สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 88 ปลาทรงกระรอกรสเปรี้ยวหวาน

บทที่ 88 ปลาทรงกระรอกรสเปรี้ยวหวาน

เมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่เพิ่งจะถึงประตูบ้าน เจ้าตัวเล็กทั้งสองก็พุ่งพรวดออกมาทันที

เว่ยเชิงไป๋กอดขาของทั้งคู่ไว้แน่น เงยหน้าขึ้นมองด้วยความดีใจ: “อาเล็ก อาสะใภ้ กลับมากันแล้วเหรอครับ!”

เมิ่งซางลู่เดินตามออกมาเงียบ ๆ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ใคร ๆ ก็มองเห็นความปีติยินดีที่ล้นปรี่อยู่ในดวงตาของเขา

เมื่อเห็นวายร้ายตัวน้อยทั้งสองคน หัวใจที่เคยแขวนอยู่บนเส้นด้ายของเมิ่งหนานซวี่ก็วางลงได้เสียที ใบหน้าของเธอประดับไปด้วยรอยยิ้มงดงาม

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ไว้ใจ ‘ผู้ปกครองชั่วคราว’ อย่างเว่ยเชิงหลี แต่เป็นเพราะในยามที่เธอไม่รู้ตัว ที่ใดที่มีวายร้ายตัวน้อยอยู่ ที่นั่นก็คือหัวใจของเธอ

521 ก็กำลังร้องไห้กระซิกๆ: [เด็ก ๆ ระบบคิดถึงพวกเธอที่สุดเลย!]

เว่ยเชิงโม่ก้มลงอุ้มหลานชายตัวน้อยขึ้นมา แล้วออกแรงยกขึ้นลงเล็กน้อย: “อื้ม อ้วนขึ้นนะเนี่ย”

เว่ยเชิงไป๋ที่กำลังพยายามควบคุมน้ำหนัก: ……

อาเล็กครับ อาพูดเป็นบ้างไหมเนี่ย!

เมิ่งซางลู่แอบยิ้มในตา

กินแล้วไม่ขยับ จะไม่ให้อ้วนได้ไงล่ะ เวลาชวนไปออกกำลังกายก็ชอบแอบอู้!

ส่วนเมิ่งหนานซวี่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อุ้มหลานชายของตัวเองขึ้นมา: “ซางซาง คิดถึงอาไหมครับ?”

เมิ่งซางลู่เม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไรออกมา แต่หูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำฟ้องความจริง

เมิ่งหนานซวี่ที่โดนความน่ารักของเด็กน้อยจู่โจมจนใจสั่น เธอรีบหอมแก้มเขาไปฟอดใหญ่สองที

: “แต่อาสิ คิดถึงหลานจนแทบแย่เลย!”

คราวนี้ลามไปถึงใบหน้าของเมิ่งซางลู่ที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อา… อายังชอบหอมแก้มเหมือนเดิมเลยนะครับ!

ภาพทั้งหมดนี้ทำให้เว่ยเชิงไป๋อิจฉาสุด ๆ ทำไมอาของพี่ชายถึงหอมแก้มเอาใจขนาดนั้น แต่อาของเขาเอาแต่ทักว่าเขาอ้วน?

โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม!

เว่ยเชิงโม่ที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าหลานชายตัวเองกำลังงอน ยังคงซ้ำเติมต่อไปว่า: “เสื้อผ้าดูเหมือนจะเริ่มคับแล้วนะเนี่ย คราวหลังต้องซื้อเบอร์ใหญ่กว่าเดิมเบอร์นึงแล้วล่ะ”

เว่ยเชิงไป๋: ……

เว่ยเชิงไป๋รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววสิ้นหวังอย่างบอกไม่ถูก

อาเล็กคนนี้… เขาไม่เอาแล้ว

“แต่เสี่ยวไป๋ก็น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ” เว่ยเชิงโม่มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน

เว่ยเชิงไป๋ชะงักไป ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว ตอนที่คุณพ่อยังอยู่… ก็ชอบพูดประโยคนี้เหมือนกันเลย

มุมปากของเว่ยเชิงไป๋ยกยิ้มกว้างขึ้นมาทันที เห็นแก่ที่อาคิดถึงผม ผมจะยอมยกโทษให้ก็ได้ครับ

เขาโอบรอบคอเว่ยเชิงโม่แล้วพูดจาหวานหู: “ผมก็คิดถึงอาเหมือนกันครับ”

