้แต่จะขาดพวกหลานได้ยังไง!” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มพลางลูบหัวเด็ก ๆ

เว่ยเชิงหลีผู้ไม่รู้ตัวว่ากำลังจะมี “ลาภลอย” ยังคงรายงานเจื้อยแจ้ว: “นี่คือรายชื่อแขกในงานเลี้ยงที่ผมกับเสี่ยวยาวช่วยกันรวบรวมมาครับ”

เขาฉายภาพไฟล์จากสมองกลออกมา

“แต่พวกเราไม่พบความเชื่อมโยงระหว่างคนพวกนี้กับสามีภรรยาออสวัลด์เลยครับ”

สายตาของเว่ยเชิงโม่จับจ้องไปที่รายชื่อเหล่านั้น สีหน้ายากจะคาดเดา

“งานเลี้ยงครั้งนี้มีเพียงเฮอร์มันน์เท่านั้นที่ไม่อยู่ในรายชื่อแขกที่ได้รับเชิญ” รายชื่อของเฮอร์มันน์สว่างขึ้นกลางอากาศ

“ผมคิดว่าเขาน่าจะรู้อะไรบางอย่าง”

เว่ยเชิงโม่พยักหน้า: “เขาเป็นคนสนิทของนายกรัฐมนตรี”

เว่ยเชิงหลีชะงักไป รู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มซับซ้อนซ่อนเงื่อนมากขึ้นเรื่อย ๆ

“รายชื่อนี้พักไว้ก่อน” เว่ยเชิงโม่หันไปมองเว่ยเชิงหลี “แล้วมือสังหารสองคนที่อาซวี่จับได้ล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

น้ำเสียงของเขาค่อนข้างต่ำแต่ไม่หนักทึบ เหมือนหิมะที่โปรยปราย ดึงดูดความสนใจได้ง่ายมาก

เว่ยเชิงหลีถอนหายใจ: “อาการของพวกเขาน่ะ… ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ร่างกายทรุดโทรมเร็วมากครับ”

“เดี๋ยวฉันจะให้ด็อกเกอร์ไปดูอาการ” เว่ยเชิงโม่เคาะโต๊ะเบา ๆ “แล้วเรื่องของฟ่านยวนล่ะ สืบรู้ความจริงหรือยัง?”

“เขาเป็น ‘เบี้ยที่ถูกทิ้ง’ ครับ” คำถามนี้เว่ยเชิงหลีมีคำตอบที่ชัดเจนเสียที

เอี๊ยด

ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก เมิ่งหนานซวี่เดินถือถาดเข้ามา: “มาลองชิม ‘เนื้อแผ่น’ ที่ฉันเพิ่งทำเสร็จดูนะคะ มีสองรสชาติคือรสพะโล้เครื่องเทศกับรสยี่หร่าค่ะ!”

ยังมีเรื่องดี ๆ แบบนี้อยู่อีกเหรอ?

เว่ยเชิงหลีทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบเข้าไปรับถาดมาอย่างประจบประแจง: “มาครับ ๆ เดี๋ยวผมถือเอง พี่สะใภ้รองนั่งเลยครับ!”

อา! หอมชะมัด!

“เสี่ยวไป๋กับซางซางล่ะครับ” เว่ยเชิงโม่ลุกจากเก้าอี้ จูงมือเมิ่งหนานซวี่ให้นั่งลงบนโซฟาผ้าสีอุ่นด้วยกัน

เมิ่งหนานซวี่หยิบเนื้อแผ่นชิ้นหนึ่งป้อนใส่ปากเขา: “เสี่ยวไป๋ลากซางซางไปดูการ์ตูนแล้วค่ะ”

เว่ยเชิงโม่เคี้ยวโดยสัญชาตญาณ รสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของเนื้อแผ่นค่อย ๆ อบอวลไปทั่วโพรงปาก

เช่นเดียวกับเนื้อแห้ง เนื้อแผ่นคือตัวแทนของอาหารประเภทที่ “ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม” ความหอมจะค่อย ๆ ทวีคูณขึ้น จากอร่อยกลายเป็นอร่อยมาก และจากอร่อยมากกลายเป็นตราตรึงใจ เพียงชั่วพริบตาเดียว เมิ่งหนานซวี่เห็นความชอบที่ฉายชัดในแววตาของเขา ก็รู้สึกเป็นสุขที่ได้เป็นผู้ปรนเปรออาหาร

