เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 150 คิดบัญชีเก่า

บทที่ 150 คิดบัญชีเก่า

เฉินก่างเฉิงพยักหน้า จริง ๆ แล้วหลังจากเหตุการณ์ที่คนนั้นมาก่อกวนเมื่อวานนี้ เฉินก่างเฉิงก็เข้าใจว่าการลอกเลียนแบบผลิตภัณฑ์ของคนอื่นเป็นเวลานานก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เขาได้ยินมาว่าหลิวถวนหยวนเข้าใจเรื่องการออกแบบ เขาจึงรีบพูดว่า “งั้นต่อไปคุณมาออกแบบ ฉันจะผลิต พวกเราช่วยกันคิดชื่อแบรนด์สักอย่างไหม? แบรนด์ที่เป็นของเราเอง!”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “ได้ คุณอยากเรียกว่าอะไร?”

เฉินก่างเฉิงคิดสักครู่ “สือสุ่ยเหนียนฮวา (ดั่งสายน้ำแห่งวัยเยาว์) เป็นไง?”

หลิวถวนหยวนนึกถึงชื่อแบรนด์ที่เธอเคยซื้อประจำหลาย ๆ แบรนด์ในหัว แต่ชีวิตคนมีทั้งสุขและทุกข์ พลัดพรากและพบเจอ พระจันทร์มีทั้งมืดสว่างกลมและบาก ไม่มีชื่อไหนที่สมบูรณ์แบบและราบรื่นเลย

ตอนที่หลิวถวนหยวนจากมา ธุรกิจภาคการผลิตก็ซบเซาแล้ว อสังหาริมทรัพย์ก็ตกต่ำ แต่ตอนนี้ ทุกอย่างดูเหมือนยังไม่ได้พัฒนาขึ้นมา

สือสุ่ยเหนียนฮวา… หลิวถวนหยวนลองชิมรสชื่อนี้ ก็ไม่เลวนะ แต่รู้สึกว่ายังขาดอะไรบางอย่าง

“ว่านเฉิงล่ะ?” หลิวถวนหยวนเงยหน้าถาม

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าว่านต้าก่อตั้งขึ้นปีไหน แต่กลุ่มบริษัทว่านต้าเป็นกลุ่มบริษัทที่รวมอุตสาหกรรมการค้า วัฒนธรรม อสังหาริมทรัพย์ และการเงินเข้าด้วยกัน หลิวถวนหยวนหวังว่ากลุ่มบริษัทว่านเฉิงของเฉินก่างเฉิงจะสามารถทำซ้ำตำนานของกลุ่มบริษัทว่านต้าได้

“ว่านเฉิง… เป็นชื่อที่ดีจริง ๆ!” เฉินก่างเฉิงพูด “นี่เป็นบริษัทของเราสองคน คุณออกแบบและคิดไอเดีย ฉันจะเป็นคนนำไปปฏิบัติ ถึงเวลาฉันจะแบ่งผลกำไรให้คุณ”

หลิวถวนหยวนหัวเราะพลางกล่าวว่า “ดีเลย!”

“งั้นของพวกนี้ก็ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่คุณตั้งชื่อบริษัทให้ฉันนะ อย่าพูดอะไรเกี่ยวกับการคืนของให้ฉันอีกล่ะ!” เฉินก่างเฉิงชี้ไปที่กระเป๋าเดินทาง LV พลางกล่าว

หลิวถวนหยวนยิ้มและพยักหน้าอย่างจำยอม

เฉินก่างเฉิงมองรอยยิ้มของหลิวถวนหยวน นิ้วมือของเขาขยับเล็กน้อยราวกับอยากจะจับมือเธอและพูดคำหวานบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ยับยั้งตัวเองไว้ได้

เฉินก่างเฉิงรู้สึกว่าหลิวถวนหยวนเปลี่ยนไปจากเดิม เธอมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้คงไม่อาจกักขังหลิวถวนหยวนไว้ได้ ในอนาคตหลิวถวนหยวนจะต้องออกจากเมืองเล็ก ๆ นี้ไปกับเขา เพื่อไปสู่โลกกว้างอย่างแน่นอน

เฉินก่างเฉิงมองหลิวถวนหยวนและยิ้มออกมา รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ตอนเที่ยง หลังจากที่หลิวถวนหยวนบอกลาเฉินก่างเฉิงอย่างง่าย ๆ แล้ว เธอก็กลับบ้าน

