เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 154 เว่ยหนานหลินช่างหล่อเหลือเกิน

บทที่ 154 เว่ยหนานหลินช่างหล่อเหลือเกิน

เว่ยหนานหลินเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้หลังจากวันนั้น เขารู้สึกกังวลอยู่บ้าง พอดีกับที่เขาได้รับบาดเจ็บครั้งนี้ จึงขอลาหยุดงานเพิ่มอีกสองสามวัน ตั้งใจจะแอบดูว่าใครกันที่คิดจะทำร้ายหลิวถวนหยวน แต่ไม่คิดว่าเด็ก ๆ จะป่วยเสียก่อน

พอถึงเวลาประมาณห้าโมงเย็น เว่ยหนานหลินก็เริ่มนั่งไม่ติด

หลิวถวนหยวนปั่นจักรยานออกไป ขากลับต้องผ่านพื้นที่ร้างตรงนั้น เธอรู้สึกไม่สบายใจ จึงเรียกพี่สะใภ้หลินมาดูแลเด็ก ๆ แล้วตัวเองก็ปั่นจักรยานออกไป

เว่ยหนานหลินรออยู่กลางทางในที่โล่งเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จึงเห็นเงาร่างของหลิวถวนหยวนจากระยะไกล

เว่ยหนานหลินโล่งใจ ตั้งใจจะขี่นำหน้าไปก่อนเพื่อไม่ให้หลิวถวนหยวนเห็น กำลังจะหันหลังกลับ ก็เห็นชายสองคนที่เดินตามหลังหลิวถวนหยวนมา

ชายสองคนนั้นออกมาจากหลังก้อนหินในทุ่งโล่ง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะซุ่มอยู่ที่นั่นมานานแล้ว

พวกเขาจ้องมองจักรยานของหลิวถวนหยวน แล้วค่อย ๆ ตามมา

เว่ยหนานหลินขมวดคิ้ว รีบหันหัวจักรยานกลับแล้วปั่นไปหาหลิวถวนหยวนทันที

เส้นทางช่วงนี้ไม่ค่อยดีนัก มีร่องล้อลึกที่ถูกรถตู้เล็กกดไว้ หลิวถวนหยวนปั่นจักรยานสะเทือนอย่างรุนแรง ศีรษะยังปวดอยู่บ้าง กำลังงุนงงมึนงง จู่ ๆ ก็มีคนมาจับที่นั่งด้านหลังของจักรยาน

หลิวถวนหยวนรู้สึกตัวทันที เธอรีบเบี่ยงขาลงจากรถอย่างรวดเร็ว พอหันหลังกลับมาก็เห็นชายหนุ่มสองคนอายุราวยี่สิบกว่าจ้องมองเธออยู่

“ส่งเงินมาซะ ไม่งั้นพวกเราจะไม่ไว้ชีวิตเธอ!” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว “ฉันมาคนเดียว จะมีเงินติดตัวมากได้ยังไง? ฉันมีแค่ห้าหยวน พวกนายเอาไปเลย!”

หลิวถวนหยวนพูดพลางล้วงเงินห้าหยวนออกมาจากกระเป๋า โยนลงบนพื้นตรงหน้าทั้งสองคน

“แค่ห้าหยวน เธอคิดว่าพวกเราเป็นขอทานหรือไง?” หนึ่งในนั้นตะโกน เธอดูถูกพวกเขาอย่างมาก แต่ก็ก้มลงเก็บเงินขึ้นมา

เงินห้าหยวนนี้ก็ซื้อของได้หลายอย่างนะ!

“เธอไม่มีเงิน เธอจะหลอกใคร วันนี้เธอขายพัดลมไฟฟ้าไปตั้งสิบกว่าเครื่อง ได้เงินมาตั้งเยอะ พวกเราเห็นหมดแล้ว รีบเอากระเป๋าที่สะพายอยู่มาเดี๋ยวนี้!” ชายอีกคนกำลังจะเข้าไปกระชากกระเป๋าสะพายข้างของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนร้องในใจว่าแย่แล้ว ที่แท้สองอันธพาลนี่จับตาดูเธอมานานแล้ว!