“แล้วคิดถึงอาสะใภ้ไหมจ๊ะ?” เมิ่งหนานซวี่ชะโงกหน้าเข้าถามยิ้ม ๆ

เธอวางเมิ่งซางลู่ลง แล้วรับช่วงต่ออุ้มวายร้ายหมายเลขสองมาจากอ้อมกอดเว่ยเชิงโม่

“คิดถึงแน่นอนครับ!” เว่ยเชิงไป๋เอาแก้มใส ๆ ถูไถกับแก้มเมิ่งหนานซวี่อย่างออดอ้อน เสียงหวานใสจนเมิ่งหนานซวี่รู้สึกเหมือนหัวใจจะละลาย

ส่วนเว่ยเชิงโม่ก็อุ้มเมิ่งซางลู่ขึ้นมาแทน แล้วออกแรงยกขึ้นลงเพื่อเช็กน้ำหนักอย่างเท่าเทียม

เมิ่งซางลู่: ……

คุณอาเว่ยเชิงครับ อาคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องชั่งน้ำหนักมนุษย์หรือไงครับ?

เว่ยเชิงไป๋ที่เห็นภาพนั้นซบลงบนไหล่เมิ่งหนานซวี่แล้วแอบขำคิกคัก

“ซางซางดูเหมือนจะผอมลงไปนิดนะ” เว่ยเชิงโม่ให้เมิ่งซางลู่นั่งบนท่อนแขนแข็งแรงของเขา “แต่ดูเหมือนจะสูงขึ้นด้วย”

ดวงตาสีเขียวเข้มของเมิ่งซางลู่ไหวระริกด้วยความยินดี เขาสูงขึ้นสองสามเซนติเมตรจริง ๆ คุณอาเว่ยเชิงมองปราดเดียวก็รู้เลยเหรอเนี่ย

เว่ยเชิงไป๋: ……

เขาหรี่ตามองเว่ยเชิงโม่ อาเป็นอาของใครกันแน่เนี่ย!

“พี่รอง พี่สะใภ้รอง ในที่สุดพวกพี่ก็กลับมาสักที” เว่ยเชิงหลีเห็นคนทั้งสองก็ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น

เมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่วางเด็กน้อยลง แล้วหันไปมองเขา

“เสี่ยวลิ่ว หลายวันที่ผ่านมาลำบากนายแล้วนะ” เว่ยเชิงโม่เอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ

ถ้าไม่มีเว่ยเชิงหลี เขาคงไม่สามารถรู้ข้อมูลเชิงลึกบนดาวเมืองหลวงได้ขนาดนี้ การที่หาข่าวมาได้มากขนาดนี้ อีกฝ่ายคงต้องยอมแลกอะไรไปไม่น้อยเลยทีเดียว

เว่ยเชิงหลีเอาหมัดชนเบา ๆ ที่ไหล่ซ้ายของเว่ยเชิงโม่ แล้วยิ้มร่า: “พี่น้องบ้านเดียวกัน จะขอบคุณทำไมกันพี่?”

ดวงตาสีส้มทองของเขาดูเหมือนดวงอาทิตย์ที่แผดจ้า เปล่งประกายสว่างไสวอย่างไม่มีอะไรเทียบได้

เมิ่งหนานซวี่จูงมือเด็กน้อยข้างละคน: “พวกเราเข้าไปคุยข้างในกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฉันจะทำของอร่อย ๆ ให้ทุกคนทานเอง”

อาหารเลิศรสกับการกลับมาพบกัน… มันเป็นของคู่กันที่สุดแล้ว จริงไหมคะ?

วันนี้เมิ่งหนานซวี่ตั้งใจจะทำ ‘ปลาทรงกระรอก’

ปลาทรงกระรอกเป็นเมนูที่ทดสอบทักษะการใช้มีดของเชฟมากที่สุด เมิ่งหนานซวี่สะบัดมือสับฉับเดียวก็แยกส่วนหัวและส่วนหางออกจากกันทันที หลังจากจัดการส่วนหัวและหางเรียบร้อย เธอก็หันมาจดจ่อที่ลำตัวปลา

มีดตีเหล็กในมือเธอราวกับมีความคมเป็นพิเศษ เมิ่งหนานซวี่เลาะก้างหลักออกได้อย่างง่ายดาย จนบนเขียงเหลือเพียงเนื้อปลาสีขาวราวหิมะสองชิ้นที่วางนิ่งรอการแปรรูปขั้นต่อไป

วายร้ายตัวน้อยทั้งสองนั่งไหล่เบียดกันบนม้านั่งตัวเล็กในครัว เฝ้าดูอย่างตั้งอกตั้งใจ

เว่ยเชิงไป๋ดูตื่นเต้น: “วันนี้กินปลาล่ะ!”