ลูกคนโตยังมีไข้อยู่บ้าง แต่ผื่นก็ขึ้นแล้ว ลูกคนรองก็ติดเชื้อเล็กน้อย ส่วนลูกคนเล็กยังปกติดี

พ่อสามีและแม่สามีก็อยู่ที่นั่นด้วย คนหนึ่งดูแลลูกคนรอง อีกคนดูแลลูกคนเล็ก เมื่อเห็นหลิวถวนหยวนกลับมา แม้คุณแม่เว่ยจะไม่ได้พูดอะไร แต่สีหน้าที่มองหลิวถวนหยวนก็ไม่ค่อยยินดีนัก

“พ่อกับแม่ทานข้าวกันหรือยังคะ? ฉันเอาเนื้อย่างกับหม้อไฟมาจากร้านด้วย อุ่นนิดหน่อยก็กินได้แล้วค่ะ!” หลิวถวนหยวนกล่าว

หลิวถวนหยวน วันนี้เอามาเยอะหน่อย เดิมทีคิดจะเอาไปให้พี่สะใภ้หลินกิน เพราะหลายมื้อที่ผ่านมาพี่สะใภ้หลินเป็นคนส่งอาหารมาให้เธอ แต่ตอนนี้พ่อแม่สามีมาแล้ว ก็ให้คนแก่ทั้งสองกินก่อน

พี่สะใภ้หลินกำลังต้มน้ำอยู่ในครัว เห็นหลิวถวนหยวน เข้ามาในครัว จึงพูดเสียงเบาว่า “พ่อแม่สามีของเธอมาตั้งแต่เช้าตรู่ เดิมทีมาดูหลานอย่างมีความสุข ใครจะรู้ว่าเห็นเด็ก ๆ ป่วย แถมเธอก็ไม่อยู่ ดูท่าทางไม่ค่อยพอใจ”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอกพี่สะใภ้หลิน ลูกเป็นของฉัน ลูกป่วยฉันเจ็บปวดและกังวลมากกว่าพวกเขาอีก พวกเขาไม่มีสิทธิ์ตำหนิฉัน!”

พี่สะใภ้หลินเห็นหลิวถวนหยวนแข็งแกร่งแบบนี้ก็วางใจ

“จริง ๆ แล้วฉันเอาเนื้อย่างกับหม้อไฟมาด้วย ตั้งใจจะให้พี่กิน จะได้ไม่ต้องทำอาหาร แต่ตอนนี้ต้องดูแลพวกเขาก่อน!” หลิวถวนหยวนพูดอย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เธอดูแลพ่อแม่สามีก่อนเถอะ พวกเรามีเวลาอีกยาวนาน ไม่ขาดตกบกพร่องหรอก!” หลิวถวนหยวนพยักหน้า บอกให้พี่สะใภ้หลินพักตอนบ่าย เพราะเธออยู่ตอนบ่ายอยู่แล้ว

พี่สะใภ้หลินก็ตกลง กลับบ้านไปพักผ่อน

หลิวถวนหยวนอุ่นอาหารเสร็จแล้วยกไป

แม่สามีเรียกพ่อสามีมากินข้าว

หลิวถวนหยวนไปดูลูกน้อยทั้งสาม

หลิงเซียวยังมีไข้อยู่บ้าง หลิวถวนหยวนรินน้ำอุ่นนิดหน่อย ตั้งใจจะเช็ดตัวให้หลิงเซียวบริเวณคอและรักแร้

“กินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จค่อยทำ!” เว่ยหนานหลินเดินเข้ามาพูด “ช่วงเช้าผมทำตามอย่างคุณ เช็ดตัวลดไข้ให้เด็กทั้งสองคนแล้ว เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมงเอง ไม่ต้องรีบหรอก”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า แล้วก็เดินไปกินข้าวด้วยกัน

ระหว่างกินข้าว คุณแม่เว่ยมองรอยแผลบนแขนของเว่ยหนานหลินแล้วพูดว่า “ลูกมีแผลตามตัวแบบนี้ ยังจะดูแลเด็ก ๆ อีกเหรอ?”