วันนี้เธอขายพัดลมไฟฟ้าไปสิบเครื่องจริง ๆ

เมื่อไม่กี่วันก่อน พัดลมไฟฟ้าที่ขายไปใช้งานได้ดีมาก ปากต่อปากกันไป คนมาซื้อกันเยอะ เพราะเช้านี้เธอไม่อยู่ เสี่ยวหยางไม่กล้าขาย แค่เปิดร้านไว้ พอถึงบ่ายถึงได้ขายของ ขายไปสิบเครื่องในคราวเดียว ได้เงินมาพันสามร้อยหยวน ตอนนั้นเงินเยอะมาก กระเป๋าตุงเลย หลายคนเห็นหลิวถวนหยวนคิดจะเอาเงินไปเก็บที่บ้านพักฝั่งโน้น แต่ก็กลัวถูกจับตามอง เลยรีบกลับเร็วหน่อย ถึงยังไงในหมู่บ้านก็ปลอดภัยกว่าบ้านร้างฝั่งโน้น ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันถึงบ้านก็ถูกปล้นซะแล้ว!

ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชิงของ หลิวถวนหยวนจึงกอดกระเป๋าไว้แน่น พร้อมกับหยิบเข็มเงินออกมาแทงจุดบนแขนของคนนั้น

ชายคนนั้นร้องโอ๊ยออกมา แล้วตะโกนเรียกอีกคนหนึ่ง “รีบมาช่วยหน่อย ชิงแล้วรีบวิ่งหนี ไม่เห็นเหรอว่ามีคนกำลังมา?”

หลิวถวนหยวนกอดกระเป๋าไว้แน่น มือถือเข็มเงินไว้ รับมือคนเดียวยังพอไหว แต่ถ้าสองคนเข้ามาพร้อมกัน เธอคงสู้ไม่ไหวแน่

หลิวถวนหยวนได้ยินคนนั้นบอกว่ามีคนมา เธอจึงรีบตะโกนขอความช่วยเหลือ

หลิวถวนหยวนตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่จริง ๆ แล้วในใจก็ไม่มั่นใจ กลัวว่าคนที่มาจะไม่กล้าช่วย

“ปล่อยเธอนะ!” ในตอนที่หลิวถวนหยวนกำลังสิ้นหวัง เธอก็ได้ยินเสียงของเว่ยหนานหลินขึ้นมาทันที

หลิวถวนหยวนดีใจจนหน้าบาน รีบหันไปมอง เป็นเว่ยหนานหลินจริง ๆ เขาปั่นจักรยานมาอย่างรวดเร็ว เมื่อห่างออกไปประมาณห้าหกเมตร ก็โยนจักรยานทิ้งอย่างคล่องแคล่ว แล้วเตะเข้าที่ผู้ชายคนหนึ่งทันที

ผู้ชายคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวด ล้มลงกับพื้น

อีกคนหนึ่งยังคงกระชากกระเป๋าของหลิวถวนหยวน เห็นว่าหลิวถวนหยวนไม่ยอมปล่อยมือ และเพื่อนร่วมแก๊งก็ถูกเตะล้มลงกับพื้นแล้ว จึงรีบชักมีดออกมาจากเอวทันที

“รีบให้ฉันมา!” ผู้ชายคนนั้นตะโกนพลางยกมีดขึ้น แทงเข้าที่แขนของหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนหดแขนเข้า ชายคนนั้นก็ยกมีดขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะตัดสายกระเป๋า แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ถูกเว่ยหนานหลินเตะจนล้มลงกับพื้น

คนหนึ่งด่าว่า “ไอ้ทหารยุ่งไม่เข้าเรื่อง กล้ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน!”

คนที่ถือมีดเงยหน้าขึ้นมองท่าทางของเว่ยหนานหลิน แล้วรีบดึงผู้ชายที่กำลังจะพุ่งเข้าไปเอาไว้ พูดเสียงเบาว่า “อย่าไปเลย พวกทหารเขาเก่งกันทั้งนั้น พวกเราสู้ไม่ได้หรอก รีบหนีเถอะ!”

