สตรีมเมอร์สาวย้อนเวลามาเลี้ยงมหาวายร้าย - บทที่ 100 อยากได้เสื่อเย็นธรรมชาติสักผืนจริง ๆ

บทที่ 100 อยากได้เสื่อเย็นธรรมชาติสักผืนจริง ๆ

วัตถุดิบสดใหม่ถูกหย่อนลงในหม้อหยวนยางที่กำลังเดือดพล่าน น้ำซุปมะเขือเทศส่งกลิ่นหอมเข้มข้นเปรี้ยวหวาน ส่วนน้ำซุปเห็ดก็ให้รสสัมผัสที่สดชื่นและกลมกล่อม พวกมันโอบอุ้มวัตถุดิบไว้ภายในเพื่อรอเวลาแห่งการเปลี่ยนผ่าน

วัตถุดิบธรรมดา ๆ พลันมีรสชาติที่ไม่ธรรมดา เมื่อน้ำในหม้อเดือดอีกครั้ง ก็นำวัตถุดิบที่ผ่านการปรุงรสจนเข้าเนื้อออกมา จุ่มลงในน้ำจิ้มที่ปรุงไว้ล่วงหน้า แล้วส่งเข้าปาก

“หอมมาก!”

ฟงลั่วยัดอาหารเข้าปากจนน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันเขารู้ว่าหม้อไฟอร่อย แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะอร่อยได้ขนาดนี้!คุณแม่เลี้ยงลูก… คือพระเจ้าที่แท้จริง!

ฟงลั่วชื่นชมจากก้นบึ้งของหัวใจ

[เจ้าลั่ว ขอร้องละ ช่วยทำตัวให้เป็นมนุษย์หน่อย เปิดโหมดรับรู้เสมือนเดี๋ยวนี้!]

[จริงด้วย น้ำลายฉันไหลลงมาถึงคางแล้วเนี่ย]

[ฉันแค้นตัวเองนัก ทำไมเมื่อวานถึงลังเลไปแวบหนึ่ง ไม่งั้นคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นอาจจะเป็นฉันก็ได้]

[ฟงลั่ว! ถ้านายยังไม่เปิดโหมดรับรู้ ฉันจะเลิกติดตามนายเดี๋ยวนี้!]

ในที่สุดก็มีแฟนคลับเริ่มใช้มาตรการเด็ดขาด คนอื่น ๆ เห็นดังนั้นก็รีบประสานเสียงสนับสนุนทันที

[เลิกติดตาม!]

[ถ้าไม่เปิด ก็เลิกติดตาม!]

ฟงลั่วที่กำลังจะอวดแฟนคลับถึงกับชะงัก: ……

โธ่… เหล่าพ่อพระเจ้าแม่พระเจ้าของผม! ผมจะเปิดให้เดี๋ยวนี้แหละครับ พอใจหรือยัง?ฟงลั่วเปิดโหมดรับรู้ด้วยท่าทางน่าสงสาร แฟนคลับพากันกรูเข้ามาสัมผัสรสชาติทันที

[นี่คืออาหารโบราณเหรอ? รักเลย รักสุด ๆ!]

[ว๊ะ… ตั้งแต่วันนี้ไป… ฉันจะเป็นแฟนคลับคุณแม่เลี้ยงลูกแล้ว อร่อยมากกก!]

[เจ้าลั่วทำดีมาก พรุ่งนี้มาอีกรอบนะ การจะได้กินหม้อไฟของพวกเราฝากไว้ที่นายแล้ว!]

ฟงลั่ว: ……

เขามุมปากกระตุก: “พวกคุณยังจำได้ไหมว่าผมเป็นสตรีมเมอร์สายเกมนะ?”

[หือ? ไม่เป็นไรนะ เราไม่ถือถ้านายจะเปลี่ยนเป็นสายอาหาร]

[คุณประเมินเจ้าลั่วสูงไปแล้ว อย่างมากเขาก็เป็นได้แค่สาย ‘โชว์กิน’ เท่านั้นแหละ]

[สายโชว์กิน! คห. บนอัจฉริยะมาก ฉันลางสังหรณ์ว่าสายโชว์กินนี่แหละจะรุ่งโรจน์แน่นอน!]

[เพราะงั้นเจ้าลั่ว รีบละทิ้งสายเกมที่ไม่มีอนาคตนั่นซะ อาหารต่างหากคือราชาแห่งอนาคต!]

ฟงลั่ว: ……

เขาคีบเนื้อสไลด์จุ่มน้ำจิ้มเข้าปาก

อื้อหือ! อร่อยเกินไปแล้ว!

ที่พวกแฟนคลับพูดมา… ก็เหมือนจะมีเหตุผลอยู่นะ!

