เกิดใหม่ยุค 80: มีสามีคลั่งรักและลูกแฝดสามก็ไม่ได้แย่นะ! - บทที่ 155 นายเลือกอย่างไหน

บทที่ 155 นายเลือกอย่างไหน

หลิวถวนหยวนมองดูท่าทางของเว่ยหนานหลิน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เขาแก้เข็มขัดของตัวเองออก เดินเข้าไปใกล้ มองดูสภาพอับอายของชายคนนั้น แล้วเอาเข็มขัดไปผูกกางเกงให้

เข็มขัดของหลิวถวนหยวนเป็นสีแดง เมื่อผูกบนกางเกงทหารสีเขียวแล้วดูขัดตาและน่าอึดอัดใจอยู่บ้าง

เว่ยหนานหลินอดไม่ได้ที่จะดึงมันเล็กน้อย

“นายใช้มันไปก่อนนะ” หลิวถวนหยวนพูด “ตอนนี้จะมาสนใจว่าสวยหรือไม่สวยทำไม?”

เว่ยหนานหลินจำต้องยอมแพ้

เว่ยหนานหลินเตะชายหนุ่มคนนั้นทีหนึ่ง ทำให้เขาล้มลงข้างคนแรก แล้วดึงเข็มขัดที่ใช้ก่อนหน้านี้ออกมา เอามามัดทั้งสองคนเข้าด้วยกัน

ทั้งสองคนรีบวิงวอนขอความเมตตา

“เธอกลับบ้านไปก่อนเถอะ กลับไปเรียกพี่ผางมา ให้ขับรถพาคนสองคนนี้ไปส่งที่สถานีตำรวจ!” เว่ยหนานหลินพูด

เมื่อชายหนุ่มคนที่สองได้ยินคำพูดนี้ ก็คุกเข่าลงต่อหน้าเว่ยหนานหลินทันที “พี่ชาย อย่าส่งพวกเราไปสถานีตำรวจเลย ก่อนหน้านี้พวกเรามีเพื่อนคนหนึ่ง แค่ปล้นเงินห้าหยวน ก็ถูกตัดสินจำคุกสามปี พวกเราไม่อยากเข้าไปในนั้นนะ!”

เว่ยหนานหลินหัวเราะเยาะ “ดีเลย พวกนายก็ปล้นไปห้าหยวนเหมือนกัน เข้าไปติดคุกด้วยกันสามปีก็พอแล้ว!”

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พวกเราไม่กล้าจริง ๆ พวกเราถูกผีสิงใจถึงได้ปล้นพี่สาว!” ชายหนุ่มคนนั้นพูด

“สามปี? นายบอกว่าต้าไห่ถูกตัดสินจำคุกสามปีเหรอ? ทำไมไม่บอกฉันก่อน ถ้านายบอกฉันก่อน ถึงหัวฉันจะโดนลาเตะก็ไม่มาปล้นเงินกับนายหรอก! เหล่าซาน นายจะแต่งงานกับหวังอ้ายหลิง ถึงเธอรังเกียจว่านายจน นายไม่ควรลากฉันลงน้ำด้วยนะ!” ชายหนุ่มคนแรกตะโกน

ชายหนุ่มคนที่สองที่ถูกเรียกว่าเหล่าซาน พอได้ยินคำพูดนี้ รีบจ้องตาเพื่อนทันที “เหล่าซื่อ นายพูดเหลวไหลอะไรของนาย นาย…”

“ถึงเวลานี้แล้ว นายยังไม่ยอมพูดความจริงอีกเหรอ? บางทีพวกเขาอาจจะละเว้นพวกเราสองคนเพราะรู้จักหวังอ้ายหลิงก็ได้!” เหล่าซื่อคนนั้นตะโกน

หลิวถวนหยวนงงไปชั่วขณะ สองคนนี้รู้จักหวังอ้ายหลิงเหรอ?

หลิวถวนหยวนคิดสักครู่ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอมองสำรวจสองคนนี้แล้วพูดว่า “น่าแปลกที่ฉันเห็นพวกนายคุ้นตา ครั้งนั้นที่ฉันไปร้านเสื้อผ้า ก็มีพวกนายอยู่ในร้านใช่ไหม?”

หลิวถวนหยวนขมวดคิ้ว เธอได้คุยกับหวังอ้ายหลิงเรื่องนี้ไปแล้ว หลังจากนั้นหวังอ้ายหลิงก็กลับบ้านทุกวัน ปกติเธอก็ไปดูที่ร้าน แต่ไม่เคยเห็นคนพวกนั้นอีกเลย เธอคิดว่าหวังอ้ายหลิงปรับปรุงตัวดีขึ้นแล้วเสียอีก!