เว่ยหนานหลินพูดเสียงเรียบว่า “พี่สะใภ้หลินเป็นคนดูแลน่ะ ผมอยู่บ้านพักฟื้นนะ ไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ยังจะบอกว่าไม่ได้ทำอะไรอีก เมื่อกี้บอกว่าเช็ดตัวลดไข้ให้เด็ก ๆ แม่ได้ยินหมดแล้ว!” คุณแม่เว่ยถอนหายใจ มองหลิวถวนหยวน อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็อดกลั้นเอาไว้

หลิวถวนหยวนกินเนื้อย่าง ทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น รีบกินให้เสร็จแล้วรีบไปดูแลเด็ก ๆ ที่ห้องข้าง ๆ

เว่ยหนานหลินมองดูจนแน่ใจว่าหลิวถวนหยวนออกไปแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นพูดว่า “พ่อครับ แม่ครับ วันนี้ลูกคนรองกับลูกคนเล็กไม่สบาย ไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ พอกินข้าวเสร็จก็กลับไปเถอะครับ ห้องผมเล็กเกินไป คนเยอะขนาดนี้ แค่จะหมุนตัวยังลำบากเลย”

“เว่ยหนานหลิน ไอ้ลูกอกตัญญู พวกเราวุ่นวายอยู่ตั้งแต่เช้า พอถวนหยวนกลับมาก็จะไล่พวกเราไปเหรอ?” คุณแม่เว่ยพูดอย่างไม่พอใจ

“มันแออัดจริง ๆ นะครับ แล้วก็มีถวนหยวนอยู่ พวกแม่ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ไปซะยังจะดีกว่า” เว่ยหนานหลินพูด

คุณแม่เว่ยขมวดคิ้ว มองคุณพ่อเว่ยแวบหนึ่ง

จริง ๆ แล้วการมาครั้งนี้ คุณพ่อเว่ยตั้งใจจะพูดเรื่องของโจวหยางหลินให้กระจ่างกับเว่ยหนานหลิน แต่เมื่อเห็นว่าตอนนี้เด็กทั้งสามคนไม่สบาย การพูดถึงเรื่องเก่า ๆ ก็จะยิ่งทำให้หนักใจ จึงส่งสัญญาณทางสายตาให้คุณแม่เว่ยและพูดว่า “ได้ งั้นเดี๋ยวเราจะไปแล้ว นายกับถวนหยวนดูแลเด็ก ๆ ให้ดีนะ และอย่าทำอะไรเกินตัว การช่วยคนนั้นสำคัญ แต่ในใจของพวกเรา ชีวิตของนายสำคัญกว่า!”

เว่ยหนานหลินมองคุณพ่อเว่ย “พ่อ นี่ไม่เหมือนความคิดของนายพลเก่าอย่างพ่อเลยนะ”

คุณพ่อเว่ยโบกมือ “ฉันพูดแบบนี้ด้วยความบริสุทธิ์ใจ ฉันรับใช้ชาติมาทั้งชีวิต นายก็รับใช้กองทัพมาหลายปี ฉันไม่ขออะไรมาก ขอแค่ให้นายปลอดภัยก็พอ!”

คุณแม่เว่ยกลัวว่าคุณพ่อเว่ยจะอารมณ์พลุ่งพล่านและพูดอะไรไม่เหมาะสมออกมา จึงรีบพูดแทรกขึ้นว่า “ดูสิ พูดอะไรของคุณ แค่บอกลูกให้ระวังตัวก็พอแล้ว!”

คุณพ่อเว่ยไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้า

เว่ยหนานหลินก็รับคำ

คุณพ่อเว่ยและคุณแม่เว่ยกำลังจะกลับ มองผ่านหน้าต่างเห็นหลิวถวนหยวนกำลังอุ้มลูกกล่อมนอน พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก ตัดสินใจกลับก่อน ให้เว่ยหนานหลินบอกลาหลิวถวนหยวนแทน

คุณพ่อเว่ยและคุณแม่เว่ยออกจากบ้านขึ้นรถ คุณพ่อเว่ยมองดูบ้านหลังใหญ่นี้แล้วถอนหายใจเบา ๆ “เราสองคนอยู่ในบ้านหลังนี้มาครึ่งชีวิต ผ่านทั้งสุขและทุกข์มามากมายเหลือเกิน!”

คุณแม่เว่ยกล่าวว่า “ต่อไปนี้เวลาพูดอะไร คุณต้องระวังหน่อยนะ ถ้ายังไม่ได้พูดให้ชัดเจนกับหนานหลิน คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรที่ทำให้ท้อแท้แบบนี้ ระวังจะทำให้ทุกคนแตกความสามัคคีกัน”

คุณพ่อเว่ยถอนหายใจ “วันนั้นลุงหลินมาหาฉันแล้ว มาคิดบัญชีเก่าน่ะ!”

ลุงหลินที่คุณพ่อเว่ยพูดถึง ก็คือพ่อของหลินม่านม่านนั่นเอง…

……………………………………………………………………………………………………………………………………….

MPWVFTA0