สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 98 ร้านหม้อไฟเปิดกิจการแล้ว

บทที่ 98 ร้านหม้อไฟเปิดกิจการแล้ว

“ที่แท้ก็เด็กคนนั้นเอง” เว่ยเชิงโม่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เขากลับมาที่ดาวเมืองหลวงแล้วเหรอ?”

เมิ่งซางลู่เอียงคอถาม: “อาเว่ยเชิงโม่รู้จักเสี่ยวเฮ่าด้วยเหรอครับ?”

เมิ่งหนานซวี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ นี่มันสถานการณ์อะไรกัน ทำไมถึงเริ่มเรียกชื่อเล่นกันสนิทสนมขนาดนี้แล้วล่ะ?

ระบบ 521 ตรวจสอบข้อมูลของตัวเองแล้วรู้สึกว่ามันอาจจะติดไวรัสระดับสูงเข้าให้: [โฮ โฮสต์ครับ ทำไมมหาวายร้ายน้อยถึงได้เจอพระเอกก่อนเวลาขนาดนี้?] ตามบทเดิมพวกเขาไม่ควรจะเจอกันจนกว่าจะอีกยี่สิบปีข้างหน้าไม่ใช่เหรอ!

ระบบ 521 แทบจะสติแตกไปแล้ว!

แน่นอนว่าเมิ่งหนานซวี่ตอบคำถามของ 521 ไม่ได้

แต่สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคืออีกเรื่องหนึ่งซางซางของเธอไปสนิทกับคนอื่นง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

มันไม่มีเหตุผลเลย!

เว่ยเชิงโม่อุ้มเมิ่งซางลู่ไปวางบนโซฟา “เหวินเหรินเฮ่าเป็นลูกของเพื่อนผมเองครับ”

“อ้อ! นึกออกแล้ว เจ้านั่นคือลูกชายของเหวินเหรินเซียวนี่เอง!”

เว่ยเชิงหลีที่กำลังนั่งกินมันฝรั่งทอดอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็นึกอะไรออกแล้วอุทานเสียงดัง “ที่แท้ก็เจ้าเด็กดวงจู๋คนนั้นเองเหรอ ทำไมผมเพิ่งนึกออกนะ?”

เว่ยเชิงไป๋ที่นั่งอยู่ข้างเมิ่งหนานซวี่กำลังดูดน้ำผลไม้ ได้ยินคำนั้นเข้าก็ทวนคำตาม: “เด็กดวงจู๋?”

น้ำเสียงของเขาช่างไร้เดียงสา เมื่อพูดคำว่า “ดวงจู๋” ออกมามันจึงดูน่ารักมากจนเมิ่งหนานซวี่รู้สึกใจละลาย

ระบบ 521 ที่กำลังกังวลจนข้อมูลร่วงกราว: ……

โฮสต์ครับ ช่วยสนใจเรื่องที่เป็นการเป็นงานหน่อยได้ไหม!

เว่ยเชิงหลีกินมันฝรั่งในมือจนหมด แล้วขยิบตาให้ลูกพี่ลูกน้อง: “ให้พี่รองเล่าเถอะ พี่เขารู้เรื่องนี้ดีกว่าใคร”

เมิ่งหนานซวี่และวายร้ายน้อยทั้งสองหันไปมองเว่ยเชิงโม่พร้อมกัน ท่าทางและจังหวะการขยับตัวเหมือนกันเป๊ะไม่มีผิดเพี้ยน

เว่ยเชิงโม่เหมือนถูกจี้จุดขำบางอย่าง เขาหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ เธอและเจ้าก้อนแป้งสองคนนี้ ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ?

เว่ยเชิงหลีมองดูพี่ชายที่นั่งยิ้มคนเดียวแล้วลอบเรอออกมาเบา ๆ เขาก็ไม่ได้กินเยอะนะ ทำไมจู่ ๆ ถึงรู้สึก “อิ่มทิพย์” ขนาดนี้?

“พวกหลานจำได้ไหมว่าชื่อ ‘มิติซูมิ’ มีที่มายังไง?” เว่ยเชิงโม่ลูบหัวเสี่ยวซางลู่แล้วถามช้า ๆ เว่ยเชิงไป๋ยกมือตอบ

“จำได้ครับ คุณปู่เอ้าเทียนเป็นคนตั้ง!”