เมิ่งซางลู่ปรายตามอง: “คราวนี้สมใจอยากเลยสินะ”

เฮ้อ… สมแล้วที่เป็นน้องชายจอมตะกละของพี่ นายอ้วนขึ้นเพราะอะไร นายไม่รู้ตัวจริง ๆ เหรอ?

ท่าทางของเมิ่งหนานซวี่ลื่นไหลอย่างยิ่ง เธอแทบไม่ต้องหยุดคิดเลยว่ามีดควรจะกรีดลงตรงไหน

เพียงครู่เดียว บนเนื้อปลาสีขาวนวลก็ปรากฏรอยบากเป็นตารางถี่ ๆ รอยมีดเหล่านี้ถูกควบคุมน้ำหนักมืออย่างดีเยี่ยม โดยไม่ทำให้หนังปลาขาดเลยสักนิด

ขั้นตอนต่อมาคือการหมักปลา เมิ่งหนานซวี่ซอยขิงและต้นหอมอย่างรวดเร็ว ใส่ลงในชามตามด้วยเกลือ เหล้าทำอาหาร น้ำแช่พริกหอม และเนื้อปลาที่เพิ่งเตรียมเสร็จ

เพื่อให้รสชาติเข้าเนื้อ เมิ่งหนานซวี่ใช้มือคลุกเคล้าให้ทั่ว จากนั้นก็แค่รอเพียงสามนาที การเตรียมการก็เสร็จสมบูรณ์

เธอตั้งกระทะบนเตา ใส่น้ำมันรอจนร้อน เมิ่งหนานซวี่นำเนื้อปลาที่หมักได้ที่ลงไปชุบในไข่ไก่ที่มอสเตรียมไว้ให้ แล้วยกขึ้นมาคลุกกับแป้งข้าวโพดให้ทั่ว

พอน้ำมันได้อุณหภูมิที่พอเหมาะ เธอก็หย่อนปลาลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว เพียงชั่วพริบตา เนื้อปลาก็ฟูพองตัวออก ดูเหมือนหางที่เป็นพวงนุ่มของกระรอกไม่มีผิด

“เหมือนหางของดาเลน่าเลย!” เว่ยเชิงไป๋ดวงตาเป็นประกาย

เมิ่งซางลู่ถามขึ้นเบา ๆ: “ดาเลน่าคือใคร?”

“เพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลของผมเองครับ ร่างสัตว์ของเธอเป็นกระรอกตัวน้อย น่ารักสุด ๆ เลย!” เว่ยเชิงไป๋ทำท่าทางเหมือนตกอยู่ในภวังค์ความคิด

“เสียดายที่พอเธอเห็นผมเธอก็วิ่งหนีตลอด ทั้งที่ผมอยากจะเป็นเพื่อนกับเธอแท้ ๆ”

พูดจบ เขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เมิ่งซางลู่: ……

กระรอกเห็น “แมว” แล้วไม่หนีนี่สิแปลก?

เมิ่งหนานซวี่ไม่ได้ยินบทสนทนาของเด็ก ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว เธอตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการทำน้ำราดซอสอย่างขะมักเขม้น

กระเทียมสับ, หน่อไม้เต๋า, มะเขือเทศ, น้ำตาลทราย, เกลือ, น้ำส้มสายชูขาว และน้ำแป้งมันในปริมาณที่พอเหมาะ น้ำซอสรสเปรี้ยวหวานแสนอร่อยก็เสร็จสมบูรณ์

ซ่า

น้ำซอสสีแดงส้มดูน่ากินราดลงบนเนื้อปลาสีเหลืองทองที่กรอบนอกนุ่มใน กลิ่นหอมอันยอดเยี่ยมก็ขจรขจายออกมาทันที

รสชาติเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ คือสิ่งที่ดึงดูดใจเด็กที่สุด วายร้ายทั้งสองมองหน้ากันไปมา ต่างก็ตั้งตารออาหารเมนูใหม่ของวันนี้อย่างเต็มที่

“ทานข้าวได้แล้วจ้า!” เมิ่งหนานซวี่ยกปลาทรงกระรอก เมนูหลักเพียงอย่างเดียวของวันนี้มาวางบนโต๊ะ “ใครจะไปตามพวกอา ๆ ลงมาทานข้าวเอ่ย?”

“ผมเองครับ!” เว่ยเชิงไป๋ยกมืออาสาอย่างว่องไว

เมิ่งหนานซวี่ยิ้ม: “งั้นภารกิจนี้ฝากหลานเลยนะ!”

