เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 151 กล้ามหน้าอกของเว่ยหนานหลิน

บทที่ 151 กล้ามหน้าอกของเว่ยหนานหลิน

คุณแม่เว่ยตกตะลึง “เขาพูดอะไรนะ?”

“เขาบอกว่าเขาได้ไปหาหนานหลินแล้ว ให้เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้แต่แรก คือการแต่งงานกับหลินม่านม่าน คุณก็รู้ว่าตอนนี้หลินม่านม่านไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว แต่ก็ยังไม่แต่งงานสักที ยังคงวิ่งไปมาที่บ้านเราทุกวัน ผมรู้ว่าในใจคุณชอบเธอ แต่ตอนนี้เห็นแก่หน้าเด็ก ๆ ทั้งสามคน ผมไม่อยากทำให้หลิวถวนหยวนลำบากใจ เด็กคนนั้นเห็นว่าไม่มีความคืบหน้ากับหนานหลิน จึงอ้างเรื่องคุณหลินขึ้นมา” คุณพ่อเว่ยพูดเสียงเบา “เรื่องในอดีต เป็นเพราะเราจัดการไม่ดี เรามีความผิดต่อคุณหลิน!”

คุณแม่เว่ยขมวดคิ้ว “ไม่พูดถึงความรู้สึกผิดก่อน ฉันกลัวว่าถ้าเขาถูกบีบคั้นมากเกินไปจนต้องกระโดดกำแพง แล้วบอกเรื่องตัวตนของเว่ยหนานหลินให้เขารู้ก่อนเวลา ความพยายามของพวกเราหลายปีมานี้ก็จะสูญเปล่า!”

ดวงตาของคุณพ่อเว่ยสั่นไหวเล็กน้อย “เป็นไปไม่ได้หรอก เขาแค่ต้องการให้หนานหลินเป็นลูกเขย ไม่ได้ต้องการทำลายหนานหลินนี่!”

คุณแม่เว่ยขมวดคิ้ว “หลินม่านม่านมาเมื่อวานนี้ ฉันเห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดี พูดอะไรงง ๆ ไปหมด ต่อมาฉันได้ยินเป่ยหลิงพูดว่า ช่วงนี้หนานหลินเย็นชากับหลินม่านม่านมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็ถูกหลิวถวนหยวนกระทบกระเทียบหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าเธอรู้สึกท้อแท้และอารมณ์ไม่ดี!”

คุณพ่อเว่ยถอนหายใจ “เป่ยหลิงคนนี้ ไม่ทำงานจริงจัง มัวแต่มายุ่งกับเรื่องพวกนี้!”

คุณแม่เว่ยพูดเสียงเบา “ก็ต้องปลอบม่านม่านก่อน แล้วค่อยจัดการคนนามสกุลโจวนั่นทีหลัง”

คุณพ่อเว่ยพยักหน้า

หลิวถวนหยวนกล่อมลูกคนเล็กให้หลับแล้ว ก็เดินไปที่ห้องโถงข้าง ๆ เห็นเว่ยหนานหลินกำลังก้มตัวเก็บชาม แต่ไม่เห็นแม่สามีกับพ่อสามีแล้ว

“คุณพ่อคุณแม่ล่ะ?” หลิวถวนหยวนถาม

“ผมให้พวกเขากลับไปก่อนแล้วน่ะ” เว่ยหนานหลินตอบ “ที่บ้านไม่จำเป็นต้องมีคนมากขนาดนั้น ถ้าเธอเหนื่อย เธอก็พักเถอะ ผมดูแลลูกทั้งสามคนเองได้”

หลิวถวนหยวนพูดว่า “ฉันไม่เหนื่อย บ่ายนี้ฉันจะไม่ไปร้านสะดวกซื้อแล้ว แต่จะดูแลเด็ก ๆ ก่อน”

เว่ยหนานหลินพยักหน้า แล้วถือชามไปล้าง

“มือนายยังมีแผลอยู่นะ พักเถอะ ฉันจะไปล้างเอง” หลิวถวนหยวนรีบรับมา

เว่ยหนานหลินก้าวเข้าไปช่วยหลิวถวนหยวนกดน้ำ

“ฉันทำได้จริง ๆ นายเข้าไปดูลูกเถอะ!” หลิวถวนหยวนบอก

เด็ก ๆ ยังเล็กอยู่ ยังพลิกตัวไม่ได้ ทั้งสามนอนอยู่บนเตียงเล็ก ๆ อย่างว่าง่าย แต่ทางด้านหลิวถวนหยวนนั้น จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องให้เว่ยหนานหลินช่วย

เว่ยหนานหลินไม่ยอมไป “เด็ก ๆ เพิ่งหลับ ตอนนี้คงไม่ตื่นหรอก มือเธอเปื้อนน้ำมันเต็มไปหมด กดน้ำก็ไม่สะดวก ให้ผมทำเถอะ!”