บรรพบุรุษตระกูลเหวินเหรินชื่นชอบ “ตำราโบราณ” ที่ตกทอดมาจากดาวแม่มาก หลังจากศึกษาอย่างหนัก นอกจากจะตั้งชื่อธุรกิจครอบครัวว่า ‘มิติซูมิ’ แล้ว เขายังตั้งฉายาให้ตัวเองว่า ‘เอ้าเทียน’ (ผู้เกรียงไกรเหนือน่านฟ้า) อีกด้วย

เรื่องนี้ทั้งเมิ่งหนานซวี่และวายร้ายน้อยจำได้ขึ้นใจ

“เหวินเหรินเซียวคือลูกพี่ลูกน้องของพวกเหวินเหรินโจ้วครับ”

เว่ยเชิงโม่อธิบาย “เขาถอดแบบมาจากบรรพบุรุษคนนั้นเป๊ะ หลงใหลในตำราโบราณจนวางไม่ลง”

พูดถึงตรงนี้ เว่ยเชิงโม่หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “เพราะงั้นตอนที่เสี่ยวเฮ่าเกิดมา เขาเลยยืนกรานจะตั้งชื่อลูกว่า เหวินเหรินรื่อเทียน”

เมิ่งหนานซวี่: ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!

ตระกูลเหวินเหรินนี่มันสายเลือดตระกูลมหัศจรรย์อะไรขนาดนี้เนี่ย! เมิ่งหนานซวี่หัวเราะจนน้ำตาแทบไหล

มิน่าล่ะเจ้าเด็กนั่นถึงได้เป็นพระเอก! ดูชื่อสิ ‘รื่อเทียน’ นี่มันชื่อมาตรฐานพระเอกนิยายชัด ๆ!

แต่น่าเสียดายที่ในเส้นเรื่องเดิมกลับโดนวายร้ายน้อยสองคนนี้กดทับจนมิด

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้เมิ่งซางลู่และเว่ยเชิงไป๋กลับแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อเพื่อนใหม่ของพวกเขาอย่างสุดซึ้ง

ฟังยังไงนี่ก็ไม่ใช่ลูกในไส้ชัด ๆ!

เว่ยเชิงหลีเล่าเสริมอย่างสะใจ: “จากนั้นพี่เซียวก็โดนพ่อเขาซัดหมอบไปรอบนึง”

แม้จะอยู่ห่างออกไปครึ่งเขตไป๋หู่ แต่เขาก็ยังแว่วเสียงกรีดร้องของพี่เซียวและเสียงคำรามของอาเหวินเหรินได้เลย

“สุดท้ายพี่เซียวเลยต้องยอมประนีประนอม” เว่ยเชิงโม่เห็นภาพเหตุการณ์ในวันนั้นแล้วแววตาก็เจือรอยยิ้ม

“เสี่ยวเฮ่าเลยได้ชื่อปัจจุบันมาแทน”

เมิ่งซางลู่: ……

คำว่า ‘เฮ่า’ มันก็ประกอบมาจากคำว่า ‘รื่อ’ กับ ‘เทียน’ ไม่ใช่เหรอครับ? คุณพ่อของเสี่ยวเฮ่าจะยึดติดกับชื่อนี้ไปถึงไหนกัน!

ทางด้านเว่ยเชิงไป๋ถอนหายใจอย่างสุขุม: “ดูท่าครั้งหน้าผมต้องทำดีกับเขาให้มากหน่อยแล้วล่ะ ใครใช้ให้เขาน่าสงสารขนาดนี้”

ต้องใช้ชื่อที่เกือบจะเป็น ‘รื่อเทียน’ ฟังดูรันทดสุด ๆ ไปเลย!

แม้แต่ 521 ก็ยังอดรำพึงไม่ได้ [พระเอกคนนี้ดูจะลำบากหน่อยนะ]

เมิ่งหนานซวี่ยิ้มขำ: “หลานไม่ต้องกังวลไปหรอก ถ้าจะห่วงก็ห่วงเจ้าพระเอกน้อยเถอะจ้ะ”

ระบบ 521 ชะงักไป

นั่นสิ… ไม่เหมือนโลกอื่น โลกนี้มันคือโลกที่วายร้ายไล่ตบพระเอกนี่นา! บุตรแห่งโชคชะตาชายหญิงสองคนรวมกันยังสู้เด็กสองคนนี้ไม่ได้เลย สิ่งที่มันควรจะกังวลจริง ๆ คือความปลอดภัยของสองคนนั้นต่างหาก