ฟงลั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย เริ่มพิจารณาถึงความเป็นไปได้ในการ “ย้ายสายงาน” โต๊ะคู่รักที่นั่งอยู่หลังฟงลั่วก็กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นกัน

“เป็นไง ดีใช่ไหมล่ะ?” หญิงสาวถามอย่างภูมิใจ

ฝ่ายชายพยักหน้าหงึก ๆ อย่างบ้าคลั่ง

อร่อยจริง ๆ! ผมขอโทษที่เคยดูถูกอาหารโบราณไว้!

สารอาหารเหลวคืออะไร? อาหารโบราณต่างหากคือที่สุด!

เขากลืนลูกชิ้นเนื้อลงคอแล้วพูดอย่างจริงใจ: “ตั้งแต่วันนี้ไป ผมคือแฟนพันธุ์แท้ของคนเลี้ยงเจ้าก้อนแป้งครับ!”

หญิงสาวรินน้ำบ๊วยเย็นฉ่ำให้ตัวเอง ดื่มลงไปอึกใหญ่ รสชาติเปรี้ยวหวานที่เย็นจัดระเบิดซ่านในปากทันที

“อันนี้! อันนี้อร่อยมาก คุณรีบดื่มเร็ว!”

ฝ่ายชายไม่ลังเล คว้าแก้วของเธอมาดื่มอึกใหญ่

การได้ดื่มน้ำบ๊วยเย็น ๆ หลังกินหม้อไฟรสเข้มข้นสดใหม่… มันช่างสะใจนัก!

ซุปมะเขือเทศที่เดือดพล่านพัดเอา ‘ลูกชิ้นกุ้งทำเอง’ สูตรพิเศษขึ้นมาเหนือน้ำ ชายหนุ่มตาสว่างวาบ รีบยื่นตะเกียบไปคีบ และแล้วเขาก็ต้องมาเผชิญหน้ากับแฟนสาวที่เล็งเป้าหมายเดียวกัน

หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เขา: “ที่รัก… คุณว่าลูกชิ้นกุ้งลูกนี้ควรเป็นของใครดีคะ?”

ชายหนุ่ม: ……

#คู่รักเลิกกันเพียงเพราะลูกชิ้นกุ้งชิ้นเดียว#

#มิติซูมิวันนี้คึกคักมาก!#

#หม้อไฟ! พระเจ้าตลอดกาล!#

หัวข้อข่าวต่าง ๆ พุ่งทะยานขึ้นสู่เทรนด์ฮอตด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ยึดพื้นที่หน้ากระดานเทรนด์ไปกว่าครึ่งชาวเน็ตจำนวนมากที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่างคลิกเข้ามาดู

แล้วก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับภาพอาหารที่ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชาติช่างยั่วยวนเหลือเกินท่ามกลางเสียงโอดครวญอยากกิน แฟนคลับรุ่นเก่าของเมิ่งหนานซวี่กลุ่มหนึ่งก็ตั้งวงเมาท์มอยกัน

[อ่า… เทรนด์ที่คุ้นเคย สถานการณ์ที่คุ้นตา]

[พี่สาวไม่อยู่ในยุทธจักร แต่ยุทธจักรก็มีแต่ตำนานของพี่สาว ฮ่า ๆ ๆ]

[แม่ฉันเพิ่งหอบกระถางต้นไม้พฤกษศาสตร์กลับมาบ้าน บอกว่าเป็นตัวที่คุณแม่เลี้ยงลูกแนะนำ ฉันนี่อึ้งกิมกี่ไปเลย]

[เฮอะ ใครบ้างที่ไม่เป็น เลิกงานกลับบ้านมา พ่อฉันถึงกับต้มโจ๊กฟักทองใส่มิลเล็ตให้ฉันกินถ้วยหนึ่งแน่ะ!]

[พี่สาวนี่เข้าถึงมวลชนจริง ๆ]

[จริงที่สุด ตอนนี้ในจักรวาล ต่อให้ไม่รู้จักชื่อพี่สาว ก็ต้องรู้จักคำว่า ‘อาหาร’ กับ ‘พืชธรรมชาติ’ แฟนคลับอย่างพวกเราภูมิใจจริง ๆ!]