เธอมองไปที่เมิ่งซางลู่: “ซางซางมาช่วยอาจัดโต๊ะหน่อยนะครับ”

เด็กน้อยทั้งสองรีบเคลื่อนไหวทันที เมิ่งหนานซวี่ทำน้ำเลมอนสดแช่เย็นเหยือกใหญ่เสร็จอย่างรวดเร็วภายใต้ความช่วยเหลือของวายร้ายเบอร์หนึ่ง

เว่ยเชิงหลีเพิ่งเดินลงมาถึงชั้นล่างก็ได้กลิ่นหอมฟุ้ง เขาซดอากาศเข้าปอดลึก ๆ แล้วอุทานว่า: “หอมมาก!”

มันคนละเรื่องกับทีรามิสุเลยนะเนี่ย!

ก่อนหน้านี้เมิ่งหนานซวี่เคยส่งทีรามิสุไปให้เขาไม่น้อย เขาเคยนึกว่านั่นคือที่สุดของอาหารเลิศรสแล้ว ที่ไหนได้ กลายเป็นว่าเขาโลกแคบไปเองจริง ๆ

เว่ยเชิงโม่ก็ได้กลิ่นหอมนี้เช่นกัน เขามองไปทางเว่ยเชิงหลี: “นายนี่โชคดีนะ นี่คือเมนูใหม่”

พอได้ยินว่าพี่ชายรองของตัวเองก็ยังไม่เคยทาน เว่ยเชิงหลีก็ยิ่งตื่นเต้นทนไม่ไหว

พี่สะใภ้รองนี่ใจถึงจริง ๆ!

ทันทีที่ทั้งสองมาถึงโต๊ะอาหาร ก็ถูกดึงดูดด้วยรูปร่างที่แปลกตาของปลาทรงกระรอกบนโต๊ะ

“นี่มัน… กระรอกเหรอครับ?” เว่ยเชิงหลีประหลาดใจ

เมิ่งหนานซวี่วางน้ำเลมอนสดลงบนโต๊ะ: “จานนี้เรียกว่าปลาทรงกระรอกค่ะ ดูเหมือนชื่อเลยใช่ไหมล่ะ?”

เว่ยเชิงหลีพยักหน้ารัว ๆ แถมยังใช้สมองกลถ่ายรูปชุดใหญ่: “ผมต้องเอาไปอวดให้วิลล์ดูให้ได้เลย ฮ่า ๆ ๆ!”

เมิ่งซางลู่มองเว่ยเชิงไป๋ที มองเว่ยเชิงหลีที แล้วถอนหายใจยาวราวกับผู้ใหญ่ที่เบื่อหน่ายโลกพวกคุณทำไมถึงดูเด็กน้อยกันขนาดนี้นะ? หรือว่าสัตว์ตระกูลแมวจะเป็นแบบนี้กันหมด? ให้ตายสิ ดูเหมือนจะมีแค่คุณอาเว่ยเชิงคนเดียวที่พึ่งพาได้จริง ๆ

ปลาทรงกระรอกรสเปรี้ยวหวานนั้นรสชาติดีเยี่ยม เว่ยเชิงหลีที่เพิ่งทานเข้าไปคำแรกก็ถึงกับตาโตปลาเนี่ย มันอร่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

สัมผัสแรกที่เข้าปากคือความหวานที่พอเหมาะพอเจาะ ตามมาด้วยความเปรี้ยวที่ละมุนลิ้น ช่วยตัดเลี่ยนของความหวานและชูความหอมออกมา ความเปรี้ยวหวานที่ถักทอกลายเป็นรสชาติที่ทำให้คนรู้สึกรื่นรมย์ จนคนทานอดไม่ได้ที่จะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

พอกัดลงไป แป้งกรอบ ๆ ด้านนอกก็แตกตัวออก เนื้อปลาที่ฉ่ำและนุ่มก็มาเจอกับซอสรสเลิศที่แสนหอมหวาน การจับคู่ที่สมบูรณ์แบบนี้ทำให้คนกินแทบจะหยุดไม่ได้

เว่ยเชิงหลีมองไปที่วายร้ายตัวน้อยทั้งสอง แววตาเต็มไปด้วยความเมตตาเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

เด็กดี… ต่อไปอาหกจะได้กินของอร่อยแบบนี้อีกไหม ก็ขึ้นอยู่กับพวกหลานแล้วนะ!

อาเต็มใจจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กชั่วคราวให้พวกหลานตลอดไปเลย!