เว่ยหนานหลินพูดพลางช่วยหลิวถวนหยวนกดน้ำไปด้วย

น้ำบ่อที่เพิ่งสูบขึ้นมาใหม่ ใสสะอาดและหวานชื่น ไม่ต้องใช้เปลือกข้าวโพดขัด ก็สามารถล้างชามและตะเกียบให้สะอาดได้

เมื่อหลิวถวนหยวนลุกขึ้นจะยกชาม เว่ยหนานหลินก็เข้ามารับชามและตะเกียบไปวางในครัว

หลิวถวนหยวนมองดูเว่ยหนานหลิน เขาช่างกระตือรือร้นราวกับผู้ชายที่ทำผิดอะไรสักอย่าง!

เด็กสามคนเข้านอนแล้ว หลิวถวนหยวนนอนพักผ่อนบนเตียง เว่ยหนานหลินลังเลครู่หนึ่ง แล้วก็เอนตัวลงนอนจ้องมองหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนจ้องเขาอย่างรำคาญ “นายมองอะไรน่ะ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“เฉินก่างเฉิงไปแล้วเหรอ?” เว่ยหนานหลินถาม

“ไปตั้งแต่บ่ายแล้วนะ” หลิวถวนหยวนตอบ จู่ ๆ ก็นึกถึงตอนที่คุยกับเฉินก่างเฉิงตอนเช้า มีทหารสองคนที่ออกมาพักร้อนมากินของที่แผงของเธอ เธอกะพริบตาแล้วถาม “ทหารสองคนเมื่อเช้านี้ เป็นคนของนายใช่ไหม?”

เว่ยหนานหลินตกใจรีบโบกมือ “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่”

“ไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีเรื่องนี้ ปกติต้องถามกลับว่า ‘คนไหน’ ไม่ใช่เหรอ?” หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว “นายส่งคนมาสอดแนมฉันด้วยเหรอ?”

เว่ยหนานหลินรีบลุกขึ้นนั่งอธิบาย “พวกเขาเป็นรองหัวหน้าหมวดที่สองกับที่สามที่หยุดพักออกมาข้างนอกวันนี้ พวกเขาแค่ออกไปกินปาท่องโก๋ เห็นเธอคุยกับชายคนหนึ่งนานมาก ทั้งพูดทั้งหัวเราะ ตอนกลับมาเปลี่ยนเวร ก็เล่าให้ฟังนิดหน่อย ผมไม่ได้ส่งคนไปสอดแนมเธอจริง ๆ นะ!”

หลิวถวนหยวนมองเว่ยหนานหลินอย่างผ่าน ๆ ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย ตอนลุกขึ้นได้ปลดกระดุมเสื้อออก ตอนนี้เผยให้เห็นกล้ามอกที่แข็งแรงสวยงาม ลำคอที่เซ็กซี่ คางที่งดงาม ช่างน่ามองเหลือเกิน เพียงแต่แผลบนหน้าอกก็ดูน่าสะพรึงกลัวเช่นกัน

“ระวังหน่อย ระวังอย่าให้แผลบนหน้าอกปริออก” หลิวถวนหยวนพูด ก่อนลงจากเตียงไปหยิบกล่องยามา มองดูหน้าอกของเขา “ถอดเสื้อออก จะทายาให้”

เว่ยหนานหลินชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอเชื่อแล้วเหรอ?”

หลิวถวนหยวนพูดเสียงเรียบ “ฉันกับเฉินก่างเฉิงคุยกันต่อหน้าธารกำนัล แล้วเรื่องที่คุยก็คุยเรื่องธุรกิจ คนอื่นเห็นแล้วจะเป็นอะไรไป?”

