สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 99 เซอร์ไพรส์

บทที่ 99 เซอร์ไพรส์

[ร้านหม้อไฟ? มันคืออะไรน่ะ?]

[อา… เพื่อนฉันเคยเล่าให้ฟังอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนั้นไม่ได้สนใจ เดี๋ยวไปถามมันใหม่ก่อนนะ!]

[อิจฉาเจ้าลั่วชะมัด! ฉันก็อยากกินหม้อไฟบ้าง แต่ที่ที่ฉันอยู่มันกันดารเกินไป มิติซูมิก็ยังสร้างไม่เสร็จเลย]

[!!! ที่แท้เจ้าลั่วก็เป็นแฟนคลับของคุณแม่เลี้ยงลูกเหรอเนี่ย?]

[กรี๊ดดดด หม้อไฟสู้ๆ! สตรีมเมอร์อย่าลืมเปิดโหมดรับรู้เสมือนด้วยนะ! ให้ฉันได้ลองชิมบ้าง!]

คอมเมนต์ถาโถมเข้ามาในห้องไลฟ์ของฟงลั่วจนล้นจอ การถกเถียงสารพัดรูปแบบทำให้ตาลายไปหมด และระดับความนิยมก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ฟงลั่วมองดูบัตรคิวในมือแล้วรู้สึกพึงพอใจเป็นที่สุด

หม้อไฟจ๋า! ข้ามาแล้ว!

“ไม่นึกเลยว่าคนจะเยอะขนาดนี้” ชายร่างกำยำคนหนึ่งรำพึงออกมา

ฟงลั่วได้ยินดังนั้นก็เขยิบเข้าไปใกล้: “พี่ชาย พี่ก็มากินหม้อไฟเหมือนกันเหรอ?”

ชายร่างยักษ์หัวเราะฮี่ๆ: “แน่นอนสิ นี่เป็นร้านที่คุณแม่เลี้ยงลูกแนะนำเชียวนะ!”

เขาวาดแขนยาว ๆ มาพาดบ่าฟงลั่ว: “น้องชาย นายว่าหม้อไฟในโลกจริงมันจะอร่อยเท่าในไลฟ์ไหม?”

ฟงลั่วมองไปที่ประตูมิติซูมิแล้วตอบอย่างจริงจัง: “ขอแค่มีรสชาติสักครึ่งหนึ่งของในไลฟ์ ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแล้วพี่!”

“เฮ้ย!”

ชายร่างยักษ์หัวเราะร่า “บังเอิญจริง! ผมก็คิดงี้เหมือนกัน”

“ขอร้องล่ะ พวกคุณช่วยเชื่อใจพี่สาวเมิ่งหน่อยได้ไหมคะ?” หญิงสาวจากคู่รักข้างๆ โพล่งออกมา “พี่สาวเคยทำให้เราผิดหวังที่ไหนกัน?”

ฟงลั่วและชายร่างยักษ์หันไปมองพร้อมกัน: “เธอ ก็เป็นแฟนคลับคุณแม่เลี้ยงลูกเหรอ?”

หญิงสาวกลอกตาใส่: “คนที่มายืนต่อแถวตรงนี้น่ะ มีแต่แฟนพันธุ์แท้ของพี่สาวเมิ่งทั้งนั้นแหละ!”

เด็กหนุ่มข้างกายเธอลูบจมูกตัวเองพลางพูดอย่างใสซื่อ: “ผมไม่ใช่คนนึงล่ะ”

แฟนสาวของเขาตะโกนอยากมามิติซูมิเพื่อกินหม้อไฟตั้งแต่วันก่อน แต่หม้อไฟคืออะไรเขายังไม่รู้เลย

พอลองไปค้นหาข้อมูลในเน็ตดู ถึงรู้ว่าเป็นอาหารโบราณ แต่ของที่ทำยากและเสียเวลาขนาดนั้นมันจะไปอร่อยอะไรนักหนา?

“เพราะงั้นนายควรจะขอบคุณที่มีแฟนแบบฉันนะ” หญิงสาวทัดผมไว้หลังหูพลางพูดอย่างภูมิใจ

“ถ้าไม่มีฉัน นายคงพลาดรสชาติอันดับหนึ่งของโลกมนุษย์ไปแล้ว!”