ความภูมิใจของแฟนคลับ เมิ่งหนานซวี่ย่อมไม่ได้รับรู้ ในเวลานี้เธอกำลังนั่งอยู่บนชิงช้าในสวนหลังบ้าน ดู “เจ้าแมวยักษ์” เปิดคลาสสอนสดอยู่

เสือขาวในร่างต้นขนาดปกติดูน่าเกรงขาม แสงแดดสะท้อนลงบนขนสีเงินบริสุทธิ์ดูศักดิ์สิทธิ์และสุขุม

วายร้ายน้อยทั้งสองก็อยู่ในร่างสัตว์เช่นกัน พวกเขานั่งยอบตัวอยู่เบื้องหน้าเสือขาวตัวใหญ่ ท่าทางว่าง่ายและเรียบร้อยจนเหลือเชื่อ เมิ่งหนานซวี่รู้สึกคันไม้คันมือสุด ๆ

ขนฟู ๆ เต็มไปหมดเลย!

ระบบ 521: ……

โฮสต์ครับ สำรวมหน่อยได้ไหม!

“ร่างสัตว์คือร่างที่มีพลังโจมตีรุนแรงที่สุดของมนุษย์ยุคใหม่” เสียงของเว่ยเชิงโม่ลอยมาตามสายลมเย็น ๆ เหมือนสายฝนพรำที่ช่วยขับไล่ความร้อนของฤดูร้อนไปจนหมด

“แต่ผมหวังว่าพวกหลานจะไม่ใช้พลังนี้ในทางที่ผิด”

เว่ยเชิงโม่มองดูเจ้าตัวน้อยทั้งสอง น้ำเสียงอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

“การปล่อยให้สัญชาตญาณสัตว์อยู่เหนือความเป็นมนุษย์ คือความอัปยศของนักรบทุกคน”

นักรบ!

เมื่อได้ยินคำนี้ หมาป่าหิมะน้อยและเสือดาวหิมะน้อยต่างพากันยืดอกอย่างภาคภูมิใจพวกเขามองขึ้นไปยังเสือขาวผู้ยิ่งใหญ่ ราวกับเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีฟ้าใสนั้น

“สติปัญญาของมนุษย์ พละกำลังของสัตว์ และพลังพิเศษจากสวรรค์ พวกหลานต้องเรียนรู้ที่จะผสานสิ่งเหล่านี้เข้าด้วยกัน”

“โฮก!”

“เมี๊ยว!”

วายร้ายน้อยทั้งสองขานรับอย่างตั้งใจ

พวกเราเข้าใจแล้วครับ!

ภาพนี้ควรจะเป็นภาพที่เคร่งขรึมและจริงจังมาก แต่เสียงของสองตัวน้อยนั้นมันช่างน่ารักเกินไปหน่อย! เมิ่งหนานซวี่รู้สึกใจละลาย

นี่มันอะไรกัน? นี่มันสวรรค์ชัด ๆ!

ตอนนี้เธออยากจะพุ่งตัวลงไปซุกในกองขนฟูพวกนั้นจะแย่แล้ว

ระบบ 521 ถอนหายใจ: [บางทีผมก็สงสัยนะว่าคนที่คุณชอบจริง ๆ น่ะไม่ใช่เวยเชิงโม่หรอก]

เมิ่งหนานซวี่เถียงกลับเสียงดัง: “จะเป็นไปได้ยังไง! ถ้าไม่ชอบฉันจะอยู่กับเขาเหรอ?”

ระบบ 521 พูดประโยคหลังจนจบ: [ผมสงสัยว่าคุณแค่ชอบแมวยักษ์เฉย ๆ ต่างหาก]

เมิ่งหนานซวี่: ……

เธอเริ่มรู้สึกผิด: “ก็แมวยักษ์ก็คือเขานี่นา”

521 แค่นเสียง: [ถ้าร่างสัตว์ของเขาไม่ใช่สัตว์ขนฟูแต่เป็นอย่างอื่น คุณยังจะชอบเขาอยู่ไหม?]

เมิ่งหนานซวี่คิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันพูดอย่างแน่วแน่: “ถ้าเป็นเขา ฉันก็รับได้หมดแหละ”

เธอเริ่มชอบเขาจากความ “ขนฟู” ก็จริง แต่สิ่งที่ทำให้เธอยังอยู่ตรงนี้คือตัวตนและจิตใจของเขา

ความชอบที่เธอมีต่อเขานั้นบริสุทธิ์ยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดแต่ก็นะ มีขนฟูด้วยมันก็เหมือนได้กำไรสองต่อไงล่ะ

ระบบ 521 ที่รับรู้ความคิดของเธอ: ……

ช่างเถอะ เป็นรักแท้ก็พอแล้ว อย่าให้ความรักพังจนกระทบวายร้ายน้อยก็พอ เมื่อเห็นสายตาที่ทั้งจดจ่อและเต็มไปด้วยความรักของโฮสต์ ระบบ 521 ก็เริ่มรู้สึกคิดถึงระบบ 1314 ขึ้นมาบ้าง ไม่รู้ว่าโฮสต์ใหม่ของมันเป็นยังไงบ้างนะ