พูดจบคนถือมีดก็วิ่งหนีไปก่อน

อีกคนหนึ่งเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าสู้ต่อ คิดจะหนี แต่ก็ถูกเว่ยหนานหลินเตะล้มลงกับพื้นอีกครั้ง

“พวกเราขอโทษ พวกเราไม่ปล้นแล้ว ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ!” ชายคนนั้นโดนเตะสองทีเข้าที่เอว ทำให้ไม่กล้าขยับตัว รีบขอร้องทันที

เว่ยหนานหลินเดินเข้าไปใช้ท่าจับตัวคนนั้นเอาไว้ แล้วดึงเข็มขัดของตัวเองออกมามัดผู้ชายคนนั้นไว้

หลิวถวนหยวนมองดูอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางที่เขาดึงเข็มขัดออก อดไม่ได้ที่จะยกคิ้วขึ้น โอ้โห เท่จังเลย!

เว่ยหนานหลินมัดคนนี้เสร็จแล้วไม่ได้ไล่ตามอีกคน รีบเข้าไปจับมือหลิวถวนหยวนตรวจดู “เป็นยังไงบ้าง ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”

หลิวถวนหยวนส่ายหน้า พลางมองสำรวจเว่ยหนานหลินที่เหงื่อท่วมใบหน้า

หลิวถวนหยวนรู้สึกว่าตัวเองเหมือนถูกมนต์สะกด ถึงแม้ชายคนนั้นจะเหงื่อท่วมตัว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าเขาช่างหล่อเหลาและสง่างามเหลือเกิน!

“เธอรออยู่ตรงนี้นะ อย่าขยับไปไหน ผมจะไปไล่ตามอีกคน!” หลังจากแน่ใจว่า หลิวถวนหยวนปลอดภัยดี เว่ยหนานหลินก็รีบไปไล่ตามคนที่สอง

เว่ยหนานหลินไม่อาจปล่อยให้สองคนนี้หนีไปได้

หลิวถวนหยวนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เว่ยหนานหลินก็พุ่งตัวออกไปแล้ว

หลิวถวนหยวนได้แต่รออยู่ที่เดิม

“พี่สาวครับ พี่สาว ช่วยปล่อยผมไปเถอะครับ ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว!” ชายคนนั้นตะโกนขอร้องหลิวถวนหยวน

หลิวถวนหยวนเดินเข้าไปมองเขา รู้สึกคุ้นตาแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

ชายคนนั้นเห็นหลิวถวนหยวนจ้องมองเขา จึงรีบก้มหน้าลงและขอร้องต่อ “พี่สาวครับ พวกเราแค่ขัดสนเงินทอง เห็นคุณถือเงินมากมาย พวกเราก็เลยอดใจไม่ไหว ถึงได้ลงมือ คุณใจกว้างอย่าถือสาเลยนะครับ!”

หลิวถวนหยวนหัวเราะเยาะ “ถ้าฉันไม่ถือสากับพวกนาย ปล่อยให้พวกนายไป คราวหน้าพวกนายก็จะมาปล้นฉันอีก! วันนี้โชคดีที่สามีฉันอยู่ด้วยพอดี เรื่องฉันเสียเงินน่ะเรื่องเล็ก แต่พวกนายจะทรมานฉันยังไงต่อก็ไม่รู้!”

“พี่สาวครับ พี่สาว ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ พวกเราแค่อยากได้เงิน ไม่ได้คิดอะไรกับคุณ!” ชายคนนั้นรีบพูด

หลิวถวนหยวนไม่คิดว่าชายคนนี้จะปากจัดขนาดนี้ อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ปากนายเก่งกว่าฝีมือนะ ต่อไปออกมาเป็นคนดี ๆ ไปเล่นตลกก็ได้ หาเลี้ยงปากท้องได้เหมือนกัน!”

“พี่สาว ได้โปรดเถอะ พวกเราไม่กล้าทำอีกแล้วจริง ๆ!” พอชายคนนั้นได้ยินว่าหลิวถวนหยวนจะส่งเขาเข้าคุก รีบวิงวอนขอร้องทันที “พวกเราเข้าไปไม่ได้นะ พวกเรายังหนุ่มอยู่นะ!”

หลิวถวนหยวนไม่สนใจเขาหรอก ตัวเองทำผิด ก็ต้องรับผิดชอบผลการกระทำเอง!

ตอนนี้เว่ยหนานหลินพาอันธพาลอีกคนมา มือข้างหนึ่งยังจับกางเกงของตัวเองอยู่