ฟงลั่วและชายร่างยักษ์พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง สายตาที่มองเด็กหนุ่มนั้นสื่อความหมายว่า ‘นายนี่มันโชคดีชะมัด’

เด็กหนุ่ม: ……

เขาทำมุมปากกระตุก มันจะเว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนที่มารวมตัวกันหน้ามิติซูมิก็ยิ่งหนาตาขึ้น

“อาหารโบราณดังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

“รู้งี้ฉันน่าจะมาให้เร็วกว่านี้ ฮือ ๆ ๆ วันนี้จะถึงคิวฉันไหมเนี่ย?”

“ฉันก็แค่แค่อยากกินหม้อไฟ ทำไมมันยากเย็นขนาดนี้…”

เมื่อได้ยินเสียงโอดครวญเป็นแถบจากด้านหลัง ฟงลั่วก็รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง: “ข้านี่ช่างมีสายตาอันกว้างไกลจริง ๆ!”

[ฮ่า ๆ ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกสะใจเฉยเลย!]

[สรุปคนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งคือใคร คนพวกนี้เป็นแฟนคลับเธอหมดเลยเหรอ?]

[เริ่มสนใจหม้อไฟแล้วสิ เจ้าลั่ว อย่าลืมเปิดโหมดรับรู้โฮโลแกรมนะ! ให้ฉันลองชิมหน่อย!]

“วางใจได้!” ฟงลั่วตบหน้าอกตัวเอง “วันนี้ถือเป็นสวัสดิการแฟนคลับแล้วกัน!”

เด็กสาวในชุดกั๊กแดงทำงานมือเป็นระวิง เธอมองดูฝูงคนที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ดูทรงแล้ว… วันนี้คงจะยุ่งจนหัวหมุนแน่ ๆ

เนื่องจากจำนวนแขกเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก ร้านหม้อไฟจึงจำต้องเปิดทำการก่อนเวลาเล็กน้อย ลูกค้ากลุ่มแรกที่ได้คิวถูกนำทางโดยเด็กสาวชุดกั๊กแดงเดินเข้าไปในร้าน “หงหงหั่วหั่ว”

[เฮ้ย นี่มันสถาปัตยกรรมย้อนยุคเหรอ! สวยมาก!]

[กรี๊ดดด แค่การตกแต่งร้านฉันก็ให้เต็มร้อยคะแนนแล้ว!]

[ใจสั่นมาก ครั้งหน้าจะพาสาวมาเดทที่นี่ เธอต้องชอบแน่ ๆ!]

แฟนคลับในห้องไลฟ์ของฟงลั่วต่างร้องโหยหวนด้วยความอยากมา

ร้านหม้อไฟหงหงหั่วหั่วตกแต่งในสไตล์จีนดั้งเดิม วัสดุเลียนแบบไม้สีเข้มทำให้ร้านดูภูมิฐานและโอ่อ่า หน้าต่างไม้ฉลุลายรูปทรงต่าง ๆ และ ‘เงื่อนมงคลจีน’ ที่ประดับประดาอยู่ทุกแห่งหนทำให้คนในยุคดวงดาวตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

หญิงสาวในกลุ่มคู่รักมองไปรอบ ๆ จนตาค้าง แม้แต่แฟนหนุ่มของเธอก็ยังดูตื่นเต้น

“ผมเคยเห็นสไตล์การตกแต่งแบบนี้ในหนังสือวัฒนธรรมโบราณ” เด็กหนุ่มรำพึง “แต่ไม่นึกเลยว่าของจริงจะงดงามขนาดนี้”

ความเรียบง่ายแต่ทรงพลัง ความประณีตที่แฝงอยู่ทุกจุด มันช่างงดงามแตกต่างจากทุกอย่างที่เคยเห็น ภรรยาของชายร่างยักษ์ก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน: “เดี๋ยวอย่าลืมถ่ายรูปให้ฉันด้วยนะ!”