521: ……

เกือบลืมไปเลยว่าเจ้าเด็กสองคนนี้ในเส้นเรื่องเดิมน่ากลัวขนาดไหน

ระบบ 521 พูดอย่างจริงจัง: [โฮสต์ครับ งั้นผมฝากด้วยนะครับ]

ฝากช่วยอย่าให้วายร้ายน้อยสองคนนี้ออกไปรังแกพวกพระเอกเลยนะ 521 รู้สึกว่าตัวเองต้องแบกภาระหนักอึ้งเหลือเกิน

“วางใจเถอะ” เมิ่งหนานซวี่ยิ้มตาหยี “เด็ก ๆ เขารู้ว่าต้องทำยังไง”

เธอมั่นใจในตัวพวกเขา

“พี่เซียวพาเด็กกลับมาช่วงนี้ก็น่าจะเพื่อเข้าเรียนสินะ” เว่ยเชิงหลีรินน้ำผลไม้ให้ตัวเอง

เด็ก ๆ ในยุคดวงดาวจะเปิดเทอมในเดือนกันยายน และตอนนี้ก็เข้าสู่เดือนสิงหาคมแล้ว การเปิดเทอมอยู่แค่เอื้อม

เว่ยเชิงไป๋กระพริบตา: “เข้าเรียน? เสี่ยวเฮ่าต้องไปโรงเรียนด้วยเหรอครับ?”

ข้อมูลของวายร้ายน้อยทั้งสองถูกเมิ่งหนานซวี่ยื่นเรื่องไปนานแล้ว และในเดือนกันยายนนี้พวกเขาจะได้กลายเป็นเด็กนักเรียนผู้ทรงเกียรติ!

เมิ่งหนานซวี่บีบแก้มใสของเขา: “แน่นอนจ้ะ ไม่แน่พวกหลานอาจจะได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกันก็ได้นะ”

521: ……

ไม่นะ! ผมว่าเรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ!

“หืม! หอมจัง!” เว่ยเชิงหลีตาสว่างขึ้นมาทันที เขามองไปทางห้องครัว “วันนี้พี่สะใภ้รองทำอะไรอร่อย ๆ ทานครับ?”

“เย็นนี้ทานบะหมี่เนื้อตุ๋นค่ะ” เมิ่งหนานซวี่ดูเวลา “น้ำซุปเนื้อได้ที่แล้ว เดี๋ยวฉันไปลวกเส้นก่อนนะ”

เว่ยเชิงหลีที่รับบทพี่เลี้ยงจำเป็นมาทั้งวันรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ อาหารรสเลิศที่ไม่เคยทานมาก่อนอีกแล้ว! เยี่ยมไปเลย!

เว่ยเชิงหลีหันไปมองลูกพี่ลูกน้องแล้วพูดอย่างจริงจัง: “พี่รอง ต่อไปถ้าต้องการให้ผมช่วยดูแลเด็ก ๆ ก็บอกได้เลยนะ!”

เรื่องดี ๆ แบบนี้ ขอให้มีบ่อย ๆ เถอะ!

เว่ยเชิงโม่: ……

แกจะเห็นแก่กินเกินไปไหม?

เมิ่งซางลู่มองดูเขาแล้วลอบถอนหายใจ ตกลงใครเป็นคนดูแลใครกันแน่ครับเนี่ย!

“คิดอะไรอยู่เหรอครับ?”

แมวขาวตัวน้อยปรากฏตัวขึ้นบนระเบียงห้องของเมิ่งหนานซวี่กะทันหัน ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองเธอด้วยความสงสัย

เมิ่งหนานซวี่วางสร้อยคอในมือลง แล้วอุ้มแมวขาวขึ้นมาฟัดเข้าเต็มปอด เจ้าแมวขาวเหยียดแข้งเหยียดขาโชว์พุงขาว ๆ ให้ฟัดโดยอัตโนมัติ

เว่ยเชิงโม่: ……

นิสัยบ้า ๆ นี่มันแก้ยากจริง ๆ!

“ฉันกำลังคิดเรื่องเมื่อกลางวันอยู่น่ะค่ะ” เมิ่งหนานซวี่ฟัดจนพอใจแล้วจึงยอมปล่อยแฟนหนุ่มผู้น่าสงสารไป เธอกอดแมวขาวไว้ในอ้อมแขน พลางลูบขนสีขาวเนียนนุ่มไปมา เว่ยเชิงโม่โผล่หัวออกมาซบแก้มเธอ

“กำลังคิดเรื่องคุณเมิ่งซือซิ่งอยู่เหรอครับ?”

แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้เมิ่งหนานซวี่ดูงดงามนวลตา

ลมกลางคืนพัดพากลิ่นดอกไม้จาง ๆ ดอกไฮเดรนเยียที่อยู่ไกลออกไปเบ่งบานอย่า อิสระ แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างในสวนหลังบ้าน ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด

“คุณว่าเมิ่งซือซิ่งกับหลี่หยวนจงตายจริง ๆ หรือเปล่าคะ?”

น้ำเสียงของเมิ่งหนานซวี่เลือนหายไปกับสายลม ฟังดูเบาบางและเลื่อนลอย เธอไม่คิดว่าเบาะแสเบื้องหลังที่ระบบให้มาจะเรียบง่ายเพียงแค่นี้

“ผมว่าไม่ครับ” ดวงตาสีฟ้าใสของเว่ยเชิงโม่ดูมั่นคงมาก

มือที่ลูบแมวของเมิ่งหนานซวี่ชะงักไป: “ทำไมล่ะคะ?”

เว่ยเชิงโม่ยื่นอุ้งเท้ามาแตะไหล่เธอ: “เรื่องที่ดูสมเหตุสมผลเกินไปมักจะไม่สมเหตุสมผลที่สุด บางครั้งเราก็ต้องเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองบ้าง”

“แถมผมยังค้นพบเรื่องที่น่าสนใจมากเรื่องหนึ่งด้วย”

เมิ่งหนานซวี่ก้มมองสบตาเขา

“ผู้นำตระกูลเมิ่งรุ่นแรกบนดาวตัวหลัน ก็ชื่อ เมิ่งซือซิ่ง เหมือนกันครับ”

วันนี้เป็นวันสำคัญ

ฟงลั่ว สตรีมเมอร์ระดับท็อปจากหมวดเกมของเจี้ยจื่อ ตื่นแต่เช้ามืดหลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย เขาก็เริ่มเปิดไลฟ์ทันที

[เจ้าลั่ว ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง?]

[นั่นสิ ไม่สมเป็นนายเลยนะ]

[ดูสิฉันเจออะไร? มนุษย์นกฮูกตื่นเช้าเหรอเนี่ย? วันนี้จะเล่นเกมอะไรล่ะ?]

ฟงลั่วยิ้มอย่างมีเลศนัย: “วันนี้ไม่เล่นเกมครับ ผมจะพาทุกคนไปที่ที่ดีที่สุด!”

เขาขึ้นรถลอยฟ้า แล้วสั่งให้หุ่นยนต์พ่อบ้านพาเขาไปที่มิติซูมิ

แสงอาทิตย์ยามหกเจ็ดโมงเช้าไม่แสบตา มันเหมือนภาพวาดสีน้ำที่ค่อย ๆ ระบายสีส้มแดงย้อมท้องฟ้าไปครึ่งหนึ่ง

ทว่าตอนนี้ฟงลั่วไม่มีกะจิตกะใจจะมาชื่นชมความงามนี้ ในหัวของเขามีแต่เรื่องเดียวคือ

หม้อไฟ!

[จะรีบไปไหนเนี่ย แสงเช้าสวยจะตาย!]

[ทำไมลั่วลั่วของเราดูรีบร้อนจัง?]

[เอ๊ะ? นี่มันมิติซูมินี่นา เจ้าลั่ว นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ?]

เหนือความคาดหมายของแฟนคลับ ที่หน้าทางเข้ามิติซูมิในตอนนี้กลับมีผู้คนมารวมตัวกันไม่น้อย

เด็กสาวในชุดกั๊กสีแดงโบกธงเล็ก ๆ ในมือ: “ทุกคนไม่ต้องรีบนะคะ เข้าแถวตามลำดับ ทุกคนได้กินแน่นอนค่ะ!”

ฟงลั่วอาศัยความยาวของขา แย่งชิงพื้นที่หน้าคู่รักคู่หนึ่งเพื่อสแกนสมาร์ทวอทช์ของเขาแฟนคลับตาไวรีบอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นบนสายรัดข้อมือ

[นี่คือ… ร้านหม้อไฟหงหงหั่วหั่ว?]