“พี่สาว อย่าฟังเขาพูดเหลวไหลเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอ้ายหลิงหรอก!” เหล่าซานคนนั้นพูด “ผมถูกผีสิงใจ เห็นพี่สาวเก็บเงินได้เยอะ ก็คิดจะปล้นสักหน่อย พวกเราผิดไปแล้ว ขอร้องพี่สาวยกโทษให้พวกเราด้วย! ขอแค่พี่สาวยกโทษให้ ต่อไปถ้าพี่สาวเดินผ่านเส้นทางนี้ ผมจะคุ้มครองให้!”

เว่ยหนานหลินหัวเราะเยาะ “เธอต้องการให้นายคุ้มครองด้วยเหรอ!”

เหล่าซื่อเหลือบมองเว่ยหนานหลิน แววตาหดเล็กลง รีบก้มหน้าลงทันที

เมื่อเหล่าซื่อเห็นว่าเว่ยหนานหลินไม่ยอมอ่อนข้อ จึงรีบพูดว่า “เหล่าซาน นายลองให้หวังอ้ายหลิงขอร้องพวกเขาดูสิ หวังอ้ายหลิงไม่ใช่คนรักนายหรอกเหรอ นายก็ได้ทำอะไรกับเธอไปแล้ว เธอคงไม่ปล่อยให้นายติดคุกหรอกนะ?”

เหล่าซานชะงัก ยกเท้าเตะเข้าที่ตัวเหล่าซื่อทันที แต่เพราะมือของทั้งสองคนถูกมัดไว้ด้วยกัน เมื่อเขาเตะเหล่าซาน ตัวเองก็เซล้มลงบนพื้นด้วย

เว่ยหนานหลินมองหลิวถวนหยวนแวบหนึ่ง เหล่าซานคนนี้เป็นคนรักของหวังอ้ายหลิงเหรอ?

หลิวถวนหยวนก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าหวังอ้ายหลิงคนนี้จะก่อเรื่องขึ้นมาจริง ๆ

“พาพวกเขากลับไปที่บ้านก่อนเถอะ!” หลิวถวนหยวนพูด “ปล่อยไว้ที่หน้าประตูใหญ่ แล้วให้หวังอ้ายหลิงออกมาดูตัวคน ดูว่าจะทำยังไงต่อไป!”

เว่ยหนานหลินพยักหน้า จึงช่วยหลิวถวนหยวนพยุงจักรยานขึ้นมาก่อน แล้วจึงพยุงของตัวเองขึ้นมา มองทั้งสองคนแวบหนึ่ง “พวกนายเดินตามพวกเรามา ถ้าคิดจะเล่นลูกไม้อะไร ฉันจะเตะพวกนายให้ตาย!”

เหล่าซื่อโดนเตะไปสองที เหล่าซานยิ่งแย่กว่า โดนเตะไปหลายที ตอนนี้พวกเขากลัวจนตัวสั่นแล้ว รีบพยักหน้าทันที

และพวกเขาก็รู้ว่า เมื่อได้สารภาพเรื่องหวังอ้ายหลิงออกมาแล้ว พวกเขาก็หนีไม่พ้นแล้ว!

เว่ยหนานหลินกับหลิวถวนหยวนขี่จักรยานนำหน้าไป เหล่าซานกับเหล่าซื่อวิ่งตามหลัง สิบกว่านาทีต่อมา ในที่สุดก็มาถึงบ้าน

ทหารยามเดินเข้ามา เว่ยหนานหลินพูดอะไรบางอย่างกับทหาร ทหารคนนั้นจึงเดินเข้ามาจูงทั้งสองคนไปที่ห้องของยามประตู

เว่ยหนานหลินและหลิวถวนหยวนเข็นจักรยานเข้าไปในลานบ้าน

“โอ้โฮ! รองผู้บัญชาการ นี่คุณทำเข็มขัดหายเหรอ?” หวังหมิ่นกำลังล้างข้าวทำซุป เงยหน้าขึ้นมาเห็นเข็มขัดสีแดงที่เอวของเว่ยหนานหลิน อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากหัวเราะพลางพูดว่า “ต้องบอกว่าความรักของคู่สามีภรรยาคุณดีเกินไปแล้ว กลางวันแสก ๆ แบบนี้ก็ยัง…”

เว่ยหนานหลินหน้าแดงขึ้นมาทันที พูดเสียงเบาว่า “พี่สะใภ้ อย่าล้อเล่นสิครับ ผมนี่…”

เว่ยหนานหลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องของหวังอ้ายหลิงออกมา

ตอนนี้ขอพบกับหวังอ้ายหลิงก่อนแล้วค่อยว่ากัน

หลิวถวนหยวนยิ้มกริ่มเดินเข้ามาพูดว่า “พี่หวัง ช่วยไม่ได้นะคะ พอดีเขาใจร้อน!”

