หน่วนหยาง... ทารกมังกรผู้บันดาลสุข - บทที่ 109 ยมโลกคุกเข่าขอร้องเทพมังกรน้อยอย่างพร้อมเพรียง

บทที่ 109 ยมโลกคุกเข่าขอร้องเทพมังกรน้อยอย่างพร้อมเพรียง

หลินเอ้อร์นีถือเสื้อผ้าเขย่าไปมา ราวกับกำลังกล่อมลูกนอนพลางมองไปที่ชิ้นส่วนที่ถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยสายตาเหม่อลอย

ตระกูลหลินที่รอดชีวิตต่างไม่สามารถเผชิญความจริงตรงหน้าได้เลย

ผู้เฒ่าหลินยกกระบอกสูบยาขึ้นด้วยมืออันสั่นเทา ไม่ว่าจะพยายามจุดไฟเท่าใดก็ไม่ยอมติด

หลัวซื่อที่ได้สติรีบตรงดิ่งเข้าไปหาเจิงซื่อผู้เป็นลูกสะใภ้ พลางตบหน้าอย่างแรง “เป็นความผิดของเจ้า ตัวซวยอย่างเจ้าสั่งสอนหลินเหลียงเถียนจนเสียผู้เสียคนเช่นนี้!”

เจิงซื่อพลันนึกถึงสายตาของหลินเหลียงเถียนก่อนหน้า จนอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

จากนั้นฝ่ามือของหลัวซื่อเรียกสตินางกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย

“โทษข้างั้นหรือ? ท่านเป็นคนสั่งสอนเด็กคนนั้นมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ? ตอนที่เขาฆ่าแมวฆ่าสุนัขในหมู่บ้าน ก็ท่านเองไม่ใช่หรือที่ไม่ให้เอะอะเสียงดัง และยังแอบนำไปฝังอย่างเงียบ ๆ?”

“เขาฆ่าสุนัขของคนอื่น แต่ท่านกลับบอกว่าไม่ต้องสนใจ ถือว่าเป็นการสั่งสอนบทเรียนให้พวกเขา”

“จะโทษข้าได้อย่างไร ในเมื่อท่านไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ข้าตั้งแต่ยังเด็ก”

เจิงซื่อคำรามสุดเสียง

เมื่อหลัวซื่อได้ยินเช่นนั้น จึงรู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้น นางเดินตรงไปเพื่อจะตบหน้าสั่งสอนลูกสะใภ้ ทว่ากลับถูกลูกเขยอย่างหลี่สุ่ยเซิงผลักออกอย่างแรง

“พอได้แล้ว!”

“หลินเหลียงเถียนก็ฆ่าหลานอีกคนของท่าน ท่านไม่เรียกร้องความยุติธรรมให้เขาบ้างเลยหรือ?”

คนที่หลินเหลียงเถียนฆ่านั้นไม่ใช่ใครอื่น เป็นหลี่อวิ๋น ลูกชายของหลี่สุ่ยเซิงนั่นเอง

คนที่เคยแอบย่องไปเตือนหน่วนเป่า

“ทำไมเหลียงเถียนถึงฆ่าเขา? ก็เพราะเขาเอาแต่ร้องไห้ ทำตัวน่ารำคาญอยู่ตลอดอย่างไรเล่า!”

ทุกคนในห้องต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของหลัวซื่อ

แม้แต่หลินซื่อเองยังถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะเดินเข้าไปสั่งสอน “น้องหญิง เจ้าอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้เลยนะ!”

เซียวหย่งฝูที่รั้งนางเอาไว้ถูกตบจนต้องปล่อยนางไป

“ข้าจะไล่พวกเขาออกไป!”

เซียวหย่งฝูตระหนักแล้วว่าเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง ไม่ว่านางจะทำอะไรก็ตาม

ผู้เฒ่าหลินที่เมื่อครู่มือสั่นไม่หยุด เขากำกระบอกสูบยาไว้แน่น ก่อนจะตีลงบนศีรษะของหลัวซื่ออย่างแรง

“นางตัวดี เจ้าต่างหากที่เป็นตัวซวย!”

หลัวซื่อถูกด่าทอจนร้องไห้ไม่หยุด ตอนนั้นเองที่หลินเอ้อร์นีพลันได้สติกลับคืนมาพลางมองไปยังหลี่สุ่ยเซิง “ทำไมเจ้าต้องช่วยหญิงคนนั้น ลูกชายของนางฆ่าลูกชายข้า ทำไมเจ้าถึงเข้าข้างนางเช่นนั้น?”