ทั้งสองมองตากันหวานซึ้ง โดยไม่กระทบต่อเว่ยเชิงหลีเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขากำลังจมดิ่งอยู่ในความสุขของอาหารเลิศรสที่หล่นทับหัว

เนื้อแผ่นรสพะโล้มีรสชาติเข้มข้นล้ำลึก ส่วนรสยี่หร่าก็หอมสดชื่น เว่ยเชิงหลีตอนนี้เหมือนฮ่องเต้ขี้ฉ้อที่ได้โอบสาวงามซ้ายขวา ตัดใจทิ้งรสไหนไปไม่ได้เลยจริง ๆ

“จริงด้วย เรื่องเบี้ยที่ถูกทิ้งคือยังไงคะ?” เมิ่งหนานซวี่หันไปถามเว่ยเชิงหลี

เว่ยเชิงหลีกลืนอาหารลงคอ มองเนื้อแผ่นในมือที่ยังไม่ได้กินด้วยความเสียดาย

เด็กดี รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวอาจะไปโปรดพวกเจ้าต่อ

“คือฟ่านยวนครับ” เขาอธิบาย “เขาถูกฟ่านอันเหอ พ่อของเขาเอง ปฏิบัติเหมือนเป็นเบี้ยที่ถูกทิ้ง”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง: “เบี้ยที่ถูกทิ้งเพื่อสร้าง ‘อุบัติเหตุ’ ครับ”

เมิ่งหนานซวี่นึกถึงข้อมูลที่เว่ยเชิงยาวเคยบอกเธอทันที: “แพะรับบาปเหรอคะ?”

“พี่สะใภ้รู้ไหมครับ” เว่ยเชิงหลีมองเธอ

“ความจริงแล้วคือ ‘ฟ่านอันเหอ’ นายกสมาคมนักปรุงยาต่างหากที่เป็นคนบอกให้สามีภรรยาออสวัลด์เชิญคุณไปงาน”

“และฟ่านยวนก็เข้าร่วมงานเลี้ยงตามคำสั่งของเขาเช่นกัน”

นี่เป็นคำตอบที่อยู่ “นอกเหนือความคาดหมาย” แต่อยู่ “ภายใต้การคาดการณ์” จริง ๆ

เมิ่งหนานซวี่หัวเราะเบา ๆ: “ได้รับเกียรติจากท่านนายกสมาคมฟ่านผู้โด่งดังลงมือด้วยตัวเองเนี่ย นับว่าเป็นเกียรติของฉันจริง ๆ ค่ะ”

เว่ยเชิงหลี: ……

พี่สะใภ้รองครับ ช่วยเก็บรังสีสังหารหน่อยครับ ผมจะหายใจไม่ออกแล้ว!

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” เว่ยเชิงโม่เติบโตมาท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดี เขาเดาความจริงออกได้อย่างรวดเร็ว แววตาเขาเย็นเยียบขึ้น พลังพิเศษเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องทำงานลดฮวบลงทันที

เว่ยเชิงหลีที่หายใจไม่ออกและสั่นงันงก: ……

ช่วยด้วย! พี่รองพี่สะใภ้รอง โปรดระงับความโกรธด้วยครับ!

“พูดต่อเถอะค่ะ” เมิ่งหนานซวี่ควบคุมรังสีสังหารของตนได้อย่างรวดเร็ว เธอตบบ่าเจ้าแมวยักษ์เบา ๆ เป็นสัญญาณให้เขาเก็บพลังพิเศษกลับไป

เว่ยเชิงโม่จึงค่อย ๆ สลายความเย็นรอบตัวลง

เว่ยเชิงหลีแอบถอนหายใจยาว ไม่อ้อมค้อมต่อ: “เขาต้องการป้ายความผิดเรื่องการ ‘ตาย’ ของพี่สะใภ้และแขกคนอื่น ๆ ให้กับฟ่านยวนลูกชายของเขาครับ”

