สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 97 วายร้ายน้อยผู้กล้าหาญ ช่วยชีวิตตัวเอก
บทที่ 97 วายร้ายน้อยผู้กล้าหาญ ช่วยชีวิตตัวเอก
เพื่อให้ต้อนรับแขกได้อย่างเต็มที่ เมิ่งหนานซวี่และเว่ยเชิงโม่จึงฝากฝังเจ้าก้อนแป้งทั้งสองไว้กับ “พี่เลี้ยงสารพัดประโยชน์” อย่างเว่ยเชิงหลี
เว่ยเชิงหลีที่รับภารกิจในยามวิกฤต ขบคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจพาทั้งคู่ไปยังสวนสนุกแห่งใหม่ที่เพิ่งเปิดบนดาวเมืองหลวง “ซานไห่”
“พวกหลานอยากไปสวนสนุกไหมครับ?” น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยการหลอกล่อ “เพิ่งเปิดใหม่เลยนะ พวกหลานต้องไม่เคยเห็นแน่ๆ!”
พอนึกถึงรีวิวในสตาร์เน็ตเกี่ยวกับสวนสนุกนี้ เว่ยเชิงหลีก็รู้สึกคันไม้คันมืออยากไปเองสุด ๆ
เมิ่งซางลู่: ……
อาหลีครับ เก็บอาการตื่นเต้นหน่อย ผมรู้ว่าอาอยากไปเองมากกว่า!
“จริงเหรอครับ!” ต่างจากเมิ่งซางลู่ เว่ยเชิงไป๋ให้เกียรติอาของเขามาก
เขาโผเข้ากอดพี่ชายกำมะลออย่างร่าเริง ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “งั้นพวกเราไปสวนสนุกด้วยกันเถอะ!”
เมิ่งซางลู่: ……
ทำไมถึงได้ขี้อ้อนขนาดนี้นะ?
เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ลูบผมอ่อนนุ่มของเว่ยเชิงไป๋เบา ๆ: “ก็ได้ครับ”
เว่ยเชิงไป๋และเว่ยเชิงหลีประสานเสียร้อง “เย้!” อย่างดีใจ
เมิ่งซางลู่: ……
เขามองกลับไปที่วิลล่า พลางให้คำมั่นสัญญาในใจกับอาสาวและอาเว่ยเชิงโม่ เขาจะดูแลเสี่ยวไป๋และอาหลีให้ดีที่สุดเอง!
“ซานไห่” สมกับที่เป็นสวนสนุกที่ฮอตที่สุดในตอนนี้ เครื่องเล่นภายในทั้งสนุกและน่าสนใจ ทุกอย่างเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ดวงตาของเว่ยเชิงไป๋และเว่ยเชิงหลีก็เป็นประกายวับ แม้แต่เมิ่งซางลู่ก็ไม่เว้น
จำลองการบังคับหุ่นยนต์รบ, การแข่งขันยิงปืนโฮโลแกรม, การประลองกำลังกับสัตว์อสูร, การสำรวจโลกดาวแม่… และที่น่าทึ่งคือ มีกระทั่ง “ห้องครัวจิ๋วอาหารโบราณ”!
“พี่สาวครับ ช่วยแนะนำส่วนนี้ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”
เมิ่งซางลู่เงยหน้าถามพนักงานสาวอย่างจริงจัง
พนักงานต้อนรับถูกเรียกว่า “พี่สาว” จนใจละลาย “แน่นอนค่ะไม่มีปัญหาเลย!”
“ห้องครัวจิ๋วคือโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดของซานไห่ เด็ก ๆ สามารถมาสัมผัสเสน่ห์ของอาหารโบราณได้ที่นี่ค่ะ”
เธอสไลด์นิ้วเบา ๆ วิดีโอโปรโมตก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทั้งสามคน
“โปรเจกต์นี้เกิดจากเจ้าของสวนสนุกของเราชื่นชอบสตรีมเมอร์ท่านหนึ่งมาก เชื่อว่าพวกคุณคงเคยได้ยินชื่อเธอ เธอคือคุณเมิ่งหนานซวี่ค่ะ”
พอนึกถึงรสชาติที่ชวนน้ำลายสอ พนักงานสาวก็เผลอกลืนน้ำลาย: “คุณเมิ่งน่ะ สุดยอดจริง ๆ ค่ะ!”
“เจ้าของพวกคุณเป็นแฟนคลับคุณเมิ่งด้วยเหรอครับ?” เว่ยเชิงหลีถามอย่างแปลกใจ
พนักงานสาวตอบอย่างหนักแน่น “แฟนพันธุ์แท้เลยค่ะ!”