สถานที่สวยขนาดนี้ เธอต้องเอาไปอวดแก๊งเพื่อนสาวให้ได้

ชายร่างยักษ์เกาหัวที่ตัดผมสั้นเกรียนพลางยิ้มอย่างตามใจ: “ได้เลย ๆ เดี๋ยวให้น้องชายคนนี้ถ่ายรูปคู่ให้เราด้วย”

“ช่วยพี่หน่อยได้ไหมน้องชาย?” ชายร่างยักษ์ตบบ่าฟงลั่ว

ฟงลั่วรู้สึกเหมือนตัวสั่นคลอนไปตามแรงตบจนควบคุมไม่ได้

ฟงลั่ว: ……

พี่ครับ พี่จะให้ผมทำอะไรก็ได้ แต่อย่าตบผมแรงแบบนี้เลย

คู่รักวัยรุ่นได้ยินดังนั้นก็รีบเสนอหน้าเข้ามา: “พี่ชาย ถ่ายรูปให้พวกเราด้วยสิครับ!”

ฟงลั่ว: ……

เขามองไปทางซ้าย เห็นคู่สามีภรรยาร่างยักษ์ที่รักกันปานจะแหกตูดดม มองไปทางขวา เห็นคู่รักวัยรุ่นที่กิ่งทองใบหยกเหมาะสมกันเหลือเกิน… แล้วหันกลับมามองตัวเอง แม่มเอ๊ย ทำไมมีแต่ข้าที่หัวโด่อยู่คนเดียววะ ห้องไลฟ์แทบจะระเบิดด้วยเสียงหัวเราะ

[สตรีมเมอร์อนาถแท้ บทเครื่องมือถ่ายรูปชัด ๆ ฮ่า ๆ ๆ!]

[ซ้ายคือคู่แท้ ขวาคือคู่รัก ตรงกลางคือสตรีมเมอร์สายฮาผู้โดดเดี่ยว]

[ถึงจะสงสารเจ้าลั่ว แต่ปากฉันมันหุบยิ้มไม่ได้จริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ]

ฟงลั่วที่กำลังมองหาคำปลอบใจ: ……

พวกแกมันคนใจดำ!

เขาแค่นเสียงเหอะ: “พูดเหมือนพวกแกมีแฟนอย่างนั้นแหละ”

แฟนคลับ: ……

แกยังจำได้ไหมว่าพวกข้าคือพ่อพระเจ้าผู้ให้ข้าวให้น้ำแกน่ะ! ฟงลั่วที่เพิ่งด่าแฟนคลับเสร็จรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

“คิวที่ 27”

“อยู่ทางนี้ครับ!” ฟงลั่วรีบหาที่นั่งของตัวเองอย่างไว ทันทีที่เข้าไปใกล้ เขาก็ได้กลิ่นหอมชื่นใจสายหนึ่งโชยมา ที่แท้เป็นเพราะแจกันบนโต๊ะมีดอกไม้ปักอยู่หลายดอก

[นั่นมันกุหลาบนี่! กรี๊ดดดด นั่นกุหลาบจริง ๆ ด้วย!]

กุหลาบ?

ฟงลั่วชะงักไป

เพราะความชอบในอาหาร ช่วงนี้เขาเลยไปติวเข้มเรื่องราวของคุณเมิ่งหนานซวี่มา ตำนาน’โฉมงามกับเจ้าชายอสูร’ และ ‘ดอกกุหลาบ’ เขาข่อมจะรู้จักดี!

เขาไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นกุหลาบของจริงที่นี่!

ฟงลั่วตื่นเต้นสุดขีด เขาค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดอกกุหลาบอย่างระมัดระวัง

“นี่คือ…”

ฟงลั่วหยิบการ์ดใบเล็กที่ห้อยอยู่กับแจกันออกมา

[แด่แขกผู้มีเกียรติ ดอกกุหลาบช่อนี้เป็นของคุณ หวังว่าเธอจะนำโชคดีมาให้คุณ ด้วยความเคารพ จาก “คนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งผู้ขยันขันแข็ง” เมิ่งหนานซวี่]

“มากินหม้อไฟแถมพืชธรรมชาติด้วยเหรอ?” ดวงตาของฟงลั่วเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

มีเรื่องดี ๆ แบบนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอ!

“ดอกลิลลี่!”

“ทางนี้ได้ไฮเดรนเยียสีชมพูละ!”

“นี่มันดอกมิลเลียนสตาร์นี่นา!”

เสียงคนรอบข้างดังขึ้นเป็นระยะ ทุกคนต่างประทับใจกับเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ นี้จนใจละลาย

ฟงลั่วมองดอกกุหลาบที่เป็นของตัวเองแล้วหัวใจเต้นโครมคราม: “ข้าจะไปซื้อแจกันที่แพงที่สุดมาเลี้ยงพวกเจ้าให้ดีเลย!”

