หวนคืนชะตาคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัก - 101 สถาปนาเป็นจวิ้นจู่

101 สถาปนาเป็นจวิ้นจู่

เมื่อถ้อยรับสั่งของฮ่องเต้พ้นพระโอษฐ์ บรรยากาศในพระตําหนักก็ พลันกระเพื่อมดุจผิวน้ําต้องลม เสียงกระซิบกระซาบดังแผ่วทั่วท้องพระโรง

“จะพระราชทานรางวัลอันใดกันแน่?”

“ถึงกับเรียกว่า พระราชทานใหญ่’ หรือ?”

บางคนคาดเดาว่าอาจเป็นเครื่องหยกค่าเมือง บางคนสอบคํานวณว่า อาจเป็นที่ดินหรือทรัพย์สินล้ําค่า แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า สิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้น นั้น จะสั่นสะเทือนฐานันดรศักดิ์ของเมืองหลวงทั้งแผ่นดิน ฮองเฮานั่งนิ่ง แต่ภายในกลับปั่นป่วน นางเคยเชื่อว่าตนเข้าใจพระสวามีดีที่สุด ทว่าวันนี้

กลับมองไม่ทะลุพระราชประสงค์แม้แต่น้อย

จ้าวเข่อหรัน…ชื่อที่ไม่เคยสะดุดโสตมาก่อน เหตุใดจึงผงาดขึ้นกลาง ท้องพระโรงในวันนี้? ไทเฮายิ้มละมุน เอ่ยถามอย่างไม่รีบร้อน

รีบ

“ฝ่าบาทคิดจะพระราชทานสิ่งใดแก่นางเล่า?”

ฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าลี่ ทรงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตรัสขึ้นอย่างไม่เร่ง

“เจิ้นเป่ยโหว…เจิ้นจําได้ว่า ท่านยังมิได้ตั้งชื่อจื่อ ใช่หรือไม่?”

ยามนั้นทําให้ท่านโหวงเหลีนสะดุ้งในยก เขารีบลุกขึ้นคุกเข่

“ทูลฝ่าบาท กระหม่อมยังมิได้ตั้งชื่อจื่อพ่ะย่ะค่ะ”

เหงื่อเย็นมุดชิมตามแผ่นหลัง หรือฮ่องเต้จะทรงก้าวก่ายการสืบ

ทอด? อ้านาจในมือเขายังมีอยากปล่อย…ฮ่องเต้หัวเราะเสียงกังวาน

“อย่าตื่นตกใจ เรื่องภายในตระกูล เจิ้นย่อมไม่ก้าวก่าย เพียง แต่…เมื่อยังมิได้ตั้งชื่อจื่อ หลานสาวของท่านก็ย่อมมิได้มีฐานะสูงส่งพอจะได้ รับเชิญร่วมงานหลวงเสมอไป”

ทุกคนเงยหน้าขึ้น

“แต่นางมีพรสวรรค์ถึงเพียงนั้น หากงานเลี้ยงใดมีนางร่วม ย่อมเพิ่ม

สีสันมิใช่หรือ? เช่นนั้น เจิ้นจึงคิดจะมอบ ฐานันดร’ ให้นางเสียเลย

คําว่า “ฐานันดร” ร่วงลงราวสายฟ้า ฮองเฮารีบค้ดค้าน

“ฝ่าบาท เรื่องนี้มิสมควรนัก นางมิได้สร้างคุณูปการแก่แผ่นดิน”

“ฮองเฮา”

เสียงฮ่องเต้เย็นลงฉับพลัน

“หรือเจ้าประสงค์ให้เจิ้นคืนคํา? รู้หรือไม่ว่า โอษฐ์มังกรไร้ค้าล้อเล่น “

ฮองเฮาหน้าซีด รีบคุกเข่า

“หม่อมฉันมิกล้า เพียงหวังให้ฝ่าบาททรงไตร่ตรองด้วย

บรรยากาศตึงเครียดดุจสายพิณข็งสุดแรง หยุนกุ้ยเฟยแอบยิ้มใน เงา นานนักแล้วที่นางเฝ้ารอเห็นฮองเฮาถูกตําหนิกลางท้องพระโรง วันนี้ เหมือนได้ลิ้มรสหวานแห่งการเอาคืน แม้จะเพียงชั่วครู่ ไทเฮาต้องออกหน้า

คลี่คลาย

“เอาล่ะฝ่าบาท ตรัสเถิด จะพระราชทานตําาแหน่งใด?”