เธอชี้ไปที่ป้ายประกาศทางเข้า “เห็นไหมคะ ถ้าเป็นแฟนคลับของคุณเมิ่ง ค่าตั๋วลดทันที 20%!”
เธอเล่าด้วยความปลาบปลื้ม “บอสของเราเคยไปขออนุญาตคุณเมิ่งแล้ว แต่คุณเมิ่งบอกว่าอาหารเป็นของทุกคน ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตเรื่องแบบนี้กับเธอ บอสของเราเลยประทับใจมาก สั่งให้ตั้งกฎนี้ขึ้นมาทันทีค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งซางลู่และเว่ยเชิงไป๋สบตากัน พลันรู้สึกชอบที่นี่ขึ้นมาทันที!
เว่ยเชิงหลีรีบเปิดบัญชีผู้ใช้ของตัวเองให้ดูอย่างร่าเริง “ผมเป็นแฟนคลับระดับ 8 เลยนะ”
พนักงานสาวตาโตด้วยความยินดี “คุณโชคดีมากค่ะ บอสบอกว่าแฟนคลับระดับ 8 ขึ้นไป ลด 50% ค่ะ!”
สายรัดข้อมือของเว่ยเชิงหลีสว่างวาบ เขาพบบรรดาสิทธิ์การเข้าถึงเครื่องเล่นทุกอย่างถูกเปิดให้ทั้งหมด
“บอสพวกคุณตาถึงจริง ๆ!” เว่ยเชิงหลีชมจากใจ
พนักงานสาวปิดปากหัวเราะ: “ฉันก็คิดแบบนั้นค่ะ”
หลังจากนั้น อาหลานตระกูลเว่ยเชิงก็เล่นกันจนบ้าคลั่ง! อันนี้ก็น่าสนุก! อันนั้นยังไม่เคยลอง! อันนี้ขออีกรอบ! ทั้งสองคนไม่มีความสำรวมของเผ่าพันธุ์สัตว์นักล่าเลยสักนิด
เมิ่งซางลู่ส่ายหน้า กำลังจะปฏิเสธคำชวนให้เล่นอีกรอบ แต่ดันไปสบเข้ากับดวงตาสีเขียวมรกตที่ฉ่ำน้ำของเว่ยเชิงไป๋เสียก่อน
พี่จะไม่เล่นกับผมจริง ๆ เหรอครับ?
เมิ่งซางลู่: ……
เขากลืนคำพูดลงคอไปทันที
เอาเถอะ ในเมื่อเขาเป็นพี่ชายคนนี้… จะยอมให้หน่อยก็ได้ ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาฉายแววขบขันโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ซะด้วยซ้ำ
เว่ยเชิงไป๋มองดูพี่ชายที่ปากไม่ตรงกับใจแล้วยิ้มกว้าง เขาบอกแล้วไง ว่าไม่มีใครต้านทานไม้ตายการอ้อนของเขาได้!
ต่อให้เป็นพี่ชายที่ดูเย็นชาคนนี้ก็เถอะ!
เว่ยเชิงหลีมองดูการหยอกล้อของเจ้าเด็กทั้งสองด้วยความรู้สึกเป็นสุขเด็ก ๆ นี่เยียวยาจิตใจจริง ๆ แฮะ จนเขาเองก็อยากมีลูกบ้างแล้วสิ!
พอนึกถึงตรงนี้ เว่ยเชิงหลีก็ชะงัก แฟนยังไม่มีเลย ฝันกลางวันอะไรเนี่ยเรา!
เจ้าแมวยักษ์โสดสนิทเปลี่ยนความโศกเศร้าเป็นพลัง ไปถล่มเกมประลองกำลังจนเอาชนะผู้ปกครองคนอื่น ๆ ได้ราบคาบ
เขารู้สึกดีขึ้นมากเมื่อเห็นบรรดาผู้แพ้ระเนระนาดกันไปหมด จากนั้นเขาก็พาวายร้ายน้อยทั้งสองเดินออกมา ทิ้งให้เด็ก ๆ ที่ยืนงงกับพ่อแม่ที่อับอายยืนจ้องตากันเอง
เด็ก ๆ: ทำไมเกมจบเร็วจัง?
พ่อแม่: มหาเทพเลเวลตันที่ไหนมาตบเด็กในสวนสนุกเนี่ย? อุตส่าห์จะได้โชว์เท่ต่อหน้าลูกแล้วเชียว!