แผนการของฟ่านอันเหอไม่ซับซ้อน แต่จิตใจกลับอำมหิตจนน่ากลัว

เมิ่งหนานซวี่คือขวากหนาม ฟ่านยวนคือลูกชายขยะที่เขาอยากสลัดทิ้ง เขาจึงจับทั้งคู่มาเจอกัน ชักจูงให้เกิดการปะทะกัน หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา คุณหนูจอมเสเพลชื่อดังของดาวเมืองหลวง “ต้องการ” สั่งสอนเมิ่งหนานซวี่ แต่ดันคุมสถานการณ์ไม่อยู่จนพลาดพลั้งทำให้แขกทุกคนรวมถึงตัวเองต้องตายตกไปตามกัน

เว่ยเชิงหลีอุทาน: “พวกเขาน่ะ ประเมินความแข็งแกร่งของพี่สะใภ้รองต่ำไปจริง ๆ”

ใครจะคิดว่าผู้หญิงที่ดูไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง จะสามารถสังหารสวนกลับยอดมือสังหารสองคนได้!

“เรื่องนี้ดวงมีส่วนช่วยเยอะมากค่ะ” เมิ่งหนานซวี่พูดอย่างสงบ “ถ้าไม่ได้คุณเฮอร์มันน์กับเสี่ยวยาว ต่อให้เป็นฉันก็ปกป้องแขกเหล่านั้นไว้ไม่ได้หมดหรอก”

เธอใช้เวลาจัดการเงาดำไม่นาน แต่การตามหา A987 ต่างหากที่เสียเวลาไปมาก

“แต่ทำแบบนี้จะไม่ถูกจับได้เหรอคะ?” เมิ่งหนานซวี่สงสัย “A987 ไม่ใช่อาวุธธรรมดานะ”

เว่ยเชิงโม่ส่ายหน้า ดวงตาสีไอซ์บลูใสกระจ่างราวกับมองทะลุภูตผีปีศาจทั้งหมดในโลกนี้ได้

“ระเบิดคลื่นเสียง A987 มีโปรแกรมทำลายตัวเอง เมื่อโปรแกรมเริ่มทำงาน ระเบิดจะถูกลบคุณลักษณะพิเศษทั้งหมดทิ้งไป ต่อให้ถูกพบ ก็จะถูกมองว่าเป็นแค่ระเบิดธรรมดาเท่านั้น”

หากไม่ใช่เพราะพวกเมิ่งหนานซวี่ช่วยกันกู้สถานการณ์ไว้ ทุกคนคงตายด้วย “อุบัติเหตุ” ที่ถูกวางแผนไว้อย่างพิถีพิถันนี้ไปแล้ว

เว่ยเชิงหลีพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเว่ยเชิงโม่: “ไอ้หมอฟ่านยวนนั่น มีพ่อแบบนี้ก็นับว่าโชคร้ายจริง ๆ”

แต่เว่ยเชิงโม่กลับกล่าวว่า: “คนน่าสงสารย่อมมีจุดที่น่ารังเกียจ”

บนดาวเมืองหลวงนี้ไม่เคยขาดแคลนลูกหลานตระกูลใหญ่ แต่ที่เป็นขยะเปียกได้ขนาดนี้ มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

เงินทองและอำนาจ ไม่ใช่ข้ออ้างของการตกต่ำถึงเพียงนี้

“ก็จริงครับ” เว่ยเชิงหลีเริ่มยัดเนื้อแผ่นเข้าปากต่อ “จริง ๆ เขาก็ทำร้ายคนมาเยอะเหมือนกัน”

“ช่วงนี้ลำบากนายแล้วนะ” เว่ยเชิงโม่มองลูกพี่ลูกน้องคนสนิท แววตามีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

“หลังจากนี้เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง”

เว่ยเชิงหลีพยักหน้า ก่อนจะถามอย่างลองเชิง: “งั้นพรุ่งนี้… ผมมามารอกินข้าวได้ไหมครับ?”

เว่ยเชิงโม่: ……

กิน ๆ ๆ รู้จักแต่กินจริง ๆ นะนายน่ะ!