หลินเอ้อร์นีร้องไห้โวยวายพลางเข้าไปทุบตีสามี ก่อนจะถูกผลักออกมาเช่นกัน

“เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า!” หลี่สุ่ยเซิงชี้หน้าคนตระกูลหลินทีละคน “พวกเจ้าทุกคนยกยอปอปั้นเจ้าหลินเหลียงเถียน แม้แต่ตัวเจ้าเองหลินเอ้อร์นี เจ้าเคยออกตัวพูดแทนลูกชายตัวเองกี่ครั้งกัน?”

หลินเอ้อร์นีอยากจะโต้เถียง ทว่ากลับไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร

“พวกเจ้าทุกคนมันบ้า! บ้ากันทั้งบ้าน! พวกเจ้าทุกคนเป็นฆาตกรฆ่าอวิ๋นเอ๋อร์!”

พูดจบเขาก็จับไหล่เจิงซื่อและเดินออกไป โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

หลินเอ้อร์นีเพิ่งรู้สึกตัวจึงรีบวิ่งตามออกไป “หยุดนะ! ข้าบอกให้หยุด! อ๊ะ…กรี๊ด!”

ในตอนที่นางวิ่งออกไปโดยไม่ทันระวัง จึงเหยียบเข้ากับเศษชิ้นเนื้อที่พื้น นางกรีดร้องออกมาด้วยความรังเกียจและขยะแขยง ลืมไปเสียสนิทว่านั่นเคยเป็นส่วนหนึ่งของลูกชายนาง

หลินซื่อมองดูท่าทางของหลินเอ้อร์นี จู่ ๆ ความรู้สึกโกรธเกลียดหรือแม้แต่ความอยากแก้แค้นพลันหายไปในพริบตา

หลินเอ้อน์นีในตอนนี้ทั้งโศกเศร้าและน่าอนาถกว่าที่นางจินตนาการไว้เสียอีก

ในขณะที่หลัวซื่อกำลังร้องไห้โวยวาย หลี่เจิ้งก็เดินนำหน่วยลาดตระเวนเจ็ดแปดคนเข้ามาในทันที

“ขอโทษด้วย หมู่บ้านเราคงให้พวกเจ้าอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว” หลี่เจิ้งรู้ดีว่าวันนี้คนในครอบครัวของพวกเขาตายไปสองคน ออกจากบ้านไปสองคน ทว่าในฐานะผู้ดูแลหมู่บ้านหลิวกัง เขาจำเป็นต้องทำ

คนเช่นนี้ไม่อาจให้อยู่ในหมู่บ้านต่อไป แม้เพียงเวลาสั้น ๆ ก็ไม่ควร

หลัวซื่อปีนป่ายเพื่อขอร้องอ้อนวอน ทว่าหน่วยลาดตระเวนหลายคนกลับหยิบมีดออกมา ทำให้นางรีบหุบปากทันที

“เชิญเถิดขอรับ!”

หลี่เจิ้งสั่งคนตามดูจนกระทั่งพวกเขาออกไปจากเขตหมู่บ้านหลิวกัง

“ยังดีที่หิมะตกหนักทำให้เอกสารส่งไปไม่ถึงตัวเมือง ไม่เช่นนั้นอาจจะต้องทำอีกหลายขั้นหลายตอนนัก”

หลี่เจิ้งบ่นพึมพำ แต่ในใจราวกับยกภูเขาออกจากอก

ก่อนจะชี้ไปยังห้องนั้น “ห้องนั้นคงไม่มีใครกล้าอยู่แล้วสินะ!”

แม้ว่าจะไม่ถึงขึ้นเป็นบ้านอาถรรพ์ ทว่าครั้งหนึ่งเคยขึ้นชื่อว่าเกิดเหตุการณ์น่าสยดสยอง

หน่วนเป่าพับแขนเสื้อเหมือนหลินซื่อเมื่อครู่ “หน่วนเป่าจัดการเอง มันจะไม่กลายเป็นบ้านอาถรรพ์แน่นอนและจะไม่เหลือร่องรอยใด ๆ ด้วย”

“หน่วนเป่าจะทำอย่างไรหรือ?” หลี่เจิ้งถามอย่างสนใจ

เจ้าก้อนแป้งเงยหน้าขึ้นพลางพูดด้วยความออดอ้อน “ก็รื้อห้องนี้ออกไปเลย เรื่องรื้อบ้านหน่วนเป่าถนัดที่สุด!”