ความพังทลายของเหล่าพ่อแม่ เว่ยเชิงหลีไม่ได้รับรู้ด้วยเลย ตอนนี้เขากำลังไปหยิบน้ำดื่มให้เด็ก ๆ
เจ้าของสวนสนุกซานไห่สมกับเป็นแฟนตัวยง ภายในสวนสนุกถึงกับมี “น้ำเลมอนสดแช่เย็น” ให้บริการ
เมื่อดื่มลงไป รสชาติเปรี้ยวหวานเย็นชื่นใจทำให้รู้สึกผ่อนคลายทันที
เว่ยเชิงไป๋จิบไปคำหนึ่งแล้วหรี่ตา: “ไม่อร่อยเท่าที่คุณอาสะใภ้ทำเลยครับ”
เมิ่งซางลู่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เว่ยเชิงหลีที่กำลังดื่มอย่างเอร็ดอร่อย: ……
เด็ก ๆ ครับ อย่าพูดเลย พูดอีกอาจะร้องไห้ด้วยความอิจฉาแล้วนะ
“แก้วนี้ของฉัน!” เสียงดุดันดังขึ้นกะทันหัน หนึ่งผู้ใหญ่สองเด็กที่กำลังคุยกันอยู่หันไปมองทันที
ชายร่างกำยำยืนค้ำหัวเด็กน้อยคนหนึ่ง: “แกเป็นเด็กภาษาอะไร ไม่รู้จักมารยาทเหรอ มาแย่งของคนอื่นได้ไง?”
เขาพูดพลางยื่นน้ำเลมอนในมือให้หญิงสาวข้างกาย
แต่หญิงสาวคนนั้นไม่รับ เธอขมวดคิ้ว: “ฉันไม่เอาหรอก คุณคืนน้องเขาไปเถอะ”
เธอมองเห็นชัดเจนว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นคนหยิบน้ำเลมอนได้ก่อน
ชายคนนั้นหน้าเสีย แสดงท่าทางรำคาญใจ: “ก็เธอบอกว่าอยากดื่มไม่ใช่เหรอ ให้ก็รับไปสิ!”
เขากระซิบพึมพำ: “ผู้หญิงนี่มันวุ่นวายจริง ๆ”
หญิงสาวโกรธจัด: “แย่งของกระทั่งเด็ก แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า!”
เธอขว้างกระเป๋าใส่เขาทันที: “แกมันเป็นตัวอะไรกันแน่?”
ชายคนนั้นเบี่ยงหลบด้วยความโมโห: “ทำแบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ดี สรุปจะเอายังไงกันแน่?”
เขายิ่งคิดยิ่งแค้น ถึงขั้นจะทำร้ายผู้หญิง เว่ยเชิงหลีกำลังจะก้าวเข้าไปห้าม แต่แล้วเขาก็เห็นหญิงสาวคนนั้นกลายร่างเป็นร่างต้น
โฮก!
หมีน้ำตาลตัวเขื่องคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด: “เข้ามาสิ! นึกว่าฉันจะกลัวแกเหรอ?”
เว่ยเชิงหลี: ……
เขาค่อย ๆ ถอยเท้ากลับเงียบ ๆ
เขาที่เป็นเสือดาวล่าเนื้อซึ่งเน้นความเร็ว คงไม่เหมาะจะเข้าไปให้หมีตบหรอกนะเชื่อใจพี่สาวคนนั้นเถอะ เธอทำได้แน่!
ถึงจะคิดแบบนั้น แต่เว่ยเชิงหลีก็ยังคอยจับตาสถานการณ์ตลอดเวลา ถึงจะเก่งแค่ไหนเธอก็เป็นผู้หญิง ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ เขาต้องพุ่งเข้าไปทันที!
พี่สาวหมีน้ำตาลดูเหมือนจะมีพลังต่อสู้เต็มพิกัด เธอก้มมองชายคนนั้น: “ไป! ขอโทษเด็กเดี๋ยวนี้!”
ชายคนนั้นเริ่มขี้ขลาด เขาเป็นแค่หมาป่าโดดเดี่ยวจะไปสู้แม่หมีได้ยังไง เขาหันไปหาเด็กน้อยคนนั้น ทำท่าเหมือนจะขอโทษ แต่เขากลับเปลี่ยนมือเป็นกรงเล็บแหลมคม พุ่งเข้าหาเด็กแทน!
ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสือดาวหิมะตัวน้อย กระโจนเข้าไปอย่างไม่เกรงลัว พุ่งชนชายคนนั้นจนกระเด็นออกไปเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ เด็กน้อยคนนั้นเบิกตากว้าง มองเว่ยเชิงไป๋ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูน
ชายคนนั้นเซถลาเพราะแรงชน เขาจ้องมองเจ้าเสือดาวหิมะสีขาวโพลนด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย
เสือดาวหิมะน้อยไม่หนี ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องกลับด้วยท่าทางท้าทายสุดขีด!