อา… คิดถึงเมล็ดแตนดิจิทัลของมันจัง

เว่ยเชิงโม่เป็นครูที่ดีมาก เขาอดทนสอนให้วายร้ายน้อยทั้งสองรู้จักร่างสัตว์ของตัวเอง

“จงรู้จักร่างสัตว์ของตัวเอง และดึงจุดเด่นออกมาให้ถึงที่สุด” เขาแกว่งหางพวงหนานุ่มไปมา

“การเอาข้อด้อยของตัวเองไปสู้กับข้อดีของคนอื่น คือการกระทำที่ไม่ฉลาดอย่างยิ่ง”

เมิ่งหนานซวี่เท้าคางฟังอย่างเพลิดเพลิน

เธอมาจากวันสิ้นโลก ความรู้เรื่องร่างสัตว์นั้นจำกัดมาก นั่นคือเหตุผลที่เธอมักจะสู้ในร่างมนุษย์เสมอ

ร่างสัตว์เดิมของเจ้าของร่างคือ นกพาราไดซ์หางยาว ซึ่งเน้นการลอบเร้นและสำรวจมากกว่าการต่อสู้ ประสบการณ์ที่ทิ้งไว้ให้เธอจึงมีน้อยมาก

แต่ ‘หงส์ขาวปักษาเทพ’ ที่วิวัฒนาการรอบสองนั้นไม่ใช่ร่างสัตว์ธรรมดา ในฐานะเผ่าพันธุ์ในตำนาน พลังต่อสู้ของมันย่อมไม่ต้องสงสัย ดังนั้นการเรียนรู้วิธีใช้ร่างสัตว์จึงเป็นเรื่องเร่งด่วน

พูดง่าย ๆ ก็คือ

เมิ่งหนานซวี่มาเนียนเรียน “วิชาพื้นฐาน” พร้อมกับวายร้ายน้อยนั่นเอง

หนึ่งคนสอน สามคนเรียน เวลาช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“เอาละ วันนี้เราฝึกกันแค่นี้ก่อน” เว่ยเชิงโม่ก้มลงเอาหน้าไถเจ้าตัวน้อยทั้งสอง “พรุ่งนี้เรามาต่อกัน”

วายร้ายน้อยทั้งสองหอบแฮก ๆ พุงนุ่ม ๆ ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ น่ารักสุด ๆ

เมิ่งหนานซวี่ลุกเดินเข้าไปหา: “อาให้มอสเตรียมน้ำผลไม้ไว้ให้แล้วจ้ะ รีบไปดื่มแล้วพักผ่อนเถอะนะ”

เจ้าตัวน้อยทั้งสองตาสว่างวาบ

เสือดาวหิมะน้อย: เมี๊ยววว! (พี่ครับ ผมเดินไม่ไหวแล้ว พี่แบกผมกลับหน่อย!

หมาป่าหิมะน้อย: ……

หมาป่าหิมะน้อยถอนหายใจ ก่อนจะคาบคอของน้องชายที่ “อ่อนแอ” ขึ้นมาแล้วเดินกลับเข้าวิลล่าไป

เมื่อเห็นวายร้ายน้อยเข้าบ้านไปแล้ว เมิ่งหนานซวี่ก็สูดลมหายใจลึก แล้วพุ่งตัวเข้าไปซุกในขนนุ่ม ๆ ของเว่ยเชิงโม่ทันที

อา… มีความสุขจัง!

เมิ่งหนานซวี่เคลิบเคลิ้ม

เว่ยเชิงโม่: ……

เขาทำอะไรไม่ได้ นอกจากก้มลงใช้คางไถศีรษะเธอเบา ๆ เลิกเล่นได้แล้วครับ เราก็เข้าบ้านกันเถอะ

มีหรือที่เมิ่งหนานซวี่จะยอมปล่อยแมวยักษ์ไปง่าย ๆ? เธอมุดตัวเข้าไปในขนคอที่หนานุ่มของเสือขาวอย่างโหยหา สัมผัสถึงไอเย็นจาง ๆ จากร่างกายของเขา

เฮ้อ… ใครใช้ให้พลังพิเศษของอาม่อเป็นธาตุน้ำแข็งล่ะ เย็นสบายกว่าเสื่อน้ำแข็งตั้งเยอะ ว่าแต่… เมื่อไหร่จะได้หมั้นและแต่งงานกันนะ?

มี ‘เสื่อเย็นธรรมชาติ’ วางอยู่ตรงหน้าแต่ใช้ไม่ได้เต็มที่แบบนี้ มันทรมานใจจริง ๆ เลย

เมิ่งหนานซวี่คิดในใจอย่างรุ่มร้อน