[ความริษยาทำให้ฉันอัปลักษณ์!]

[วันนี้ขอสาปแช่งพวกตระกูลใหญ่กับสมาคมพฤกษศาสตร์อีกรอบ ฉันแค้น!]

[ไม่พูดพล่ามทำเพลงแล้ว ฉันจะออกบ้านเดี๋ยวนี้ หวังว่าร้านหม้อไฟแถวนี้คนจะไม่เยอะเกินไปนะ]

[คห. บน ตื่นเถอะ! อย่าเพิ่งฝันกลางวัน ไปดูเว็บหลักของอาร์ทิมิสก่อนเถอะ!]

[เชี่ยยยย! ยอดจองเต็มหมดทุกสาขาเลยเหรอ?]

[เฮ้อ… งั้นข้าจะออกไปต่อแถวของวันพรุ่งนี้ตั้งแต่วันนี้เลย อย่ามาแย่งคิวข้าล่ะ]

ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าแฟนคลับ ฟงลั่วสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะอย่างมีความสุข

“เฮ้ย ราคาเนี่ย… บอสเขาทำโรงทานหรือเปล่า?”

ฟงลั่วมองราคาแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองยังไม่ตื่น

[สั่งเยอะขนาดนี้แค่ร้อยกว่าเครดิต บอสจะไม่เจ๊งเหรอ?? ]

[รู้งี้ว่าถูกขนาดนี้ฉันจะลังเลทำไมแต่แรกนะ? อย่าถามเลยว่าทำไมถึงร้องไห้ มันคือความเสียดายล้วน ๆ ฮือ ๆ ๆ]

ฟงลั่วอ่านคอมเมนต์นี้แล้วพยักหน้าเห็นด้วย: “มีเหตุผล!”

พูดจบ เขาก็สั่งอาหารที่อยากกินเพิ่มอีกหลายอย่าง

หุ่นยนต์อัจฉริยะในชุดถังจวงสีแดง หัวกลมมนดูน่ารักมาก: “ตรวจพบว่าบัญชีของคุณเป็นแฟนคลับของคุณเมิ่ง เรามอบส่วนลดพิเศษ 20% พร้อมน้ำบ๊วยฟรีหนึ่งที่ครับ”

[??? มีลดราคาซ้ำซ้อนอีกเหรอ?]

[ตะลึง… ตะลึงจริง ๆ มิติซูมิคงขายของถูกขนาดนี้เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์แน่ ๆ]

[ฉันกังวลมาตลอดว่าอาหารโบราณจะแพงหูฉี่ ดูท่าฉันจะคิดมากไปเอง พรุ่งนี้ฉันจะลากพ่อแม่ไปกินด้วยกันให้ได้!]

หุ่นยนต์ยิ้มตาหยี: “กรุณารอสักครู่นะครับ เราจะนำอาหารมาเสิร์ฟโดยเร็วที่สุด”

เพียงครู่เดียว หุ่นยนต์น้อยที่ดูน่ารักก็เข็นรถคันจิ๋วกลับมา เห็นหัวกลม ๆ แบบนั้นแต่การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเป็นเลิศ เพียงแป๊บเดียวทุกอย่างก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“ขอให้ทานให้อร่อยนะครับ!”

ฟงลั่วสูดกลิ่นหอมที่อบอวลอยู่ในอากาศ ดวงตาเป็นประกายวับกลิ่นนี้… มันเหมือนกับในห้องไลฟ์ของคุณแม่เลี้ยงลูกเป๊ะเลย!

เขาใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นปลาที่ชอบที่สุด จิ้มน้ำจิ้มแล้วส่งเข้าปาก

“ทุกคน เชื่อข้าเถอะ หม้อไฟไม่อร่อยเลยสักนิด!”

ถ้านับข้ามสีหน้าที่มีความสุขจนแทบจะบินได้ของเขาไป คำพูดของเขาก็ดูน่าเชื่อถือดีอยู่หรอก

แฟนคลับ: ……

แกนึกว่าพวกข้าดูแผนสกปรกของแกไม่ออกเหรอ! พวกข้าจะไป! เดี๋ยวนี้! เดี๋ยวนี้เลย! ไปต่อแถวโว้ยยย!