ชายคนนั้นโกรธจนหน้ามืด กำลังจะสั่งสอนเจ้าเด็กไม่เจียมตัว แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่คอ หมาป่าหิมะตัวน้อย กัดเข้าที่ลำคอของเขา
อาเว่ยเชิงโม่เคยบอกไว้ ฟันของพวกเขาตอนนี้ยังไม่แหลมพอ แม้จะกัดโดนจุดสำคัญก็ไม่ถึงตาย
ดวงตาสีเขียวเข้มของเมิ่งซางลู่ฉายแววเย็นเยือก ในขณะที่ชายคนนั้นกำลังดิ้นรน เขาก็สะบัดกรงเล็บตะปบเข้าอย่างจัง
ตีหน้าเบี่ยงเบนความสนใจ โจมตีจริงคือกระบวนท่าหลัง!
ชายคนนั้นล้มตึงลงกับพื้นทันที
หมาป่าหิมะน้อยร่อนลงพื้นอย่างสง่างาม ไม่ยอมให้ฝุ่นเปื้อนขนแม้แต่นิดเดียว อืม… น้ำยาที่ทำจากดอกแมนเดรคของอาสะใภ้นี่ใช้ดีจริง ๆ ฤทธิ์ทำให้มึนงงเป็นเลิศ!
พี่สาวหมีน้ำตาลที่กำลังจะพุ่งเข้ามา: ……
นี่ฉันฝันไปใช่ไหม! ไม่งั้นจะเห็นภาพแบบนี้ได้ยังไง?
เว่ยเชิงหลีที่รู้พลังการต่อสู้ของเด็ก ๆ ดีแต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ไม่ว่าจะดูกี่ครั้ง ก็ยังรู้สึกว่ามันเหนือธรรมชาติเกินไป นี่คือพลังต่อสู้ที่เด็กน้อยควรจะมีจริง ๆ เหรอ?!
เว่ยเชิงหลีเดินมึน ๆ เข้ามา พลางคิดว่าพี่ชายรองพูดถูกแล้ว เขาต้องเร่งฝึกซ้อมให้หนักกว่านี้จริง ๆ เสือดาวหิมะน้อยเดินเข้าไปหาเด็กแปลกหน้าคนนั้น แล้วร้อง “เมี๊ยวววว” ออกมาคำหนึ่ง หมาป่าหิมะน้อยที่อยู่ข้าง ๆ ถึงกับเอามือกุมขมับด้วยความเพลียใจ
เด็กน้อยแปลกหน้า: ผู้มีพระคุณอยากจะบอกอะไรฉันนะ?
เสือดาวหิมะน้อย: ขอดูสร้อยข้อมือลูกบิดรุ่นลิมิเต็ดในมือนายหน่อยได้ไหม?
พอเห็นว่าอีกฝ่ายฟังไม่รู้เรื่อง เว่ยเชิงไป๋จึงคืนร่างมนุษย์แล้วถามซ้ำอีกรอบ
“แน่นอนครับ!” เด็กน้อยแปลกหน้าตื่นเต้นมาก เขารีบถอดสร้อยข้อมือส่งให้เว่ยเชิงไป๋ทันที “ผมยกให้เลยครับ ขอบคุณมากที่ช่วยผมไว้!”
เมิ่งซางลู่คืนร่างมนุษย์เช่นกัน: “นายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
เด็กน้อยแปลกหน้าเกาหัวอย่างเขิน ๆ “ผมชื่อ เหวินเหรินเฮ่า ครับ ผมขอเป็นเพื่อนกับพวกคุณได้ไหม?”
เมิ่งหนานซวี่รู้สึกว่าตัวเองต้องฟังผิดไปแน่ ๆ
“หลานบอกว่าเด็กคนนั้นชื่ออะไรนะจ๊ะ?”
เว่ยเชิงไป๋เอียงคอ “เขาบอกว่าเขาชื่อ เหวินเหรินเฮ่า ครับ”
เมิ่งหนานซวี่: ……
ระบบ 521 ที่แอบฟังวีรกรรมของเด็ก ๆ อยู่ ……
หนึ่งคนหนึ่งระบบถึงกับสติหลุดลอย เหวินเหรินเฮ่า… นั่นมันชื่อของ ‘บุตรแห่งโชคชะตา’ ในเส้นเรื่องเดิมไม่ใช่เหรอ?
พระเอก… นายมาเร็วเกินไปหรือเปล่าเนี่ย!
Comments for chapter "บทที่ 97 วายร้ายน้อยผู้กล้าหาญ ช่วยชีวิตตัวเอก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