เซียวหย่งฝูพยักหน้าอย่างเห็นด้วย รื้อออกไปเลยก็จะไม่กลายเป็นบ้านอาถรรพ์

ถูกต้องที่สุด!

หน่วนเป่ายิ้มอย่างภาคภูมิ “ท่านแม่อยากได้บ่อน้ำเล็ก ๆ หรือไม่?”

หลินซื่อที่ไม่เห็นด้วยกับการรื้อห้องมากนัก เมื่อได้ยินคำว่าบ่อน้ำจึงเริ่มหวั่นไหวทันที

หน่วนเป่าถือเป็นนักปฏิบัติ เมื่อเห็นสายตาเอนเอียงของมารดาจึงลงมือทำโดยไม่พูดอะไรอีก

หน่วนเป่าปล่อยหมัดออกไป ภายใต้พลังศักดิ์สิทธิ์นั้นรูขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นโดยไม่มีแม้แต่เศษฝุ่น

และด้านล่างยังมีน้ำพุไหลออกมาอีกด้วย

ไม่นานนัก บ่อน้ำเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคน

“ปลูกดอกบัว เลี้ยงปลาเสียหน่อย ก็สวยเลยนะเนี่ย!” หลี่เจิ้งชื่นชม ในเมื่อห้องถูกรื้อไปแล้ว บัดนี้จึงทำได้เพียงยอมรับความจริง

แม้ว่าคนตระกูลเซียวจะเคยสัมผัสกับไอปีศาจ ทว่าตอนนี้ล้วนกลับสู่สภาวะปกติกันทุกคน

คนที่ดีใจที่สุดเห็นจะเป็นเซียวจี้หลาง

หน่วนเป่าแอบนำตำราเคล็ดวิชาศิลปะการต่อสู้ และมอบอาจารย์ให้เขาหนึ่งคน

โดยบอกว่าคืนนี้อาจารย์จะมาหา

ตัวหนังสือในเคล็ดวิชานั้นเขาอ่านไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทว่ากลับเข้าใจภาพบนนั้นอย่างน่าประหลาด

กลางดึกคืนนั้น ทุกคนต่างหลับลึกเพราะพลังของฉางหลิว

ส่วนหน่วนเป่ากลายร่างเป็นเทพมังกรน้อยและโบยบินออกไปนอกหมู่บ้าน

นางบินไปยังถ้ำหินแห่งหนึ่งในป่าลึก ก่อนจะสะบัดหางทำให้พลังศักดิ์สิทธิ์โอบล้อมถ้ำหินนั้นเอาไว้

“ออกมาเถอะ!”

ร่างอันเลือนรางค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในถ้ำแห่งนั้น ทว่ามันเลือนรางเสียจนไม่สามารถระบุหน้าตาได้

หากเป็นคนตระกูลหลินย่อมมองออกอย่างแน่นอน เพราะเขาคือหลี่อวิ๋น

“ที่นี่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?” เขาถามราวกับจำเรื่องราวก่อนหน้าไม่ได้

“หน่วนเป่า?” เมื่อเห็นแววตาเศร้าของอีกฝ่าย ดูเหมือนว่าความทรงจำเหล่านั้นจะหลั่งไหลกลับมาในทันที “อ๊าาา!”

หน่วนเป่าก้าวเข้าไปกอดวิญญาณของเด็กชายเอาไว้ ก่อนจะส่งต่อพลังให้เขาเล็กน้อย “นิ่งไว้! ไม่อย่างนั้นเจ้าจะธาตุไฟเข้าแทรกได้!”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของนางหรือน้ำเสียงสงบ หลี่อวิ๋นกลับมาได้สติอีกครั้ง

แต่สายตาไม่สามารถหลอกใครได้ เขากำลังหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง

“เขาตายแล้ว แต่เจ้าตายอย่างไม่เป็นธรรม และยังผิดเวลาอีกด้วย ข้าจะไปส่งเจ้าที่ยมโลกเอง” หน่วนเป่าคิดมาตลอดว่าหลี่อวิ๋นต้องตายเพราะนาง

เด็กชายอายุเพียงแปดขวบซึ่งยังไม่เข้าใจคำพูดของหน่วนเป่ามากนัก แต่ก็ยังพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง

ในขณะที่หน่วนเป่ากำลังพาหลี่อวิ๋นไปยังยมโลก จู่ ๆ ร่างที่มีหน้าสีดำสวมชุดทางการปรากฏขึ้นบนมิติกลางอากาศ

“เทพมังกรน้อย!” เขาทำความเคารพหน่วนเป่าทันที

“ท่านพั่นกวาน*[1]? ท่านมาทำอะไรที่นี่” หน่วนเป่ามองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ข้าน้อยกำลังลาดตระเวนอยู่ในโลกมนุษย์ พบว่าตรงนี้มีร่องรอยของวิญญาณและบังเอิญได้ยินคำพูดของท่านพอดี ท่านยินดีจะให้ข้าน้อยพาเด็กคนนี้ลงไปยมโลกเองดีหรือไม่?”

เขาย้ำอีกครั้งเพราะเกรงว่าหน่วนเป่าจะไม่เชื่อ “ข้าจะคัดเลือกครรภ์ที่ดีที่สุดเพื่อให้เขาไปเกิดด้วยขอรับ!”

แต่นั่นทำให้หน่วนเป่ายิ่งไม่เชื่อ

“ทำไมพวกเจ้าถึงกลัวข้าเดินทางไปยมโลกเหลือเกิน เป็นเพราะช่วงนี้มีของอร่อย ๆ ออกใหม่และไม่ยอมบอกข้าใช่หรือไม่?”

หน่วนเป่าพูดตรงไปตรงมาอย่างไม่อ้อมค้อม

พั่นกวานรีบพูดแก้ทันที “ยมโลกจะมีของอร่อยที่ไหนกันขอรับ ของที่พอจะกินได้ก็มีแต่สิ่งที่ไม่ถูกปากท่านไม่ใช่หรือ?”

นางเป็นคนแรกที่บอกว่าน้ำแกงยายเมิ่ง*[2]ไม่อร่อย

อาจเป็นเพราะคิดถึงรสชาติแปลกประหลาดของน้ำแกงยายเมิ่ง ทำให้ใบหน้าของหน่วนเป่ายับยู่ยี่เข้าหากันทันที “ข้าคิดว่าควรจะแก้ไขรสชาตินั้นนะ”

พั่นกวานพลันรู้สึกขนลุก เมื่อนึกถึงคำที่แม่เฒ่าเมิ่งลั่นเอาไว้ว่า… หากผู้ใดสั่งให้นางแก้ไขรสชาติอีก จะให้ผู้นั้นมาดูแลหน้าที่นั้นแทน

ครั้งก่อนที่หน่วนเป่าไปยังยมโลก นางหาพ่อครัวเทพที่ดีที่สุดไปให้ บอกว่าอยากจะเปลี่ยนแปลงรสชาติน้ำแกงให้ดีขึ้นกว่าเดิม

ผลสุดท้ายในขณะที่ทุกคนเจรจาเรื่องรสชาติกันเสร็จ เมื่อชิมน้ำแกงเข้าไป กลับลืมกันไปหมดว่าต้องการจะทำอะไร

วนไปมาเช่นนั้นอยู่หลายครั้งจนกระทั่งล้มเลิกไป

ไม่นาน หน่วนเป่าจับตัวปู่เทพแห่งเตาไฟไปที่นั่น นางมั่นใจว่าผลของน้ำแกงไม่อาจใช้กับเทพได้ ทว่าแม่เฒ่าเมิ่งกลับไม่ยินยอม

ก่อนจะละทิ้งหน้าที่วิ่งหนีหายไป ทำเอาทั้งยมโลกต้องออกตามหาและง้อนางอยู่นาน

แถมนางผู้นี้ง้อยากเสียด้วย!

ดังนั้นยมโลกจึงคุกเข่าขอร้องเทพมังกรน้อยอย่างพร้อมเพรียงกัน

[1] พั่นกวาน คือ ยมทูตหรือนายบัญชีที่มีหน้าที่ดูแลบัญชีบุญบาปต่าง ๆ ยามมีชีวิตในยมโลก

[2] น้ำแกงยายเมิ่ง คือ น้ำแกงที่ทุกดวงวิญญาณที่กำลังจะพ้นจากยมโลกต้องดื่ม ก่อนเดินข้ามสะพานไน่เหอเพื่อลืมเรื่องราวในอดีต