ทุกสายตาจับจ้อง ฉินอี้เหมี่ยว ทําหมัดแน่นในแขนเสื้อ ในใจเต็มไป ด้วยริษยา เพียงบทกวีบทเดียว จะแลกกับอะไรได้ถึงเพียงนี้? ฮ่องเต้แย้ม

สรวล

รองหนึ่ง”

“เจิ้นตัดสินใจแล้ว จะสถาปนานางเป็น ฉงเจิ้งเจิ้นกั๋วเหวินจวิ้นจี่” ชั้น

ค้าประกาศนั้นทําให้ทั้งท้องพระโรงเงียบกริบ ตําาแหน่งรองหนึ่ง! เทียบชั้นพระธิดาอ๋องโดยกําเนิด! ในราชวงศ์ต้าลี่ ธิดาเอกแห่งอ๋องผู้เป็นที่ โปรดปราน จึงจะได้รับชั้นหนึ่งเต็ม แต่รองหนึ่งนั้น ก็สูงเกินกว่าบุตรีขุนนาง ใดจะเอื้อมถึง ไทเฮาขมวดพระยนง

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ควรไตร่ตรองอีกครั้ง”

ฮองเฮารีบผสมโรง

“นางมิใช่เชื้อพระวงศ์ มิได้มีบิดามารดาสละชีพเพื่อแผ่นดิน เหตุใด

จึงยกยศสูงถึงเพียงนี้?”

ยอม”

ฮ่องเต้ทรงแน่วแน่

“เจิ้นตรัสแล้ว ย่อมไม่คืนค้า”

ไทเฮาไม่เกรงพระอารมณ์ ตรัสหนักแน่น

“ถ้าเป็นรางวัลอื่น ไอเจียยินดีเห็นด้วย แต่ตําแหน่งนี้…ไอเจียไม่อาจ

ฮ่องเต้ถอนพระทัย ก่อนกระชับถ้อยหนึ่งผ่านหลีฝูเฉวียน เพียง

ประโยคเดียว ไทเฮาก็ชะงัก

“จ้าวเย่อหรัน คือว่าที่พระชายาของอ๋อง วี่

อ๋อง วี่ ฮือ ชวี่ ไทเฮาหลับพระเนตรชั่วครู่ อดีตอันเจ็บปวดของพระ สนมเขียวผู้ล่วงลับผุดขึ้นในความทรงจํา ความรู้สึกผิดที่มิอาจแก้ไขยังคงค้าง คา หากนี่คือความปรารถนาของหลานชาย…ครั้งนี้ นางจะไม่ขัดขวาง

“ก็ได้” ไทเฮาตรัสเสียงเรียบ

“ในเมื่อฝ่าบาทตั้งพระทัย ไอเจียย่อมไม่คัดค้าน

ฮองเฮาหน้าชาวาบ ความหวังสุดท้ายดับลงตรงหน้า ทั้งท้องพระโรง

คุกเข่าพร้อมเสียงกึกก้อง

“ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ ไทเฮาทรงพระปรีชา”

ประกาศิตจึงตกลงแน่นอน ข่าวในวังยังไม่แพร่ออก แต่ที่

จวนเจิ้นเป่ยโหวกลับสงบเงียบดุจเดิม จ้าวเข่อหรัน ออกจากห้องตั้งแต่เช้า นางมิอยากเผชิญหน้ากับจ้าวเย่อเหรินอีก ยามเงิน หลงเอ๋อ วิ่งหน้าตื่นเข้า

มา

“คุณหนู! รีบออกไปเร็วเจ้าค่ะ!”

“เกิดอะไรงั้น?”

“ท่านโหวกลับมาแล้ว…และมีขันทีจากวังมาด้วยเจ้าค่ะ”

หัวใจจ้าวเข่อหรันสั่นวูบ นางรีบเดินไปยังโถงใหญ่ เมื่อเข้าไปถึง ทุก

คนอยู่พร้อมหน้า มีเพียงนางที่มาช้า

“หลานมาสาย ขอรับโทษเจ้าค่ะ”

ท่านโหวจ้าวหลินกลับยิ้มละมุนผิดปกติ

“ไม่เป็นไร มาถึงแล้วก็ดี”

ทุกคนงุนงง หลีฝูเฉวียนก้าวออกมา

“ถึงเวลาประกาศพระราชโองการแล้ว”

ทุกคนคุกเข่าลง เสียงอ่านราชโองการดังกังวาน

“โดยพระบัญชาสวรรค์ ฮ่องเต้มีพระราชโองการว่า หลานสาวเอก

แห่งเจิ้นเป่ยโหว สกุลจ้าว นามเข่อหรัน รูปโฉมงามสง่า อ่อนโยนมีคุณธรรม เปี่ยมด้วยปัญญาและบทกวี สมเป็นแบบอย่างสตรีทั่วหล้า บัดนี้สถาปนา เป็น ฉงเจิ้งเจิ้นถั่วเหวินจวิ้นจี่ ชั้นรองหนึ่ง เพื่อเป็นเกียรติและรางวัล จบ ราชโองการ”

คําสุดท้ายจบลง เสียงลมหายใจทั่วโถงแทบหยุดนิ่ง หลงเอ๋อร์ตาโต จ้าวเย่อเหรินหน้าชีด ส่วนฉินอี้เหมี่ยวในวังนั้น…. คงกําลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จนเลือดชิม เพียงบทกวีบทเดียว กลับพลิกชะตาสตรีผู้หนึ่งสู่จุดสูงส่ง ทว่า…. บนเส้นทางสูงศักดิ์นั้น หนามย่อมคมกริบยิ่งกว่าเดิม