เว่ยหนานหลินพูดเสียงต่ำพลางปลดกระดุมเสื้อ “แต่เธอคุยกับเขานานเกินไป คุยกันทั้งเช้าเลย แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสอีก!”

“หืม?” หลิวถวนหยวนกำลังตั้งใจทายาให้เว่ยหนานหลิน ได้ยินเขาพึมพำไม่หยุด จึงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มแวบหนึ่ง

เว่ยหนานหลินรีบหุบปากทันที

หลิวถวนหยวนจึงก้มหน้าลงทายาให้ชายหนุ่มต่อ

เว่ยหนานหลินดึงเสื้อออก เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นลอน ๆ

หลิวถวนหยวนมองดูแวบหนึ่ง อดใจไม่ไหวรู้สึกตาร้อนผ่าว จู่ ๆ ก็ยื่นมือออกไปแตะเบา ๆ

เว่ยหนานหลินตกใจ รีบยื่นมือไปจับนิ้วมือของหลิวถวนหยวน เขาก้มมองใบหน้าของหลิวถวนหยวน ด้วยสีหน้าแดงก่ำ “เธอ…”

“ลองจับดูซิว่าจริงหรือปลอม!” หลิวถวนหยวนพูด

เว่ยหนานหลินตกใจ “ท้องนี่ยังมีของปลอมด้วยเหรอ?”

“นี่ไม่ใช่ท้องนะ นี่เรียกว่ากล้ามท้อง ไม่เลว สัมผัสแล้วยืดหยุ่นมาก ดูท่าคงออกกำลังกายไม่น้อยเลยสินะ!” หลิวถวนหยวนพูด พลางปิดบังหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวของตัวเอง

“ออกกำลังกาย…” เว่ยหนานหลินถาม “เธอหมายถึงการฝึกซ้อมประจำวันใช่ไหม? ผลการฝึกของผมดีเยี่ยมมาตลอดนะ!”

หลิวถวนหยวนยิ้ม “ดี ๆ นายเก่งมาก!”

เว่ยหนานหลินยังคงจับมือของหลิวถวนหยวนอยู่

หลิวถวนหยวนมองเขาแวบหนึ่ง

เว่ยหนานหลินจึงค่อย ๆ ปล่อยมือ พูดเสียงเบา “ผมปล่อยแล้ว เธออย่าลูบอีกนะ ผมกลัว…”

“กลัวอะไร?” หลิวถวนหยวนมองเขา

เว่ยหนานหลินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หันหน้าไปอีกทาง พลางเอนตัวเล็กน้อยและหนีบขาทั้งสองเข้าหากัน

หลิวถวนหยวนไม่ได้คิดอะไรมาก เมื่อเห็นเขาเอนตัวมา ก็ถือโอกาสรักษาแผลบนแขนของเขาไปด้วย

เว่ยหนานหลินนอนคว่ำอยู่บนเตียงแบบนั้น รู้สึกถึงความเย็นบนบาดแผล สักพักก็ถามขึ้นว่า “เฉินก่างเฉิงกลับไปครั้งนี้ เมื่อไรจะกลับมาอีกล่ะ?”

“เขาไม่ได้บอกอะไร ฉันก็ไม่รู้ แต่เขาจะส่งของกลับมาให้ฉัน” หลิวถวนหยวนกล่าว “ตอนนี้เซินเจิ้นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว เศรษฐกิจพัฒนาอย่างก้าวกระโดด ทำให้คนอิจฉาจริง ๆ”

เว่ยหนานหลินมองหน้าหลิวถวนหยวน “เธออยากไปเซินเจิ้นมากเลยสินะ?”

หลิวถวนหยวนพยักหน้า “ที่นั่นมีโอกาสในการพัฒนาจริง ๆ”

เว่ยหนานหลินเงียบไป

“เสร็จแล้ว!” หลิวถวนหยวนทายาให้เว่ยหนานหลินเสร็จ แล้วใช้พัดใบตาลโบกเบา ๆ พลางพูดว่า “นายนอนแบบนี้ก่อนนะ รอให้แห้งแล้วค่อยใส่เสื้อ”

หลิวถวนหยวนพูดจบก็นอนลง พอดีนอนอยู่ตรงหน้าเว่ยหนานหลิน ดวงตาคู่นั้นชำเลืองมองกล้ามหน้าอกของเว่ยหนานหลิน