พอเว่ยหนานหลินได้ยินแบบนั้น หน้าก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ถูก หลิวถวนหยวนลากเข้าไปในห้อง

ในลานบ้าน แต่เดิมหวังหมิ่นแค่ล้อเล่น พอได้ยินหลิวถวนหยวนยอมรับ ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากไว้ พึมพำในปากว่า “หนุ่มสาวนี่มันดีจริง ๆ!”

เว่ยหนานหลินเข้าไปในห้อง สีหน้าแดง ๆ ขาว ๆ สลับกันไป เสียงของเขาสั่นเครือ “เธอ… เธอพูดแบบนี้คนอื่นเขาจะเข้าใจผิดนะ!”

“เข้าใจผิดน่ะสิ เป็นอะไรไป นายกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดเหรอ?” หลิวถวนหยวนชำเลืองมองเว่ยหนานหลิน “พวกเราเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แบบนี้ไม่ได้แสดงให้เห็นว่าคุณเก่งหรอกเหรอ คุณยังไม่พอใจอีกเหรอ?”

เว่ยหนานหลินหน้าแดงด้วยความอาย “ฉันสามารถมีลูกสามคนในคราวเดียว ทั้งกองทัพรู้แล้วว่าฉันเก่ง!”

หลิวถวนหยวนยักไหล่ “พูดตามตรง ระหว่างให้หวังหมิ่นรู้เรื่องของหวังอ้ายหลิงกับเข้าใจผิดว่านายเก่งมาก นายเลือกอย่างไหน!”

เว่ยหนานหลินพูดไม่ออก

หลิวถวนหยวนมองเขาแวบหนึ่ง “ตอนนี้ฉันจะไปหาหวังอ้ายหลิง นายไปทำอาหารนะ!”

เว่ยหนานหลินได้แต่รับคำ

หลิวถวนหยวนไปดูลูกแวบหนึ่ง ไม่ทันให้นม แล้วไปหาหวังอ้ายหลิง

หวังอ้ายหลิงเพิ่งกลับถึงบ้าน กำลังคิดบัญชีอยู่ เห็นหลิวถวนหยวนเข้ามา เธอจึงรีบลุกขึ้นยืนพูดว่า “พี่สะใภ้ คุณมาได้พอดีเลย ฉันเพิ่งคำนวณเงินเสร็จ หนึ่งร้อยยี่สิบแปดหยวน!”

หวังอ้ายหลิงพูดพลางหยิบเงินให้หลิวถวนหยวน

“เรื่องเงินไม่ด่วน ฉันมีเรื่องจะถามเธอหน่อย!” หลิวถวนหยวนนั่งลง พลางสำรวจห้องของหวังอ้ายหลิง

หวังอ้ายหลิงอาศัยอยู่ในห้องใต้หลังคาชั้นสองของบ้านหวังเฉิงเว่ยเพดานไม่สูงนัก โชคดีที่มีหน้าต่างอยู่บาน ไม่อย่างนั้นคงอึดอัดแย่

“พี่สะใภ้มีอะไรก็ว่ามาเลยค่ะ!” หวังอ้ายหลิงเพิ่งนับเงินเสร็จ เธอเก็บสะสมได้สี่ห้าร้อยหยวนแล้ว และกำลังคิดจะปรึกษากับหลิวถวนหยวน เรื่องอยากซื้อบ้าน ดังนั้นตอนนี้เธอจึงรู้สึกดีใจมาก “ฉันก็มีเรื่องจะปรึกษาพี่สะใภ้เหมือนกันค่ะ!”

หลิวถวนหยวนมองดูหวังอ้ายหลิงแวบหนึ่ง “งั้นเธอพูดก่อนเลย!”

หวังอ้ายหลิงจึงเล่าเรื่องที่อยากซื้อบ้าน

“เธออยากแต่งงานเหรอ?” หลิวถวนหยวนถาม

หวังอ้ายหลิงยิ้มอาย ๆ “ฉันยังเด็กอยู่เลย พูดถึงเรื่องแต่งงานไม่แต่งงานอะไรกัน แค่เห็นพี่สะใภ้ซื้อบ้าน ฉันก็อยากซื้อบ้างน่ะค่ะ!”